บทที่ 32: เช้าที่งดงามที่สุดในชีวิตของผม แสงยามเช้าสอดผ่านหน้าต่างแล้วทิ่มเข้าตาผม ทำให้ผมครางออกมาเบาๆ เมื่อสติค่อยๆ ฉุดให้ตื่นขึ้นมา ผมรู้สึกปวดแปลบที่แขนแทบจะทันที เลือดไหลเวียนไม่สะดวกเพราะถูกหนีบไว้ พร้อมกับน้ำหนักอุ่นๆ ที่กดทับแขนเอาไว้อยู่ ลิรา เธอนอนซุกหัวชิดไหล่ผม ลมหายใจแผ่วๆ ของเธอพัดผ่านผิวผมอย่างช้าๆ สม่ำเสมอ การหลับของเธอสนิทสนมยิ่งนัก และเราทั้งคู่ก็ถูกห่มไว้ครึ่งหนึ่งด้วยผ้าปูที่นอนหยาบๆ ที่บิดพันกันตลอดทั้งคืน ผิวเปลือยของเธอโผล่พ้นผ้าห่มออกมาให้เห็นบางส่วน ส่วนโค้งของสะโพกกับเส้นเรียบเนียนของต้นขารับกับแสงเช้าสีอ่อนอย่างชัดเจน กลิ่นดอกไม้จากเส้นผมของเธอลอยเข้าจมูกผม เป็นกลิ่นเบาๆ สะอาดๆ ที่ทำให้นึกถึงสวนในฤดูใบไม้ผลิ ‘ผมน่าจะลุกได้แล้ว’ ผมค่อยๆ ขยับตัวออกมาอย่างระมัดระวัง ด้วยความช้าแบบคนที่เอาไว้ใช้ตอนปลดชนวนระเบิดหรือแอบหนีจากคู่นอนที่กำลังหลับอยู่ สำเร็จ เธอไม่แม้แต่จะขยับ ครัวของเธอเป็นปริศนาที่รอให้ไข ผมรื้อค้นตู้และลิ้นชักด้วยความมุ่งมั่นของคนที่ไม่รู้เลยว่ากำลังหาอะไรอยู่ เปิดนู่นปิดนี่เสียงดังเกินจำเป็นอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็สำเร็จ ผมเจอใบชาแอบอยู่หลังแก้วมัคที่ไม่เข้าชุดกันหลายใบ และยังหากาต้มน้ำของเธอเจออีกด้วย ภาษาของโลกนี้เข้าใจได้ง่ายพอสมควร อย่างน้อยก็ในเรื่องพื้นฐาน ทันทีที่พวกเราตื่นขึ้นมา เราก็เข้าใจภาษาเขียนของโลกนี้ได้หมดแล้ว อย่างน้อยก็ภาษาทั่วไป ส่วนอักษรที่ซับซ้อนกว่านั้น เช่น อีเวเรียนซึ่งเป็นของเผ่าเอลฟ์ พวกเรายังต้องเรียนกันที่สถาบันอยู่ดี นับว่าเป็นโชคดีเล็กๆ น้อยๆ แต่การหาใบชาก็ง่ายขึ้นเพราะเรื่องนั้น ระหว่างรอน้ำเดือด ผมก็ตรวจชั้นวางของเธอแล้วเจอขนมปังเหลืออยู่ก้อนหนึ่งที่แอบอยู่ด้านในสุด ผมหยิบมันขึ้นมา พลิกดูในมือ แล้วสังเกตและดมกลิ่นมันราวกับนักสืบที่กำลังสงสัยอะไรบางอย่าง ‘ไม่ขึ้นรา แค่นั้น... แค่นั้นก็น่าจะพอแล้ว’ ยังใช้ได้อยู่ ล่ะมั้ง ไม่มีอะไรอย่างอื่นแล้ว ของเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ก็คงต้องพอ ผมรู้ว่าเธอต้องเหนื่อยแน่ๆ หลังตื่น และชาแย่ๆ ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย ใช่ไหมล่ะ? ผมยกถาดชากับขนมปังกลับเข้าไปในห้องของเธอ แล้ววางมันลงเบาๆ บนโต๊ะข้างเตียงข้างตัวเธอ พอวางเสร็จ เธอก็ค่อยๆ หรี่ตาเปิดขึ้น ยืดตัวอย่างไม่ใส่ใจโลกทั้งใบ ผ้าห่มเลื่อนลง เผยให้เห็นหน้าอกของเธอ และต้นขาอีกมากกว่าเดิม “ตื่นแล้วเหรอ” เสียงตอนเช้าของเธอทุ้มและแหบพร่า แหบลงเพราะฤทธิ์ของการนอนหลับ สีแก้มของเธอค่อยๆ ขึ้นระเรื่ออย่างน่ารักเมื่อสังเกตเห็นถาดนั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจที่แท้จริง “แถมยังชงชาให้ฉันอีก... อู้วว” เธอเงยหน้ามองผม ยังยิ้มอยู่ และแววตาก็อ่อนโยนอบอุ่น “จริงๆ ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลย” ผมหัวเราะเบาๆ รู้สึกเหมือนความร้อนค่อยๆ ไล่ขึ้นมาถึงต้นคอ “ก็อดไม่ได้” ผมยืดตัวขึ้น มองไปทางที่วางของตัวเอง “แต่ผมต้องรีบไปเตรียมตัวไปสถาบันแล้วนะ ช้ากว่ากำหนดไปเยอะแล้ว” ลิราลุกขึ้นนั่ง ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดตัวเองไว้เกือบหมด แม้ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ใส่ใจกับต้นขาที่เปลือยอยู่ หรือร่องอกที่เปิดให้เห็นอย่างโจ่งแจ้งเท่าไรนัก เธอจิบชาหนึ่งคำ แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปเป็นอะไรสักอย่างที่ผมอ่านไม่ออก ‘แย่แล้ว’ “อะไร รสชาติมันแย่มากเหรอ” เธอหัวเราะ เสียงสั้นๆ แต่สดใส “นี่เป็นครั้งแรกที่เธอชงชา ฉันจะสอนเธอให้ถูกวิธีตอนเธอกลับมานะ” ผมทำแก้มป่องเล็กน้อย ซึ่งยิ่งทำให้เธอยิ้มกว้างขึ้นไปอีก “จริงสิ” เธอขยับตัว แล้วแววขี้เล่นเมื่อครู่ก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจริงจังมากขึ้น “ฉันซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้เธอด้วยนะ ให้พวกช่างอาคมช่วยเสริมความทนทานกับการป้องกันแล้ว งานทอเองก็ดีกว่ามาตรฐานทั่วไปมาก มันน่าจะช่วยเสริมโชคให้แทนพวกความ... เอ่อ ความเผลอเรอของเธอได้บ้าง” ‘จำเป็นขนาดนั้นเลยเหรอ?’ ...ก็น่าจะ ขณะพูด เธอก็ลากตัวเองลงจากเตียง ผ้าห่มไหลร่วงลงสู่พื้นเป็นสายของผ้าหยาบๆ เธอยืดตัวอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าความเรียบร้อยไม่ใช่สิ่งสำคัญยามเช้าของเธอ จากนั้นก็สวมกางเกงชั้นในตัวจิ๋วกับเสื้อกล้ามครอปที่แทบจะไม่ได้ช่วยปกปิดทรงเรือนร่างด้านในเลยแม้แต่น้อย หลังจากนั้น เธอก็เกาหลังหัว ขยี้ผมที่ยุ่งอยู่แล้วให้ยุ่งกว่าเดิมไปอีกระดับ แล้วรื้อหาอะไรบางอย่างในตู้เสื้อผ้าด้วยท่าทีตั้งใจ ก่อนจะหยิบชุดที่พับไว้อย่างเรียบร้อยออกมา และหันกลับมาหาผมพร้อมรอยยิ้ม “เธอไปอาบน้ำก่อน แล้วลองชุดพวกนี้ดู เราปล่อยให้เธอไปถึงประตูวิญญาณในสภาพเหมือนเพิ่งกลิ้งออกมาจากเตียงใครไม่ได้หรอก” ‘เอ่อ...’ แต่ผมก็เพิ่งกลิ้งออกมาจากเตียงเธอนี่แหละ เธอพูดถูก “ห้องน้ำอยู่ตรงนั้น” เธอชี้ไปทางประตูที่อยู่ติดกับห้องของเธอ ท่าทางเนือยๆ ไม่เร่งรีบ ผมรีบตรงไปทันที มือก็เริ่มดึงกางเกงตัวเองออกไปด้วยระหว่างข้ามธรณีประตู ห้องอาบน้ำเรียบง่ายและใช้งานได้จริง มีก๊อกน้ำด้านบนที่ส่งเสียงแผ่วเบาเมื่อผมหมุนเปิด น้ำไหลรินลงมา ตอนแรกเย็นจัด ก่อนจะค่อยๆ อุ่นขึ้นเมื่อผมก้าวเข้าไปยืนใต้สายน้ำนั้น ‘อาบเร็วๆ แล้วผมก็จะ—’ ผมรู้สึกได้ถึงมือเรียบเนียนสัมผัสแผ่นหลังของตัวเอง จากนั้นหน้าอกนุ่มๆ ก็แนบเข้ามาจากด้านหลัง มือคู่นั้นก็เลื่อนมาด้านหน้า ลูบผ่านหน้าอกของผม ไล่ลงมาตามหน้าท้อง แล้วค่อยๆ ไต่ต่ำลงไปถึงช่วงเอวอย่างมีเจตนาชัดเจน ‘แน่นอน’ เมื่อคืนเราทำแบบนี้กันทั้งคืน ทั้งคืนเต็มๆ แล้วตอนนี้เธอก็มาอีกครั้ง ดูเหมือนจะหิวกระหายไม่รู้จักพอ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากนะ ตรงกันข้ามด้วยซ้ำ แต่ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ผมเริ่มกังวลจริงๆ ว่ามันจะกลายเป็นอะไรสักอย่างที่เรียกว่าการพึ่งพิงขึ้นมา ‘ผมจะทำให้เธอติดผมขนาดไหนกันแน่?’ “ไม่ต้องห่วง” ลิราพึมพำข้างกระดูกสะบักของผม น้ำเสียงหวานราวน้ำผึ้ง แต่ไม่มีความน่าเชื่อถือเอาเสียเลย “ฉันแค่อยากล้างหลังให้เธอเท่านั้นเอง” ผมหัวเราะทั้งที่ไม่อาจห้ามได้ ฟองสบู่ไหลลงมาตามหน้า “พูดอย่างนั้น แต่ตอนนี้เธอกำลังกำอวัยวะเพศของผมอยู่” มือเธอกำแน่นขึ้นนิดเดียว และผมแทบจะได้ยินรอยยิ้มในน้ำเสียงของเธอ “โอ๊ยตาย แล้วนี่เธอแข็งเพราะฉันงั้นเหรอ” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์โค้งขึ้นที่ริมฝีปากเธอ ขณะเธอขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดต้นคอผม “งั้นฉันก็ต้องรับผิดชอบสินะ งั้นมาช่วยให้เธอสงบลงหน่อย...” ผมถอนหายใจ ยาว ช้า และยอมแพ้อย่างถึงที่สุด ‘ผมจะไปสายแบบบัดซบแน่ๆ’