บทที่ 19: ตื่นขึ้น ผู้แปล: Translation Nation บรรณาธิการ: Translation Nation หนุ่มหน้าซีดโครงบางที่โด่งดังในแคว้นจื้อ-อัน นามว่า “งูแว่น”* สร้างชื่อเสียงจากการขว้างมีดทะลุเป้าเพียงมือเดียว พอนักโทษเริ่มรุมล้อมหลัวเฟิง หนุ่ม “งูแว่น” ก็จ้องหาจังหวะที่เหมาะที่สุดเพื่อเข้าเก็บ เมื่อหลัวเฟิงเริ่มเสียท่าที เขาก็โจมตีทันที! ใบมีดที่ขว้างออกไปนั้นแฝงเล่ห์เหลี่ยม เมื่อพุ่งผ่านไปถูกกายของนักโทษคนหนึ่งกั้นเอาไว้ หลัวเฟิงจึงไม่ทันรู้ตัวว่าอาวุธเล็บนี้กำลังเล่นงานเขา หมายเหตุ: “งูแว่น” ในภาษาจีนหมายถึง “งูใส่แว่น” [ซิวก!] มีดเสียบผ่านช่องว่างระหว่างกางเกงของนักโทษที่หลัวเฟิงเพิ่งเหวี่ยงขึ้นมา เมื่อหลัวเฟิงเหลือบเห็นใบมีด มันห่างออกมาเพียง 2 เมตรเท่านั้น! “ไม่ดี!” “ไปไม่ทัน” ความเร็วในการตอบสนองของหลัวเฟิงรวดเร็วแต่หมดแรงจะทิ้งตัวหลบให้พ้นทาง ใบมีดมิได้เล็งไปยังอวัยวะสำคัญ แต่มุ่งหน้าเข้าที่หัวไหล่ขวาของหลัวเฟิง “ไม่!” หลัวเฟิงเหลือบมอง นักรบแล้วใดจะปล่อยให้แขนเดือดร้อน หลัวเฟิงถนัดมีดและถนัดขวา หากมีดทะลุข้อต่อและฟันกระดูกจนแตก เรี่ยวแรงในการใช้เทคนิคต่อสู้กับสัตว์ร้ายของเขาจะสูญเสียไปหลายเดือน ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าโดนเข้า เขาจะไม่สามารถเข้าร่วมการสอบต่อสู้นักรบวันที่ 1 สิงหาคมได้ และต้องรอไปจนถึงวันที่ 1 กุมภาพันธ์ของปีถัดไป “ไม่! หลบไป!!!” ด้วยความเร็วของใบมีดและระยะทาง 3 เมตร ความคิดของหลัวเฟิงไม่อาจตรึกตรองถึงผลที่ตามมาได้เลย ในเสี้ยววินาทีนั้น ในช่วงจังหวะชี้เป็นชี้ตาย จิตวิญญาณของหลัวเฟิงเขม็งขันและกล้ามเนื้อทุกส่วนถูกผลักให้ทำงานถึงขีดสุด เขาจ้องตราติดแน่นกับใบมีด ด้วยเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว— หลบหลีกใบมีดนี้ อย่ายอมให้ใบมีดนี้กระแทกหัวไหล่ขวาของข้า! [ปุ๊ก!] ใบมีดที่กําลังจะถล่มหลัวเฟิงดันเปลี่ยนทิศทางอย่างแปลกประหลาดและลึกลับ อีกเดี๋ยวจะปักเข้าที่หัวไหล่ของเขา แต่ครั้งนี้เพียงลากผ่านเฉี่ยวๆ ทำลายเพียงผิวหนังชั้นนอกของหลัวเฟิง เลือดซึมซาบชุดนักโทษที่บริเวณไหล่ช้าๆ “ทุกคนคุกเข่าลง! ทุกคนคุกเข่าลง!” “รีบคุกเข่าเดี๋ยวนี้” ในจังหวะนั้น ทหารรักษาการณ์ถือปืนไรเฟิลจำนวนมากกรูกัน冲进大厅。先前失控的所有囚犯立刻乖乖跪下，连那个瘦弱的“眼镜蛇”少年也跪下了。他震惊地望着罗峰：“怎么会这样，我的刀怎么会偏了？” 看到警察冲进来，罗峰也立刻跪下。 “刚才那刀怎么会改变方向？”跪着的罗峰满心困惑。然而，一阵毫无预兆的剧痛猛然袭来，仿佛有人硬生生将钢钉钉入他的大脑。