## บทที่ 1743 - ยาเม็ดชำระล้างเจ็ดทวาร **ผู้แปล**: ซิลวิน & พิ้วพิ้วเลเซอร์กัน **บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร**: ลีโอแห่งภูเขาไซออน & เดล ไลเกอร์คีส์ --- เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่ชุมนุมกันในโถง ต่างร่ำสุราอวยพรแก่กันไม่หยุดหย่อน และหยางไคก็มิได้ปฏิเสธผู้ใด ด้วยรอยยิ้มละมุนและสีหน้าที่สงบนิ่ง เขาสร้างความประทับใจอันดีงามแก่ทุกคน หลังจากดื่มฉลองร่วมกับทุกผู้คน บางครา เขาก็พูดคุยหัวเราะกับกู่เจี้ยนซิน พร้อมกันนั้นก็เหลือบมองเหล่านักเต้นอันงดงามอยู่เป็นครั้งคราว กาลเวลาล่วงเลย สุราหลั่งไหลดุจสายน้ำ และบรรยากาศในโถงก็ยิ่งทวีความครึกครื้น ผู้บำเพ็ญเพียรส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนใจกล้าหาญไร้ขอบเขต งานเลี้ยงอันอิสระเช่นนี้จึงกลายเป็นสถานที่อันเหมาะเจาะให้พวกเขาคลายความกังวลและปลดปล่อยตนเอง เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่ติดตามกู่เจี้ยนซิน ต่างดื่มกินและหัวเราะอย่างสำราญใจ แม้กู่เจี้ยนซินจะดื่มไปมากเพียงใด เขาก็หาได้เมามายไม่ ในช่วงเวลานี้ เขากำลังจับจ้องหยางไค การปรากฏตัวของดาวประกายพราวแสงเช่นหยางไคในห้วงดาราจักร ย่อมก่อเกิดความสงสัยใคร่รู้ในตัวกู่เจี้ยนซิน และแน่นอนว่าเขาต้องการใช้โอกาสในงานเลี้ยงนี้เพื่อสืบเสาะเรื่องราวของเขาให้มากขึ้น ทว่า น่าผิดหวังนัก กู่เจี้ยนซินก็หาได้ล่วงรู้สิ่งใดมากไม่ เมื่อหยางไคมองเหล่านางรำที่กำลังขับขานบทเพลงและร่ายรำเบื้องล่าง สายตาของเขายังคงแจ่มใสปราศจากราคะอันอุจาด และเมื่อเขาดื่มสังสรรค์พูดคุยกับเหล่าข้ารับใช้ เขาก็ยังคงสำรวมตนตามธรรมเนียมอันดีงามเสมอ โดยรวมแล้ว หยางไคเป็นบุคคลผู้ลึกลับ ทว่าน่านับถือและควรค่าแก่การคบหา หลังจากดื่มไปสามวง กู่เจี้ยนซินก็เอ่ยขึ้นพลัน “สหายหยาง ข้าผู้นี้มีเรื่องอันน่าอึดอัดใจจะขอร้องต่อท่าน ไม่ทราบว่าท่านจะกรุณารับฟังหรือไม่?” ทันทีที่ถ้อยคำนี้หลุดพ้นจากริมฝีปาก เสียงอื้ออึงในโถงก็พลันแผ่วเบาลง และแม้ว่าเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่อยู่ ณ ที่นั้นจะดูเหมือนกำลังดื่มกินและพูดคุยกันเอง ทว่าพวกเขาทุกคนย่อมได้ยินคำกล่าวของกู่เจี้ยนซินอย่างไม่ต้องสงสัย และแปรเปลี่ยนความสนใจส่วนหนึ่งมาคอยรับฟัง “สหายกู่ กล่าวมาได้ตามสบาย” หยางไควางจอกลงพร้อมรอยยิ้มบางเบา แท้จริงแล้ว หยางไคค่อนข้างประหลาดใจ ตลอดงานเลี้ยง เขากำลังหาโอกาสอันเหมาะสมเพื่อหารือถึงสถานการณ์ของเฮ่อจ่าวและเฮ่อเหมากับกู่เจี้ยนซิน ทว่าก่อนที่เขาจะพบโอกาส