Chapter 464: เกมอันตราย วิเวียนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แสงจากหน้าจอแท็บเล็ตสะท้อนวูบไหวในดวงตาเธอ เธอใช้นิ้วแตะไม่กี่ครั้งก็เปิดประวัติการเดิมพันของลูกค้าขึ้นมา ทุกอย่างเป็นระบบดิจิทัล ทั้งหมดถูกบันทึกไว้ และเพราะอย่างนั้น จึงไม่มีอะไรหายไปได้จริง ๆ ทุกการเดิมพัน ทุกยอดฝาก ทุกแพตเทิร์น ล้วนถูกเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบให้คนอย่างเธอได้ตรวจดู เธอเลื่อนลงไปจนเจอโปรไฟล์ของชาด สเติร์น ‘จากงานทุกงานที่เขาเคยเข้าร่วม... แม้แต่งานแรก ตอนที่เขาระวังตัวมากกว่าปกติ เขาก็ไม่เคยเดิมพันแบบนี้มาก่อน’ เธอหรี่ตาลง ‘เขาเป็นคนที่เดิมพันทุกแมตช์ นั่นคือจุดอ่อนของเขา เขากระจายเงินตัวเองออกไปหวังว่าโชคจะช่วยไว้ แต่ตอนนี้ เป็นครั้งแรกเลยที่เขาเดิมพันแค่สองแมตช์... แล้วยังเป็นคนจากแก๊งเดียวกันทั้งคู่ด้วย? เป็นไปได้ไหมว่าเขาจ้างคนของพิตมาด้วยตัวเอง?’ เธอวางคางลงบนมือเบา ๆ แล้วครุ่นคิด ‘หรือจริง ๆ แล้วไม่ใช่เขาเลย อาจเป็นคนอื่นก็ได้ บางทีคนที่ออกเงินสนับสนุนเขาอาจเป็นคนดึงสายอยู่ แล้วเขาแค่ถูกใช้ให้ลงเดิมพันแทน’ วิเวียนเอนหลังพิงเก้าอี้ไขว่ห้าง สีหน้าเธอดูไม่กังวลเท่าก่อนหน้านี้ ถ้ามองให้ดี เธอกลับดูเหมือนคนที่กำลังต้อนรับความพลิกผันเสียมากกว่า ‘ที่นี่มีนักสู้ฝีมือดีอยู่ก็จริง’ เธอคิดในใจ ‘แต่ฉันไม่รู้จักคนสองคนนั้นดีพอ มีโอกาสไม่น้อยที่พวกเขาอาจเก่งกว่าทุกคนที่อยู่ที่นี่คืนนี้ด้วยซ้ำ’ เธอนึกถึงความวุ่นวายทั้งหมดที่ต้องใช้ในการจัดสถานที่แห่งนี้ขึ้นมา เธอนึกถึงเสียงกระซิบที่ได้ยินเกี่ยวกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในเมืองอื่นคืนนี้ ‘นักสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของเราส่วนใหญ่ถูกส่งไปที่นั่นแทน... แต่ดูเหมือนนายจะมั่นใจในพวกเขามากนะ ชาด สเติร์น เอาล่ะ มีวิธีตั้งมากมายที่จะทำให้การเดิมพันไม่จ่ายผล ฉันจะคอยดูว่านายจะทำยังไงเมื่อทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผน’ การแข่งขันดำเนินต่อไป การต่อสู้แล้วการต่อสู้เล่า เต็มไปด้วยแรงกดดันอันโหดร้ายและความตื่นเต้นดิบ ๆ นักสู้บางคนเคลื่อนไหวราวกับนักเต้น บางคนสู้เหมือนสัตว์ป่า บางคนพึ่งเล่ห์สกปรก บางคนใช้พลังอันมหาศาล นักสู้บางคนดูเหมือนไม่มีวันพังทลาย