บทที่ 471: แท็กทีม (ตอนที่ 2) เมื่อก้าวขึ้นสังเวียน เสียงโห่ร้องของฝูงชนก็ค่อย ๆ เบาลงกลายเป็นความเงียบงันอันตึงเครียด ทุกคนเอนตัวมาข้างหน้า สายตาเหลือบสลับไปมาระหว่างร่างทั้งสี่ที่ยืนอยู่ในหลุมแล้ว อากาศรอบตัวแทบจะสั่นสะท้านไปด้วยความคาดหวัง ทันทีที่พิธีกรลดแขนลง การต่อสู้ก็เริ่มขึ้น El กับ Gyro เป็นฝ่ายเคลื่อนไหวก่อน แม้รูปร่างของทั้งคู่จะต่างกันอย่างสิ้นเชิง คนหนึ่งสูง มีศอกคมราวกับใบมีด อีกคนเตี้ยล่ำบึก แต่ทั้งสองกลับพุ่งออกไปพร้อมกันอย่างพอดิบพอดี มุ่งตรงไปยังเป้าหมายที่เลือกไว้โดยไม่ลังเล Wolf เองก็ไม่ลังเลเช่นกัน เขาก้าวออกไปคนเดียว ทิ้ง Joe ไว้ข้างหลัง เขาไม่ได้บอก Joe ให้อยู่นิ่ง ๆ ไม่ได้ตะโกนเตือน เพียงแค่เคลื่อนไหวไปตามแผนที่กระซิบคุยกันไว้ก่อนหน้านี้ และเชื่อว่า Joe จะทำตาม เขาวิ่งพรวดข้ามพื้นสนาม พอเข้าใกล้ก็เห็นการโจมตีแรกของ El เป็นท่าเหมือนจะเข้าจับหรือเกี่ยว บางทีอาจจะทั้งสองอย่าง Wolf ก้มตัวลอดใต้การโจมตีนั้นไป ลมเฉือนผ่านเหนือเส้นผมเขาไปเพียงหวุดหวิด ขณะที่แขนของ El ฟันอากาศออกไปอย่างเฉี่ยวคม แล้วศอกอีกข้างก็พุ่งตามมาทันที คราวนี้คมกว่า บางกว่า และอันตรายกว่าเดิม Wolf กลิ้งตัวไปกับพื้นได้ทันเวลา เสียงเฉือนอากาศของศอก El ดังแหวกผ่านเหนือศีรษะเขาไป ราวกับคมขวานเล่มเล็ก Gyro พยายามดัก Wolf ตอนที่เขาลุกขึ้น แต่ Wolf กลับอยู่ต่ำ ต่ำกว่าที่ใครคาดคิดเอาไว้มาก เขาเคลื่อนไหวราวกับสัตว์ มือเท้าพันอยู่กับพื้น หลังโค้งต่ำเหมือนนักล่าที่ซอกซอนไปตามแนวต้นไม้ ไม่ใช่เทคนิค ไม่ใช่วิชาต่อสู้ แค่สัญชาตญาณ ล้วน ๆ แค่ Wolf เท่านั้น จากนั้นเขาก็หมุนตัวอย่างฉับไว แล้วสะบัดขาเตะออกไปเต็มแรง กระแทกเข้าที่หลังของ Gyro ตรง ๆ ถ้าเป็นคนธรรมดาก็คงเซล้มไปแล้ว แต่ Gyro ไม่แม้แต่จะขยับแม้แต่นิดเดียว แรงปะทะสะท้อนย้อนขึ้นมาถึงขา Wolf ทำให้เขารู้ทุกอย่างที่จำเป็นต้องรู้ Gyro ไม่ได้ตัวใหญ่... อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในแง่ของภาพลักษณ์ แต่เขาแน่น แข็งราวกับเหล็กยัดเต็มตัว ราวกับกำแพงที่เดินได้ Wolf กัดฟัน ไม่ใช่เพราะหงุดหงิด แต่เพราะกำลังประเมิน ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไม Gyro ถึงมีชื่อเสียงอย่างที่เป็นอยู่ แต่แล้วปัญหาที่ใหญ่กว่าก็โถมเข้ามา แทนที่คู่ต่อสู้ทั้งสองจะไล่ตามเขามา El กลับแยกตัวออกไปแล้วพุ่งตรงหา Joe หัวใจ Wolf ดิ่งวูบ Joe กำลังพยายามสุดกำลังเพื่อรักษาท่าทางเดินกระเผลก พยายามฝืนความเจ็บและความอ่อนแอปลอม ๆ เอาไว้ แต่ El ไม่รู้เลยว่านั่นเป็นการแกล้ง เขาเห็นเพียงเหยื่อ แล้วก็พุ่งเข้าไปหาด้วยความเร็วที่น่าตกใจ Wolf ออกวิ่ง แต่ Gyro ก้าวเข้ามาขวางหน้าเขา ราวกับก้อนหินยักษ์ร่วงลงมาจากฟ้า Wolf ซัดเขาอีกครั้ง คราวนี้เข้าที่ท้อง แต่ Gyro ก็ยังไม่แม้แต่จะสะทกสะท้าน Wolf เลยเลือกกระโดดแทน เขาเหยียบไหล่ของ Gyro แล้วใช้เป็นแท่นดีดตัวพุ่งข้ามหัวอีกฝ่ายไปเหมือนคานสปริง ร่างเขาพุ่งลอยข้ามหลุม... ทันเวลาพอดีที่จะเห็น El หมุนตัวกลับมา ศอกพุ่งตรงใส่หน้าเขาด้วยความแม่นยำอันโหดเหี้ยม มันจะกระแทกใส่ Wolf เต็ม ๆ หรือถ้าพูดให้ถูก มันน่าจะเป็นอย่างนั้น แต่ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย มือของ Wolf ก็พุ่งออกไปคว้าศอกนั้นไว้ด้วยฝ่ามือ “คึช” El หัวเราะพร้อมรอยยิ้มคด ๆ “โชคดีนะที่เดาจังหวะได้พอดี” “ไม่ใช่เพราะโชค” Wolf ตอบเรียบ ๆ El ไม่เชื่อ หรือบางทีเขาอาจเชื่อ แต่ไม่อยากยอมรับ ไม่ว่ากรณีไหน เขาก็โจมตีต่อทันที สะบัดทั้งสองแขนออกอย่างรวดเร็ว ศอกกับท่อนแขนฟันเฉือนเข้าหา Wolf จากทั้งสองด้าน เร็วมาก เร็วจนสายตาคนส่วนใหญ่แทบตามไม่ทัน Wolf รับมือ ปัดรับอีกครั้ง ถอยหลัง ย้ายแรงออกไป หลบให้พ้นในระดับที่พอดีจะไม่โดนแต่ก็ไม่พอจะสวนกลับ เขาถูกบีบให้ถอยตลอด ประสาทสัมผัสของเขากรีดร้อง สมองจับทุกการเคลื่อนไหวไว้หมด แต่กระหน่ำโจมตีของ El ไม่ยอมลดละเลย Vivian มองอยู่ด้วยรอยยิ้มพึงใจ แขนทั้งสองกอดอกไว้แน่น “มันเป็นอย่างที่ฉันคิดไว้ไม่มีผิด” เธอพึมพำกับตัวเอง “เขากำลังกังวลเรื่องเพื่อนมากเกินไป เขาเลยไม่รู้ว่าควรทำยังไง ตราบใดที่เขายังต้องแยกสมาธิระหว่างการป้องกันเด็กที่บาดเจ็บกับการสู้จริงจัง เขาก็ชนะไม่ได้หรอก” ข้างล่าง สถานการณ์เริ่มเทไปทางฝั่งตรงข้ามมากขึ้นเรื่อย ๆ Wolf ยังคงรับการโจมตี แต่ El ก็ยังคงผลักเขาให้ถอยไปไม่หยุด และในเวลาเดียวกัน Gyro ก็ตรงไปหา Joe แบบไม่ลดความเร็ว “ฮะฮะ! ดูนั่นสิ!” El หัวเราะทั้งที่หอบ “ฉันไม่เคยสู้ร่วมกับ Gyro มาก่อน แต่ดูเหมือนเขาจะรู้ดีเลยว่าต้องทำยังไง! พอจัดการเพื่อนของแกได้... ทีนี้ก็สองต่อหนึ่งแล้ว!” Wolf ก้มหลบหมัดที่ฟาดเข้ามา แทนที่จะรับไว้ เขาขยับอย่างพอดิบพอดี ลื่นตัวเข้าไปในจุดหวานใต้แนวโจมตีอย่างแม่นยำ แววตาของเขาคมขึ้น “อ้อ... อ้อ” เขาพูดอย่างสงบ “นายคิดว่ามันง่าย