บทที่ 27: กิลด์ทหารรับจ้างขนาดเท่าหัวใจ! พวกเราเดินไปด้วยกันจนถึงประตูกลางของสถาบัน ลิราหยิบใบอนุญาตขึ้นมาโชว์ให้ยามดู แล้วอธิบายว่าผมกำลังช่วยงานเธอที่คลินิก พวกยามโบกมือปล่อยผ่านให้ทันที มีเธออยู่ด้วย ทุกอย่างราบรื่นขึ้นเยอะ เธอจัดหาอาหาร ที่พัก และทางผ่านง่ายๆ ให้ผมทุกครั้งที่ต้องเดินทางไปไหนมาไหน มีบางอย่างในตัวเธอที่ทำให้คนอยากเข้าใกล้ โดยเฉพาะพวกผู้ชาย พวกมันดูเหมือนยอมขายวิญญาณเพื่อแลกกับคืนเดียวกับเธอได้ แต่ลิราเป็นมือฉมังเรื่องนี้ เธอรู้วิธีใช้มือข้างหนึ่งดึงผู้ชายเข้ามา แล้วใช้มืออีกข้างสร้างกำแพงขึ้นมาไปพร้อมกัน น่าเวทนาชะมัด ถึงอย่างนั้น ผมก็ห้ามความภาคภูมิใจที่พุ่งขึ้นมาในอกไม่ได้ ตอนที่เห็นเธอรับมือกับคนทั้งห้อง เพราะผมรู้ดีว่าคนที่ได้ฟันเธอคือผม และผมก็ฟันเธอได้ดีมาก ดีจนขาเธอสั่นทุกครั้งที่โดน ทุกครั้งที่เราลงมือกัน ดวงตาลิราจะกลอกย้อนกลับไปด้านหลัง แล้วปลายเท้าก็ขดงอ เธอไม่มีวันพอ เธอเคยอ้อนวอนให้ผมไปค้างที่บ้านเธอมากกว่าหนึ่งครั้ง แต่ผมปฏิเสธไป ดังนั้นตอนนี้เธอเลยมาค้างที่คลินิกในบางคืน แถมบางทีก็ปลุกผมด้วยปากของเธอที่ครอบอยู่บนดุ้นผมแล้วด้วย เจ้าเสือจิ้งจอกตัวเล็กที่เจ้าเล่ห์และขี้อ้อน น่ารักชะมัด เพราะกิจกรรมที่หนักหน่วงเกินคาดในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ตอนนี้ผมใกล้จะถึงหลักหนึ่งพันของพลังแก่นวิญญาณแล้ว มีอะไรบางอย่างบอกผมว่าพอแตะตัวเลขนั้นได้ มันคงหมายถึงเรื่องใหญ่แน่ ตอนนี้ผมยังคงเรียกแคสซี่ออกมาได้เต็มชั่วโมงก่อนจะหมดแรง ถือว่าเป็นความก้าวหน้าที่ดีทีเดียว พอพวกเราออกมานอกสถาบัน ลิราก็โบกเรียกรถม้าคันหนึ่งที่ลากโดยม้าสีน้ำตาลสองตัว มีลายด่างขาวกระจายอยู่ตามตัวเหมือนแผนที่ที่ถูกโปรยทิ้งไว้ แผงคอก็ขาวด้วย “ไปกิลด์ทหารรับจ้าง” “ผู้โดยสารสองคน ยี่สิบห้าเหรียญทองแดง” ลิราหรี่ตาใส่คนขับ “งั้นเอายี่สิบ กิลด์ทหารรับจ้างมันอยู่นอกเส้นทางที่ฉันวิ่งประจำ แล้วถ้าทหารท้องถิ่นเห็นฉันไปที่นั่น ฉันก็ต้องจ่ายให้เลวีอีก” “สิบห้า แล้วไม่ต้องห่วง ไม่มีใครมารีดไถคุณหรอก” เธอเหลือบมองผม