บทที่ 16: คุก ผู้แปล: Translation Nation บรรณาธิการ: Translation Nation ห้องว่างเปล่า มืดมน และเย็นยะเยือก อากาศหนาวพัดเข้ามาเรื่อย ๆ จนอดสั่นสะท้านไม่ได้ “นี่คือห้องสอบสวนหรือ?” แต่ฉู่เฟิงกลับมีสีหน้าอาบไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น มองไปทั่วทุกมุมของห้อง “พวกเขาขังฉันไว้ในห้องมืดแบบนี้ แล้วตั้งเครื่องปรับอากาศแรงขนาดนี้ อยากจะทำสงครามจิตวิทยากันหรือไง?” ยังไม่ทันการ “สอบสวน” จะเริ่ม ฉู่เฟิงก็ได้ชัยไปแล้ว! 𝚏𝗿𝐞𝐞𝐰𝚎𝕓𝐧𝚘𝘃𝗲𝐥.𝐜𝚘𝕞 ฉู่เฟิงที่สอบผ่านการทดสอบนักสู้ผู้มีแววแล้วนั้น ไม่มีความกลัวต่อกลอุบายใด ๆ ของตำรวจ ด้านนอกในห้องรักษาความปลอดภัย มีตำรวจหลายนายมองเข้าไปในห้องผ่านกล้องวงจรปิด หนึ่งในตำรวจสาวรุ่นใหม่สงสัยว่า “หัวหน้า ทำไมหนุ่มคนนี้ถึงไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด? ปกติแล้วใครก็ตามที่เข้าห้องสอบสวนและถูกขังอยู่ครึ่งชั่วโมง จะเริ่มแตกตื่นเพราะความกังวลในใจตัวเอง” “อย่าดูถูกเขา ประวัติระบุว่าเขาเป็นสมาชิกหัวกะทิของสำนักมวย และเขายังทำร้ายสมาชิกหัวกะทิถึงสี่คน!” นายตำรวจล้านคนกลางหัวหัวราน้ำหัวเราะ “คนเดียวเล่นงานสี่คน? ถ้าแข็งแกร่งขนาดนั้น เป็นไปได้ไหมว่าเขาน่าจะเป็นนักสู้ผู้มีแวว? ถ้าใช่ นั่นจะกลายเป็นปัญหา” นายตำรวจชายรุ่นใหม่คนหนึ่งกล่าว “เขาไม่ใช่นักสู้ผู้มีแวว ประวัติบอกชัดเจน” นายตำรวจล้านคนกลางหัวหัวราน้ำกล่าวว่า “ไปกันเถอะ เสี่ยวหยาง ตามฉันไปสอบสวนเขาสักหน่อย” “ได้เลยครับ หัวหน้า” …… ภายในห้องสอบสวน ฉู่เฟิงได้คอยมาเกินครึ่งชั่วโมงแล้ว “มาแล้วหรือ?” ฉู่เฟิงยิ้มพรายมองดูสองนายตำรวจเดินเข้ามา นายตำรวจล้านคนกลางหัวหัวราน้ำตกใจ หนุ่มคนนี้กลับมีสีหน้าที่เยือกเย็นเกินคาด เขาเดินเข้ามาพร้อมนายตำรวจหนุ่มอีกคนและนั่งลงที่โต๊ะสอบสวน แล้วจึงยิ้มพรายกล่าวว่า “ขอโทษด้วย พวกเราเพิ่งสอบสวนคนอื่น ๆ ไปเมื่อกี้ เลยทำให้พวกเรามาช้า เราขออภัยที่ต้องรอนาน” “ไม่เป็นไร” ฉู่เฟิงถามต่อว่า “แล้วคนงานสามคนจากบริษัทรีโนเวทนั่นไปไหนกัน?” “พวกเราปล่อยให้กลับบ้านแล้ว” นายตำรวจล้านคนกลางหัวหัวราน้ำดูเป็นมิตร ฉู่เฟิงพยักหน้า ในกรณีนี้ ฉู่หลงกั๋วกับพวกของเขาเป็นฝ่ายถูกกระทำจึงได้รับการปล่อยตัวไป “คนงานสามคนจากบริษัทรีโนเวท รวมถึงจางห่าวไป๋กับบอดี้การ์ดสามคนของเขา ทุกคนได้ยอมรับผิดทุกอย่างที่เกิดขึ้น