กู่เจี้ยนซินกลับเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน เขาอดสงสัยมิได้ว่า ‘คำขออันน่าอึดอัด’ นี้คือสิ่งใด “เรื่องมันเป็นเช่นนี้” กู่เจี้ยนซินฉายแววขึงขัง “ข้าผู้นี้ถูก ‘สุนัขเฒ่าหลี่’ ซุ่มโจมตีและได้รับความเสียหายอย่างหนัก แม้ว่า ‘สุนัขเฒ่าหลี่’ จะสมควรตายแล้วก็ตาม แต่สุดท้ายเขาก็ยังเป็นหนึ่งในผู้อาวุโสของ ‘สหภาพดาบ’ ของข้า และ ‘หอกทะลวงวิญญาณ’ ที่เขาใช้เป็นสมบัติที่ ‘สหภาพดาบ’ ของข้าใช้ทรัพยากรมหาศาลและจ้างนักตีอาวุธระดับ ‘ราชันย์ต้นกำเนิด’ ผู้มีชื่อเสียงมาสร้างขึ้น กล่าวได้ว่ามันเป็นของ ‘สหภาพดาบ’ มากกว่าจะเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของ ‘สุนัขเฒ่าหลี่’ บัดนี้ เมื่อเขาตายไปแล้ว เป็นความรับผิดชอบของข้าผู้นี้ที่จะต้องนำ ‘หอกทะลวงวิญญาณ’ กลับไปยัง ‘ดาวบ้านเกิด’ และแจ้งให้ ‘ผู้นำสหภาพ’ ทราบถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น” กล่าวเช่นนั้นแล้ว เขาก็มองหยางไคด้วยความอึกอักไม่น้อย หยางไครู้ได้ทันทีว่าเขากำลังสื่อถึงสิ่งใด “สหายกู่ต้องการนำ ‘หอกทะลวงวิญญาณ’ กลับคืนไปหรือ?” “อืม” รอยยิ้มอันอึดอัดปรากฏบนใบหน้าของกู่เจี้ยนซิน “ข้าผู้นี้ทราบดีว่าคำขอเช่นนี้ช่างไร้ยางอายสิ้นดี เมื่อ ‘สุนัขเฒ่าหลี่’ ถูกสหายหยางสังหาร ‘หอกทะลวงวิญญาณ’ ควรเป็นของท่าน ทว่า... หากปราศจาก ‘หอกทะลวงวิญญาณ’ การกลับบ้านของข้าผู้นี้จะลำบากยิ่งนัก นี่คือเหตุผลที่ข้าต้องขอคืน แน่นอน ข้าผู้นี้ขอรับประกันว่าจะชดเชยให้สหายหยางอย่างเหมาะสม เพื่อไม่ให้ท่านต้องขาดทุนจากการแลกเปลี่ยน ‘หอกทะลวงวิญญาณ’ ส่วนทรัพย์สินอื่นใดที่ ‘สุนัขเฒ่าหลี่’ มีติดตัว สหายหยางสามารถเก็บไว้ได้ทั้งหมด สิ่งเหล่านั้นมิได้เป็นของ ‘สหภาพดาบ’ ของข้า” “อ้อ เป็นเช่นนี้นี่เอง” หยางไคพยักหน้าเบาๆ พร้อมสีหน้าครุ่นคิด กู่เจี้ยนซินมิได้เร่งรัด เพียงแต่รอคอยอย่างเงียบสงัด ภายในโถง ในที่สุดความเงียบก็เข้าปกคลุม ขณะที่ทุกคนต่างจดจ่ออยู่กับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ณ หัวโต๊ะ ครู่ต่อมา หยางไคก็พยักหน้า “ดี ‘หอกทะลวงวิญญาณ’ เป็นวัตถุโบราณระดับ ‘ราชันย์ต้นกำเนิด’ และมีมูลค่าไม่น้อย สหายกู่ หากข้าคืน ‘หอกทะลวงวิญญาณ’ ให้กับ ‘สหภาพดาบ’ ข้าจะได้รับสิ่งชดเชยใดบ้าง?” “ตราบใดที่มูลค่ามิได้เกินกว่า ‘หอกทะลวงวิญญาณ’ เอง ข้าผู้นี้จะจัดหามันมาให้ท่านอย่างแน่นอน!” กู่เจี้ยนซินตอบรับอย่างจริงจัง หยางไคหัวเราะเบาๆ “ในเมื่อสหายกู่จริงใจถึงเพียงนี้ เช่นนั้นหยางผู้นี้ก็จะยินยอม อย่างไรเสีย วัตถุโบราณชิ้นนี้ก็มิได้มีประโยชน์อันใดต่อข้า” เขาไม่ได้ใช้หอกเป็นอาวุธ และในหมู่คนสนิทของเขาก็ไม่มีผู้ใดใช้เช่นกัน ดังนั้นหยางไคจึงไม่รู้สึกเสียดายอันใดที่ต้องคืน ‘หอกทะลวงวิญญาณ’ กล่าวเช่นนั้น หยางไคหยิบ ‘หอกทะลวงวิญญาณ’ ออกจาก ‘แหวนมิติ’ และวางมันไว้เบื้องหน้ากู่เจี้ยนซิน กู่เจี้ยนซินผายมือเบาๆ และ ‘เซิร์ฟันต์ดาบซ้าย’ หลินเย่ว์ก็ก้าวออกมาทันที พร้อมรับมอบวัตถุโบราณระดับ ‘ราชันย์ต้นกำเนิด’ ชิ้นนี้ไป “สำหรับความมีคุณธรรมของสหายหยาง ข้าผู้นี้รู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก ข้าอยากทราบว่าสหายหยางต้องการสิ่งชดเชยใดเป็นการตอบแทน? แม้ว่า ‘สหภาพดาบ’ ของข้าจะไม่ใช่พลังที่แข็งแกร่งที่สุดในห้วงดาราจักร แต่ก็มิใช่กลุ่มที่อ่อนแอ และครอบครองทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรหายากมากมาย ทั้งวัตถุดิบ ยาเม็ด และสมุนไพร แม้ว่าสหายหยางจะต้องการ ‘วิชาลับ’ หรือ ‘เทคนิคเร้นลับ’ อันลึกซึ้งระดับใด ข้าผู้นี้ก็จะหาวิธีจัดหามันมาให้ท่าน!” กู่เจี้ยนซินพร้อมที่จะชดเชยการขาดทุนของเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ หยางไคยิ้มบางๆ และกล่าว “ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนในการหารือเรื่องค่าชดเชย สหายกู่” “ไม่รีบร้อน?” กู่เจี้ยนซินตกตะลึง “อืม หยางผู้นี้ต้องการจะถาม: ใครคือ ‘ฉินอู๋ฮุย’ อาวุโส ณ ที่นี้?” พลัน! สายตาของผู้คนเกือบทั้งหมดในโถงหันไปทิศทางหนึ่ง เมื่อตามสายตาเหล่านั้นไป หยางไคก็พบกับชายชราผอมแห้งผู้สวมเสื้อคลุมสีเทาธรรมดา ผู้ซึ่งนั่งอยู่เพียงหนึ่งที่นั่งถัดจากกู่เจี้ยนซิน การได้นั่งในตำแหน่งเช่นนี้ แสดงให้เห็นถึงสถานะอันสูงส่งของชายผู้นี้ในหมู่พวกเขา การที่หยางไคเอ่ยชื่อเขาอย่างกะทันหัน ทำให้ฉินอู๋ฮุยมีสีหน้าฉงนสนเท่ห์ พลันลุกขึ้นยืนพร้อมประสานมือคารวะ “ข้าผู้นี้คือฉินอู๋ฮุย ไม่จำเป็นที่ว่าที่ท่านประมุขหยางจะต้องเรียกข้าผู้นี้ว่าอาวุโสเลย มีสิ่งใดที่ว่าที่ท่านประมุขหยางประสงค์จะชี้แนะหรือ?” “ท่านอาวุโสช่างถ่อมตน” หยางไคยิ้ม “อันที่จริง ข้ามีสิ่งหนึ่งที่ประสงค์จะมอบให้ท่านอาวุโส และหวังว่าท่านจะไม่ปฏิเสธ!” “ท่านประสงค์จะมอบสิ่งใดให้แก่ข้าผู้นี้หรือ?” ฉินอู๋ฮุยยิ่งสับสน เขามั่นใจว่าไม่เคยพบปะหรือรู้จักหยางไคมาก่อนเลย แต่ชายหนุ่มผู้นี้กลับประสงค์จะมอบสิ่งของให้เขาเสียอย่างนั้น แม้จะมีประสบการณ์และความรู้มากมาย ฉินอู๋ฮุยก็ยังคงอึ้งกับพฤติกรรมของหยางไค ทว่าก่อนที่ฉินอู๋ฮุยจะเข้าใจสถานการณ์ได้ หยางไคก็โยนขวดยาหยกขวดหนึ่งไปให้เขา ไม่มีสัญญาณการใช้พลังเซียนใดๆ ในการส่งขวดยาหยกนี้ไป ฉินอู๋ฮุยจึงรับมันไว้ได้ และถามด้วยความประหลาดใจ “ท่านประมุขหยาง