พร้อมส่งสัญญาณให้ผมขึ้นรถไปกับเธอด้วยสายตา บางครั้งความแตกต่างมันก็สะท้อนให้ผมเห็นชัดเจนจนน่าตกใจ บนเตียง เธอเรียกผมว่าพ่อขา แล้วอ้อนวอนให้ผมเย็ดเธอแรงๆ กว่านี้ ข้างนอกนี่ เธอแทบจะดูเป็นป้าของผมได้สบาย ผมปีนขึ้นรถไป แล้วไม่นานเราก็มาถึงถนนโซลเยอร์สเรสต์ ซึ่งเป็นที่ตั้งของกิลด์ทหารรับจ้าง พอข้ามถนนไปได้ ลิราก็หยุด ยกเหรียญขึ้นจูบ แล้วหย่อนมันลงในหมวกขอทาน เธอทำแบบนั้นทุกครั้งที่เราเดินผ่าน ผมยังรอจังหวะเหมาะๆ เพื่อถามว่าเพราะอะไร ไม่ได้หมายความว่าผมต่อต้านการทำบุญหรอก แต่เรื่องนี้มันให้ความรู้สึกว่า...ลึกซึ้งกว่านั้น ข้างใน เด็กสาวผมสีน้ำเงินคนหนึ่งผุดลุกขึ้นยืน “ลิรา! เคด!” เธอยิ้มกว้างให้พวกเรา ดวงตาเหลือบมาทางผมขณะปัดปอยผมเส้นหนึ่งไปทัดหลังหู “ทริสอยู่ไหม” “เขารออยู่แล้ว” วิกตอเรียตอบกลับมาทันที ลิราพยักหน้าให้เธอสั้นๆ ก่อนจะเดินลึกเข้าไปข้างใน ผมเดินตามไป โดยรู้สึกได้ว่ามองของวิกตอเรียเหมือนจะเจาะหลังผมเป็นรู จนกระทั่งผมหายเข้าไปทางประตู โถงหลักเต็มไปด้วยเสียงอึกทึก เบียร์หกกระฉอก อาหารถูกสวาปาม เสียงพูดคุยดังสลับเบากระจายอยู่ทั่ว เป็นช่วงที่คึกคักที่สุดเท่าที่ผมเห็นในรอบสองสัปดาห์ ถุงสัมภาระกองเกะกะอยู่ทุกมุม สถานที่แห่งนี้ดูสกปรกกว่าปกติยิ่งกว่าเดิมเสียอีก พอลิราเห็นสีหน้าสับสนของผมระหว่างที่พาไปทางห้องครัว เธอก็พูดขึ้นว่า “ทีมทหารรับจ้างหลักเพิ่งกลับมาจากงานใหญ่กับกิลด์พ่อค้า” แล้วเธอก็เร่งฝีเท้าขึ้น ก่อนที่เราจะถึงห้องครัว เสียงแหบพร่าดังลั่นก็แหวกผ่านเสียงรอบข้างเข้ามา “ลิรา!! อึ่ก! ลุงแท้ๆ ของเธอหายไปตั้งสิบเดือนแล้ว ไม่คิดจะทักกันหน่อยเรอะ?!” ผมเห็นเธอเม้มปากทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น เธอหยุด หันกลับไป แล้วฝืนยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา “ไวรอน! เลิกเรียกตัวเองว่าลุงฉันได้แล้ว ในเมื่อแกพยายามล้วงมือขึ้นกระโปรงฉันตั้งสองครั้ง โอ้พระเจ้า ไวรอน-แกกลับมาได้อีกครั้งสินะ! งั้นคงต้องขยันสวดมนต์ให้มากขึ้นแล้วล่ะ ฉันคิดถึงช่วงสวดมนต์พวกนั้นจังเลย แต่เอาเถอะ ใครจะรู้ล่ะ งานหน้าบางทีอาจเป็นงานสุดท้ายของแกก็ได้ ขอให้มีความหวังไว้นะ!” เธอขยิบตา เป่าจูบให้เขา แล้วหมุนตัวกลับไปอีกทาง สีหน้าของเธอเย็นชาลงในทันทีที่หันหลัง พวกคนอื่นหัวเราะแล้วรุมแซวชายร่างใหญ่ที่มีเคราสีน้ำตาลหนา “ลิราน่ะเกลียดแกที่สุดแล้ว! ไม่น่าเชื่อเลยว่าแกยังเคยพยายามจะเอาเธอ ทั้งๆ ที่เคยเป็นเพื่อนกับพ่อเธอ!” “อะไรนะ! แล้วพวกแกไม่คิดจะเอาบ้างรึไง?” “พวกแกไปแย่งลิรากันเถอะ คลาร่าก็พอสำหรับฉันแล้ว โอ้ ดวงตะวันนิรันดร์! ฉันอยากให้เธอมัดฉันแล้วซ้อมฉันให้เละเลย!” ผมส่ายหน้ากับบทสนทนาของพวกผู้ชายที่เพิ่งลากสังขารตัวเองกลับมาจากที่น่าจะเหมือนขุมนรกกันแท้ๆ พวกเราเดินผ่านห้องครัว แวะทักทายคนไม่กี่คน ชายหนุ่มคนหนึ่งโยนขนมปังก้อนใหม่ให้ผม “อัดท้องไว้ก่อนเถอะ ก่อนที่ทริสจะลงไม้ลงมือกับแกอีกรอบวันนี้” ผมหัวเราะ แต่เสียงที่ออกมากลับขมๆ อย่างช่วยไม่ได้ ถึงอย่างนั้นผมก็ยังกัดขนมปังเข้าไปคำหนึ่ง ชายอ้วนคนหนึ่งแยกตัวออกมาจากโต๊ะที่เขากำลังหั่นเนื้ออยู่ เขาเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนแรงๆ แล้วรีบไปหยิบน้ำมาให้ ก่อนจะตามเราทันก่อนออกจากห้องครัว “นี่ เอาไปสิ ไอ้หนู จะกังวลว่าท่านทริสจะซ้อมแกจนก้นบานน่ะเรื่องหนึ่ง แต่แกจะตายเร็วกว่า ถ้าไปสำลักขนมปังสกปรกของไอ้เวรนั่นตายเสียก่อน” ผมหัวเราะอย่างเขินๆ “จะกังวลเรื่องตายทำไมครับ มิสเตอร์บาบา คุณคอยดูแลผมตลอดเลย เอาน้ำมาให้ทุกครั้ง” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ ลดเสียงลงเป็นกระซิบ “ได้ยินมาว่าวันนี้ท่านทริสอารมณ์ไม่ค่อยดี... แกอาจโดนเลียเพิ่มก็ได้” เขาโน้มเข้ามาใกล้อีก ราวกับกำลังเพลินกับข่าวลือ “เห็นว่า คลาร่าส่งลูกค้า... หน้าใหม่คนหนึ่งของเขากลับไปแล้ว เข้าใจที่ฉันพูดไหม ไอ้หนู?” เขาหัวเราะคิก พร้อมสะกิดสีข้างผมเบาๆ ทริสตันขึ้นชื่อเรื่องการพิชิตผู้หญิงไปทั่ว ทำให้ความสามารถด้านการต่อสู้ที่เหนือชั้นของเขานั้นยิ่งน่าฉงนกว่าเดิม ชายคนนั้นเป็นซัมมอนเนอร์ประจำระดับ S และเป็นรองหัวหน้ากิลด์ของกิลด์ทหารรับจ้าง ผมบอกลาบาบา แล้วรีบตามลิราให้ทัน ซึ่งตอนนี้เธออยู่กับคลาร่าแล้ว