บทที่ 233 เวลาล่วงเข้าสู่ช่วงรุ่งสาง ป่าพิศวงที่เคยงดงามราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดพู่กันจีน บัดนี้กลับพังพินาศย่อยยับมานานแล้ว “...” ท้องฟ้าถูกระบายด้วยสีน้ำเงินเข้ม ชายผู้หนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำอยู่เบื้องหลัง เขามีเส้นผมสีดำสลวยยิ่งกว่าเส้นไหม ผิวพรรณขาวผ่องบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นผงและรอยแผล ซวบ ดวงตาที่โดดเดี่ยวสะท้อนภาพศัตรูหลายสิบชีวิต มนุษย์เหล่านั้นล้มลง ลุกขึ้น แล้วก็ล้มลงอีกครั้ง มันอยากจะปลิดชีพพวกเขาทิ้งเสียเพื่อไม่ให้กลับมาสู้ได้อีก แต่นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย พวกเขามีแต่จะแข็งแกร่งขึ้นตามกาลเวลา แถมยังมีมนุษย์ที่เก่งกาจคอยปกป้องคนอื่นๆ เอาไว้ มนุษย์ผู้นั้นอาจมีฝีมือถึงครึ่งหนึ่งของเจ้านายดั้งเดิมของมันด้วยซ้ำ มันไม่อาจทำอะไรได้เลยเพราะถูกเขากดดันอย่างง่ายดาย มันจะทนไปได้อีกนานแค่ไหนกัน? ในอดีต เคยมีกองทัพมนุษย์บุกมา ครั้งหนึ่งก็เคยมีมอนสเตอร์จำนวนนับไม่ถ้วน มันปกป้องป่าแห่งนี้จากสิ่งมีชีวิตทุกประเภทมาอย่างยาวนาน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มันต้องเผชิญกับวิกฤตครั้งใหญ่ ทว่าในไม่ช้ามันก็สงบจิตใจลง ‘ข้า...’ ข้าต้องปกป้องที่นี่ไว้ นางอยู่ที่เนินเขาถัดจากป่าแห่งนี้ไป นางเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่เกลียดชังข้า ในยามที่ข้าทำได้เพียงแค่เลียนแบบรูปลักษณ์ของผู้อื่น ข้าจำไม่ได้แล้วว่าพบนาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ แต่ความอบอุ่นของนางยังคงแจ่มชัด ข้าจะไม่ยอมให้ผู้บุกรุกเหล่านี้ผ่านป่าไปทำลายความสุขของนางได้เด็ดขาด “วิถีดาบแพ็กม่า” มนุษย์คนหนึ่งร่ายกระบวนท่าที่แสนคุ้นเคย มันเป็นท่าเดียวกับที่เจ้านายดั้งเดิมของมันใช้ การรับมือนั้นไม่ใช่เรื่องยาก มันเองก็ใช้กระบวนท่าเดียวกัน แถมมันยังร่ายรำได้รวดเร็วกว่ามนุษย์ผู้นั้นมาก ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องง่ายดาย ทว่า “...?” ท่วงท่าของมนุษย์ผู้นั้นกลับเปลี่ยนไปกลางคัน จังหวะการก้าวเท้าเปลี่ยนจาก ‘สังหาร’ เป็น ‘เชื่อมโยง’ อย่างกะทันหัน “สังหาร!” “เชื่อมโยง!” ชายหนุ่มหลบการโจมตีจากท่าสังหาร และปลดปล่อยคลื่นดาบนับสิบสายออกมา