บทที่ 134: คัพเค้ก 2 (M) ภายใต้แสงสีนวลตาที่สาดสอดมาจากโคมไฟหัวเตียง ดวงตาของเฟียตรึงผมไว้ให้อยู่ในภวังค์ กลิ่นหอมกรุ่นของบัตเตอร์ครีมและอบเชยอวลอยู่ในอากาศ หนักหน่วงและหอมหวานราวกับคำสัญญาถึงสิ่งที่กำลังจะบังเกิดขึ้น มือที่กำรอบข้อมือของผมนั้นมั่นคง เป็นดั่งคำสั่งเงียบเชียบที่ส่งกระแสไฟฟ้าพล่านตรงไปยังเบื้องล่างของผมในทันที "ฉันไม่ได้รังเกียจมัน..." เธอพึมพำย้ำอีกครั้ง น้ำเสียงนั้นแผ่วเบาเสียยิ่งกว่าเสียงกระซิบ นิ้วหัวแม่มือของเธอคลึงเป็นวงกลมบนผิวหนังของผม การกระทำนั้นทั้งปลอบประโลมและเร่งเร้าให้คลุ้มคลั่งในเวลาเดียวกัน ผมส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ เสียงนั้นสั่นสะเทือนอยู่ในอกและสะท้อนก้องในช่องว่างระหว่างเรา "เธอไม่จำเป็นต้องพูดหรอก เฟีย เพราะผมสัมผัสได้... หัวใจของเธอมันเต้นระรัวยามที่ผมเข้าใกล้ ลมหายใจของเธอกระตุกยามที่ผมสัมผัส ร่างกายของเธอกำลังตอบสนองต่อผม แม้ว่าจิตใจของเธอจะพยายามต่อต้านเพียงใดก็ตาม" ผมโน้มตัวเข้าไปใกล้ น้ำเสียงทุ้มต่ำลงจนดูมืดหม่นและดิบเถื่อนยิ่งกว่าเดิม "เธอเป็นของผม... มีเพียงผมที่มีผลต่อความรู้สึกของเธอ มีเพียงผมที่ทำให้เธอสั่นสะท้านได้ถึงเพียงนี้" ดวงตาของเธอวาบโรจน์ด้วยความดื้อรั้น แต่นั่นกลับยิ่งโหมกระพือไฟในกายของผมให้ลุกโชน "แล้วถ้าฉันเป็นแบบนั้นล่ะ? ถ้าฉันบอกว่าฉันไม่ได้ต้องการเรื่องนี้ล่ะ?" ผมโน้มกายลงไป เสียงคำรามแผ่วเบาอยู่ข้างหู "ถ้าอย่างนั้นเธอก็คงไม่รั้งผมไว้ราวกับว่าชีวิตนี้ต้องพึ่งพิงมันหรอก เธอคงไม่มองผมด้วยสายตาที่เหมือนอยากจะกลืนกินผมเข้าไปทั้งตัว และเธอคงไม่ส่งเสียงครางแผ่วในลำคอที่ทำให้ผมแทบบ้าตายแบบนี้แน่" ผมวางมือทับมือของเธอที่กำข้อมือผมอยู่ กดฝ่ามือของเธอให้แนบสนิทกับชีพจรที่เต้นเร้า "รู้สึกไหม? นี่คือสิ่งที่เธอทำกับผม... เพียงแค่เธอคนเดียวเท่านั้น ไม่มีใครหน้าไหนที่จะทำให้เลือดในกายของผมพลุ่งพล่านได้ขนาดนี้" ริมฝีปากของเธอเผยอออกพร้อมกับเสียงหอบหายใจแผ่วเบา ผมไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เข้าครอบครองเรียวปากนั้นด้วยจุมพิตที่แผดเผา ลิ้นของผมสอดแทรกเข้าไปพัวพันกับลิ้นของเธอ ลิ้มรสหวานที่หลงเหลืออยู่ของเค้กเรดเวลเวต เธอกระตุกเสียงครางออกมา นิ้วมือเรียวเกร็งแน่นรอบข้อมือของผม กระชากร่างผมให้เข้าแนบชิดยิ่งขึ้น ผมบดจุมพิตให้ลึกซึ้งกว่าเดิม มือข้างที่ว่างเชยคางเธอขึ้น