บทที่ 472: คำสาบานของโจ การปะทะรุนแรงได้ถูกซัดเข้าใส่ทั้งสองฝั่งแล้ว ทั้งวูล์ฟปะทะเอล และโจปะทะไจโร เสียงหมัดกระทบกันกับร่างที่กระแทกลงพื้นสะท้อนก้องไปทั่วหลุมฝังสังเวียน ฝุ่นตลบขึ้นใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา ขณะที่นักสู้แต่ละคนต่างผลักตัวเองให้หนักหน่วงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งเอลและไจโรดูเหมือนจะทรุดลงจริงๆ หัวเข่าของพวกเขาสั่นไหว ไหล่ตกลง และการทรงตัวก็เริ่มแกว่งไกวอย่างอันตราย ฝูงชนเอนตัวมาด้านหน้า คิดว่าแมตช์นี้ใกล้จะจบลงแล้ว แต่ทั้งสองคนก็ทรงตัวกลับมาได้ เท้าของพวกเขาปักแน่นลงบนพื้น ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอ สายตาหรี่ลงอีกครั้ง เต็มไปด้วยสมาธิและความดื้อดึงไม่ยอมแพ้ นี่คืออีเวนต์สุดท้ายของค่ำคืนนี้ และไม่มีใครยอมล้มลงง่ายๆ โดยไม่บีบให้วูล์ฟกับโจต้องเสียเลือดแลกมา วูล์ฟบิดคอไปด้านข้าง แล้วเหยียดนิ้วมือเบาๆ “อะไร? คิดจริงๆ เหรอว่าที่ฉันทำได้มีแค่บล็อกหมัดของพวกแก?” วูล์ฟพูดด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความมั่นใจ “ถ้าฉันบล็อกการโจมตีของพวกแกได้ นั่นก็แปลว่าฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่ามันจะมาจากทางไหน และถ้าฉันรู้ว่ามาจากทางไหน... ฉันก็หลบมันได้เหมือนกัน” นี่ไม่ใช่ความอวดดี แต่มันคือความจริง การต่อสู้ครั้งสุดท้ายนี้ไม่ได้วัดกันแค่กำปั้น มันไม่ได้วัดกันแค่พละกำลังด้วยซ้ำ และไม่ได้วัดกันที่ฝีมืออย่างเดียว แต่มันวัดกันที่แท็กติก การลวง และการอ่านทางคู่ต่อสู้ให้ได้ดีกว่าที่อีกฝ่ายอ่านเราออก ถึงวูล์ฟกับโจจะเคยใช้กลอุบายหลอกศัตรูมาตั้งแต่ต้น แต่เอลกับไจโรก็ไม่ใช่มือสมัครเล่น พวกเขาเป็นนักสู้ฝีมือดี ผ่านศึกมาโชกโชน ปรับตัวเก่ง และดุดัน ทั้งสองพุ่งเข้ามาอีกครั้ง มอบอะไรบางอย่างให้ฝูงชนได้กรีดร้องกันต่อ วูล์ฟเป็นฝ่ายขยับก่อน เขาหลบ แต่ไม่ใช่แบบปกติ ไม่ได้ถอยหลัง ไม่ได้เฉออกด้านข้าง กลับกัน เขาเอนตัวเข้าไปในมุมแปลกประหลาด ก้าวเข้าไปด้านในแทนที่จะถอยหนี การเคลื่อนไหวของเขาดูประหลาด เกือบจะขัดกับสัญชาตญาณ แต่ทุกครั้งที่ร่างของเขาเปลี่ยนองศา การโจมตีของเอลก็เฉียดผ่านไปเพียงไม่กี่นิ้ว ครั้งหนึ่ง วูล์ฟก้าวไปข้างหน้าตอนที่เอลเหวี่ยงหมัดเข้ามา ก่อนจะใช้สันมือฟาดเข้าไปที่สีข้างของเอล เป็นการโจมตีที่แสบสันและคำนวณมาแล้ว เจ็บพอให้รำคาญ แต่ไม่ถึงขั้นล้ม คิ้วของเอลขมวดมุ่น ความเดือดพลุ่งขึ้นในอก เขาหมุนตัวเข้าหาวูล์ฟโดยเหยียดสองข้อนิ้วออก ตั้งใจจะอัดฟันของวูล์ฟให้กระเด็นออกจากกะโหลก หมัดของวูล์ฟกลับจมลึกเข้าไปในท้องของเขา ตรงเข้ากลางลิ้นปี่พอดี เอลสำลัก ก้าวถอยหลังไปเต็มหนึ่งก้าว อากาศถูกอัดออกจากปอดของเขาจนหมด ในที่สุด... ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่าวูล์ฟยังคงออมมือมาตลอด และถ้าเอลไม่จริงจังมากกว่านี้ เขาจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ อีกฟากหนึ่งของหลุม โจก็ยังคงเดินหน้าด้วยแผนการอันไม่ลดละของเขา เขาหลบการโจมตีทุกครั้งที่พุ่งเข้ามา แม้แต่ฝูงชนยังตกตะลึงกับความลื่นไหลที่เขาเบี่ยงตัวพ้นหมัดของไจโรได้อย่างง่ายดาย และทุกครั้งที่โจหลบ เขาก็ลงโทษไจโรด้วยแย็บซ้ายอีกหนึ่งครั้ง คมกริบ รวดเร็ว แม่นยำ ทุกหมัดลงเต็มหน้าของไจโรอย่างสะอาดหมดจด และก็มักจะเป็นจุดเดิมเสมอ ทุกครั้งที่ปล่อยออกไปก็มีฟอร์มที่สมบูรณ์แบบทุกกระเบียดนิ้ว ‘หมอนี่...’ โจคิด กัดฟันแน่น ‘ถึกชะมัด ถึกจริงๆ ฉันชกเขาไปตั้งกี่ครั้งแล้ว เขาเซไปแล้ว แต่ทำไมยังไม่ล้มลงอีก!’ แม้จะโดนถล่มไม่รู้กี่ครั้ง ไจโรก็ยังไม่ยอมล้ม มันเหมือนกับการชกเสาเหล็กที่ทำมาจากกล้ามเนื้อล้วนๆ หัวใจของโจเต้นแรง กำปั้นของเขาสั่น แต่ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้า หากเป็นเพราะอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ เพราะนี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้อีกต่อไปแล้ว ขณะต่อสู้ ความคิดของเขาก็ลอยย้อนกลับไป ไม่ใช่ย้อนกลับไปยังช่วงหนึ่งในหลุม แต่ย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง ย้อนกลับไปยังสัปดาห์ที่พวกเขาได้รับมาให้คิดคำสาบานของตัวเอง มันไม่ได้ผ่านไปนานเลย แค่ไม่กี่วันจริงๆ ทว่าสำหรับเขามันกลับเหมือนอีกชีวิตหนึ่ง ตอนนั้นทุกอย่างดูง่ายกว่านี้มาก ตอนนั้นเขายังไม่รู้เลยว่าจะต้องเจอความเจ็บปวดแบบไหน เขาจำได้ว่าตัวเองอยู่ในยิมประจำกับสตีเฟน เขาจำได้ว่าตัวเองนอนอยู่บนเบาะ จ้องเพดาน และครุ่นคิดอย่างหนัก “ฉันควรเลือกอะไรเป็นคำสาบานดีวะ?” โจเคยถามออกมาดังๆ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิด “นี่มันยากนะ มันต้องเป็นอะไรที่ยากสำหรับฉันจริงๆ เป็นอะไรที่ฉันต้องยอมสละหรือบังคับตัวเองให้ทำ ต้องเป็นอะไรที่หักง่ายด้วย” “ผมว่ามันแค่ต้องเป็นอะไรที่ยากมากสำหรับนายในฐานะคนคนหนึ่ง” สตีเฟนตอบขณะยืดเส้น “แบบ... เป็นพันธะจริงๆ อะไรที่ทั้งร่างกายกับจิตใจต้องฝืนกันสุดๆ” สตีเฟนแตะคางตัวเองก่อนจะเสนอความเห็น “งั้นนายอาจจะสัญญาว่าจะวิ่งสิบไมล์ทุกวันแบบไม่ขาดสักวันก็ได้นะ” เขาพูด “นั่นเป็นคำมั่นที่หนักมาก และถ้านายผิดคำพูด มันก็จะทำให้คำสาบานพัง แต่เอาจริงๆ... ผมก็ไม่รู้ว่ามันจะมีความหมายแค่ไหนเหมือนกัน” สตีเฟนยักไหล่เบาๆ “สำหรับคนที่เกลียดการวิ่ง นั่นคงทรมานสุดๆ และสำหรับคนที่ชอบมัน การต้องเลิกทำก็คงแย่มาก แต่สิ่งนี้จะเป็นแนวทางของคำสาบานได้จริงไหม ก็ยากจะบอก” โจครางออกมาอย่างหมดหนทาง เขาคิดอะไรไม่ออก สมองของเขาว่างเปล่า ว่างเปล่าจริงๆ คำสัญญาที่มันยากสำหรับเขาจะรักษา? อะไรที่มีความหมาย? ไม่มีอะไรผุดขึ้นมาเลย วันเวลาผ่านไป ก็ยังไม่มีอะไร สุดท้าย เขาก็เลือกทำตามคำแนะนำแรกของสตีเฟนอย่างไม่เต็มใจ นั่นคือการวิ่งทุกวัน และเขาก็ทำมัน แต่ไม่นานหลังจากนั้น ทุกอย่างก็พังทลายลงเพราะอารอน ทุกอย่างถลำลึกลงไปสู่เลือด ความหวาดกลัว และความสิ้นหวัง โจถูกแทง โจเกือบตาย โจได้รู้ว่าการยอมแพ้อย่างสิ้นเชิงมันหมายความว่าอะไร และนั่นคือช่วงเวลาที่มีบางอย่างกะพริบขึ้นภายในตัวเขา ว่าสิ่งที่เขาต้องการจริงๆ คืออะไร บนดาดฟ้าหลายวันให้หลัง หลังจากคุยกับวูล์ฟ... เขาก็เข้าใจ คำสาบานของเขาผิดตั้งแต่ต้น การวิ่งไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา การวิ่งมันง่าย การวิ่งคือสิ่งที่เขาทำมาตลอด ‘ตอนนั้น... ทั้งหมดที่ฉันอยากทำคือวิ่งหนี’ โจคิดในตอนนี้ ขณะก้มหลบหมัดบ้าคลั่งอีกครั้งของไจโร ‘การวิ่งไม่เคยเป็นคำสาบานจริงๆ เลย มันแค่เป็นตัวฉันเอง’ ความคิดของเขาจมลึกลงไปอีก ‘ฉันหนีการเรียนเพราะเกลียดมัน ฉันหนีการต่อสู้เพราะกลัว ฉันหนีความผิดทุกครั้งที่มีเรื่อง ฉันถึงขนาดหนีจากพ่อแม่เพราะพวกเขาทำฉันรำคาญด้วยซ้ำ’ ทุกความทรงจำที่เขาเคยยอมแพ้ถาโถมเข้ามาใส่เขาเหมือนคลื่นยักษ์ ‘ทั้งหมดที่ฉันเคยทำ... ก็คือวิ่งหนี’ แย็บอีกครั้งซัดเข้าเป้า ไจโรเซถลาไปอีกที แต่ก็ยังไม่ล้ม ‘ตอนฉันสู้กับอารอน... ความเจ็บมันแย่เกินไป... ฉันอยากยอมแพ้ ฉันอยากเลิก ฉันอยากให้มันจบลง’ กำปั้นของโจสั่นเทา ‘และนั่นแหละ... นั่นแหละคือเหตุผลที่คำสาบานจริงๆ ของฉันไม่ใช่เรื่องการวิ่ง’ หมัดอีกครั้ง คราวนี้หนักกว่าเดิม ‘ฉันสัญญากับตัวเองไว้เรื่องอื่น’ ดวงตาของเขาคมกริบขึ้น ‘ฉันสัญญาว่าจะไม่ยอมแพ้อีกเป็นอันขาด’ เขาหมุนสะโพก ขวาของเขาดึงกลับ ไม่ใช่เพื่อแย็บอีกแล้ว แต่เป็นหมัดตรง เป็นหมัดจริงๆ หมัดแบบที่ใช้ปิดฉากการต่อสู้ ‘คำสาบานของฉันคือจะไม่ยอมแพ้อีกเป็นอันขาด... ไม่ว่าอะไรจะยากแค่ไหนก็ตาม!’ โจตะโกนถ้อยคำนั้นอยู่ในหัว เททุกสิ่งที่มีลงไปในกำปั้น แล้วจากนั้น บึ้ม หมัดตรงขวาของเขากระแทกเข้าเต็มหน้าไจโร มันไม่ใช่แค่ทรงพลัง แต่มันคือการทำลายล้าง ศีรษะของไจโรสะบัดหงายไปด้านหลังทั้งใบ ร่างของเขาถูกเหวี่ยงลอยขึ้นจากพื้นก่อนจะกระแทกลงบนพื้นหลุมอย่างแรง ความเงียบเข้าปกคลุม แล้วไจโรก็ไม่ลุกขึ้นมาอีก