疼痛让罗峰全身痉挛，重重摔倒在地。 “怎么回事？” “你们几个跟我过来看看” 已经控制局面的警察惊异于罗峰的样貌。他全身赤红不止，大汗淋漓，有些地方甚至渗出鲜血，把制服染得近乎全红。青筋暴起如蓝蛇盘绕周身，显得前所未有地狰狞可怖。 “不好，他已经爆发了” “快，快抬他去医务室” 尽管罗峰已失去意识，他的身体却依旧通红一片。 意识海中。 一股浩瀚而神秘的力量源源不断地从罗峰脑海深处奔涌而出，瞬间与身体的每一处角落融为一体。在这股神秘力量的洗礼下，罗峰的骨骼、内脏、血液、肌肉乃至皮肤都在发生剧变。哪怕是每一个细胞都在以百倍到千倍于基因能修炼的速度飞速蜕变。理论上，如此剧烈的变化足以将身体撕裂成碎片。 然而，随着这股神秘力量彻底融合，罗峰体内竟毫发无伤，纵使痉挛、流血不止。 “快，稳当些，抬他去医务室”警察们开始合力将罗峰送往医务室。 大规模群架造成的混乱很快被清理干净。 ×××××× 晚上8点。 阴森的监狱三层大楼里，一楼大厅正播放着200英寸的巨幕电影。 “停” 一名身穿睡衣的中年男子坐在沙发上沉声道。电影画面应声定格。敲门声此时从门外传来。 “进来”门开，一名身穿军装的男子步入敬礼：“长官，关于这次大规模群架的一切调查已完成。周华扬组织此事，本意是针对名叫罗峰的年轻人。结果却是多人受伤，伤势不轻” “那个周华扬小子？仗着家族势力，嚣张得很哪。”中年男子语气平淡。 “尽管周华扬主导此事，但我们估计，真正的幕后推手是名叫张浩白的青年。”军官恭敬道，“我查阅了罗峰的档案，他入狱的原因与张浩白有关，张浩白向周华扬求援的可能性极高” 当时中国已有六大主城。 人类前所未有地聚居，国家对公民的把控愈发严密。 “不过长官，据我们对群架现场的调查，金属桌椅的损毁痕迹表明，罗峰的体能无疑已达准武者之列。”军官自信地说道，“狱中所有桌椅皆是金属所铸。罗峰一拳将桌子完全变形，一掌将长凳劈成两半，何等恐怖！” “准武者级别？”一直平淡的中年男子猛然起身，眉头紧锁地盯着军官，“你确定？” “百分之百确定！”军官回答，“我已致电雷武馆与极限武馆确认。罗峰参加过准武者考核并已通过，只是档案尚未更新，预计近日内就会同步” “一个准武者，何必跑来监狱？”中年男子皱起眉头，“一旦闹大，可是大麻烦” 任何武者，无论出身，皆视自身权利如生命。 若有武者因警务系统而受损，众武者必生不满，随之而来的便是滔天祸乱。警方本就无权对武者实施任何形式的羁押。 “这罗峰现在何处？”中年男子问道。 “他自幼患有怪病，偏头痛，时常发作。考试时发作过一次，今日又发作一次。目前已无大碍，仍在医务室昏迷。”军官答道。 中年男子沉吟片刻，命令道：“立刻将罗峰送往军方人员疗养区静养！待他醒来后，带他见我，当面致歉。明早联系他所在的极限武馆，说明一切。必须把事态控制在最低限度！之后，再护送他回家。” “是，长官。”军官敬礼后离去。 ×××××× 深夜。 罗峰的眼睛微微一动，随即缓缓睁开。他独自静坐在昏暗的房间，环视四周。窗外栅栏的影子清晰可辨，邻家电视音量极大，他甚至能听见门外行人的交谈。 “不对，不是他们声音大，是我的听力变强了太多。” 罗峰下床起身，四顾之间，视听乃至嗅觉皆不可思议地提升。罗峰的视线落在身旁一张木凳上，心神一动，一股无形之力刹那间攫住木凳。这股力量无法被感知，他却能清晰觉察：它来自自己的脑海。 “这是什么力量？我怎会拥有这等神通？”心跳加速间，那无形之手已随心意流转。 [呼！] 夜深人静，那张木凳竟缓缓悬浮而起。 一念之间，身旁整张床铺凌空浮起。他转头望电视，电视也悠悠升起。继而是三把椅子、烧水壶乃至身侧的柜子，悉数悬于半空。须臾之间—— 房内几乎所有物件皆如失重般漂浮，仿若置身无重宇宙。 “操纵这么多东西，竟毫不费力，也不疲惫？”罗峰缓步走向阳台。夜色沉沉，万籁俱寂。他的视线落向铁栅栏，意念所至。 [咔！] 一根栅栏立柱开始高速旋转，自主体脱离。整段前端在他注视下扭曲变形，锐化如针，化作一枚钢针，悬于无形之力中。 “去！”罗峰心念一动。 钢针如电，疾射向庭院一角假山。快若流光，一瞬贯穿巨石。穿出后回旋，倒从破洞贯入。 [嗖！嗖！嗖！] 钢针化作千百道残影，反复贯穿假山。仿佛被无数穿甲弹密集攒射，山体转瞬化作筛网。 [砰！] 轰然巨响。 两三米高的假山爆裂开来，化为万千碎石。罗峰所控钢针亦在同时炸成齑粉。 “谁在那儿？” [呜呜~~~呜呜~~~] 整座疗养区警报大作，强光骤亮，数队持枪卫兵疾驰而至。 罗峰立刻退回床畔，心中余悸未消，震撼难言：“那岩石足有两米厚，竟被一瞬贯穿！我这一针的威力，堪比重型穿甲狙击枪。针身不够坚凝，才在贯穿后崩解成粉。” “那一瞬间，我连刺百余下，岂非等于射出百发穿甲弹？”罗峰深吸一口气，“这……这究竟是何等光景？” 这股神秘而可怖的力量，于这寻常军方疗养区，已彻底苏醒！