ขณะที่บางคนดูเหมือนสร้างจากความเร็วล้วน ๆ ผู้ชมบนดาดฟ้าปรบมือ โห่ร้อง ทำหน้าเหยเก ตะโกน ด่าทอ และเดิมพันเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะเดียวกัน วูล์ฟยังคงเฝ้าดูอยู่ หมัดทุกหมัดที่ถูกชก ท่าทางทุกท่าที่ถูกใช้ สไตล์ทุกแบบที่ปรากฏ เขาสังเกตมันทั้งหมด เขาเห็นทั้งจุดแข็ง และจุดอ่อน เขาเห็นบาดแผลที่ถูกเมินเฉย เห็นนิสัยที่ก่อตัวขึ้น เห็นรูปแบบที่เริ่มชัดเจน การได้เห็นคู่ต่อสู้ในอนาคตของตัวเองล่วงหน้าแบบนี้... บางทีอาจเป็นข้อได้เปรียบที่ใหญ่ที่สุดของเขา “ดูเหมือนเราจะเหลืออีกคนละสองไฟต์” วูล์ฟพูดขึ้นในที่สุด โดยไม่ละสายตาจากเวทีแม้แต่น้อย “จากจำนวนคนที่เหลืออยู่ และพวกเขาจะไม่จับเราสองคนมาชนกันเอง” โจกลืนน้ำลายลงคอ “อีกสองไฟต์...” เขาพึมพำเบา ๆ “ไฟต์ถัดไปไม่น่าจะยากเท่าไร” วูล์ฟพูดต่ออย่างตรงไปตรงมา “แต่ไฟต์หลังจากนั้นจะยากที่สุด เตรียมตัวไว้ให้ดี” โจกลืนน้ำลายอีกครั้ง แม้จะเพิ่งชนะไฟต์แรกมาได้ เขาก็รู้ว่าหมายถึงอะไร จากการดูการต่อสู้อยู่ไกล ๆ เขาพอจะดูออกว่าคนพวกนี้บางคนอยู่คนละระดับกับเขา บางคนเร็วกว่า บางคนเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น บางคนแค่ให้ความรู้สึกอันตรายอย่างบอกไม่ถูก เขาจะแข็งแกร่งพอจะเอาชนะคนพวกนั้นจริง ๆ หรือ “ผมเริ่มตื่นเต้นนิดหน่อยแล้ว” โจยอมรับ พลางยกมือเกาหลังคอ “คิดว่าผมน่าจะถูกเรียกตัวเร็ว ๆ นี้ ผมขอ... ไปเข้าห้องน้ำก่อนจะถึงไฟต์ถัดไปได้ไหม” ไม่รอคำตอบ โจก็รีบเดินจากไป เบียดผ่านโต๊ะและผู้ชมที่นั่งอยู่ วูล์ฟไม่ได้ตามไป เขายังคงจ้องดูการต่อสู้ต่อไป สายตาคมกริบ จดจ่อ และคำนวณทุกอย่าง โจตามป้ายบนดาดฟ้าไปยังห้องน้ำ แต่พอไปถึงบันไดเล็ก ๆ ที่นำไปยังโซนสำรอง เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็ยืนขวางตรงหน้าเขาทันที “ขอโทษครับ” เจ้าหน้าที่พูดอย่างหนักแน่น “ตรงนี้สำหรับแขกเท่านั้น นักสู้ต้องใช้ห้องน้ำข้างล่าง ที่เดียวกับที่พวกคุณรอกันก่อนหน้านี้” โจอ้าปากจะเถียง แต่ก็ปิดลงอีกครั้ง เขาไม่อยากก่อเรื่อง ไม่ใช่ตอนที่ทุกอย่างกำลังไปได้ดี “โอเค... ก็ได้...” เขาพึมพำ เขาหันหลังแล้วเดินไปทางบันได ในขณะนั้นเอง ชาดกำลังนั่งอยู่ในที่ของตัวเอง จ้องหน้าจอทัวร์นาเมนต์ด้วยความดีใจล้นหน้าอยู่พอดี