บทที่ 629 เจตจำนง อเล็กซ์ตื่นเต้นมากเมื่อตัดสินใจว่าจะลองศึกษาดูว่า ‘วิชาแยกปราณแบ่งเม็ดยา’ (Pill Splitting Qi) ทำงานอย่างไร เขาจึงเริ่มปรุงยาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ โดยใช้เทคนิคนี้ในทุกครั้งเพื่อแบ่งเม็ดยาออกเป็นสองส่วนแล้วดูผลลัพธ์ที่ได้ สองสัปดาห์ต่อมา ความตื่นเต้นของเขาก็กลายเป็นความผิดหวัง เขาผิดหวังอย่างถึงที่สุดที่ไม่สามารถสรุปข้อมูลใดๆ ออกมาจากวิชานี้ได้เลย เขาจดจ่ออยู่กับวิชานี้ตั้งแต่การเคลื่อนที่ของปราณไปจนถึงการก่อตัวของเม็ดยา แต่เขากลับไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิด อันที่จริง ในระหว่างกระบวนการนั้น เขาก็เริ่มมองเห็นปัญหาของตัวเองแล้ว เขาไม่รู้วิธีการทำงานของวิชาเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย มันทำงานอย่างไร? การเคลื่อนปราณไปตามจุดต่างๆ ในร่างกายจะสร้างผลลัพธ์บางอย่างออกมาภายนอกได้อย่างไร? หนังสือวิชาเหล่านั้นที่เขาเคยอ่านต่างพูดถึงเพียงเส้นทางในเส้นชีพจรที่ปราณควรไหลผ่าน ข้อกำหนดของวิชานั้นๆ และสิ่งที่วิชานั้นทำได้ บางครั้งพวกมันก็พูดถึงวิธีปรับปรุงวิชา รวมถึงข้อดีและข้อเสีย ทว่า ไม่เคยมีเล่มไหนอธิบายเลยว่าวิชานั้น ‘ทำงานอย่างไร’ การเคลื่อนปราณผ่านร่างกายในรูปแบบที่เฉพาะเจาะจงจะสร้างผลลัพธ์ที่เป็นเอกลักษณ์ออกมาได้อย่างไรกัน? แล้วมันสร้างผลลัพธ์ออกมาจริงหรือเปล่า? อเล็กซ์ตัดสินใจลองพิสูจน์ดู เขาปรุงยาใหม่อีกครั้ง แต่คราวนี้แทนที่จะใช้วิชาดังกล่าว เขาเลือกที่จะทำทุกอย่างด้วยตัวเองแบบแมนนวลแทน ตั้งแต่ช่วงเวลาที่ปราณในร่างกายสั่นไหวจนถึงตอนที่พวกมันเดินทางมาถึงและออกจากมือ ทุกอย่างถูกควบคุมโดยเขาเองทั้งหมด ทว่าเมื่อปราณปรากฏขึ้นนอกร่างกายของเขา พวกมันกลับสลายหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย ‘อะไรกัน?’ เขาคิดด้วยความประหลาดใจ ‘ฉันก็ทำตามวิธีนั้นเป๊ะๆ เลยนะ’ เขาคิด เขาจึงรีบใช้ ‘วิชาแยกปราณแบ่งเม็ดยา’ ของจริงออกมาสร้างเม็ดยาสองเม็ด ซึ่งแต่ละเม็ดมีความบริสุทธิ์อยู่ที่ 44% จากนั้นเขาก็เริ่มขบคิดอีกครั้งเกี่ยวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น หรือจะพูดให้ถูกคือสิ่งที่ ‘ไม่เกิดขึ้น’ ‘ฉันทำพลาดตรงไหนหรือเปล่า?’ เขาคิดและทบทวนสิ่งที่ทำลงไป แต่เขาก็ไม่เห็นว่าตัวเองทำผิดพลาดตรงไหน หรือไม่เขาก็อาจทำพลาดโดยที่มองไม่เห็นมันเอง เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ “อืม...” เขาเริ่มครุ่นคิด แต่ก็ไม่มีอะไรคืบหน้า เขาจึงตัดสินใจออกไปเก็บมะม่วงพันธุ์ที่ช่วยให้เขามีสมาธิและเข้าใจสิ่งต่างๆ ได้ดีขึ้น ท้ายที่สุดแล้ว มันเคยช่วยให้เขาเข้าใจวิธีการทำงานของการระเบิดมาแล้ว เขาจึงหวังว่ามันจะช่วยให้เขาเข้าใจวิชานี้ด้วยเช่นกัน อเล็กซ์กลับมาในอีก 2 ชั่วโมงต่อมาด้วยสภาพร่างกายเต็มไปด้วยเลือดและบอบช้ำ คราวนี้เขาคิดว่าตัวเองน่าจะชนะ แต่การระเบิดของลิงเปลวเพลิงสีครามยังคงรุนแรงมาก รุนแรงกว่าการระเบิดของเขาหลายเท่า และที่แย่ที่สุดคือ เจ้าลิงนั่นสามารถทำให้มันระเบิดได้แม้จะอยู่ห่างจากตัว ทำให้ความเสียหายส่วนใหญ่ตกไปอยู่ที่อเล็กซ์ ‘หรือว่าความเข้าใจของฉันยังไม่สมบูรณ์?’ เขาคิด บางทีการระเบิดอาจมีอะไรมากกว่าที่เขาคิด ‘เอาไว้ก่อนแล้วกัน’ เขาคิดและพยายามลืมเรื่องการระเบิดไป แต่ความคิดนั้นก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เขาบ่มเพาะพลังอยู่สองสามวันเพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกายให้กลับมาอยู่ในจุดสูงสุดก่อนจะเริ่มนั่งสมาธิอีกครั้ง เขาปรุงยาอีกเม็ด พยายามทำแบบเดียวกับที่ทำก่อนหน้านี้แต่ก็ล้มเหลว เมื่อเขาเข้าใจความผิดพลาดของตัวเองอย่างถ่องแท้แล้ว เขาก็กัดมะม่วงคำหนึ่ง พลังงานเย็นเยียบจากมะม่วงไหลเข้าสู่สมองของเขา ชะล้างจิตใจเหมือนสายน้ำเย็นที่สาดเข้าหน้าในวันที่แดดร้อนจัด จิตใจของอเล็กซ์ตื่นตัวและแจ่มใส เขาจดจ่อสมาธิทั้งหมดไปที่ปัญหานี้แล้วเริ่มขบคิด เขารับรู้ปัญหาอีกอย่างทันทีในสิ่งที่เขากำลังพยายามทำ ซึ่งก่อนหน้านี้เขาไม่ได้คิดถึงมันเพราะยังไปไม่ถึงจุดนั้น ‘วิชาแยกปราณแบ่งเม็ดยา’ โดยเนื้อแท้แล้วคือวิชาย่อย 3 วิชาที่หลอมรวมเข้าด้วยกัน ดังนั้นเส้นทางเดินปราณที่เขาทำตามจึงไม่มีประโยชน์อะไรเลย อเล็กซ์ตระหนักได้ว่าเขาจำเป็นต้องเรียนรู้วิชาย่อย 2 ใน 3 วิชานั้น ซึ่งถ้าจะให้แม่นยำกว่านี้ก็คือมันเท่ากับ 2 ใน 5 ของวิชาย่อยทั้งหมด เขาจำเป็นต้องเรียนรู้วิชาที่ใช้สร้างเม็ดยา ซึ่งสำหรับเขาในตอนนี้ นี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุด อีกสิ่งที่เขาต้องเรียนรู้คือวิชาสร้างกระแสน้ำวนเพื่อดึงดูดปราณ อเล็กซ์สามารถลืมเรื่องกระแสน้ำวนไปก่อนได้ เพราะ ‘การชี้แนะธาตุ’ (Elemental Guidance) ทำหน้าที่นั้นได้เหมือนกัน แม้จะด้อยกว่าก็ตาม แต่เขายังจำเป็นต้องเรียนรู้วิชาการสร้างเม็ดยาจริงๆ มันไม่ใช่แค่การสร้างเม็ดยาเท่านั้น แต่มันคือการสร้างเม็ดยาโดยแทบไม่มีช่องว่างระหว่างละอองยาแต่ละส่วนที่เกาะตัวกัน และต้องมีความสมมาตรที่สมบูรณ์แบบระหว่างพวกมันด้วย หลังจากตรวจสอบเม็ดยาสองเม็ดที่เกิดขึ้นจากวิชานี้ เขาได้เรียนรู้ว่าแม้จะมีช่องว่างอยู่บ้าง แต่การมีความสมมาตรที่สมบูรณ์แบบก็ทำให้เม็ดยาดึงดูดพลังงานเข้ามาได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ขณะที่เขากำลังขบคิด ความคิดของเขาก็ย้อนกลับไปยังตอนที่เขาล้มเหลวในการใช้ ‘วิชาแยกปราณแบ่งเม็ดยา’ ด้วยตัวเอง นั่นคือสิ่งที่เขาตั้งใจจะเรียนรู้ตั้งแต่แรก เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเปรียบเทียบปราณที่ถูกปล่อยออกมาจากมือตอนที่ปล่อยให้ร่างกายทำงานตามสัญชาตญาณ กับตอนที่เขาโคจรปราณด้วยตัวเองอย่างตั้งใจ เห็นได้ชัดว่าพวกมันเหมือนกัน แล้วอะไรที่ต่างกัน? ขณะที่อเล็กซ์กัดมะม่วงอีกคำ เขาก็นึกถึงการระเบิดที่เขาเผชิญเพื่อให้ได้ผลไม้นี้มา การระเบิดนั้นเลวร้าย แต่เขาก็พยายามสะบัดความคิดนั้นทิ้งไป