นี่คือ...” “ท่านอาวุโสลองเปิดมันดูเถิด” หยางไคยิ้ม “แน่นอนว่าท่านจะทราบว่ามีสิ่งใดอยู่ข้างในเมื่อท่านเปิดมัน” ฉินอู๋ฮุ่ยขมวดคิ้ว พลันหันไปมองกู่เจี้ยนซิน แต่กู่เจี้ยนซินกลับหัวเราะเสียงดัง “ในเมื่อเป็นของที่ท่านประมุขหยางมอบให้แก่ผู้อาวุโสฉินเช่นนี้ ผู้อาวุโสฉินก็ควรลองดู ข้าผู้นี้เองก็อยากรู้นักว่าท่านประมุขหยางกำลังจะ ‘ขาย’ อะไรมา” ฉินอู๋ฮุยพยักหน้า และเปิดขวดออกต่อหน้าทุกผู้คน ก่อนจะเทยาเม็ดหนึ่งลงบนฝ่ามือ ยาเม็ดนี้มีสีขาวราวหิมะและมีขนาดเพียงเท่าเมล็ดถั่ว แต่เมื่อปรากฏแก่สายตาของเขา สีหน้าอันสงสัยของฉินอู๋ฮุยก็พลันเปลี่ยนเป็นแดงเรื่อ เต็มไปด้วยความประหลาดใจ ตื่นเต้น และไม่อยากเชื่อ... ทันใดนั้น เขาก็นำยาเม็ดนั้นมาดมอย่างละเอียด และยังใช้ลิ้นแตะชิมเล็กน้อย ไม่นานเขาก็อุทาน “นี่มัน... ยาเม็ดชำระล้างเจ็ดทวาร?” “อะไรนะ?” ภายในโถง ผู้บำเพ็ญเพียรทั้งหมดอุทานขึ้นราวกับเกิดระเบิดขึ้น พวกเขาทุกคนมองยาเม็ดในมือของฉินอู๋ฮุยด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะหันไปมองหยางไค ราวกับรอคอยคำตอบอย่างกระตือรือร้น ดวงตาของกู่เจี้ยนซินก็วาววับเช่นกัน เขากวาดตามองหยางไคด้วยความครุ่นคิด และถามอย่างลังเล “สหายหยาง นี่เป็นยาเม็ดชำระล้างเจ็ดทวารจริงหรือ?” “สายตาของท่านอาวุโสฉินช่างเฉียบคม นี่เป็นยาเม็ดชำระล้างเจ็ดทวารจริง!” เมื่อได้รับการยืนยันจากหยางไค ฉินอู๋ฮุ่ยตื่นเต้นจนเกือบจะกระโดดด้วยความดีใจ แม้แต่กู่เจี้ยนซินก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และกล่าวอย่างรวดเร็ว “วิธีการของสหายหยาง ช่างน่าตกตะลึงนัก!” “เป็นเพียงยาเม็ดหนึ่งเท่านั้น” หยางไคยิ้มบางๆ “ท่านประมุขหยาง เหตุใดท่านจึง...” ฉินอู๋ฮุยกลับสู่สติ ถือขวดยาหยกแน่นในมือ และมองหยางไคด้วยสีหน้างงงวย สงสัยว่าเหตุใดชายหนุ่มผู้ไม่คุ้นเคยผู้นี้จึงมอบยาเม็ดชำระล้างเจ็ดทวารให้แก่เขาอย่างกะทันหัน “ข้าได้ยินมาว่า ในการต่อสู้กับศัตรูที่ทรงพลัง บุตรชายของท่านอาวุโสฉินได้รับบาดเจ็บที่จิตวิญญาณอย่างรุนแรง ยาเม็ดชำระล้างเจ็ดทวารนี้ควรเป็นยาที่เหมาะสมสำหรับสถานการณ์เช่นนี้ แม้ว่าข้าจะไม่กล้ากล่าวว่าเป็นยาที่รักษาได้ทุกโรค แต่หากใช้ร่วมกับการรักษาที่เหมาะสม มันน่าจะสามารถฟื้นฟูจิตวิญญาณของท่านประมุขฉินได้อย่างสมบูรณ์เมื่อเวลาผ่านไป” หยางไคมองฉินอู๋ฮุยด้วยรอยยิ้ม ฉินอู๋ฮุยมองหยางไคด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับฉินฉีหยางกลายเป็นดั่งมารในใจของเขา และเขาก็ได้ค้นหายาเม็ดเพื่อรักษาบุตรชายผู้ไร้ประโยชน์ของเขามาตลอดหลายปี