เอียงองศาเพื่อให้รับสัมผัสจากผมได้ถนัดถนี่ ผิวของเธอนุ่มละมุนราวกับกำมะหยี่ เส้นผมดุจไหมลื่นผ่านปลายนิ้ว ผมสำรวจไปทั่วโพรงปากของเธอ ลิ้นของเราเต้นระบำพัวพัน ลมหายใจหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ยามที่ผมผละออกมา ผมขบเม้มริมฝีปากล่างของเธออย่างแผ่วเบาแต่แสดงความเป็นเจ้าของ "ของผม..." ผมกระซิบชิดริมฝีปากเธอ เมื่อเราผละออกจากกันในที่สุด ลมหายใจของเราทั้งคู่ต่างติดขัด ดวงตาของเธอฉ่ำปรือ แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ เธอช่างดูงดงามราวกับความฝัน เป็นความเย้ายวนที่ผมมิอาจต้านทาน "บอกให้ผมหยุดสิ เฟีย" ผมกระซิบ เสียงพร่าพรายด้วยความปรารถนา "บอกว่าเธอไม่ต้องการสิ่งนี้ แล้วผมจะเดินออกไปจากห้องนี้ทันที" แม้จะพูดออกไปเช่นนั้น แต่สัญชาตญาณดิบในกายกลับประท้วงอย่างรุนแรง เพียงแค่คิดว่าจะต้องทิ้งเธอไป โดยไม่ได้ครอบครองสิ่งที่ควรเป็นของผม สัญชาตญาณอัลฟ่าในใจก็แผดคำรามก้อง เธอลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ลำคอระหงขยับเคลื่อนไหวตามจังหวะ ดวงตาของเธอค้นหาบางอย่างในดวงตาของผม ผมจ้องลึกกลับไป ให้เธอได้เห็นความจริงในถ้อยคำ และความหิวกระหายที่แฝงไปด้วยความใคร่ครวญซึ่งเผาไหม้อยู่เบื้องล่าง "ฉัน... ฉันทำไม่ได้" เธอยอมรับ เสียงนั้นแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "ฉันบอกให้นายหยุดไม่ได้หรอก เคียน" รอยยิ้มแบบผู้ล่าค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผม "ดี... เพราะผมเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเดินจากไปได้เหมือนกัน ไม่ใช่จากเธอ และไม่มีวัน" ผมโน้มตัวลงไป ริมฝีปากปัดผ่านใบหูของเธอ "เธอเป็นของผม เฟีย และผมจะทำให้เธอรู้สึกถึงมันในทุกอณูของร่างกาย" ผมลากปลายนิ้วลงจากพวงแก้ม ผ่านสันกราม ลำคอ และกระดูกไหปลาร้า สัมผัสได้ถึงอาการสั่นสะท้านใต้ปลายนิ้วและลมหายใจที่กระตุกอีกครั้ง สายตาของผมเหลือบไปเห็นจานข้างกายเธอ ชิ้นเค้กเรดเวลเวตที่เหลืออยู่พร้อมครีมชีสสีขาวหนานุ่ม ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา... มืดหม่นและหอมหวานยิ่งนัก ผมเอื้อมมือไปหยิบจานนั้นอย่างเชื่องช้าทว่าจงใจ เฟียมองตามด้วยความสับสน ผมจุ่มนิ้วลงในเนื้อบัตเตอร์ครีม ตักมันขึ้นมาพอประมาณ ก่อนจะนำไปจ่อที่ริมฝีปากของเธอ "อ้าปากสิ" ผมสั่งด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เธอทำตามอย่างว่าง่าย ริมฝีปากบางเผยอออก ผมสอดนิ้วเข้าไปในปากของเธอ สัมผัสได้ถึงลิ้นที่ตวัดวนรอบปลายนิ้ว ลิ้มรสความหวานล้ำ ความเป็นชายของผมสั่นเร้าต่อสัมผัสนั้น ผมถอนนิ้วออกมาอย่างช้าๆ เฝ้ามองดวงตาของเธอที่ขุ่นมัวลงด้วยแรงปรารถนา "รสชาติของเธอหวานล้ำยิ่งกว่าเดิมเสียอีกเมื่อมีสิ่งนี้..." ผมพึมพำ ก่อนจะป้ายครีมเพิ่มขึ้น คราวนี้ผมลากมันไปตามแนวไหปลาร้า ทิ้งรอยสีขาวเป็นทางยาวบนผิวเนียน "ผมอยากจะลิ้มรสเธอในทุกตารางนิ้ว ประทับตราด้วยความหวาน แล้วจะตามเก็บกินมันคืนมาด้วยปากของผมเอง" ลมหายใจของเธอกระตุกถี่ "เคียน..." ผมยังคงสำรวจร่างกายของเธอต่อไป มือข้างหนึ่งเลื่อนลงไปยังชายเสื้อ ยื่นปลายนิ้วเข้าไปข้างใต้ สัมผัสผิวหน้าท้องที่อ่อนนุ่มและส่วนโค้งเว้าของสะโพก "ผมจะชโลมร่างกายของเธอด้วยเค้กชิ้นนี้ เฟีย ผมจะทำให้เธอเป็นงานเลี้ยงที่มีเพียงผมเท่านั้นที่จะได้ลิ้มรส... ไม่มีใครหน้าไหนทั้งนั้น นอกจากผมคนเดียว" เธอมองตามมือของผม ริมฝีปากเผยอค้าง ผมมองเห็นชีพจรที่ฐานคอของเธอเต้นตุบๆ อย่างรวดเร็วและมั่นคง ผมก้มลงเลียรอยครีมจากไหปลาร้า สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวสู้ลิ้น กลิ่นอายของบัตเตอร์ครีมผสมผสานกับกลิ่นกายของเธอมันช่างมอมเมาจนน่าลุ่มหลง ผมผละออกมา มือยังคงซุกซนอยู่ใต้สาบเสื้อ ผมจ้องมองเธอ รอคอยสัญญาณหรือคำพูดใดๆ ที่จะบอกว่าเธอพร้อมสำหรับมากกว่านี้ เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า ดวงตาไม่ยอมคลาดไปจากผมแม้แต่วินาทีเดียว ผมเลื่อนมือขึ้น ปลายนิ้วปัดผ่านฐานทรวงอก เธอหอบหายใจติดขัด แผ่นหลังแอ่นหย่งขึ้นเล็กน้อย ผมฉวยโอกาสนั้นถอดเสื้อของเธอข้ามหัวไป ทิ้งให้เธอเหลือเพียงบราลูกไม้บางเบาเท่านั้น ยอดอกของเธอชูชันทะลุผ่านเนื้อผ้า ผมเอื้อมไปหยิบจานเค้กอีกครั้ง บิเนื้อเค้กเรดเวลเวตออกมาชิ้นหนึ่ง ผมถือมันไว้เหนือหน้าอกของเธอ ปล่อยให้เศษเค้กร่วงหล่นลงบนผิว ก่อนจะกดเนื้อเค้กที่ชุ่มฉ่ำลงบนเนินอกนุ่ม บดขยี้มันช้าๆ จนเนื้อเค้กกระจายตัว "เคียน..." เธอครางชื่อผมออกมา เสียงนั้นสั่นพร่าด้วยความโหยหาและความเหลือเชื่อ "ชู่ว... ปล่อยให้ผมได้เล่นกับสิ่งที่เป็นของผมเถอะ" ผมก้มลงไป ลิ้นของผมลากผ่านเส้นทางของเนื้อเค้กและครีมชีส เลียชิมมันจากผิวกายของเธอ รสชาติของเรดเวลเวตผสมกับความเค็มปะแล่มจากผิวของเธอมันช่างวิเศษสุด ผมเอื้อมมือไปด้านหลัง