ฉึบ! ฉับๆๆๆๆ! มันไม่อาจรับมือกับคลื่นดาบนับสิบได้เพียงลำพัง เลือดสาดกระเซ็นออกจากร่างของร่างจำลองแพ็กม่า พลังชีวิตของมันลดวูบไปถึงหนึ่งในห้าในคราวเดียว มนุษย์ผู้นั้นแสดงอาการตื่นเต้นหลังจากโจมตีสำเร็จ “เป็นไง? โดนหลอกแล้วล่ะสิ? สุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ? หือ?” เกริด นี่คือการดวลครั้งที่ 83 ของเขากับร่างจำลอง เขาเริ่มเปลี่ยนกระบวนท่าดาบกลางคัน และบัดนี้เขาได้กลายเป็นนักรบที่ชาญฉลาด เป็นนักรบที่กล้าหาญ “ยอดเยี่ยมมาก” ปิอาโร่เอ่ยชม เขาประทับใจจากใจจริง ‘การเดินทางจากแพเทรียนจนถึงเรย์ดัน...’ ปิอาโร่เคยเห็นว่าพรสวรรค์ของเกริดนั้นมาถึงทางตันแล้ว เกริดเป็นคนหัวช้าจนแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะสั่งสอน แต่ตอนนี้เขามีบทเรียนที่ดีเยี่ยมอยู่ตรงหน้า ใช่แล้ว นั่นคือร่างจำลองของแพ็กม่า แม้ความสามารถของแพ็กม่าจะไม่ถูกคัดลอกมาทั้งหมด แต่ร่างจำลองนี้ก็ยังเหนือกว่าเกริดมากนัก ปิอาโร่คอยให้คำแนะนำแก่เกริด ยิ่งการต่อสู้กับร่างจำลองดำเนินต่อไป เกริดก็ยิ่งเกิดความรู้แจ้งและเติบโตขึ้น ‘อาจารย์คือผู้เปิดมุมมองให้ศิษย์ ศัตรูที่เก่งกาจคือผู้ทำลายขีดจำกัด และคู่ต่อสู้ในอุดมคติคือผู้ที่ทำให้ลืมสิ้นซึ่งขีดจำกัด’ นั่นคือคำสอนของอาจารย์ของเขา คู่ต่อสู้ในอุดมคติ... ปิอาโร่เองก็อยากจะพบใครคนนั้นเช่นกัน เหมือนกับเกริดในตอนนี้ “กรอด...!” ร่างจำลองแพ็กม่าคำรามออกมา มันแผ่จิตสังหารที่รุนแรงมหาศาล สัญชาตญาณการเอาตัวรอดขั้นสุดยอดถูกแสดงออกมาเมื่อชีวิตเริ่มตกอยู่ในอันตราย “จากนี้ไปคือการต่อสู้ที่แท้จริง ท่านดุ๊กเกริด ฝากด้วยนะครับ” “ได้เลย” หลังจากได้รับแรงใจจากปิอาโร่ เกริดก็ก้าวไปข้างหน้าด้วยความมั่นใจ ร่างจำลองเล็งเป้าหมายมาที่เขาด้วยกระบวนท่าใหม่ล่าสุด “พิฆาต” วิถีดาบแพ็กม่าประกอบไปด้วยทักษะที่สร้างความเสียหายเพิ่มเติมตามสัดส่วนของพลังโจมตีกายภาพ นอกจากนี้ส่วนใหญ่ยังเป็นทักษะประเภทไม่ระบุเป้าหมายซึ่งมักจะพลาดเป้าได้ง่าย แต่ ‘พิฆาต’ นั้นแตกต่างออกไป มันเป็นทักษะระบุเป้าหมายและมีคุณสมบัติเพิ่มเติมคือการเพิกเฉยต่อพลังป้องกันของศัตรู ระยะการโจมตีจะแปรผันตามความยาวของอาวุธ เปรี้ยง! มันคือจุดสูงสุดของการโจมตี เป็นการโจมตีที่เกริดไม่อาจตอบโต้ได้เลย “อ๊ากกกกก!” ชุดเกราะแสงศักดิ์สิทธิ์ ชุดเกราะระดับสูงสุดที่สร้างโดยช่างตีเหล็กในตำนานอย่างแพ็กม่าจากแร่เทพเจ้าอดามันเทียม ทว่ามันกลับไม่อาจแสดงพลังป้องกันที่สมบูรณ์แบบได้ต่อหน้าท่า ‘พิฆาต’ เกริดล้มฟุบลงในขณะที่ปิอาโร่กำลังทึ่งกับกระบวนท่าดาบอันน่าอัศจรรย์ที่เพิ่งปรากฏ ‘แพ็กม่า! ยิ่งข้าเห็นวิถีดาบของท่าน ข้าก็ยิ่งอยากพบตัวจริง ไม่ใช่แค่ของปลอมแบบนี้...!’ เป็นช่างตีเหล็ก แต่กลับเป็นปรมาจารย์ดาบด้วย กระบวนท่าดาบที่สามารถแยกท้องฟ้าและภูเขาออกจากกันได้ สมแล้วที่เป็นนักดาบที่เก่งกาจที่สุดรองจากมุลเลอร์ผู้เป็นนักดาบศักดิ์สิทธิ์... ‘พวกเขายังแข็งแกร่งกว่าข้าในตอนนี้เสียอีก!’ ปิอาโร่รู้สึกเสียดายที่เขาเกิดมาในยุคนี้ ทำไมเขาถึงไม่ได้เกิดมาในยุคเดียวกับมุลเลอร์และแพ็กม่ากันนะ? หากเขาได้อยู่ใต้ท้องฟ้าเดียวกับคนเหล่านั้น ในที่สุดเขาก็คงสามารถยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกเขาได้ ทว่า ในยุคปัจจุบันกลับไม่มีใครเช่นนั้นเลย เขาอยู่อย่างโดดเดี่ยวและหยุดนิ่ง ในขณะที่ปิอาโร่กำลังทอดถอนใจอยู่นั้น... “...หึ เยี่ยมไปเลย” แสงสีเขียวจางๆ วาบขึ้นรอบกายที่อาบไปด้วยเลือดของเกริด “โชคดีจริงๆ ที่ฉันใส่แหวนของโดรันเตรียมไว้ก่อนแล้ว” เกริดเอ่ยขณะพยุงตัวลุกขึ้น รูปลักษณ์ของเขากลับมาเป็นปกติ บาดแผลฉกรรจ์บนหน้าอกหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย และไม่มีวี่แววของอาการบาดเจ็บอื่นใด นี่คือพลังของไอเทม พลังรักษาของแหวนของโดรันถูกขยายผลด้วยชุดเกราะแสงศักดิ์สิทธิ์ ทำให้พลังชีวิตของเกริดฟื้นคืนมาจนเต็มเปี่ยม “อะไรกัน...?” ปิอาโร่ถึงกับตะลึง แม้แต่นักบุญหญิงในตำนานก็ไม่อาจรักษาคนใกล้ตายให้หายขาดได้ในพริบตา นับประสาอะไรกับเกริดที่ไม่ได้เป็นนักบุญ กร๊อบ! กรอบ! เกริดบิดตัวยืดเส้นยืดสาย เขาเตรียมตัวสำหรับการโจมตีครั้งใหม่ “ฉันเองก็เรียนรู้มันได้เหมือนกัน” วิถีดาบแพ็กม่ามักจะประกอบด้วยการก้าวเท้า 3 ถึง 7 ขั้น มันดูเรียบง่ายอย่างถึงที่สุด แต่ความเรียบง่ายนี้เองที่ทำให้สามารถสำแดงวิถีดาบระดับสูงสุดออกมาได้ มันเป็นเรื่องยากที่จะเลียนแบบวิถีดาบแพ็กม่า และต่อให้เลียนแบบได้ก็ไม่สามารถเรียกใช้งานทักษะได้จริง แต่สำหรับเกริดมันเป็นไปได้ เขาสามารถทำให้นักดาบแพ็กม่ากลายเป็นของเขาได้เพียงแค่การมองเห็น