เพราะเพื่อนฉันคนนั้นบาดเจ็บอยู่ใช่ไหม” El เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ด้วยความงงอยู่แวบหนึ่ง “รู้นะ” Wolf พูดต่อ “ฉันสังเกตเห็นบางอย่าง Gyro เหมือนจะไม่มีจุดอ่อนเลย ไม่มีช่องโหว่ตรงไหนบนร่างกายเขาสักจุด” El ยิ้มมุมปาก เขาชอบฟังความหวาดกลัวในน้ำเสียงของนักสู้คนอื่น “แต่” Wolf กล่าวต่อ “เขาก็ยังมีจุดอ่อนอยู่จุดหนึ่งโดยรวม คนคนนั้นช้า” รอยยิ้มของ El ค่อย ๆ จางหายไป “งั้นบอกหน่อยสิ” Wolf พูดเบา ๆ “จะเกิดอะไรขึ้นกับคนที่หมัดหนัก... แต่โดนสวนกลับไม่ได้... ถ้าเป้าหมายของมันจริง ๆ แล้วไม่ได้บาดเจ็บเลย” ดวงตาของ El เบิกกว้าง เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะหันกลับไปดู เพราะเสียงดังเปรี้ยงสนั่นก้องไปทั่วทั้งสนาม ตามมาด้วยเสียงคนดูที่สะดุ้งพร้อมกันทั้งหลุม หมัดของ Joe กระแทกเข้าที่หน้า Gyro หนึ่งหมัดตรงสะอาด ๆ แล้วก็ตามด้วยหมัดที่สอง แล้วก็หมัดที่สาม ลงถูกจุดเดิมทั้งหมด Gyro คำรามแล้วพุ่งตัวเข้าใส่เพื่อจะจับทุ่ม แต่ Joe เคลื่อนไหวราวกับสายน้ำ ลื่นไหล ควบคุมได้ดี และเบาเท้า เขาหลบออกไปได้อย่างง่ายดาย เพียงหมุนตัวนิดเดียวก็หลบพ้น Gyro หันหน้ากลับมา แล้ว Joe ก็ซัดเข้าใส่อีกครั้ง หมัดอีกสามดอกลงซ้ำเข้าที่ใบหน้า เสียงดังเปรี้ยง เสียงดังเปรี้ยง เสียงดังเปรี้ยง การเคลื่อนไหวของ Joe ไร้ที่ติ เขาหลบการโจมตีทุกครั้งที่ Gyro ฟาดเข้ามา Gyro เข้าใกล้เขาไม่ได้แม้แต่จะเฉียด และทุกครั้งที่ Joe ออกหมัด เขาก็จะชกซ้ำลงไปที่จุดเดิมบนหัวของ Gyro ครั้งแล้วครั้งเล่า แม่นยำสมบูรณ์แบบ รวดเร็วสมบูรณ์แบบ และท่วงท่าสมบูรณ์แบบ “เกิดอะไรขึ้นกันแน่!” Vivian ระเบิดเสียงลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง “เขาไม่ได้อ่อนแอเลยสักนิด! ถ้าเขาบาดเจ็บ เขาจะขยับแบบนั้นไม่ได้!” Wolf แสยะยิ้มขณะปัดศอกอีกครั้งออกไป “ขอโทษทีเรื่องละครนั่น” Wolf พูดอย่างใจเย็น เขาก้าวเข้าประชิด ศอกหนึ่งฟาดเข้ามา Wolf ก้มต่ำแล้วดีดตัวขึ้นอย่างรุนแรงจนแทบระเบิดออกจากพื้น เขาย่อเข่าแล้วส่งตัวพุ่งขึ้น เข่าของเขากระแทกเข้ากับคางของ El เต็มแรง หัวของ El สะบัดหงายไปอย่างรุนแรง Wolf ลงสู่พื้นอย่างสง่างาม ขณะที่ El โซซัดโซเซถอยหลังไปด้วยอาการมึนงงจากแรงกระแทก “ฉันแค่อยากทำให้ทุกอย่างมันง่ายที่สุดสำหรับพวกเรา” Wolf พูดพลางยักไหล่อย่างมั่นใจ “ก็เลยต้องเล่นเกมของตัวเองด้วยเหมือนกัน”