ปลดตะขอบราออกอย่างชำนาญและโยนมันทิ้งไป ทรวงอกของเธอช่างสมบูรณ์แบบ อวบอิ่มและกลมกลึง ผมป้ายบัตเตอร์ครีมลงไปอีกครั้ง วาดเป็นวงกลมล้อมรอบยอดอก เฝ้ามองมันแข็งขืนยิ่งกว่าเดิมภายใต้สัมผัสเย็นชืดของครีม "งดงามเหลือเกิน... และทั้งหมดนี้เป็นของผม" ผมครอบครองยอดอกข้างหนึ่งไว้ในปาก ดูดซับความหวานของครีมชีสจนหมดสิ้น สัมผัสได้ถึงร่างกายที่สั่นสะท้านอยู่เบื้องล่าง ความหวานของครีมตัดกับรสชาติของกายสาว สร้างรสสัมผัสที่ผมรู้ดีว่าจะต้องโหยหามันไปตลอดชีวิต ผมย้ายไปยังหน้าอกอีกข้าง มอบความใส่ใจเฉกเช่นเดียวกัน ฟันของผมขบเม้มยอดถันที่ไวต่อสัมผัสอย่างหยอกเย้า "ทุกอณูในร่างกายของเธอเป็นสิทธิ์ขาดของผม" ผมคำรามชิดผิวกายเธอ "ความเสียวซ่านของเธอ เสียงถอนหายใจของเธอ ทรวงอกที่งดงามคู่นี้... ของผม" เธอบิดกายอยู่ใต้ร่างผม มือทั้งสองข้างขยำเส้นผมของผมไว้ รั้งกายผมให้เข้ามาชิด ผมรู้สึกได้ว่าร่างกายของเธอกำลังตอบสนอง สะโพกของเธอขยับเขยื้อนเพื่อหาที่พึ่งพิง ผมหยิบเค้กขึ้นมาอีก บิเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้วป้ายเป็นทางลงไปตามหน้าท้อง ผมตามมันไปด้วยริมฝีปาก ลิ้มเลียและดูดดึง แสดงความเป็นเจ้าของในทุกตารางนิ้ว เมื่อถึงขอบกางเกงขาสั้น ผมเงยหน้ามองเธอ ดวงตามืดหม่นด้วยความหิวกระหายแบบผู้ครอบครอง "ผมจะชิมเธอให้ครบทุกที่ เฟีย... ทุก-ตาราง-นิ้ว" ผมเกี่ยวนิ้วเข้าไปในขอบกางเกงและชั้นใน รูดมันลงมาในคราวเดียว บัดนี้เธอเปลือยเปล่าต่อหน้าผม กายสาวฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดน้ำแห่งความปรารถนา ผมป้ายบัตเตอร์ครีมลงบนปลายนิ้ว ลากไปตามโคนขาหนีบของเธอ ใกล้กับจุดที่เธอต้องการผมมากที่สุด เธอส่งเสียงครางแผ่ว สะโพกยกลอยขึ้น "ได้โปรด เคียน..." "ได้โปรดอะไร?" ผมเลียครีมจากต้นขาของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินผิว "บอกผมสิว่าเธอต้องการอะไร บอกมาว่าเธอเป็นของใคร" "ของนาย..." เธอหอบหายใจ "ฉันเป็นของนาย" "ถูกต้อง..." ผมป้ายครีมลงบนต้นขาอีกข้าง แล้วเลื่อนสูงขึ้นจนเกือบจะสัมผัสกับกลีบดอกไม้ "พูดอีกครั้งสิ" "ฉันเป็นของนาย เคียน... ของนายคนเดียว" คำพูดนั้นจุดไฟสัญชาตญาณดิบในกายผมให้ลุกพรึบ ผมโถมกายลงไป ลิ้นของผมสอดแทรกเข้าไปในกึ่งกลางกายสาว ลิ้มรสความหวานที่ผสมผสานระหว่างบัตเตอร์ครีมกับน้ำหวานจากกายเธอ รสชาตินั้นช่างล้ำลึกและมอมเมา เธอมีรสชาติเหมือนของหวานและความปรารถนา