บทที่ 7: ผลการสอบ ผู้แปล: Translation Nation บรรณาธิการ: Translation Nation [ดิง ดิง ดิง……] เสียงระฆังดังอย่างรวดเร็วภายในโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งแห่งเขตจื่อ-อัน ผู้ปกครองที่อยู่นอกโรงเรียน บนสนามหญ้า หรือนั่งอยู่ริมถนนต่างลุกขึ้นพร้อมกัน ผู้ปกครองเหล่านั้นจ้องมองเข้าไปในโรงเรียนผ่านประตูเหล็ก เหล่านักเรียนที่คึกคักต่างก็ทยอยออกจากสนามสอบ ปี 2056 การสอบมัธยมปลายของนครเจียงหนานได้สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ สิ่งที่เหล่านักเรียนต้องทำตอนนี้คือเพียงรอผลสอบ ซึ่งจะประกาศออกมาในอีกหนึ่งสัปดาห์ “ดีจัง” ชายวัยกลางคนผมบางเล็กน้อยซึ่งดูมีเสน่ห์ยืนอยู่นอกประตู มองไปที่ลูกชายด้วยรอยยิ้ม “พ่อ” จางเห่าป้ายหัวเราะแล้วเดินเข้าไปหา “ทำได้แค่ไหน” ชายวัยกลางคนหัวเราะถาม จางเห่าป้ายสั่นศีรษะแล้วกล่าวด้วยความหมดหนทางว่า “ผมไม่สามารถแสดงฝีมือทั้งหมดออกมาได้ และโจทย์คณิตศาสตร์ยังยากจริง ๆ ทั้งแบบเลือกตอบ เติมคำว่าง และข้อคำนวณ มีหลายข้อที่ยากมาก โดยเฉพาะข้อคำนวณ…… มีทั้งหมดห้าข้อแต่ผมทำได้เพียงสองข้อ ส่วนอีกสามข้อก็ทำได้เพียงบางส่วนตามที่พอจะทำได้ ตามเกณฑ์แล้วผมคงยังจะได้คะแนนบางส่วนอยู่บ้าง” “หรือ?” จางเจ๋อลุง พ่อของจางเห่าป้าย คิ้วขมวดแล้วกล่าว “งั้นดูเหมือนเกรดคณิตศาสตร์ของลูกจะออกมาต่ำหน่อย” “ไม่เป็นไรครับพ่อ ข้อสอบยากสำหรับทุกคนเหมือนกัน ไม่ใช่แค่ผมคนเดียว” จางเห่าป้ายหัวเราะ “ข้อสอบคณิตศาสตร์ยากขึ้นทั้งหมด ดังนั้นคะแนนตัดสินการผ่านเกณฑ์คงจะถูกลดลง ผมคงจะสอบเข้าอะคาเดมีทหารได้โดยไม่มีปัญหา” “อ้อ เออใช่” จางเจ๋อลุงหัวเราะ “เมื่อกี้ตอนที่เรารอจนการสอบของลูกจบลง มีเหตุการณ์เกิดขึ้น นักเรียนคนดังของโรงเรียนคุณ ‘หลัวเฟิง’ เป็นลมขาดสติภายในห้องสอบเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหมดเวลาสอบ” “เป็นลมในห้องสอบเหรอครับ? พ่อ ท่านหมายถึงหลัวเฟิงใช่ไหม?” จางเห่าป้ายตากว้างขึ้น “ใช่ หลัวเฟิงคนนั้นถูกฉุกเฉินหามออกไป มีคนเห็นเหตุการณ์หลายคน” จางเจ๋อลุงพยักหน้า “ถ้าฟังดี ๆ ตอนนี้ผู้ปกครองแถวนี้หลายคนกำลังเล่าเรื่องนี้ให้ลูกหลานตนฟังอยู่เลย” “หลัวเฟิงเป็นลม?” จางเห่าป้ายมองไปรอบ ๆ แล้วฟังอย่างตั้งใจ บรรดาครอบครัวต่างพากันพูดถึงนักเรียนคนหนึ่งที่เป็นลมระหว่างสอบ เขายังได้ยินคนมากมายเอ่ยชื่อ “หลัวเฟิง” ชัดเจน “ฮ่า ฮ่า คนขี้แพ้ขี้มัวนี่ยังมีวันแบบนี้ด้วย ฮ่า ฮ่า” จางเห่าป้ายกลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่อยู่ “พ่อ แม้ว่าท่านจะไม่รู้ แต่คนนี้ชอบก่อกวนผมที่โรงเรียนเสมอ” จางเห่าป้ายเสริมด้วยความโกรธ “เขามีพละกำลังและฝีมือแข็งแกร่งกว่าผมทุกอย่าง จนกระทั่งคนอย่างเขาก็ยังมีวันแบบนี้ จางเห่าป้ายปลาบปลื้มใจ เพราะความแค้นใจต่อหลัวเฟิงของเขามหาศาลเหลือเกิน ที่จริงแล้ว หลัวเฟิงแทบไม่เคยสนใจจางเห่าป้ายเลย เพียงแต่ว่าจางเห่าป้ายเองที่ยึดหลัวเฟิงเป็นคู่แข่งอยู่ฝ่ายเดียว เมื่อคะแนนและศิลปะการต่อสู้ของหลัวเฟิงดีกว่าเขาไปเสียทุกด้าน จึงทําให้เขาหลบหลีกไม่พ้น “ฮ่า ฮ่า หมอนี่ยังไม่เคยเห็นโลกกว้างและแบกรับความดันทางจิตใจมากเกินไป ทำไม่ไหวก็สลบไปเฉย ๆ ไม่ต้องสนเขา ไปเถอะ ลุงของลูกรู้ว่าการสอบของลูกเพิ่งจบวันนี้ จึงได้จัดงานเลี้ยงฉลองเฉพาะสำหรับลูกแล้ว ไปกัน” จางเจ๋อลุงหัวเราะ “ลุงเหรอครับ?” จางเห่าป้ายสายตาแลบขึ้น เหตุผลเดียวที่ตระกูลจางสามารถเจริญรุ่งเรืองในเขตจื่อ-อันได้ก็เพราะลุงของเขา เพราะ…… ลุงของเขา เป็นนักรบ! ※※ ※※ “ไม่ได้แน่นอน ไม่มีทางเลย!” เว่ยเหวินซึ่งเพิ่งออกจากห้องสอบ ตื่นตระหนกต่อหน้าผู้ปกครองแล้วร้องเสียง “ไฉนหลู่เฟิงจึงเป็นลมในห้องสอบ? เขาเกิดเป็นลมเพราะความกดดันหรือ? เป็นไปไม่ได้ คุณภาพทางจิตใจของหลัวเฟิงเคยได้รับการสรรเสริญจากครูฝึกสมาธิขีดจำกัดมาก่อน” เว่ยเหวินและหลัวเฟิงเป็นพี่น้องแท้ ๆ แม้จะไม่ได้เกิดจากสายโลหิตเดียวกัน “เหวิน ไม่มีอะไรผิดพลาด เราเห็นเหตุการณ์นี้ด้วยตาของเราเอง พ่อของหลัวเฟิงและพี่ชายที่พิการต่างก็ตกใจในยามนั้นแล้วรีบไปโรงพยาบาล” พ่อของเว่ยเหวินตามเล่า “ “โรงพยาบาลหรือครับ? น่าจะโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ครับ พ่อ แม่ ผมจะไปเยี่ยมหลัวเฟิงก่อน เดี๋ยวค่อยมากินข้าวเที่ยงทีหลัง” โดยไม่รีรอ เว่ยเหวินส่งเอกสารข้อสอบให้ผู้ปกครองแล้ววิ่งตรงไปยังโรงพยาบาล …… ภายในโรงพยาบาลประชาชนเขตจื่อ-อัน หลัวเฟิงยิ้มท勉强地陪着父亲和弟弟走出医院正门。此刻，雒洪国和雒华担心雒峰承受不住打击。 “爸，我没事。咱们回家吃饭吧。”雒峰看似平静，但内心却充满遗憾。不过他知道过去的已经无法改变，唯有接受！ “峰，峰……”远处传来一阵声音。 雒峰循声望去，只见一个小小身影远远跑来，正是他的好兄弟“魏文”。 