Chapter 630 ผู้เชี่ยวชาญที่แท้จริง หลังจากตระหนักว่าไม่มีทางที่จะสรุปแง่มุมใดแง่มุมหนึ่งของวิชาโดยปราศจากความรู้เรื่องวิธีการทำงานของวิชาเหล่านั้น อเล็กซ์จึงล้มเลิกความคิดที่จะสร้างวิชาหลอมโอสถในขณะที่เขายังอยู่ที่นี่ ด้วยเหตุนี้ อเล็กซ์จึงยอมแพ้กับการพยายามสร้างโอสถที่สมบูรณ์แบบ จนกว่าเขาจะพร้อมสำหรับวิชาหลอมโอสถ เขาคงต้องพักเรื่องการพัฒนาความสามารถในการปรุงยาไปก่อน นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีการพัฒนาอะไรเลย การที่สามารถปรุงโอสถให้มีความเข้ากันได้มากกว่า 60% ได้นั้น ถือว่าดีเพียงพอแล้วสำหรับการฝึกฝนเพียงเล็กน้อยที่เขาได้ทำลงไป อีกอย่าง การเรียนรู้เกี่ยวกับโครงสร้างและส่วนประกอบนั้นเป็นเรื่องยากแค่ในช่วงแรกๆ เท่านั้น เมื่อเขาเริ่มจับทางได้ เขาก็สามารถปรับปรุงโอสถได้โดยแทบไม่ต้องใช้ความคิดด้วยซ้ำ อเล็กซ์แทบรอไม่ไหวที่จะถึงวันที่เขาสามารถแค่มองวัตถุดิบก็บอกได้ทันทีว่าต้องทำอย่างไรเพื่อให้ได้สูตรที่ดีที่สุด แต่สำหรับตอนนี้ เขาต้องก้มหน้าก้มตาฝึกฝนไปก่อน เวลาผ่านไปอีกไม่กี่เดือนโดยที่เขาทุ่มเทเวลาให้กับการบ่มเพาะน้อยลง แต่หันไปมุ่งเน้นที่การเล่นแร่แปรธาตุมากขึ้น ดังนั้น ระดับการบ่มเพาะของเขาจึงไม่ก้าวหน้าขึ้นเลยและติดอยู่ที่ระดับศิษย์แท้ขั้นที่ 9... จนกระทั่งถึงวันนี้ ศิลาวิญญาณก้อนสุดท้ายของอเล็กซ์หยุดทำงาน และตอนนี้เขาก็เหลือเพียงศิลาจืดชืด 20 ก้อนที่ปราศจากพลังปราณ เขาถอนหายใจออกมา 'ก็นะ ไม่เห็นจะมีประโยชน์อะไรที่จะพกค่ายกลป้องกันมาด้วยตั้งแต่แรก' เขาคิด หากไม่มีศิลาวิญญาณ ค่ายกลก็ไร้ค่า หรืออเล็กซ์ก็คิดเช่นนั้น จนกระทั่งเขาลองใส่พลังปราณเข้าไปในค่ายกลเพื่อทดสอบดู จู่ๆ ลูกไฟก็สว่างวาบขึ้นมา จากนั้นเขาก็ใช้พลังปราณอีกครั้ง ค่ายกลขั้นที่ 2 ก็ปรากฏขึ้นเป็นบาเรียล้อมรอบตัวเขา ทว่าพวกมันกลับหายไปในวินาทีที่เขาปล่อยพลังปราณ อเล็กซ์ดูประหลาดใจ 'พวกมันทำงานแบบนี้มาตลอดหรือเปล่า?' เขาครุ่นคิด นั่น... ไม่น่าจะเป็นไปได้ หรือเขาคิดไปเอง หากเพียงแค่ใช้พลังปราณธรรมดาก็สามารถกระตุ้นค่ายกลได้ นั่นคงเป็นข่าวใหญ่ในจักรวรรดิคริมสัน และไม่มีข้อมูลเรื่องค่ายกลแม้แต่น้อยที่เขาเคยเรียนมาจะระบุว่าค่ายกลสามารถทำงานด้วยตัวเองได้ 'ประหลาดจริง' เขาคิด แต่ก็รู้สึกดีใจที่เขาสามารถใช้มันได้หากต้องการ จากนั้นเขาก็เก็บทุกอย่างที่เขามีลงในแหวนเก็บของ ซึ่งตอนนี้มีพื้นที่ประมาณ 10 ตารางเมตร มันเพียงพอที่จะเก็บหม้อปรุงยา โอสถ วัตถุดิบ และซากสัตว์อสูรอย่างน้อย 2 ตัว