น่าเสียดายที่แม้จะมีความสามารถของเขาและได้รับการสนับสนุนจากกู่เจี้ยนซิน ฉินอู๋ฮุยก็ยังไม่สำเร็จ การบาดเจ็บที่จิตวิญญาณนั้นยากต่อการรักษามากกว่าการบาดเจ็บทางกายมาก มีเพียงยาพิเศษบางชนิดเท่านั้นที่จะมีผล หากเป็นการบาดเจ็บเล็กน้อย เรื่องคงไม่ยากลำบากนัก แต่ฉินฉีหยางกลับได้รับบาดเจ็บสาหัสจนกลายเป็นคนปัญญาทึบ ซึ่งเป็นการบาดเจ็บที่ร้ายแรง ตามการค้นคว้าของฉินอู๋ฮุย มีเพียงยาไม่กี่ชนิดในโลกนี้ที่สามารถรักษาการบาดเจ็บประเภทนี้ได้อย่างสมบูรณ์ แต่ยาเหล่านั้นส่วนใหญ่สูญหายไปแล้ว ไม่ว่าสูตรยาจะเลือนหายไปตามกาลเวลา หรือวัตถุดิบที่จำเป็นในการปรุงยาก็ได้อันตรธานไป ยาเม็ดชำระล้างเจ็ดทวารก็เป็นหนึ่งในยาประเภทนั้น ฉินอู๋ฮุยสามารถจดจำยานี้ได้ทันทีเพราะเขาได้ค้นคว้าตำราโบราณมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขายังทราบด้วยว่าในการปรุงยาประเภทนี้ จำเป็นต้องใช้แก่นอสูรจาก ‘กวางเจ็ดสี’ (Seven Coloured Elk)! ‘กวางเจ็ดสี’ เป็นสัตว์อสูรโบราณที่แปลกประหลาด ซึ่งสูญพันธุ์ไปในห้วงดาราจักรนานแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะหาพบที่ใดอีก แม้ว่าแก่นอสูรของ ‘กวางเจ็ดสี’ จะหาพบได้ แต่ก็ยังเป็นส่วนประกอบที่สำคัญในการสร้างสมบัติอย่าง ‘กำยานหมื่นปี’ (Ten Thousand Year Incense) แล้วใครจะนำมันมาปรุง ‘ยาเม็ดชำระล้างเจ็ดทวาร’ อันธรรมดาเล่า? แต่บัดนี้ หยางไคกลับนำมันออกมาอย่างกะทันหัน! ฉินอู๋ฮุยบีบขวดยาหยกแน่น ริมฝีปากสั่นระริก ขณะนี้เขาไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด “สหายหยาง ข้าได้ยินมาว่ายาเม็ดชำระล้างเจ็ดทวารนี้เป็นยาโบราณที่สามารถเพิ่มพูนความเข้าใจและความสามารถของผู้บำเพ็ญเพียรได้หากรับประทาน เป็นเช่นนั้นจริงหรือ?” กู่เจี้ยนซินถามขึ้นทันใด การเพิ่มพูนความเข้าใจและความสามารถ จะจัดให้ยาเม็ดนี้เป็นสมบัติที่ท้าทายสวรรค์ โดยทั่วไปแล้ว คุณสมบัติเช่นความสามารถและความถนัดนั้นเป็นสิ่งติดตัวมาแต่กำเนิดและไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ด้วยแรงภายนอก เว้นแต่จะมีโอกาสอันพิเศษบางอย่าง เมื่อได้ยินคำกล่าวของกู่เจี้ยนซิน ผู้บำเพ็ญเพียรทุกคนในห้องก็ตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง พวกเขาตระหนักได้ว่ามูลค่าที่แท้จริงของยาเม็ดนี้กลับสูงกว่า ‘หอกทะลวงวิญญาณ’ ระดับ ‘ราชันย์ต้นกำเนิด’ เสียอีก! วัตถุโบราณเป็นเพียงเครื่องมือภายนอก และไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความสามารถพื้นฐานของผู้บำเพ็ญเพียรได้เช่นเดียวกับความสามารถหรือพรสวรรค์ สิ่งที่มีมูลค่ามากกว่านั้นเห็นได้ชัดเจน