Chapter 2730: ราชินี อารมณ์ของเอเมรี่สั่นไหวเมื่อได้ยินชื่อของเธอ ข้อความเตือนภัยจากตัวเขาในอนาคตและการพบกันครั้งสุดท้ายกับชูโม่ทำให้เขากังวลใจที่จะถามถึงเกว็น แต่เขาก็ยังรักษาความสงบเอาไว้ได้ในขณะที่เอ่ยถามว่า "นางเป็นอย่างไรบ้าง?" รอยยิ้มและคำตอบของกลิต้าช่วยให้เขาโล่งใจขึ้นอย่างรวดเร็ว "นางยอดเยี่ยมมาก เป็นราชินีที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมาเลยล่ะ! อันที่จริงทั้งอาณาจักรจะจัดงานเฉลิมฉลองวันคล้ายวันประสูติครบรอบ 60 พรรษาของนางพร้อมกับงานประลองอัศวินศักดิ์สิทธิ์ประจำปีด้วย! พี่ชาย ท่านต้องมาให้ได้นะ... มันจะต้องสนุกมากแน่ๆ!" เอเมรี่กลับรู้สึกลังเลอย่างน่าประหลาด เกว็นเป็นหนึ่งในรายชื่อคนที่เขาตั้งใจว่าจะไปเยี่ยมเยียนอยู่เสมอ แต่การได้รับรู้จากกลิต้าว่านางสบายดีก็ดูจะเพียงพอแล้วสำหรับตอนนี้ เขาบอกกับตัวเองว่าสิ่งที่สำคัญกว่าคือต้องรีบกลับไปตรวจสอบสถานการณ์ที่ไกอา แต่กลิต้าก็คือกิเลสที่ไม่ยอมปล่อยให้เรื่องจบลงง่ายๆ "มาเถอะพี่ชาย... ไปกับฉันนะ เราไม่ได้ใช้เวลาเที่ยวเล่นด้วยกันมานานมากแล้ว" ภาพของชูโม่แวบเข้ามาในหัวของเอเมรี่อีกครั้ง—คำเตือนให้ใช้เวลากับคนที่เขารักในขณะที่ยังมีโอกาส เขาถอนหายใจแล้วยิ้มออกมาบางๆ "ก็ได้ ไปก็ไป" ชายหนุ่มสามคนที่อาศัยอยู่ในอวาลอนก็วางแผนจะเข้าร่วมงานประลองนี้เช่นกัน ส่วนใหญ่เพื่อหาประสบการณ์ เอเมรี่ตัดสินใจเข้าร่วมกลุ่มกับพวกเขา และในเช้าวันถัดมา ทั้งห้าคนก็ออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงของบริททาเนีย การเดินทางสามวันผ่านบ้านเกิดของเขามอบความรู้สึกเติมเต็มให้เอเมรี่อย่างน่าประหลาด ทั้งทิวทัศน์บ้านเมืองที่คุ้นตา เสียงพูดคุยของกลิต้าและคนหนุ่มสาว รวมถึงจังหวะการย่ำเท้าของม้าที่กระทบกับพื้นถนน ทั้งหมดนี้มอบความรู้สึกสงบที่สดชื่นให้กับเขา ราวกับว่าในทุกๆ ไมล์ที่ผ่านไป มันกำลังชะล้างความหนักอึ้งที่เกาะกินเขามานานหลายทศวรรษให้จางหายไป เมื่อพวกเขามาถึงในที่สุด เมืองก็เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลอง ธงทิวโบกสะบัด เสียงดนตรีดังสะท้อนไปตามท้องถนน และผู้คนนับหมื่นต่างพากันมุ่งหน้าไปยังสนามประลอง มันทำให้เอเมรี่นึกถึงงานเฉลิมฉลองที่เขาเคยเห็นเมื่อกว่าครึ่งศตวรรษก่อน งานประลองถูกจัดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ราชินี อัศวินและผู้ติดตามนับพันต่างเดินทางมาเพื่อพิสูจน์ฝีมือ เอเมรี่และกลิต้าติดตามฝูงชนเข้าไปในอารีน่าขนาดใหญ่ สายตาของพวกเขาจับจ้องไปยังเวทีขนาดมหึมาที่เตรียมไว้สำหรับเกว็น เสียงกลองและแตรดังกระหึ่มจนผู้ชมทั้งสนามเงียบกริบ เมื่อเสียงของเจ้าพนักงานประกาศดังขึ้น "ฝ่าบาท ราชินีเสด็จแล้ว!" เอเมรี่หันไปมอง หัวใจของเขาเต้นรัว แล้วเขาก็เห็นนาง เกว็นยืนตระหง่านอยู่บนเวที นางยกมือขึ้นโบกทักทายฝูงชนที่กำลังส่งเสียงเชียร์ด้วยท่าทีสง่างาม แม้จะมีอายุมากแล้ว แต่นางยังคงวางตัวด้วยความมั่นใจและแข็งแกร่ง ทุกท่วงท่าเปี่ยมไปด้วยอำนาจ นั่นคือนาง—สหายที่รักคนแรกในชีวิตของเขา—แต่การเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นทำให้เขาตกใจ สีผมทองคำของนางซีดจางลงกลายเป็นสีเทาหม่น และมีริ้วรอยปรากฏอยู่รอบหางตา เอเมรี่รู้ดีว่าพรสวรรค์ตามธรรมชาติของนางไม่ได้โดดเด่นนัก แต่ถึงตอนนี้ นางควรจะไปถึงระดับนักบุญและมีอายุยืนยาวกว่านี้แล้ว ทว่านางกลับดูแก่ชรามากกว่าที่เขาคาดไว้ คำอธิบายมากมายผุดขึ้นในหัวของเขา แต่ในวินาทีที่นางเอ่ยปาก—ด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและอบอุ่นซึ่งสะกดผู้คน—ความกังวลของเขาก็ละลายหายไป นางยังคงเป็นเกว็นคนเดิม และนั่นก็เพียงพอแล้ว กลิต้าโน้มตัวมาหาเขาแล้วกระซิบว่า "พี่ชาย... ฉันต้องไปดูแลเด็กๆ พวกนี้ก่อน ท่านไปพบราชินีก่อนเถอะ" เอเมรี่พยักหน้า แต่เขาก็ไม่ได้เข้าไปหานางในทันที เขาเลือกที่จะนั่งปะปนอยู่ท่ามกลางผู้ชมแทน จากจุดนั้น เขาเห็นอาเธอร์นั่งอยู่ข้างเกว็น และมีอีกสองร่างบนเวที ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ เจ้าชายแห่งบริททาเนีย และข้างๆ คือแม่ของเขา ซึ่งเป็นนางสนมของอาเธอร์ เหตุการณ์ทั้งหมดดำเนินไปเหมือนกับในอดีต แต่มีขนาดที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เอเมรี่จำได้ จากทุกมุมของบริททาเนีย อัศวินและผู้ติดตามต่างเดินขบวนเข้าสู่สนามประลองอย่างภาคภูมิใจ ชุดเกราะของพวกเขาเปล่งประกายภายใต้แสงแดดเที่ยงวัน ธงประจำอาณาจักรย่อยสะบัดพริ้วไหวในสายลม ไม่ใช่แค่ชาวบริททาเนียเท่านั้นที่มา ธงจากต่างแดนก็ปรากฏให้เห็นเช่นกัน ซึ่งนำโดยกองกำลังจากโพ้นทะเล สายตาของเอเมรี่จับจ้องไปที่นักรบผมยาวอันเป็นเอกลักษณ์จากแดนเหนือ—แชมเปี้ยนไวกิ้งที่ได้รับเชิญมาในฐานะแขกผู้มีเกียรติ การปะทะกันของวัฒนธรรมสัมผัสได้แม้กระทั่งในใจกลางของบริททาเนีย ทว่าในวันนี้ ดาบไม่ได้ถูกชักออกมาเพื่อสงคราม แต่เพื่อกีฬา โดยมีกฎเกณฑ์ของงานประลองและความเคารพที่มีร่วมกันต่อราชินีเป็นเครื่องผูกมัด อัศวินผู้ชนะต่างอุทิศชัยชนะให้กับราชินี ฝูงชนส่งเสียงร้องรับด้วยความชื่นชม และในบางช่วงเอเมรี่พบว่าตัวเองกำลังหัวเราะเบาๆ กับธรรมเนียมที่คุ้นเคย ความถวิลหาอดีตถาโถมเข้ามา และเขาก็ปล่อยใจให้ดื่มด่ำกับภาพตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อการเฉลิมฉลองสิ้นสุดลง เอเมรี่จึงตัดสินใจลงมือ เขาผ่านเหล่าองครักษ์เข้าไปได้อย่างง่ายดาย เดินตรงไปยังห้องพักของเกว็นแล้วเคาะประตูอย่างสุภาพ "ใครน่ะ?" นางกำนัลเปิดประตูออก หลังจากมองดูครู่หนึ่ง นางก็ถอยออกไปอย่างเงียบๆ ปล่อยให้เอเมรี่ก้าวเข้าไปข้างใน เกว็นกำลังนั่งอยู่หน้ากระจกโดยหันหลังให้เขา เขาคิดจะแกล้งทำให้ตกใจ แต่กลับเป็นตัวเขาเองที่ต้องประหลาดใจเสียแทน นางกำลังลบเครื่องสำอางออก ทันทีที่วิกผมถูกถอดออก ผมสีทองก็เปล่งประกายอยู่เบื้องล่าง และเมื่อชั้นสีที่แต่งแต้มบนใบหน้าจางหายไป ริ้วรอยที่เคยประทับอยู่บนหน้าก็เลือนหายไปด้วย เผยให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของนาง ซึ่งยังคงดูอ่อนเยาว์และเปล่งประกาย สายตาของทั้งคู่สบกันในกระจก ต่างฝ่ายต่างตกใจ แล้วทันใดนั้น ความตกใจก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะ "เอเมรี่! ...ให้ตายสิ!" เกว็นอุทาน เอเมรี่หัวเราะเบาๆ แล้วส่ายหน้า "นี่คือราชินีผู้ยิ่งใหญ่ที่ข้าได้ยินมาหรือ? ทำไมท่านถึงหลอกลวงประชาชนของท่านด้วยการทำให้ตัวเองดูแก่ชรากันล่ะ? นั่นมัน... แปลกพิลึก" เกว็นเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม "ทำไมล่ะ? ท่านชอบแบบนั้นมากกว่าหรือไง? ข้าใส่วิกกลับไปก็ได้นะถ้าท่านต้องการ" ความอบอุ่นของมิตรภาพเก่าแก่ปะทุขึ้นระหว่างพวกเขา เป็นประกายไฟที่เชื่อมโยงกาลเวลาที่ผ่านไปราวกับว่าไม่มีเวลาใดล่วงเลยไปเลย เอเมรี่หัวเราะพลางส่ายหน้า ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามกับนาง เขาจ้องมองนางอยู่นาน—มองความแข็งแกร่งในท่าทางการนั่ง ความสดใสในดวงตา และการผสมผสานที่แปลกประหลาดระหว่างความสง่างามและความขี้เล่นที่มีเพียงเกว็นเท่านั้นที่ทำได้ ความขบขันเปลี่ยนเป็นความสงสัยเมื่อนางเริ่มอธิบาย การเลื่อนระดับสู่ระดับนักบุญทำให้ชะลอความชราลงเหมือนสิ่งมีชีวิตชั้นสูง แต่พรข้อนี้กลับกลายเป็นภาระ อาเธอร์และนางสนมของเขาแก่ตัวลง ในขณะที่นางยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เพื่อหลีกเลี่ยงความสนใจและข้อพิพาทที่ไม่ต้องการ นางจึงเลือกที่จะปลอมแปลงตัวเอง เอเมรี่ถอนหายใจพลางส่ายหน้า "นั่นมันเหลือเชื่อจริงๆ..." แต่เกว็นเพียงแค่ยิ้มอย่างอบอุ่น "ดีใจที่ได้พบท่านอีกครั้งนะ เอเมรี่" "ข้าก็เช่นกัน" เขาตอบกลับแผ่วเบา "ครั้งนี้ท่านใช้เวลานานมากเลยนะ" "ข้าทราบดี..." บทสนทนาของทั้งคู่ไหลลื่นไปตามความสบายใจของความคุ้นเคย พวกเขาพูดคุยถึงเรื่องราวในอดีตอันยาวนาน ความทรงจำของการดิ้นรนในวัยเยาว์ และช่วงเวลาส่วนตัวที่มีเพียงพวกเขาสองคนที่รับรู้ สำหรับเอเมรี่ เพียงแค่เสียงของนางก็กระตุ้นให้หวนนึกถึงความทรงจำที่เขาฝังไว้—เครื่องเตือนใจถึงวันเวลาที่เรียบง่ายก่อนที่ภาระของจักรวาลจะถาโถมเข้ามาใส่เขาอย่างหนักหน่วง ทว่าท่ามกลางเสียงหัวเราะและความถวิลหา คำพูดของเกว็นพลันจริงจังขึ้น ดวงตาของนางสะท้อนทั้งความสงบและความมุ่งมั่นในขณะที่นางเปิดเผยความจริงเบื้องหลังการปลอมแปลงตัว มันไม่ได้เป็นเพียงเกราะป้องกันราชสำนักของอาเธอร์เท่านั้น แต่มันยังเป็นวิธีที่นางใช้เพื่อขีดเส้นจบของบทบาทหน้าที่ นางทำหน้าที่ของนางมาแล้วอย่างดีเยี่ยม ชี้นำบริททาเนียผ่านช่วงเวลาแห่งความมั่นคงมาหลายทศวรรษและทำให้ประชาชนได้อยู่อย่างร่มเย็น สำหรับนาง บทนั้นได้จบลงแล้ว ตอนนี้ นางกล่าวว่า ถึงเวลาที่ต้องจากไปแล้ว เอเมรี่กะพริบตาด้วยความประหลาดใจ "ท่านวางแผนจะไปที่ไหน?" เสียงหัวเราะแผ่วเบาของนางยังคงมีความอบอุ่นเช่นเดียวกับที่เขาจำได้จากสมัยยังเยาว์ "ไปตามท่านไงล่ะ เจ้าคนโง่"