เหมือนทุกสิ่งที่ผมเคยถวิลหา ผมสำรวจเธอด้วยปลายลิ้น สัมผัสได้ถึงร่างกายที่ตอบรับทุกการขยับเขยื้อน ผมพบจุดอ่อนไหวของเธอและครอบครองมันไว้ด้วยปาก ดูดดึงจนเธอเริ่มบิดเร้า "ไม่มีใครหน้าไหนจะได้ชิมเธอแบบนี้ ไม่มีใครจะทำให้เธอถึงจุดหมายได้... นอกจากผม" ผมสอดนิ้วเข้าไปในกายเธอ สัมผัสได้ถึงความคับแน่นที่บีบรัดรอบนิ้วมือของผม เธอช่างตึงแน่นเหลือเกิน ผมเพิ่มนิ้วเข้าไปอีก ขยายตัวตนของเธอและแสดงความเป็นเจ้าของ ในขณะที่ลิ้นยังคงจู่โจมจุดอ่อนไหวอย่างไม่ลดละ เธอครางลั่น สะโพกขยับโยกเข้าหาปากของผมเพื่อรับสัมผัสที่รุนแรงกว่าเดิม ผมจัดให้ตามใจปรารถนา ลิ้นขยับเป็นจังหวะพร้อมกับนิ้วมือที่สอดประสาน ดึงรั้งความเสียวซ่านออกมาให้ถึงที่สุด ผมรู้สึกได้ถึงร่างกายของเธอที่เกร็งเครียด กล้ามเนื้อขยับบีบรัดเมื่อใกล้ถึงจุดยอด "นั่นแหละคนดี... ปลดปล่อยออกมาเพื่อผม ปลดปล่อยลงบนลิ้นของผม ให้ผมได้รับรู้ว่าเธอเป็นของผม" ผมผละออกมาเพียงชั่วครู่เพื่อเอ่ยคำนั้น ก่อนจะกลับลงไปละเลียดชิมงานเลี้ยงเบื้องหน้าต่อ นิ้วมือขยับเร็วขึ้น ลิ้นรุกรานอย่างไม่หยุดหย่อน ดวงตาของเธอเบิกโพรงจ้องมองผม เธอขบเม้มริมฝีปาก ร่างกายสั่นสะท้านเมื่อทำนบความเสียวซ่านพังทลายลง ผมรู้สึกได้ถึงแรงบีบรัดรอบนิ้วมือ ร่างกายของเธอกระตุกระริกกับการปลดปล่อย รสชาติของเธอท่วมท้นอยู่ในปากของผม และผมยังคงขยับนิ้วต่อไปเพื่อลากดึงทุกระลอกของความสุขออกมา จนกระทั่งเธอทิ้งตัวลงกับเตียงอย่างหมดแรง ร่างกายอ่อนระทวยราวกับไร้กระดูก ผมหยัดกายขึ้น เช็ดริมฝีปากด้วยหลังมือ แต่ก็ไม่ลืมที่จะเลียลิ้มชิมหยาดหยดสุดท้ายที่เหลืออยู่ ผมมองดูเธอ ร่างกายที่แดงระเรื่อและประดับประดาไปด้วยร่องรอยของเศษเค้กและครีมชีส ดวงตาฉ่ำปรือของเธอช่างเย้ายวนเกินกว่าจะต้านทาน "ตาฉันบ้าง..." เธอกระซิบ เสียงพร่าแห้ง ผมเลิกคิ้วขึ้น เธอหยัดกายลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือไปหยิบจานเค้กและบิออกมาชิ้นหนึ่ง สายตาจ้องเขม็งมาที่ผมขณะที่เธอกดร่างผมให้จมลงกับเตียง ผมยอมทำตามอย่างเต็มใจด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความต้องการที่พุ่งทะลุขีดจำกัด เธอขึ้นมาคร่อมสะโพกผมไว้ ทั้งที่ยังเปลือยเปล่าอย่างงดงาม เธอกดเนื้อเค้กลงบนแผ่นอกของผม เศษเค้กที่ชุ่มฉ่ำติดอยู่บนผิวขณะที่เธอละเลงมันไปทั่วกล้ามอกและหน้าท้อง จากนั้นเธอก็โน้มตัวลงมา