แล้วก็มีคนมานั่งลงข้าง ๆ เขา เขาเกือบจะสะดุ้งโหยง วิเวียน อีกแล้ว เหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผากและไหลลงมาตามขมับทั้งสองข้าง “ฉะ ฉันมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า” ชาดพูดตะกุกตะกัก “ถ้ามีอะไรที่ผมช่วยได้ ผมจะลองดู” “ไม่มีปัญหาอะไร” วิเวียนตอบเรียบ ๆ “ฉันแค่สงสัยน่ะ คืนนี้คุณเดิมพันแค่นักสู้สองคน จากทั้งงานนี้” ชาดฝืนหัวเราะออกมา เสียงนั้นฟังดูเหมือนพร้อมจะแตกสลายกลางอากาศ “คุณจะให้ผมเปิดเผยความลับของผมเหรอ” เขาพูดพลางหันหน้าไปทางอื่นเพื่อหลบตา “ผมแค่รู้สึกว่าพวกเขาสองคนจะมีลางดี แล้วพอพวกเขาชนะทั้งคู่ ผมก็คิดว่าจะตามความรู้สึกเดิมต่อไป” วิเวียนไม่กะพริบตา “อ้อ อ้อ อย่างนั้นเองเหรอ เป็นแบบนั้นจริง ๆ หรือเปล่า” เธอพูดช้า ๆ “คุณควรรู้นะ ถ้าคุณกำลังใช้เล่ห์อะไรอยู่ พวกเรามีวิธีมากมายที่จะกดมันให้หายไป” บรรยากาศรอบตัวเย็นวาบลงทันที ชาดพยักหน้ารัว ๆ แล้วแกล้งหัวเราะตามอีกครั้ง แต่เหงื่อที่ไหลลงตามแผ่นหลังของเขาเป็นตัวหักล้างทุกอย่าง ข้างล่าง ไม่ใช่บนดาดฟ้า แต่เป็นชั้นใต้ดิน โจเริ่มรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล มันเงียบ เงียบสนิท ตอนนี้นักสู้ทุกคนอยู่กันข้างบนแล้ว ชั้นนี้มีไว้สำหรับอุปกรณ์สื่อและพนักงานเป็นหลัก ไม่ใช่สำหรับแขก มีทางเดิน ห้องเก็บของ สถานีของกล้อง แต่ไม่มีคน อย่างไรก็ตาม ในที่สุดโจก็เห็นห้องน้ำและรีบพุ่งเข้าไป เขาจะได้พักหายใจสักครู่ก่อนถึงแมตช์ถัดไป เขาก้าวเข้าไปยืนที่โถปัสสาวะ แล้วปล่อยลมหายใจยาวออกมา ขณะรูดซิปลง เขาอั้นไม่ไหวจริง ๆ ‘พอเสร็จเรื่องนี้ ฉันก็จะพร้อมแล้ว’ เขาบอกตัวเอง ‘หัวจะได้โล่ง ร่างกายก็พร้อม’ เขาจ้องผนังตรงหน้า ปล่อยให้ตัวเองโฟกัสกับความว่างเปล่า เสียงฝีเท้าดังสะท้อนขึ้นมา โจเกร็งไปทั้งตัว ‘บ้าเอ๊ย... เกลียดเวลามีคนอื่นเข้ามาจริง ๆ ฉันโฟกัสไม่ลงหรอกถ้ารู้ว่ามีคนอยู่แถวนั้น’ เขารีบจัดการตัวเองให้เสร็จ แล้วเอื้อมไปจับซิป แล้วจากนั้น มือข้างหนึ่งก็คว้าท้ายทอยของเขาไว้ ก่อนที่เขาจะทันได้อ้าปากหายใจ กะโหลกของเขาก็ถูกกระแทกพุ่งไปข้างหน้าอย่างแรง เปรี้ยง ใบหน้าของเขากระแทกเข้ากับผนัง เลือดกระจายออกมา สาดเปรอะไปทั่วกระเบื้อง ทุกอย่างกลายเป็นสีแดง ทุกอย่างเงียบลง และร่างของโจก็อ่อนยวบลงทันที