ในขณะที่ทำเช่นนั้น เขาก็นึกถึงความเข้าใจของเขาเองเกี่ยวกับการระเบิด และวิธีที่เขาสามารถทำให้เปลวเพลิงระเบิดออกได้ด้วยเพียงแค่ความคิดเดียว เพียงความคิดเดียว ความคิด อเล็กซ์หยุดบ่มเพาะพลังทันทีแล้วเปิดใช้งาน ‘ค่ายกลอัคนี’ อีกครั้งเพื่อทำให้เตาปรุงยาของเขาร้อนขึ้น จากนั้นเขาก็เริ่มเปลี่ยนวัตถุดิบให้กลายเป็นผง เขาทำขั้นตอนนี้มาหลายครั้งจนคิดว่าเขาสามารถทำมันได้โดยไม่ต้องมองดูภายในเตาด้วยซ้ำ เขาจะไม่ทำตัวโง่เขลาในตอนนี้เป็นแน่ เมื่อวัตถุดิบทั้งหมดกลายเป็นผง ด้วยความคิดเพียงอย่างเดียว เขาก็ดึงปราณจากบริเวณหน้าท้องออกมา ขณะที่ปราณไหลผ่านเส้นชีพจรโดยมีเขาส่งกระแสความคิดกำกับอยู่ เขาก็คิดถึงเหตุผลว่าทำไมเขาถึงทำสิ่งนี้ตั้งแต่แรก เขานึกถึงการแยกปราณ การก่อตัวของเม็ดยา และสุดท้ายคือการรวบรวมพลังงานในเตาให้กลายเป็นเม็ดยา ทันทีที่ปราณทะลักออกจากมือ สิ่งที่เขาคิดไว้ก็เกิดขึ้นจริง ผงเหล่านั้นถูกแยกออกเป็นสองส่วน แต่ละส่วนก่อตัวเป็นก้อนกลม และกระแสน้ำวนก็ปรากฏขึ้นเพื่อรวบรวมพลังงาน เขาทำเม็ดยาสองเม็ดได้สำเร็จ จากนั้นเขาก็ลองทำซ้ำอีก 2 ครั้ง ครั้งแรกเขายังคงเคลื่อนปราณผ่านเส้นทางเดิมในร่างกาย แต่ตั้งใจเพียงแค่จะสร้างเม็ดยาเท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจจะแยกปราณหรือรวบรวมพลังงาน เขาล้มเหลว จากนั้นเขาก็ลองเป็นครั้งที่สอง คราวนี้เคลื่อนปราณผ่านเส้นทางใหม่ที่เขาคิดขึ้นเอง โดยตั้งใจเพียงแค่จะสร้างเม็ดยาอีกครั้ง เขาก็ยังคงล้มเหลวอีก อเล็กซ์จึงหยุดปรุงยาแล้วออกไปนอกถ้ำ เขาคิดว่าเขากำลังเรียนรู้บางอย่าง จึงตัดสินใจลองสิ่งที่เขากำลังคิดกับวิชาอื่นๆ ที่เขารู้จัก วิชา ‘หมัดเหล็ก’ (Iron Fist Punch) คือวิชาแรกที่เขาหยิบมาลอง เขาเคลื่อนปราณผ่านร่างกายซึ่งเป็นสิ่งที่ร่างกายทำเองโดยอัตโนมัติเพราะมันกลายเป็นความจำกล้ามเนื้อไปแล้ว เมื่อมันถึงมือ เขาปล่อยมันออกมาในรูปของหมัด พลังนั้นฟาดฟันต้นไม้ในระยะไกลจนโค่นลง อเล็กซ์สูดลมหายใจลึกแล้วเคลื่อนปราณอีกครั้ง คราวนี้เขาแค่เคลื่อนมันไปรอบๆ โดยไม่ได้จดจ่ออยู่กับการโจมตี เมื่อปราณออกมาจากร่างกาย มันกลับสลายหายไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ต่อมาเขาลองใช้เส้นทางเดินปราณแบบอื่นแต่ตั้งใจจะชกออกไป พลังงานที่ปล่อยออกมานั้นก่อตัวเป็นรูปร่างหมัดจริง แต่ก็สลายไปในเวลาไม่นาน อเล็กซ์ลองทำแบบเดียวกันกับวิชาอื่นๆ ของเขาอีกหลายวิชา และในที่สุดเขาก็ตระหนักถึงบางอย่าง “คุณต้องมีทั้งเส้นทางเดินปราณที่เหมาะสมและเจตจำนงที่ถูกต้องในการกระทำนั้นๆ ถึงจะใช้วิชาได้” เขากล่าวกับตัวเองแล้วเดินกลับเข้าไปในถ้ำ โดยไม่คิดเรื่องนี้อีกต่อไป ในระยะไกล เซินจิงมองไปยังตำแหน่งของอเล็กซ์ด้วยสีหน้าตกตะลึง กฎแห่งโลกธาตุสั่นไหวไปชั่วขณะจนดึงดูดความสนใจของเขา ก่อนจะสงบลงอีกครั้ง ‘เจ้าเด็กนั่น’ เขาคิดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ‘เขาเกือบจะเข้าถึงเต๋าอีกแขนงหนึ่งแล้วแท้ๆ’