อเล็กซ์ยิ้มแล้วหลับตาลง ด้วยความคิดหนึ่ง พลังปราณในร่างกายก็เริ่มเคลื่อนไหว ไปตามเส้นทางที่คุ้นเคยที่พวกมันไหลเวียนทุกวัน หลังจากหมุนเวียนพลังได้รอบหรือสองรอบ อเล็กซ์รู้สึกถึงเสียงดังก้องเหมือนกลองในหัว ราวกับเสียงหัวใจเต้นที่รุนแรงกว่าปกติ ด้วยเหตุนั้น เขาก็ทะลวงผ่านเข้าสู่ระดับจอมยุทธ์แท้ 'นี่ผ่านไปนานแค่ไหนแล้วนะตั้งแต่ข้าทะลวงผ่านเข้าสู่ระดับแท้? ข้าใช้เวลานานเท่าไหร่ในการเลื่อนระดับย่อยเพียงระดับเดียว?' เขาถามตัวเอง แต่ยากที่จะบอกได้ เขาเคยทะลวงผ่านเข้าสู่ระดับแท้ครั้งแรกในแดนสัตว์อสูร ซึ่งเขาติดอยู่ที่นั่นประมาณหนึ่งเดือนเนื่องจากไม่มีวิธีบ่มเพาะเพื่อทะลวงระดับ หลังจากนั้น เขาใช้เวลาสองสามสัปดาห์ก่อนจะถึงระดับที่ 3 จากนั้นเขาก็มาถึงระดับที่ 4 หลังจากมาที่ภูเขานี้ อันที่จริง เขาได้ทะลวงผ่านจากระดับศิษย์แท้ขั้นที่ 4 ไปจนถึงระดับจอมยุทธ์แท้ขั้นที่ 1 ในถ้ำมืดแห่งนี้ สำหรับอเล็กซ์ที่ทัศนวิสัยมีเพียงม่านสีทองและความรู้สึกที่มองไม่เห็นแสงหรือเงา กลางวันและกลางคืนจึงไม่ต่างกัน ถึงกระนั้น จากการรับรู้เวลาในร่างกายที่ค่อนข้างเชื่อถือได้ เขาสามารถบอกได้ว่าเขาใช้เวลาที่นี่ไปเกือบสามในสี่ของปีแล้ว ช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา ส่วนใหญ่เขาไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากเล่นแร่แปรธาตุ โดยให้ความสำคัญกับการฝึกยุทธ์น้อยลง 'ถ้ำนี้มอบความปลอดภัยและที่พักพิงให้ข้า แต่ในขณะเดียวกันมันก็ทำให้ข้าไม่ได้ต่อสู้เลย' เขาคิด 'ได้เวลาที่ต้องออกไปจากที่นี่แล้ว ข้าคงเติบโตไม่ได้หากไม่เผชิญกับอันตราย' เขาคิดก่อนจะเดินออกจากถ้ำ เมื่อออกมาข้างนอก เขาชักดาบออกจากแหวนและเดินไปในทิศทางหนึ่ง แม้เขาจะพร้อมทิ้งที่นี่ไปแล้ว แต่ยังมีอีกแห่งหนึ่งที่เขาต้องไปเยือน * * * * * เสียงสัตว์อสูรสองตัวต่อสู้กันดังลั่นไปทั่วอากาศ หรืออย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่ได้ยิน เมื่อมองเข้าไป เห็นได้ชัดว่าเป็นร่างของชายหนุ่มที่กำลังสู้กับลิงตัวหนึ่ง ลิงเปลวเพลิงสีครามสะบัดหางใส่เขาส่งวงล้อไฟที่หมุนติ้วพุ่งตรงมาหาเขาจากระยะไกล อเล็กซ์หลบวงล้อไฟนั้น ไม่กล้าปะทะโดยตรง เขาไม่แน่ใจว่าความสามารถในการระเบิดของลิงตัวนี้เป็นสิ่งที่มันเรียนรู้จากเขาทั้งที่อาจจะกินมะม่วงไปหลายลูก หรือมันเป็นเพียงความสามารถที่ถ่ายทอดมาจากสายเลือดของมันกันแน่ อเล็กซ์หวังว่าจะเป็นอย่างหลัง แต่เขาต้องสู้โดยตั้งสมมติฐานว่าเป็นอย่างแรก หากเขาคิดว่าไฟทุกที่สามารถระเบิดได้ตลอด