ลิ้นเรียวเล็กลากตามเส้นทางนั้น ลิ้มเลียและดูดดึง "ให้ตายเถอะ เฟีย" ผมครางกระหึ่ม มือทั้งสองข้างบีบหมับเข้าที่สะโพกของเธอ นิ้วมือฝังลงในเนื้อนุ่ม "เธอจะฆ่าผมให้ตายหรือไง" เธอยิ้มชิดผิวกายผม ดวงตาวาววับด้วยเล่ห์ร้าย เธอหยิบครีมเพิ่มแล้วป้ายมันลงไปตามแนวร่องตัววีตรงสะโพกของผม เหนือขอบกางเกงบ็อกเซอร์พอดิบพอดี ความเป็นชายของผมสั่นระริกอยู่ภายใต้เนื้อผ้า โหยหาสัมผัสจากเธอใจจะขาด เธอเกี่ยวนิ้วลงในขอบกางเกงและรูดมันลง ปลดปล่อยความเป็นชายที่ขยายตัวจนสุดให้ออกมาเป็นอิสระ มันดีดตัวขึ้นมาอย่างแข็งขืนและปวดหนึบ เธอมองดูมัน ก่อนจะเหลือบมองครีมที่นิ้วมือ แล้วหันมาสบตาผม "อย่าเชียวนะ..." ผมเตือนด้วยเสียงแหบพร่า เธอยิ้ม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบเดิม ก่อนจะกำรอบตัวตนของผมด้วยนิ้วมือที่ชโลมไปด้วยครีม ความเย็นของครีมตัดกับความร้อนระอุของมือเธอและร่างกายผม ผมครางลั่น สะโพกเด้งสวนสัมผัสของเธออย่างคุมไม่อยู่ "นายนบอกว่าทุกอณูของฉันเป็นของนายนี่..." เธอมะเลืองมองขณะที่ชักนำแก่นกายผมช้าๆ "ถ้าอย่างนั้น ทุกอณูของนายนก็เป็นของฉันเหมือนกัน" เธอก้มลง ลิ้นเลียชิมบัตเตอร์ครีมจากแก่นกายของผม และนั่นทำให้ผมเกือบจะระเบิดออกมาในทันที ปากของเธอช่างอุ่นซ่าน ลิ้นของเธอช่างชำนาญ และภาพของเธอที่เปลือยเปล่าเปรอะเปื้อนไปด้วยเนื้อเค้ก ริมฝีปากที่ครอบครองผมไว้อยู่... มันมากเกินกว่าจะรับไหว "เฟีย..." ผมคำราม มือขยำเข้าที่เส้นผมของเธอ "ถ้าเธอยังทำต่อไป ผมจะทนไม่ไหวแล้ว และผมต้องการจะเข้าไปอยู่ในตัวเธอ" เธอผละออกมา ริมฝีปากเจ่อบวม ดวงตาขุ่นมัว "ถ้าอย่างนั้นก็จัดเข้าสิ เคียน... ทำให้ฉันเป็นของนาย" ผมไม่จำเป็นต้องรอให้สั่งเป็นครั้งที่สอง ผมพลิกร่างเธอให้ลงไปนอนราบ โดยมีร่างกายของผมทาบทับไว้ ผมหยิบถุงยางอนามัยออกมาจากกางเกงที่ถอดทิ้งไว้และสวมมันด้วยมือที่สั่นเทา ผมจดจ่อตัวตนอยู่ที่ปากทางรัก สัมผัสได้ถึงความร้อนแรงจากกายเธอ ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "เธอเป็นของผม เฟีย... พูดอีกครั้งสิ" "ฉันเป็นของนาย เคียน... ตลอดไป" และอย่างเชื่องช้า... เชื่องช้าจนแทบคลั่ง ผมแทรกกายเข้าไปในตัวเธอ เธอช่างคับแน่นเหลือเกิน ร่างกายของเธอยังคงสั่นระริกจากการปลดปล่อยก่อนหน้า ผมรู้สึกได้ถึงการขยายตัวเพื่อโอบรับผมไว้ ผมหยุดค้างไว้ครู่หนึ่งเพื่อให้เธอได้ปรับตัว ลมหายใจหอบถี่เป็นจังหวะสั้นๆ "เธอช่างสมบูรณ์แบบ..." ผมกระซิบด้วยเสียงที่เกร็งเครียด "เหมือนเธอถูกสร้างมาเพื่อผม... เพื่อผมคนเดียว" เธอครางแผ่ว สะโพกบดเบียดเข้าหาผมเพื่อเรียกร้องมากกว่าเดิม ผมตอบสนองด้วยการถอนกายและโถมเข้าหาเธออีกครั้ง ผมเริ่มขยับในจังหวะที่เชื่องช้า แต่มันคือการทรมานตัวเองอย่างที่สุด ผมอยากจะกระแทกกระทั้นเข้าหาเธอ อยากจะแสดงความเป็นเจ้าของให้ลึกซึ้งจนเธอจดจำสัมผัสนี้ไปได้อีกหลายวัน "เร็วขึ้นอีก เคียน..." เธออ้อนวอน "ได้โปรด..." ผมคำราม เส้นสติขาดผึง ผมบีบสะโพกเธอแน่น นิ้วมือฝังลงในเนื้อนุ่มจนเกิดรอย—และผมตั้งใจจะทิ้งรอยไว้ ผมอยากให้เธอตื่นขึ้นมาพรุ่งนี้แล้วมองเห็นหลักฐานแห่งการครอบครองของผม ผมกระแทกกายเข้าหาเธอหนักหน่วงและรวดเร็วขึ้น ทุกจังหวะคือการประกาศสิทธิ์ขาด "ของผม" ผมคำรามทุกครั้งที่โถมเข้าใส่ "ของผม... ของผม... ของผมคนเดียว" "ใช่..." เธอหอบหายใจ เล็บเรียวข่วนลงบนแผ่นหลังของผม "ของนาย... ของนายคนเดียวเท่านั้น" ผมโน้มตัวลงไป ปิดปากเธอด้วยจุมพิตที่ดุดัน ลิ้นของเราพัวพัน ลมหายใจสอดประสาน ผมรับรู้ได้ถึงรสชาติของเค้ก ครีมชีส และรสชาติของเราสองคน ผมเอื้อมมือลงไปตรงกลางระหว่างเรา นิ้วมือบดขยี้จุดอ่อนไหวของเธออย่างรู้งาน "ไปพร้อมกับผม..." ผมออกคำสั่งชิดริมฝีปากเธอ "ปลดปล่อยลงบนตัวผม เฟีย... แสดงให้ผมเห็นว่าเธอเป็นของใคร" ร่างกายของเธอเกร็งเครียด กล้ามเนื้อภายในบีบรัดรอบกายผมแน่น ผมรู้สึกได้ถึงแรงตอดรัดที่รุนแรงขึ้น และนั่นคือฟางเส้นสุดท้าย ผมกระแทกกายเข้าหาลึกที่สุด บดเบียดทุกความรู้สึกขณะที่ความเสียวซ่านพุ่งทะยานถึงขีดสุด ผมคำรามลั่น ร่างกายสั่นสะท้านยามที่ปลดปล่อยทุกหยาดหยดเข้าไปในตัวเธอ เรากอดก่ายกันไว้ ร่างกายสั่นระริก ลมหายใจขาดห้วง ผมยังคงฝังตัวตนอยู่ในตัวเธอ ไม่อยากจะตัดขาดความเชื่อมโยงนี้ ไม่อยากจะจากความอบอุ่นในกายเธอไปเลย ในที่สุด ผมก็พลิกตัวลงนอนด้านข้าง รั้งร่างเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน ร่างกายของเราทั้งคู่เหนียวเหนอะไปด้วยเหงื่อ บัตเตอร์ครีม และเศษเค้ก แต่ผมไม่สนใจ สิ่งเดียวที่ผมสนใจคือเธออยู่ที่นี่ ในอ้อมกอดของผม... ในที่ที่เธอควรจะอยู่ ผมลากนิ้ววาดลวดลายไปตามผิวกายของเธอ ตามรอยครีมที่เหลืออยู่ที่เรายังไม่ได้เลียชิม "เธอเป็นของผม เฟีย" ผมกระซิบลงบนเส้นผมของเธอ "เป็นมาตลอด และจะเป็นตลอดไป... และผมจะไม่มีวันปล่อยเธอไปไหนอีกเด็ดขาด"