## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): หลังจากรับฟังถ้อยคำของหยางอิงหาว เหล่าเจ้าสำนักอีกเจ็ดตระกูลก็พลันจมดิ่งสู่ห้วงแห่งการครุ่นคิด “พวกเราขอตัวลา” หยางอิงหาวกล่าวพร้อมผุดลุกขึ้น ชายชราทั้งเจ็ดก็ลุกตาม พวกเขาทุกคนต่างเหลือบมองหยางไค่อย่างยากจะเข้าใจ ก่อนจะพากันส่ายหน้าและถอนหายใจ การพบปะอันสั้นกับหยางไค่นี้ ได้ทิ้งความห่อเหี่ยวไว้ในจิตใจพวกเขาอย่างแท้จริง “ท่านลุงใหญ่” หยางไค้ยามเรียกขึ้นอย่างกะทันหัน “บิดามารดาของข้าเป็นเช่นไรบ้าง?” “ไม่ต้องห่วงเรื่องพี่ชายสี่และมารดาของเจ้า แม้ตระกูลหยางจะล่มสลาย ข้าก็จะไม่ยอมให้ผู้ใดทำอันตรายพวกเขาเด็ดขาด” หยางไคยักไหล่เล็กน้อย สีหน้าผ่อนคลายลงบ้าง “ขอบคุณยิ่งนัก ท่านลุงใหญ่” “เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว” หยางอิงหาวพยักหน้าตอบ เมื่อเหล่าเจ้าสำนักทั้งแปดออกจากท้องพระโรง พวกเขาพบกับชิวอี้เมิ่งและฟ่งซิงเฉินยืนรออยู่ด้านนอก เป็นที่ประจักษ์ชัดว่าสตรีสูงศักดิ์และคุณชายผู้นี้กำลังรอคอยพวกเขาอยู่ “ถวายบังคม ท่านอาทุกท่าน” ชิวอี้เมิ่งโค้งคำนับอย่างสง่างาม แสดงความเคารพสมฐานะของนาง ในทางกลับกัน ฟ่งซิงเฉินยืนกอดอกหัวเราะคิกคัก ทำให้ประกายโทสะฉายวาบในดวงตาของฮั่วเจิ้ง ทั่วทั้งนครหลวง ฟ่งซิงเฉินอาจเป็นคุณชายเพียงคนเดียวจากตระกูลใหญ่ที่ประพฤติตนไร้ขอบเขตปานนี้ “เจ้าเด็กเหลือขอ! มานี่ พ่อมีเรื่องจะคุยกับเจ้า” ฮั่วเจิ้งตะคอกใส่ฟ่งซิงเฉิน เมื่อได้ยินดังนั้น ฟ่งซิงเฉินก็ยิ้มกริ่มอย่างมีความหมาย และเดินตามฮั่วเจิ้งออกไป ทางด้านชิวโฉ่วเฉิง จ้องมองชิวอี้เมิ่งอย่างพินิจพิเคราะห์เนิ่นนาน ก่อนจะถอนหายใจ “เมิ่งเอ๋อร์ วิสัยทัศน์ของเจ้าเหนือกว่าข้ายิ่งนัก!” ก่อนการประลองชิงสิทธิ์ ในสงครามสืบทอดอำนาจ ชิวอี้เมิ่งได้แยกตัวออกจากตระกูลชิว เพื่อเป็นพันธมิตรกับหยางไค่ ในขณะที่ชิวโฉ่วเฉิงและชิวจื่อรัวเลือกที่จะสนับสนุนหยางเซิน บุตรชายคนที่หกของตระกูลหยาง ท้ายที่สุดแล้ว ทางเลือกของชิวอี้เมิ่งกลับกลายเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ในสงครามสืบทอดอำนาจ หยางไค่ได้ทะยานขึ้นจากศูนย์สู่จุดสูงสุด เหนือกว่าผู้ใดในพริบตา ในช่วงท้ายของสงครามสืบทอดอำนาจ ชิวโฉ่วเฉิงได้สั่งให้ชิวอี้เมิ่งและหอคอยวสันต์คิมหันต์กลับสู่ตระกูล และกำชับให้ธิดาของตนตัดขาดความสัมพันธ์กับหยางไค่โดยสิ้นเชิง แต่ข้อเท็จจริงได้พิสูจน์อีกครั้งว่า การยืนหยัดเคียงข้างหยางไค่อย่างมั่นคงนั้น เป็นประโยชน์มากกว่าการร่วมมือกับแปดตระกูลใหญ่ ในปัจจุบัน นครหลวงกำลังเผชิญปัญหาทั้งจากภายในและภายนอก ขณะที่ชิวอี้เมิ่งยังคงอยู่ในคฤหาสน์ของหยางไค่และทำหน้าที่ดุจแขนขวาของเขา ไม่เพียงไม่ก่อให้เกิดความขุ่นเคืองใดๆ จากชิวโฉ่วเฉิง หากแต่กลับทำให้เขาแอบยินดีอยู่ภายใน เขารู้สึกราวกับว่าเป็นโชคชะตาอันประเสริฐที่ชิวอี้เมิ่งได้ยึดมั่นติดตามหยางไค่อย่างแน่วแน่ โดยไม่ลังเลที่จะขัดคำสั่งบิดาของตนเองเพื่อกระทำเช่นนั้น ธิดาผู้นี้มองการณ์ไกลและชัดเจนกว่าเขาอย่างแท้จริง ชิวโฉ่วเฉิงอดมิได้ที่จะรู้สึกชราและเหนื่อยอ่อนลงกะทันหัน “ท่านพ่อ!” ดวงตาของชิวอี้เมิ่งเป็นประกายวาววับ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ยินชิวโฉ่วเฉิงกล่าวชื่นชมนางอย่างหมดเปลือก ตั้งแต่วัยเยาว์จนถึงปัจจุบัน ชิวโฉ่วเฉิงไม่เคยกล่าวชมเชยผลงานอันยอดเยี่ยมของนางเลย กลับทุ่มเทความสนใจทั้งหมดในการปั้นชิวจื่อรัวให้เป็นทายาทของตระกูลชิว บางครั้งเมื่อชิวอี้เมิ่งทำผลงานได้ดีเกินไป ก็ยิ่งทำให้ชิวโฉ่วเฉิงแสดงสีหน้าเวทนา ราวกับเสียดายที่นางมิใช่บุรุษ แต่บัดนี้ นางกลับได้ยินคำชื่นชมอันจริงใจจากชิวโฉ่วเฉิง ความขมขื่นที่ฝังลึกในใจของชิวอี้เมิ่งพลันมลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกปลาบปลื้มยินดี “ท่านพ่อชราลงแล้ว ต่อไปนี้ข้าคงต้องรบกวนท่านพ่อดูแลตระกูลชิวต่อไป” ชิวโฉ่วเฉิงถอนหายใจเบาๆ ดวงตาอันงดงามของชิวอี้เมิ่งเริ่มมีน้ำคลอ นางกัดริมฝีปากล่างอย่างแผ่วเบา “ท่านพ่อยังหนุ่มแน่นอยู่เลยเพคะ” “ข้าไม่หนุ่มอีกต่อไปแล้ว” ชิวโฉ่วเฉิงหัวเราะขึ้นมาอย่างกะทันหัน แล้วหันไปมองเหล่าเจ้าสำนักผู้ร่วมชะตากรรม “พวกเขาก็เช่นกัน ไม่ได้หนุ่มอีกต่อไปแล้ว” ใบหน้าของคังรุ่ย, เมิ่งซีผิง และเจ้าสำนักผู้อื่นต่างบิดเบี้ยวอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินดังนั้น ในทางกลับกัน ฮั่วเจิ้งและฟ่งซิงเฉินทั้งสองกระซิบกระซาบกันพักใหญ่ ไม่มีผู้ใดได้ยินว่าทั้งสองกำลังสนทนาสิ่งใด หลังจากนั้นนาน ฮั่วเจิ้งก็เพียงถอนหายใจหนักๆ “พ่อเฒ่า” ฟ่งซิงเฉินพลันเปลี่ยนสีหน้าให้จริงจังขึ้น ตบไหล่ฮั่วเจิ้ง “ท่านควรวางมือ ปลดเกษียณ แล้วใช้ชีวิตหลังเกษียณให้สำราญ ไม่ต้องมาวุ่นวายกับการเมืองในตระกูล หรือวิ่งวุ่นในสนามรบอีกต่อไป จากนั้นท่านก็จะมีเวลาและเรี่ยวแรงไปหาแม่บ้านอีกสักสองสามคน แล้วให้กำเนิดน้องชายให้ข้าสักคน ข้ามีพี่สาวเยอะอยู่แล้ว พอถึงตอนที่พวกเธอเริ่มแต่งงาน สินสอดจะต้องกลายเป็นภาระอันหนักอึ้งต่อตระกูลฮั่วของเราเป็นแน่!” “เจ้าคนชั่ว!” ฮั่วเจิ้งตบหัวฟ่งซิงเฉินเสียงดัง “เจ้ากล้าพูดเช่นนี้กับพ่อของเจ้าเชียวหรือ?” ฟ่งซิงเฉินถูศีรษะพร้อมหัวเราะคิกคัก เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใส่ใจกับการตำหนินี้ และกล่าวต่อ “ข้าพูดเพื่อประโยชน์ของท่าน หากท่านยังคงใช้ชีวิตอยู่ในสนามรบต่อไป ตระกูลฮั่วก็จะเหลือข้าเป็นทายาทเพียงผู้เดียว ท่านยังหนุ่มและแข็งแรง ความสามารถบนเตียงของท่านก็ไม่น่าจะเสื่อมถอยไปแล้ว ท่านต้องใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่า ท่านอยากให้ข้าสอนเคล็ดลับให้บ้างหรือไม่?” “หุบปากเสีย เจ้าลูกอกตัญญู!” ฮั่วเจิ้งคำรามอย่างเกรี้ยวกราด ฟ่งซิงเฉินพลันระงับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วกล่าวอย่างเคร่งขรึม “พ่อเฒ่า บางทีข้าอาจไม่เหมาะที่จะกุมบังเหียนตระกูลฮั่ว แต่ข้าเชื่อว่า ด้วยมิตรภาพของข้ากับหยางไค่ การที่ข้าดำรงตำแหน่งเจ้าสำนัก จะไม่ส่งผลเสียใดๆ ต่อการพัฒนาในอนาคตของตระกูลฮั่วของเรา” ฮั่วเจิ้งมองเขาอย่างเศร้าหมอง และแค่นเสียงเย็นชา “ด้วยตัวของเจ้าเอง ไม่มีทางที่เจ้าจะมองสถานการณ์นี้ออกได้ชัดเจนถึงเพียงนี้ ใครเป็นผู้ชี้แนะเจ้า?” “ชิวอี้เมิ่ง” ฟ่งซิงเฉินยิ้มกริ่มอย่างไม่ละอาย “สมแล้ว คนที่เด็กนั่นช่างมองการณ์ไกลกว่าพวกเจ้าเสียอีก” ฮั่วเจิ้งเหลือบมองชิวอี้เมิ่ง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหดหู่ เหตุใดในบรรดาลูกสาวมากมายของเขา ไม่มีใครเทียบเคียงชิวอี้เมิ่งได้เลย? ธิดาของจิ้งจอกเฒ่าชิวโฉ่วเฉิงผู้นั้นช่างน่าหวาดหวั่นเสียจริง นางเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันอย่างถ่องแท้ และคาดการณ์ผลลัพธ์นี้ได้แล้ว หยางไค่ไม่ยินยอมที่จะร่วมมือกับแปดตระกูลใหญ่แห่งนครหลวง เพราะเขาไม่ต้องการปล่อยมือจากอำนาจที่เขาได้มาด้วยความยากลำบาก ในขณะเดียวกัน บรรดาเจ้าสำนักทั้งแปดตระกูลก็ย่อมไม่เต็มใจที่จะยอมสยบต่อเขา หากพวกเขาจะมอบอำนาจทั้งหมดให้กับคนรุ่นเยาว์อย่างหยางไค่ ไม่เท่ากับว่าแปดตระกูลใหญ่จะกลายเป็นตัวตลกงั้นหรือ? ยิ่งไปกว่านั้น เหล่าเจ้าสำนักรุ่นของแปดตระกูลใหญ่ ยังเคยกระทำการอันเป็นปฏิปักษ์ต่อเขามาก่อนด้วย แต่ทว่า หากตำแหน่งเจ้าสำนักต้องเปลี่ยนมือ ทุกอย่างก็จะเรียบร้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากตำแหน่งนั้นตกเป็นของสมาชิกในรุ่นเยาว์ เนื่องจากหลายคนในพวกเขาได้เคยปฏิสัมพันธ์กับหยางไค่ และคุ้นเคยกับการจัดการกับเขา ตัวอย่างเช่น เมื่อตระกูลฮั่วและตระกูลชิวถูกสืบทอดโดยฟ่งซิงเฉินและชิวอี้เมิ่งตามลำดับ พวกเขาก็สามารถร่วมมือกับหยางไค่ได้อย่างมีเหตุผล แม้ว่าคุณชายคนอื่นๆ จะไม่ได้มีความสนิทสนมกับหยางไค่มากนัก แต่พวกเขาทุกคนล้วนเป็นสมาชิกในรุ่นเยาว์ ความคิดของพวกเขาจะตรงไปตรงมาและจริงใจกว่า หากพวกเขามีความคิดเห็นที่ขัดแย้ง ก็สามารถนั่งลงพูดคุยกันให้เข้าใจได้ (ผู้แปล: โดยพื้นฐานแล้ว ผู้เขียนพยายามจะสื่อว่าพวกเขาจะไม่คิดแผนการใส่ร้ายป้ายสีกัน) ทั้งหมดนี้ดูเหมือนจะเป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ แต่บัดนี้มันเกือบจะหลีกเลี่ยงไม่ได้เสียแล้ว เว้นเสียแต่ว่า แปดตระกูลใหญ่จะตัดสินใจไม่ขอความช่วยเหลือจากคฤหาสน์ของหยางไค่ เหล่าเจ้าสำนักแห่งแปดตระกูลใหญ่ต่างจากไปด้วยสีหน้าอันหนักอึ้ง ขณะที่ชิวอี้เมิ่งและฟ่งซิงเฉินส่งพวกเขาออกจากคฤหาสน์ ทุกสิ่งกลับมาสงบอีกครั้ง นับตั้งแต่คฤหาสน์ของหยางไค่ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าและแสดงให้เห็นถึงพลังอำนาจอันน่าทึ่ง กองกำลังแห่งแดนชั่วร้ายเมฆเทา ก็กลายเป็นผู้ที่ปฏิบัติตามกฎหมายอย่างเคร่งครัด ขณะที่แปดตระกูลใหญ่ก็ไม่ริเริ่มหาเรื่องพวกเขาทะเลาะด้วย แม้หยางไค่จะต้องการหาโอกาสสังหารเหล่าปรมาจารย์เซียนอีกสักสองสามคน แต่โอกาสเช่นนั้นก็ไม่เคยเกิดขึ้น เขาจึงทำได้เพียงยอมแพ้ และบ่มเพาะพลังร่วมกับซูหยานอย่างสงบสุขภายในคฤหาสน์ แม้ความก้าวหน้าในการบ่มเพาะพลังของเขาจะไม่รวดเร็วอีกต่อไป แต่ก็มั่นคงยิ่งขึ้น ทำให้เขาสามารถเสริมสร้างรากฐานของตนเองได้อย่างดี ซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่ออนาคต กองกำลังใหญ่ที่ขอเข้ามาลี้ภัยในคฤหาสน์ของหยางไค่ ก็รู้สึกพึงพอใจกับสถานการณ์ที่เป็นอยู่ พวกเขามายังนครหลวงเพื่อช่วยเหลือแปดตระกูลใหญ่ แต่ไม่มีผู้ใดปรารถนาจะหาเรื่องแดนชั่วร้ายเมฆเทา และยินดีที่จะบ่มเพาะพลังอย่างเงียบๆ ในสภาพแวดล้อมอันปลอดภัยนี้ ไม่กี่วันต่อมา เหล่าเจ้าสำนักแห่งแปดตระกูลใหญ่ได้เข้าเยี่ยมหยางไค่อีกครั้ง และนำข่าวที่ทำให้เขาพึงพอใจอย่างยิ่งมาให้ ชิวโฉ่วเฉิงจะสละตำแหน่งเจ้าสำนักอย่างเป็นทางการให้กับธิดาคนโตของตระกูลชิว คือ ชิวอี้เมิ่ง และมีคำสั่งให้นางกลับไปยังที่พำนักชั่วคราวของตระกูลชิว เพื่อเตรียมพิธีส่งมอบตำแหน่ง ในเวลาเดียวกัน ฮั่วเจิ้งก็จะส่งมอบตำแหน่งเจ้าสำนักให้กับฟ่งซิงเฉิน เมิ่งซีผิงจะส่งมอบตำแหน่งเจ้าสำนักให้กับเมิ่งซานอี้ หลิวฉู่ฉวนจะส่งมอบตำแหน่งให้กับหลิวชิงเหยา ตำแหน่งของคังรุ่ยจะถูกส่งต่อไปยังคังเจี้ยน เกาโมจะส่งมอบตำแหน่งเจ้าสำนักของตระกูลเกาให้กับเกาหรังเสียน ตำแหน่งเจ้าสำนักของเย่ควงเหรินจะตกเป็นของเย่จิ้งลี่ ตำแหน่งเจ้าสำนักของตระกูลใหญ่ทั้งเจ็ดได้เปลี่ยนแปลงไปทั้งหมด ในบรรดาเจ้าสำนักใหม่เหล่านี้ เมิ่งซานอี้และหลิวชิงเหยา เป็นคนคุ้นเคยของหยางไค่ ในทางกลับกัน หยางไค่ไม่คุ้นเคยกับคังเจี้ยน, เกาหรังเสียน และเย่จิ้งลี่ แต่เขาเพียงสันนิษฐานว่าพวกเขาคือผู้นำในรุ่นเยาว์ของตระกูลตน แม้ความวุ่นวายในนครหลวงจะยังไม่คลี่คลาย และแดนชั่วร้ายเมฆเทาก็ยังคงจ้องมองดินแดนทางใต้ด้วยความละโมบจากฐานที่มั่นทางเหนือ แต่การสืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนักจำนวนมากเช่นนี้ ถือเป็นเรื่องใหญ่สำหรับแปดตระกูลใหญ่ ดังนั้น พวกเขาจึงไม่ละเลยพิธีการแต่อย่างใด แน่นอนว่า มันเป็นไปไม่ได้ที่จะจัดงานใหญ่โตจนเกินงาม แต่พวกเขาก็ยังคงทำเท่าที่สามารถทำได้ภายในขอบเขตที่ยอมรับได้ ฉากเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ที่บันทึกไว้ กองกำลังมหาอำนาจทั้งหมดกำลังจะเปลี่ยนผู้นำพร้อมกัน และเจ้าสำนักที่กำลังจะขึ้นดำรงตำแหน่ง ล้วนเป็นเหล่าจูเนียร์จากรุ่นเยาว์ แต่สถานการณ์ได้บังคับให้พวกเขาต้องทำเช่นนี้ ดังนั้น เหล่าตระกูลใหญ่แห่งนครหลวงจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการดำเนินการต่อไป เมื่อเหล่าจูเนียร์เหล่านี้เข้ารับตำแหน่งเจ้าสำนัก กองกำลังทั้งหมดในนครหลวงจะรวมตัวกับคฤหาสน์ของหยางไค่ และก่อตัวเป็นเหล็กกล้าอันแข็งแกร่งชิ้นเดียว “แล้วตระกูลหยางล่ะ ใครจะเป็นเจ้าสำนัก?” หยางไค่ฟังถ้อยคำของเหล่าเจ้าสำนักทั้งแปด ก่อนจะถามหยางอิงหาวอย่างกะทันหัน หยางอิงหาวแย้มยิ้มจางๆ และถาม “เจ้าคิดว่าจะมีใครอื่นนอกเหนือจากเจ้าที่สามารถนั่งในตำแหน่งนั้นได้อีกเล่า?” ชายชราอีกเจ็ดคนก็เห็นพ้องต้องกันอย่างลึกซึ้ง และพยักหน้า พวกเขาทุกคนถูกบีบบังคับให้ส่งมอบตำแหน่งให้กับลูกหลานของตน เพียงเพื่อจะสามารถสร้างพันธมิตรกับหยางไค่ได้อย่างราบรื่น หากหยางไค่ไม่สืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนักของตระกูลหยาง ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็จะกลับมาคลุมเครืออีกครั้ง แต่ทว่า หยางไค่เพียงส่ายหน้าช้าๆ “ข้าจะไม่เป็นเจ้าสำนักของตระกูลหยาง ท่านลุงใหญ่ ข้าควรจะบอกท่านเรื่องนี้ตั้งแต่ช่วงสงครามสืบทอดอำนาจแล้ว” “เจ้าพูดจริงหรือ?” หยางอิงหาวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ เขาก็เคยได้ยินหยางไค่กล่าวว่าเขาเข้าร่วมสงครามสืบทอดอำนาจเพียงเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงของสำนัก และไม่สนใจในตำแหน่งเจ้าสำนัก แต่หยางอิงหาวก็คิดมาตลอดว่าเขาเพียงแต่พูดไปเรื่อย และไม่คาดคิดว่าเขาจะไม่ต้องการเป็นหัวหน้าตระกูลหยางจริงๆ เมื่อพิจารณาถึงการบ่มเพาะพลังในปัจจุบันของหยางไค่ และความแข็งแกร่งของพันธมิตรที่อยู่เบื้องหลังเขา เพียงแค่เขากล่าวพยักหน้า ไม่มีผู้ใดในตระกูลหยางจะคัดค้านการที่เขาเป็นเจ้าสำนัก “แน่นอน ข้าพูดจริง” หยางไค่กล่าวอย่างหนักแน่น “การเป็นเจ้าสำนักนั้นน่าเบื่อเกินไป ข้าไม่สนใจมันเลย” “แต่พลังอำนาจที่เจ้าครอบครองอยู่ตอนนี้ แข็งแกร่งยิ่งกว่าตระกูลหยางทั้งหมดเสียอีก จะเป็นการอึดอัดหากเจ้าไม่ได้นั่งในตำแหน่งเจ้าสำนัก แต่กลับมีอำนาจมากกว่าเจ้าสำนักเสียอีก” “เมื่อวิกฤตนี้จบลง พันธมิตรของข้าจะแยกย้ายกลับไปยังสำนักและตระกูลของตน แต่ถ้าข้าเป็นเจ้าสำนัก มันหมายความว่าข้าจะต้องรับตำแหน่งนั้นไปตลอดชีวิต ข้าไม่ใช่คนโง่ จะให้ถูกผูกมัดโดยตระกูลหยางเช่นนั้นได้อย่างไร?” หยางไค่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแนะนำ “ข้าคิดว่าควรให้พี่ใหญ่ หรือพี่รอง เป็นเจ้าสำนักจะดีกว่า โดยเฉพาะพี่รอง ข้าคิดว่าเขาคงยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะรับบทบาทนั้น” “หยางเจ๋าคงยินดีที่จะเป็นเจ้าสำนักจริงๆ และเขาก็มีคุณสมบัติและความสามารถที่เหมาะสมกับตำแหน่งนี้ แต่การมีอยู่ของเจ้าไม่อาจมองข้ามได้!” หยางอิงหาวส่ายหน้า “แสงสว่างของเจ้ามันเจิดจ้าเกินไป เมื่อตระกูลหยางมีเจ้าอยู่แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่คนอื่นจะมาเป็นเจ้าสำนักได้ สำหรับหยางเจ๋า... ชะตากรรมคงไม่ได้กำหนดไว้เช่นนั้น” หยางอิงหาวก็รู้สึกเสียใจแทนบุตรชายของเขา หากหยางไค่ไม่ได้น่าเกรงขามปานนี้ หยางเจ๋าคงเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับตำแหน่งเจ้าสำนักอย่างแน่นอน ยิ่งกว่าหยางเว่ยเสียอีก หยางเว่ยเป็นคนสันโดษและหมกมุ่นกับการบ่มเพาะพลัง บุคคลเช่นนั้นไม่เหมาะสมที่จะเป็นเจ้าสำนัก “อย่าเพิ่งรีบร้อนปฏิเสธตำแหน่งนี้” หยางอิงหาวแย้มยิ้มเล็กน้อย “จำที่ข้าเคยบอกเจ้าได้ไหม?” “อืม?” “การเป็นเจ้าสำนักของตระกูลหยาง ก็มาพร้อมกับข้อได้เปรียบของมันเอง” เหล่าเจ้าสำนักทั้งเจ็ดพลันเหลือบมองหยางอิงหาว ราวกับว่าพวกเขาก็พอจะเข้าใจรางๆ ว่าเขากำลังพูดถึงสิ่งใด แต่ละคนแสดงสีหน้าอิจฉาเล็กน้อย หยางไค่พยายามนึกย้อนกลับ และพยักหน้า หยางอิงหาวเคยพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้กับเขามาก่อนจริงๆ