ความจริงเป็นปฏิปักษ์กับคุณ คุณมีอะไรจะพูดไหม?” นายตำรวจล้านคนกลางหัวหัวราน้ำจ้องเขม็งฉู่เฟิง ปกติแล้วเมื่อใครได้ยินว่าความจริงไม่ได้อยู่ข้างตัวเอง พวกเขาจะพยายามแก้ต่าง ฉู่เฟิงยิ้มพราย “ไม่มีอะไรมาก จางห่าวไป๋กับบอดี้การ์ดสามคนของเขา พวกนั้นคือพวกน่าสมเพช! พวกเขาเหลือขอทำร้ายพ่อฉัน ฉันจึงแค่สอนบทเรียนให้พวกเขาบ้างเท่านั้น” “ฮึ?” นายตำรวจล้านคนกลางหัวหัวราน้ำและนายตำรวจชายรุ่นใหม่ต่างก็ชะงักงัน [แปง!] นายตำรวจคนกลางหัวราน้ำกระชากโต๊ะพร้อมด่าทอ “ฉู่เฟิง คิดให้ดี นี่คือสถานีตำรวจ อย่ามาพฤติกรรมกึ่งโอหัง!” “กึ่งโอหัง? ฉันแค่เล่าความจริงให้พวกคุณฟัง” ฉู่เฟิงยิ้มพราย “เอาล่ะ แค่นี้แหละ ข้าไม่มีอะไรจะพูดเพิ่มแล้ว” นายตำรวจล้านคนกลางหัวราน้ำขมวดคิ้ว “ฉู่เฟิง ความโอหังของเจ้าจะไม่ช่วยคดีของเจ้าเลย เจ้าทำให้พวกเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ การติดคุกสองสามปีก็คงไม่แปลกอะไร เจ้าคงจะอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ละเอียดดีกว่า” “ข้าไม่มีอะไรจะพูดมาก” ฉู่เฟิงส่ายหัว นายตำรวจล้านคนกลางหัวราน้ำขมวดคิ้ว มองดูฉู่เฟิงอย่างระแวดระวัง ในขณะที่ฝ่ายหลังนิ่งเงียบ สุดท้ายนายตำรวจล้านคนกลางหัวราน้ำก็ชี้มือแล้วว่า “งั้นก็จงเป็นอย่างนั้นเถอะ อย่าได้เสียใจภายหลัง พวกเจ้า จับตัวลงไป!” ฉู่เฟิงยิ้มพรายลุกขึ้นยืน นายตำรวจชายสองนายพุ่งเข้ามาในห้องสอบสวนและลากตัวเขาออกไปอย่างกระโชกโหกัน ×××××× คุกในเขตเจี้ยอานตั้งอยู่ติดกับสถานีตำรวจ อิทธิพลของนักสู้ได้กระตุ้นให้สังคมยุคปัจจุบันมีการต่อสู้และการทะเลาะวิวาทกันบ่อยครั้ง จึงมีผู้ต้องขังอยู่ที่นี่มากมาย แต่ละเขตต่างก็มีคุกของตนเองเพื่อขังคนเหล่านี้ และฉู่เฟิงก็กำลังจะก้าวเข้าสู่คุกในวันนี้เช่นกัน หลังจากเปลี่ยนเป็นชุดนักโทษสีเทา ฉู่เฟิงก็ถูกล็อคประตู “ห้อง 299 นี่แหละ ห้องของเจ้า ไปข้างใน” นายร้อยผลักฉู่เฟิงเข้าไปแล้วล็อคประตูคุก คนที่ถูกขังไว้ที่นี่ส่วนใหญ่เป็นโจรสลัด คนขับรถขณะเมาสุรา นักต่อสู้ และอาชญากรที่รอการพิจารณาคดี คดีการต่อสู้ของฉู่เฟิงเป็นเรื่องธรรมดาที่นี่ พูดง่าย ๆ ก็คือ เพียงแค่การต่อสู้เล็กน้อยระหว่างคนไม่กี่คน อย่างไรก็ตาม หากคดีนี้ถูกนำไปสู่ศาลจริง ๆ ก็มีโอกาสจริงที่ฉู่เฟิงจะต้องรับโทษจำคุกหลายปี สาเหตุก็อย่างที่ว่า—ฉู่เฟิงไม่ใช่นักสู้ผู้มีแวว