看到魏文，雒峰有些感动：对方跑得太急，衬衫早已被汗水湿透。“文，最后三道数学大题有多难？”雒峰没能做完最后三道题，如果那些题极难，很多人没做出来…… 那他的成绩或许还有希望。 “挺难的。”魏文点头，“今年数学整体都很难。五道大题中，第三题稍微简单些，其余四题都难。” “呼……”雒峰吐出一口气。 他心中仍存一线希望…… ※※※※ 8 มิถุนายน เวลา 20.00 น. สามารถตรวจสอบผลสอบผ่านโทรศัพท์หรืออินเทอร์เน็ต และเส้นแบ่งเกณฑ์* จะปรากฏออกมาด้วย 8 มิถุนายน เวลาประมาณ 19.00 น. บ้านของหลัวเฟิง มีเพียงหลัวเฟิงอยู่ในห้องซึ่งเป็นห้องร่วมของหลัวเฟิงและหลัวฮวา เขานั่งอยู่หน้าแล็ปท็อป แล้วรีเฟรชหน้าเว็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผลสอบจะประกาศตอน 20.00 น. แต่ปกติจะประกาศก่อนเวลานั้นเล็กน้อย “ฉันกลัวว่าจะสอบเข้าอะคาเดมีทหารอันดับหนึ่งของเจียงหนานไม่ได้” “แต่ฉันทำข้อเลือกตอบ เติมคำว่าง และข้อคำนวณสองข้อแรกของคณิตศาสตร์เสร็จ แม้ข้อที่สองจะไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่เขียนขั้นตอนไว้เยอะ น่าจะได้คะแนนบ้าง” หลัวเฟิงคิด “ถ้าโชคดี คณิตศาสตร์น่าจะได้ราว ๆ 120 คะแนน” หลัวเฟิงคาดเดา “ส่วนวิทยาศาสตร์และศิลปะศาสตร์ฉันทำได้ตามปกติ ถ้าโชคดี ฉันน่าจะได้ปริญญาตรี” “ถ้าแตะเส้นแบ่งเกณฑ์ได้ ฉันจะสอบเข้าอะคาเดมีทหารอันดับสองได้” ระหว่างทั้งสองอะคาเดมี อันดับหนึ่งได้ชัยชนะอย่างชัดเจน แต่ต้องใช้คะแนนสูงมาก ดังนั้นหลัวเฟิงจึงยอมแพ้ในอะคาเดมีอันดับหนึ่งเรียบร้อยแล้ว กระนั้น สำหรับอะคาเดมีอันดับสอง ยังพอมีความหวังเหลืออยู่บ้าง “ฮืม?” สายตาของหลัวเฟิงแลบขึ้น หน้าเว็บผลสอบปรากฏข้อมูลใหม่หลังจากรีเฟรช “ขอพระเจ้าช่วยหน่อยและให้ฉันแตะเส้นแบ่งเกณฑ์ได้ เพียงแค่แตะเส้นแบ่งเกณฑ์ ฉันก็จะสอบเข้าอะคาเดมีทหารอันดับสองได้” หลัวเฟิงวิตกกังวล เขาพิมพ์ชื่อ เลขบัตรประชาชน และเลขที่ใบรับรองสอบ จากนั้นกดปุ่ม “ค้นหา” ค้นหา! หน้าแล็พท็อปกระพริบแล้วก็แสดงฟอร์มขึ้นมาในไม่ช้า นักเรียน: หลัวเฟิง เพศ: ชาย เลขบัตรประชาชน: 426123203806083211 เลขที่ใบรับรองสอบ: 5878643567890766 ศิลปะศาสตร์: 216 วิทยาศาสตร์: 223 คณิตศาสตร์: 118 รวม: 557 เส้นแบ่งเกณฑ์: 561 หมายเหตุ: สำหรับผู้ที่ลืม เส้นแบ่งเกณฑ์คือคะแนนที่แบ่งระหว่างระดับปริญญาตรกับระดับอนุปริญญา สำหรับหลัวเฟิงเพื่อจะสอบเข้าอะคาเดมีทหารอันดับสอง จำเป็นต้องได้คะแนนอย่างน้อยในระดับ “เฉลี่ยปริญญาตรี” (เส้นแบ่งเกณฑ์)