ผมสีน้ำตาลเกาลัดสยายลงมาถึงกลางหลัง ชุดหนังรัดรูป กางเกงแนบสะโพกราวกับผิวหนังชั้นที่สอง หน้าอกของเธอจะเล็กกว่าลิรา แต่เธอตัวสูงกว่า แถมสะโพกยังเป็นทรงที่เรียกร้องให้คนมอง พวกเราสามคนเดินไปตามทางเดินอีกเส้นหนึ่ง แล้วออกไปยังลานหลังอาคาร ตรงนั้น มีชายคนหนึ่งพิงอยู่กับเสาค้ำชั้นบน ผมสีขาวเปียกชื้นหยักศก ดวงตาสีฟ้าเฉียบคม หนวดเคราสั้นๆ เงาอยู่บนคาง แขนข้างหนึ่งพาดอยู่บนเสา และใต้แขนเขาคือหญิงสาวในชุดเดรสสีเขียว ที่หน้าอกแทบจะทะลักออกมา ผมสีน้ำตาลเข้มของเธอกรอบหน้าไว้ ขณะที่เธอหัวเราะแล้วหน้าแดงเพราะอะไรก็ตามที่เขาพูด “ทริสตัน! ไอ้บัดซบไร้ประโยชน์!” เสียงของคลาร่าฟาดออกมาราวกับแส้ในวินาทีที่เธอสังเกตเห็นเขา เขาสะดุ้ง ก่อนหันมามองด้วยสีหน้าบึ้งเหนื่อยล้า ผู้หญิงคนนั้นมองพวกเราด้วยความงุนงง “คนพวกนี้ใครน่ะ ทริส?” ลิราถอนหายใจ “เขาบอกคุณด้วยรึเปล่าว่าเขามีที่ดินอยู่ที่เคาน์ตี้วินสตัน?” ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้าเร็วๆ “เขาก็บอกพวกเราเหมือนกัน ฉันมีลูกกับเขาสองคน เธอมีสามคน แล้วพวกเราก็ไม่เคยเห็นที่ดินนั่นเลย” คลาร่าพูดเสริม “อย่าโง่เหมือนพวกฉันนะ” สีหน้าผู้หญิงคนนั้นดำมืดลง เธอหันไปหาทริสตัน ซึ่งหัวเราะแห้งๆ อย่างประหม่า “บริอันนา ใจเย็นก่อน—” เพียะ! “โอ๊ยยย!” คลาร่ากับลิราสะดุ้งพร้อมกัน ราวกับว่าพวกเธอโดนเอง “ไอ้คนโกหก! ฉันเกลียดแก!” หญิงสาวคนนั้นกระทืบเท้าจ้ำอ้าวออกไป พุ่งออกทางประตูหลัง ทริสตันหันมาหาพวกเรา แล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้น “เอาจริงดิ คลาร่า? วันเดียวสองครั้งเนี่ยนะ?” เขาหันไปตวัดสายตาคมใส่ลิรา “เธอด้วย?” ลิราฝืนยิ้ม แล้วเบือนหน้าหนี “อย่ามองฉัน ไปมองคลาร่าโน่น” คลาร่ากอดอกแน่น รอให้เขาทำจริงๆ แต่ไอ้บัดซบนั่นกลับหันสายตาไปทางผมแล้วแสยะยิ้มเหมือนปีศาจ “คนนอกโลก! เรียกวิญญาณวีรชนสุดเซ็กซี่ของแกออกมาสิ ให้ฉันได้ซ้อมแกอีกที จะได้รู้สึกดีขึ้นหน่อย” ผมพึมพำออกมาอย่างขมขื่น “ผมเป็นแรงก์ F นะ ไอ้หน้าด้าน ทำไมไม่ไปหาเรื่องคนที่ตัวเท่ากันล่ะ?” ประกายแดงส่องวาบระยิบระยับล้อมรอบตัวผม