Chapter 2725: การกลับมาของเขา ด้วยการไกล่เกลี่ยของดาโม ข้อตกลงประนีประนอมจึงเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว วอยด์วูล์ฟและลูกเรือได้รับอนุญาตให้เทียบท่าที่ฐานทัพบนดวงจันทร์ของเนฟิลิม พวกเขาได้รับอนุญาตให้พักผ่อนและเติมเสบียง แต่ต้องอยู่ภายใต้การจับตามองอย่างเข้มงวดของเนฟิลิมตลอดเวลา อย่างไรก็ตาม สำหรับเอเมอรี่ ข้อจำกัดเหล่านั้นดูผ่อนปรนกว่า หลังจากผ่านการคัดกรองที่รวดเร็วแต่ล่วงล้ำความเป็นส่วนตัว เขาก็ได้รับอนุญาตให้ลงไปยังโลกได้ การกลับมายังดาวเคราะห์ที่เขาเคยเรียกว่าบ้านเป็นสิ่งที่ไม่มีใครปฏิเสธได้ หลายทศวรรษผ่านไปแล้วนับตั้งแต่ก้าวสุดท้ายของเขาบนดาวบ้านเกิด ดาวเคราะห์เบื้องล่างทอดตัวยาว มีทวีปต่างๆ ที่ปกคลุมไปด้วยทั้งผืนป่าและอารยธรรม ดาโมเป็นคนนำทางเขาด้วยตัวเอง พาเอเมอรี่ไปยังสถานที่ที่จะเปิดเผยเหตุผลเบื้องหลังความผูกพันอันลึกซึ้งของเนฟิลิมที่มีต่อโลก พวกเขาทั้งคู่แหวกผ่านก้อนเมฆที่พาดผ่านท้องฟ้า ร่อนข้ามมหาสมุทรสีครามและทะเลทรายสีทองที่คุ้นตา ก่อนจะเบนเข็มลงใต้ ไปยังดินแดนทางตอนเหนือของอียิปต์ "อียิปต์งั้นเหรอ? คลีอยู่ที่นี่หรือเปล่า?" เอเมอรี่ถาม เสียงของเขาแผ่วเบาและเจือไปด้วยความหวัง ความคิดที่ว่าเธออาจรอเขาอยู่หลังจากผ่านไปหลายปีทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว แต่ดาโมส่ายหน้าอย่างใจเย็นแต่มั่นคง "ไม่ครับ ท่านคลีใช้เวลาเกือบสิบห้าปีที่ผ่านมาอยู่ข้างนอกเพื่อแสวงหาการทะลวงระดับพลังของตัวเอง" ความผิดหวังวูบผ่านดวงตาของเอเมอรี่ ดาโมอธิบายเพิ่มเติมว่า คลีเป็นผู้ดูแลโลกหลังจากเอเมอรี่หายตัวไป เธอคอยชี้แนะและดูแลกิจการต่างๆ บนโลกมานานหลายปี แต่เมื่อการบ่มเพาะพลังของเธอต้องการเวลาบนดาวดวงอื่นมากขึ้น หน้าที่ผู้ดูแลชั่วคราวก็ค่อยๆ ตกเป็นของดาโมแทน เอเมอรี่มองดาโมด้วยความภูมิใจเงียบๆ นักบวชหนุ่มที่เขาเคยรู้จักได้สลัดความเป็นเด็กออกไปหมดสิ้น บัดนี้ยืนหยัดในฐานะชายหนุ่มที่บรรลุขอบเขตมหาจอมเวทจันทรา ท่าทางของเขามั่นคงและมีกลิ่นอายที่สงบนิ่ง แบกรับความรับผิดชอบไว้อย่างน่าประหลาด ดาโมเติบโตขึ้นเป็นผู้พิทักษ์โลกในยามที่เอเมอรี่ไม่อยู่ เขาอยากถามมากกว่านี้ ทั้งเรื่องของคลี เรื่องคนอื่นๆ และทุกสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไป แต่พวกเขาก็มาถึงจุดหมายเสียก่อน พวกเขาร่อนลงจอดบนเนินเขาที่มองเห็นเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง ภาพเบื้องล่างดูธรรมดาสามัญ ชาวบ้านกำลังดูแลทุ่งนา ควันไฟลอยออกมาจากปล่องไฟดินเผา บนเนินเขานั้นมีร่างหนึ่งที่ดูผิดที่ผิดทางอย่างชัดเจน มหาจอมเวทเนฟิลิมชราผู้มีผมสีเงินและสวมชุดคลุมสีทอง คนเดียวกับที่เขาเกือบจะปะทะด้วยก่อนหน้านี้ กำลังเฝ้ามองชุมชนเบื้องล่างราวกับทหารยาม พวกเขาลงจอดอย่างนุ่มนวลและเดินเข้าไปหา "นี่คือท่านอาวุโสโยฮัน" ดาโมแนะนำอย่างสุภาพ "เขาและทีมงานประจำการอยู่ที่นี่กับพวกเรามาเกือบสองทศวรรษแล้ว" สายตาของเนฟิลิมชราจับจ้องมาที่เอเมอรี่ คมกริบและทะลุทะลวง น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยแต่หนักแน่น "งั้น... เจ้าคือคนคนนั้น สินะ นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับนายหญิงของข้า... เจ้าช่างเป็นคนที่แปลกประหลาดจริงๆ" เอเมอรี่สัมผัสได้ถึงน้ำหนักของชื่อที่ไม่ได้ถูกเอ่ยออกมาก่อนที่ดาโมจะยืนยันเสียอีก นายหญิงคนนั้นคือจินคาน เนฟิลิมเอง เมื่อสองทศวรรษก่อน หลังจากโลกเอาชนะศึกกับโครโนสได้ คลีได้ทำข้อตกลงกับจินคาน นั่นคือเหตุผลที่เอเมอรี่พบผู้พิทักษ์เนฟิลิมประจำการอยู่บนโลกในตอนนี้ สีหน้าของท่านอาวุโสโยฮันเคร่งขรึมขึ้นขณะจ้องมองเอเมอรี่ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยอำนาจและความรับผิดชอบ "ข้าต้องการให้เจ้าเข้าใจถึงความสำคัญของภารกิจของข้าที่นี่" เอเมอรี่ขมวดคิ้ว จิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขากวาดผ่านเมืองอันเงียบสงบเบื้องล่าง ติดตามชีวิตของผู้คนนับพัน ทั้งชาวนา พ่อค้า เด็กๆ ที่วิ่งไล่กันตามถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่น แต่ท่ามกลางกระแสชีวิตที่แสนธรรมดานั้น มีจุดหนึ่งที่ส่องประกายจางๆ มันคือเด็กชายอายุไม่เกินสิบห้าปี นั่งอยู่บนเก้าอี้ในลานบ้านธรรมดาๆ มือของเขากำลังทำงานกับเศษไม้ แกะสลักมันให้เป็นสิ่งที่ดูไม่มีอะไรพิเศษในแวบแรก แต่สัมผัสของเอเมอรี่ทะลวงลึกเข้าไปกว่านั้น ทุกรอยตัด ทุกเสี้ยนไม้ มีแรงสั่นสะเทือนบางอย่าง... เป็นจังหวะของพลังงานคอสมิกที่ซ่อนอยู่ภายใต้พื้นผิว เอเมอรี่หรี่ตาลง "เขาเป็นใคร?" "นั่น" ท่านอาวุโสโยฮันตอบ "คือภารกิจของเรา เรามาที่นี่เพื่อปกป้องเขา" ความจริงนั้นกระแทกเข้าที่ใจของเอเมอรี่แรงกว่าที่คิด เด็กคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นตัวตนระดับสูงที่กำลังอยู่ระหว่างการทัณฑ์สวรรค์ครั้งที่สอง—ทัณฑ์แห่งมรรตัย วิญญาณของเขาอยู่บนเส้นทางแห่งการจุติใหม่ ถูกส่งลงมาในร่างมนุษย์เพื่อทนทุกข์ ความไร้ตัวตน และการเติบโต ทั้งหมดนี้เป็นส่วนหนึ่งของบัญชาสวรรค์ จนกว่าเขาจะจบเส้นทางนั้น พลังและความทรงจำในอดีตจะยังคงถูกปิดผนึกไว้ ทำให้เขาเปราะบางไม่ต่างจากเยาวชนคนอื่นในเมือง มหาจอมเวทเนฟิลิมประจำการอยู่ที่นี่ด้วยเหตุผลนี้ เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีอันตรายใดๆ มากล้ำกรายเด็กชายผู้นี้ และรวมไปถึงดาวเคราะห์ที่เขาเรียกว่าบ้านในตอนนี้ด้วย นั่นอธิบายถึงป้อมปราการบนดวงจันทร์ กองทัพโดรน และชั้นป้องกันที่ห่อหุ้มโลกไว้ โลกไม่ได้เป็นเพียงสิ่งที่ถูกคุ้มครอง แต่มันคือเขตกักกันสำหรับการทดสอบของเทพ หัวใจของเอเมอรี่หล่นวูบเมื่อเข้าใจความจริงทั้งหมด ข้อตกลงของคลีกับจินคานเริ่มสมเหตุสมผลขึ้นมา ในเมื่อเอเมอรี่และมอร์กาน่าต่างก็ไม่อยู่ โลกจึงตกอยู่ในสภาวะที่อันตรายในยามที่ความตึงเครียดทั่วดวงดาวกำลังพุ่งสูง การปรากฏตัวของเนฟิลิมได้เข้ามาเติมเต็มช่องว่างนั้น มอบความแข็งแกร่งเพื่อแลกกับความไว้วางใจ ถึงอย่างนั้น ความระแวงก็ยังคงตกค้างอยู่ในใจเขา เขาเคยขัดแย้งกับเนฟิลิมมามากเกินกว่าจะไว้ใจได้ง่ายๆ แต่เมื่อดาโมพูด น้ำเสียงของเขากลับเต็มไปด้วยความมั่นใจ "พวกเขาเป็นแขกที่ให้เกียรติเราเสมอมา" ดาโมยืนยันกับเขา "พวกเขาจะยังคงอยู่ที่นี่ต่อไปอีกยี่สิบปี หรืออาจนานกว่านั้น จนกว่าการทัณฑ์สวรรค์จะสิ้นสุดลง" กระนั้น คำถามก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเอเมอรี่ กรอบเวลา 20 ปีนำพาความสนใจไปสู่ปัญหาอื่นบนโลก ทั้งภัยพิบัติที่กำลังจะมาถึงและความลับดำมืดของประตูประหลาดที่ซ่อนอยู่ใต้ดิน ท่านอาวุโสอธิบายว่าโครโนสกำลังพูดเกินจริงถึงความเร่งด่วน จากการวิเคราะห์ที่ลึกซึ้งกว่าของเนฟิลิม ภัยพิบัติจะไม่มาเยือนจนกว่าจะถึงอีกอย่างน้อยห้าสิบปีข้างหน้า "เราคงไม่เลือกดาวเคราะห์ดวงนี้หากเราไม่เชื่อเช่นนั้น" ท่านอาวุโสยืนยัน เอเมอรี่พยายามที่จะยอมรับคำพูดของพวกเขาโดยง่าย เขาจึงขอให้แสดงรายงานการวิเคราะห์ฉบับเต็ม โดยหวังว่าจะเผยให้เห็นความลับที่ถูกซ่อนไว้บางประการ น่าประหลาดใจที่ท่านอาวุโสเนฟิลิมยอมตกลง "ทำได้สิ ข้าจะร้องขอให้ มันน่าจะพร้อมภายในสองสัปดาห์" เมื่อประเด็นเรื่องเนฟิลิมคลี่คลายลงชั่วคราว เอเมอรี่ก็ออกเดินไปกับดาโม เขาถามถึงสถานการณ์ในช่วงที่เขาไม่อยู่ พร้อมกับแบ่งปันประสบการณ์ของตนเอง ข่าวแรกที่ทำให้หัวใจของเขาเบาลงคือการมาถึงของชินตะ ฮารอน และคิงริกเมื่อยี่สิบปีก่อน พวกเขานำข่าวเกี่ยวกับเอเมอรี่มาบอก ทำให้หลายคนทราบสถานการณ์ของเขาและเฝ้ารอการกลับมา ชินตะกลับไปยังเมืองอูโรโบรอส จูเลียนกลับไปยังโนว่าโรมา ส่วนแธร็กซ์อยู่ต่อได้ไม่กี่ปี แต่หลังจากมีความขัดแย้งกับมหาจอมเวทเนฟิลิม เขาก็ออกเดินทางไปสู่สนามรบ โชคร้ายที่ข้อตกลงของเนฟิลิมทำให้การติดต่อสื่อสารเป็นไปได้ยาก ข่าวจากพันธมิตรเล็ดลอดมาถึงเพียงไม่กี่ปีต่อครั้ง เสียงของดาโมมีทั้งความหวังและความเสียดาย "ในเมื่อท่านกลับมาแล้ว ข้าจะส่งข่าวไปบอกพวกเขาทันที พวกเขาต้องรู้ว่าท่านกลับมาแล้ว" เอเมอรี่พยักหน้า ความซาบซึ้งใจอบอุ่นขึ้นในอก แต่แล้วความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามา ชื่อหนึ่งที่หายไปอย่างน่าสงสัย ฝีเท้าของเขาช้าลง "แล้วชูโมล่ะ?" สีหน้าของดาโมสั่นคลอน น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาลง "ท่านชูโมอยู่ที่นี่... กับครอบครัวของเขา... แต่ว่า—" ดวงตาของเอเมอรี่คมกริบขึ้น "แต่ว่าอะไร?" ดาโมลังเล ความเศร้าสร้อยวูบผ่านในดวงตาของเขา "ท่านครับ... ข้าคิดว่าท่านควรไปเห็นด้วยตาตัวเองจะดีกว่า" น้ำหนักของคำพูดนั้นทำให้เอเมอรี่เงียบลง ไม่ว่าสิ่งที่รออยู่คืออะไร มันไม่ใช่เรื่องที่จะเล่าผ่านๆ ด้วยคำพูดธรรมดาได้เลย