ในห้องขัง “เฮ้ย มาน้องใหม่หรือ?” โจรแกน่าหัวล้านที่มีรอยสักกำลังนอนอยู่บนเตียง ข้าง ๆ เขาคือผู้สูงอายุผู้เชื่องช้าที่กำลังคอยนวดให้เขาอยู่ โจรหัวล้านจ้องมาที่ฉู่เฟิง “เด็กน้อย เจ้าซูบผอมนัก มาเตะหน้าแข้งข้าสิ!” ฉู่เฟิงมองดูโจรหัวล้านด้วยความแปลกประหลาด เขาเคยได้ยินข่าวลือเรื่องการรังแกในห้องขัง แต่นั่นมันเป็นเพียงข่าวลือ นี่คือครั้งแรกที่เขาได้พบเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ด้วยตนเอง “บ้าเอ้ย หูหนวกหรือไง?” โจรหัวล้านจ้องเขม็งแล้วลุกขึ้นยืน “น่าสนใจ ยิ่งน่าสนใจ” ฉู่เฟิงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นมาก “อยากจะหาเรื่องรึ?” เมื่อโจรหัวล้านเห็นว่าฉู่เฟิงไม่มีความเคารพ เขาก็ยกมือที่แบนเหมือนใบต้นปาล์มขึ้นแล้วพุ่งไปที่ศีรษะของฉู่เฟิง ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย แขนของฉู่เฟิงพุ่งออกมาเหมือนงูรัดแล้วคว้าชายแขนของโจรหัวล้าน “ฮึ? ฮึ?” โจรหัวล้านสั่นสะท้าน เขารู้สึกราวกับว่าแขนของเขาถูกตรวนเหล็กมัดไว้ เขาไม่สามารถใช้แรงได้เลยและสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง เขารู้ว่าตัวเองกำลังอยู่ในปัญหาลึกซึ้ง “อยากให้ข้าเตะหน้าแข้งเจ้ารึ?” นิ้วมือของมือขวาฉู่เฟิงกำแน่นแล้วบิดแขนของโจรหัวล้าน จนโจรหัวล้านทรุดลงกับพื้นพร้อมกับครางว่า “พี่ชาย ข้าไม่ได้มองออกถึงพลังของพี่ พี่ชาย ได้โปรดปล่อยข้าเถอะ อา อา—” ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เขาร้องครวญครางออกมาโดยไม่อาจควบคุมได้ ฉู่เฟิงใช้แรงผลักโจรหัวล้านไปกระแทกกับกำแพง “บอกข้ามาเมื่อไรก็ได้ถ้าอยากให้เตะหน้าแข้งเจ้า” ฉู่เฟิงพ่นเสียงด้วยความหงุดหงิด ต่อมาเขากระโดดพลันขึ้นมา และด้วยความช่วยเหลือจากมือขวา เขาก็กางร่างลงบนเตียงเรียบร้อยแล้ว โจรหัวล้านนั่งอยู่ที่มุมห้องถูข้อมือขวาของเขา และผู้สูงอายุพร้อมหนุ่มผอมแห้งอีกคนบนเตียงซึ่งอยู่ในห้องขังเดียวกันก็มองดูโจรหัวล้าน แล้วจึงมองมาที่ฉู่เฟิง “ไอ้หวางหัวล้าน เกิดอะไรขึ้นน่ะ?” นายร้อยที่ยืนอยู่หน้าประตูคุกหัวเราะคิกคัก “ใครมายุ่งกับเจ้าหรือ? 怎么会变成这样? อ้อ ขอย้ําเตือนหน่อยนะ ไอ้หนุ่มใหม่ที่เพิ่งมาอยู่กับเจ้านี่ เข้ามาที่นี่หลังจากต่อยสมาชิกหัวกะทิของสำนักมวยไปสี่คน ระวังตัวและอย่ายั่วโมโหเขาล่ะ” เมื่อกล่าวจบ นายร้อยก็ฮัมเสียงเพลงคลอเล็กน้อยแล้วเดินจากไป “น่าจะบอกแต่เนิ่น ๆ” โจรหัวล้านมองดูเตียงด้วยความหวาดกลัว “คนเดียวต่อยสมาชิกหัวกะทิสี่คน? บ้าชัดๆ” ในขณะเดียวกัน ฉู่เฟิงกำลังคิดถึงสิ่งที่เขาอ่าน ณ ห้องขีดจำกัด เกี่ยวกับ “เทคนิคพลังงานพันธุกรรม” ว่า “ฮึ ถึงอย่างไรก็ตาม ในเมื่อข้าไม่มีอะไรจะทำที่นี่ หลังจากมืดแล้ว ข้าก็น่าจะลองฝึกพลังงานพันธุกรรมของตนเองบ้าง!” นักสู้ต้องพึ่งพาพลังงานพันธุกรรมเพื่อความแข็งแกร่งที่ไม่อาจต้านทานได้ ×××××× ขณะที่ฉู่เฟิงกำลังวางแผนการฝึกพลังงานพันธุกรรมในห้องขังของเขา ภายในห้องหนึ่งของไนต์คลับที่อยู่ใกล้กับสถานีตำรวจเขตเจี้ยอาน: สองหนุ่มกำลังจีบสาวหนุ่มคนหนึ่ง หนึ่งในพวกเขาคัดค้านและตะโกนร้องเพลงอยู่ หนุ่มคนนั้นคือจางห่าวไป๋พอดี “เอาล่ะ พวกเจ้าสองคนออกไปได้แล้ว” จางห่าวไป๋โบกมือ คนที่ยังคงเหลืออยู่ในห้องคือจางห่าวไป๋และหนุ่มใส่แว่นที่เป็นวัยรุ่นอีกคนหนึ่ง “พี่โจว ข้าเชิญเจ้ามาขอความช่วยเหลือ” จางห่าวไป๋พูด “ถ้าเจ้ามีเรื่องที่ต้องการให้ช่วย ก็อย่าหยุมหยิมไปเลย” หนุ่มใส่แว่นหัวเราะ “ถ้าข้าสามารถช่วยได้ ข้าจะดำเนินการทันที” “เรื่องมันเป็นอย่างนี้ มีคนชื่อว่าฉู่เฟิง! ไอ้หนอนนี่ชอบขัดขวางข้าเสมอ” ในขณะที่เขาพูด จางห่าวไป๋ก็พ่นน้ำลายด้วยความโกรธ “ครั้งนี้ เขาทำร้ายบอดี้การ์ดสามคนของข้าและต่อยข้า ข้ารับเรื่องนี้ไม่ไหวแล้ว! คนนี้ถูกขังอยู่ในคุกแล้ว ข้าอยากขอให้พี่โจวช่วยติดต่อผ่านนายร้อยเพื่อสอนบทเรียนให้ฉู่เฟิง” “โอ้? ไม่มีปัญหา อย่างไรก็ตาม ข้าต้องการเงินเพื่อความร่วมมือของนายร้อย” หนุ่มใส่แว่นขมวดคิ้ว “เงินไม่ใช่ปัญหา ข้ามีหนึ่งแสนติดตัวมาพอดี! หลังจากงานนี้สำเร็จ ข้าจะให้อีกหนึ่งแสน” จางห่าวไป๋โยนกระเป๋าเงินทันทีไปยังหนุ่มใส่แว่น “ฮ่าฮ่า เยี่ยมยอด” หนุ่มใส่แว่นไม่ได้มองดูกระเป๋าเงินเลยและพยักหน้า “สองแสน พวกเราสามารถทำอะไรกับเขาได้หมด ตราบใดที่ยังไม่ฆ่าเขา บอกข้ามาว่าควรตีเขาอย่างไร?” “หักขาข้างหนึ่งและแขนข้างหนึ่ง!” จางห่าวไป๋ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ได้เลย ง่ายมาก” หนุ่มใส่แว่นพยักหน้าทันที จางห่าวไป๋เตือน: “พี่โจว ลู่เฟิงคนนี้ไม่ใช่เป้าหมายที่ง่ายๆ เขาต่อยข้าและบอดี้การ์ดสามคนของข้า” “ไม่ต้องเป็นห่วง” หนุ่มใส่แว่นหัวเรืองด้วยความมั่นใจ “ท่านสามารถวางใจในข้าได้ถึงหนึ่งพันสองร้อยใจ แล้วรอข่าวดีเถอะ”