ทำไมมันถึงเป็นไปได้ทั้งที่เขาไม่มีพรสวรรค์น่ะหรือ? เหตุผลนั้นเรียบง่าย เพราะเขาคือทายาทของแพ็กม่า ด้วยเหตุผลเพียงข้อเดียวนี้ เกริดจึงสามารถเรียนรู้วิถีดาบแพ็กม่าได้จากการดูภาพวาดฝาผนัง และตอนนี้มีคนมาแสดงกระบวนท่าให้ดูต่อหน้าแบบเน้นๆ มันช่างเป็นสถานการณ์ที่เหมาะสมที่สุด “วิถีดาบแพ็กม่า!” ตึง! น้ำหนักจากรองเท้าบูทของเกริดสั่นสะเทือนพื้นดิน เกริดแสดงถึงแก่นแท้ของเทพสงครามผ่านกระบวนท่าดาบนี้ “พิฆาต!” [คุณได้เรียนรู้ทักษะใหม่] [พิฆาต Lv. 1] ดาบที่แสดงถึงแก่นแท้ของเทพสงคราม สร้างความเสียหาย 700% ของพลังโจมตีแก่เป้าหมายเดี่ยว ทักษะนี้จะเพิกเฉยต่อพลังป้องกันของเป้าหมาย 60% เงื่อนไขการใช้ทักษะ: ติดตั้งอาวุธประเภทดาบ ค่ามานาที่ใช้: 750 ระยะเวลาคูลดาวน์: 3 นาที มันเป็นทักษะที่มีความแรงอยู่กึ่งกลางระหว่าง ‘สังหาร’ และ ‘เชื่อมโยง’ ทั้งยังใช้มานาน้อยกว่าและคูลดาวน์สั้นกว่าท่าสังหารมาก สิ่งสำคัญคือมันเป็นทักษะระบุเป้าหมาย ไม่เหมือนกับเชื่อมโยงหรือสังหาร หากทักษะนี้มีบันทึกไว้ในภาพวาดฝาผนังที่น้ำตกโรรัน เกริดในอดีตคงเก็บเลเวลได้ง่ายกว่านี้มาก วูบ! เฟลเลอร์วาดผ่านอากาศเป็นรูปครึ่งวงกลม คลื่นดาบพุ่งเข้าหาร่างจำลองแพ็กม่า แต่ร่างจำลองเตรียมพร้อมไว้แล้ว “สวนกลับ” การโจมตีสวนกลับถูกใช้งานในจังหวะที่สมบูรณ์แบบ ท่าพิฆาตถูกม้วนเข้าไปในกระแสพลังและสะท้อนกลับมาหาเกริด คลื่นพลังดาบพุ่งเข้าใส่เกริดทันที เขาจะทนรับการโจมตีนี้ได้หรือในเมื่อแหวนของโดรันยังติดคูลดาวน์อยู่? คำตอบคือ ไม่ “สวนกลับ!” [สวนกลับ Lv. 1] นิ่งสงบแต่ทรงพลังดุจตาพายุ จะสะท้อนการโจมตีทั้งหมดที่พุ่งเข้ามาภายใน 0.5 วินาทีหลังจากร่ายทักษะ โดยสะท้อนกลับไปด้วยพลัง 100% เงื่อนไขการใช้ทักษะ: ติดตั้งอาวุธประเภทดาบ ค่ามานาที่ใช้: 2,000 ระยะเวลาคูลดาวน์: 2 นาที “...!” สมาชิกโอเวอร์เกียร์ที่อ่อนล้าจากการสู้กับร่างจำลองในขณะที่เกริดพักผ่อน ต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ปิอาโร่เองก็เช่นกัน ‘เป็นไปไม่ได้!’ ทุกคนต่างช็อก เมื่อวานและวันนี้ ความสามารถในการควบคุมของเกริดก้าวกระโดดขึ้นมาก แต่พวกเขาไม่คิดว่ามันจะมาถึงระดับที่สามารถใช้ทักษะสวนกลับในจังหวะที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ได้ การสวนกลับเป็นเทคนิคที่ทำได้ยากยิ่ง จำเป็นต้องใช้ทักษะในตำแหน่งที่ใช่และเวลาที่ถูกต้องเป๊ะๆ เพื่อสลายการโจมตีของศัตรู มันเป็นเทคนิคที่ไม่ง่ายเลยหากปราศจากความพยายามอย่างหนัก แต่เกริดทำสำเร็จ เขาตอบโต้การสวนกลับด้วยการสวนกลับ นี่หมายความว่าเขาคาดการณ์พฤติกรรมของศัตรูไว้ล่วงหน้าแล้ว ระดับการเติบโตของเกริดนั้นเกินกว่าที่ใครจะคาดเดาได้ ฉัวะ! [เอฟเฟกต์ออปชันของ +9 เฟลเลอร์ทำงาน ทำให้เกิดทักษะ ‘แยกส่วน’] [เอฟเฟกต์ออปชันของ +9 เฟลเลอร์ทำงาน ทำให้เกิดทักษะ ‘โจมตีต่อเนื่อง 5 ครั้ง’] [เอฟเฟกต์ออปชันของถุงมือแสงศักดิ์สิทธิ์ทำงาน ทำให้เกิดทักษะ ‘โจมตีต่อเนื่อง 5 ครั้ง’] [คริติคอล!] [คุณสร้างความเสียหาย 1,375,900 แก่เป้าหมาย] แขนขวาของร่างจำลองถูกตัดขาด ดาบหยกหลุดจากมือเจ้านายและร่วงลงสู่พื้น ดวงตาของเกริดคมปลาบยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ‘หากคว้าโอกาสชนะได้แล้ว ให้ใช้ท่าโจมตีต่อเนื่องทันที!’ เสียงตะโกนของปิอาโร่ที่เขาได้ยินเมื่อวานดังก้องในหู “ย้ากกกกกก!” ในขณะที่ร่างจำลองกำลังทรมานจากการเสียแขนและดาบ เกริดก็ใช้ทักษะออกมา มันเป็นทักษะที่เหนือยิ่งกว่า ‘เชื่อมโยงข้ามขีดจำกัด’ เสียอีก... นั่นคือ ‘สังหารต่อเนื่อง’ (Linked Kill) เปรี้ยง! ฉลาม นักล่าผู้ปกครองท้องทะเลทั่วโลกมานานกว่า 415 ล้านปี! เฟลเลอร์ฉีกกระชากร่างของร่างจำลองอย่างต่อเนื่อง ครั้งที่หนึ่ง! สอง! สาม! สี่! ห้า! หก! เจ็ด! [คริติคอล!] [คริติคอล!] [คริติคอล!] [คริติคอล!] [ค่าความเหนื่อยล้าทั้งหมดของคุณถูกใช้ไปจนหมดเนื่องจากการโจมตีของสังหารต่อเนื่องครบจำนวนสูงสุด] [ค่าความเหนื่อยล้าของคุณจะลดลงเหลือ 0 และไม่สามารถขยับร่างกายได้] “อึก...!” ภาพตรงหน้าของเกริดเริ่มพร่ามัว เขาพยายามจะยืนหยัดไว้แต่ในที่สุดก็ทรุดลงเหมือนหุ่นเชิดที่ถูกตัดสายป่าน จากนั้น หน้าต่างแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นในสายตา [คุณได้รับชัยชนะเหนือร่างจำลองแห่งป่าพิศวงที่มีตัวตนมานานกว่า 153 ปี] [ได้รับค่าประสบการณ์ 8,450,109 แต้ม] [หัวหน้าปาร์ตี้ ‘เกริด’ ได้รับ 6,300 ทอง] [หัวหน้าปาร์ตี้ ‘เกริด’ ได้รับ สร้อยคอแห่งผู้พิทักษ์] [หัวหน้าปาร์ตี้ ‘เกริด’ ได้รับ ปลอกแขนแห่งผู้พิทักษ์] [หัวหน้าปาร์ตี้ ‘เกริด’ ได้รับ ดาบใหญ่ของร่างจำลอง] [หัวหน้าปาร์ตี้ ‘เกริด’ ได้รับ หินตีบวกอาวุธ 13 ชิ้น] [หัวหน้าปาร์ตี้ ‘เกริด’ ได้รับ หินตีบวกชุดเกราะ 15 ชิ้น] [หัวหน้าปาร์ตี้ ‘เกริด’ ได้รับ หินตีบวกอาวุธปลุกเสก 4 ชิ้น] [หัวหน้าปาร์ตี้ ‘เกริด’ ได้รับ หินตีบวกชุดเกราะปลุกเสก 6 ชิ้น] [เลเวลของคุณเพิ่มขึ้น] “หึ... หะหะ...” เมื่อเขาสังเกตดูเวลา เขาต่อสู้มานานถึง 23 ชั่วโมง 21 นาที ในระหว่างนั้นเกริดพ่ายแพ้ไปถึง 82 ครั้ง และสมาชิกโอเวอร์เกียร์คนอื่นๆ ก็ลิ้มรสความพ่ายแพ้อย่างน้อยคนละ 10 ครั้ง แต่ในที่สุด ชัยชนะในการต่อสู้ครั้งนี้ก็เป็นของพวกเขา เกริดหัวเราะออกมา เขาไม่สามารถขยับแม้แต่ปลายนิ้วได้ จึงทำได้เพียงนอนอยู่บนพื้นดินที่เย็นเฉียบแล้วหัวเราะ เขาได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองไปแล้ว ความสุขที่ไม่อาจอธิบายได้จึงเข้าเกาะกุมหัวใจ สมาชิกโอเวอร์เกียร์รีบวิ่งเข้ามาหาเขา “นายท่าน! สุดยอดมากครับ!” “เกริด! นายเท่สุดๆ ไปเลย!” “เกริด! นายนี่มันยอดคนจริงๆ! ฮ่าๆๆ! พูฮ่าฮ่าฮ่า!” เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วป่าพิศวงที่เคยเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องมาอย่างยาวนาน ร่างจำลองของแพ็กม่าที่นอนอยู่ไม่อาจห้ามตัวเองไม่ให้ยิ้มได้เมื่อได้ยินเสียงนั้น ความทรงจำในอดีตพรั่งพรูเข้ามา เสียงหัวเราะที่บริสุทธิ์ในวัยเด็ก เสียงหัวเราะที่สดใสในวัยแรกรุ่น เสียงหัวเราะที่อ่อนหวานในตอนที่นางเป็นหญิงสาว... “...” วิสัยทัศน์ของมันมืดดับลง มันไม่อาจขบคิดอะไรได้อีก จากนั้นเสียงของมนุษย์ก็ดังขึ้น “เอ๊ะ? มันยังไม่ตายเหรอ? ยังขยับอยู่เลย?” “มันสูญเสียรูปลักษณ์ที่คัดลอกมาไปแล้ว แต่แก่นแท้ของร่างกายยังคงอยู่ อย่างไรก็ตาม สภาพนี้ก็เหมือนตายทั้งเป็นเพราะความสามารถและสติปัญญาลดลงอย่างมหาศาล” “เราควรฆ่ามันทิ้งไหม?” “เมื่อพิจารณาจากแนวโน้มของร่างจำลองแล้ว ข้าคิดว่ามันคุ้มค่าที่จะศึกษามันดู ปล่อยให้มันพักฟื้นเถอะ” ร่างจำลองบัดนี้มีสภาพเหมือนยางรถยนต์ที่หลอมละลายและไม่เคลื่อนไหวอีกต่อไป ในทางกลับกัน ปิอาโร่รู้สึกขนลุกซู่ เขาตระหนักได้อีกครั้งหลังจากได้เห็นพลังของเกริด แม้เขาจะไม่ได้เกิดใต้ท้องฟ้าเดียวกับมุลเลอร์หรือแพ็กม่า แต่เขาก็ได้อยู่ใต้ท้องฟ้าเดียวกับผู้สืบทอดพลังของแพ็กม่า ‘เป็นท่านจริงๆ ด้วย’ คนที่จะนำทางเขาไปสู่ขอบเขตของนักดาบศักดิ์สิทธิ์