บทที่ 133: คัพเค้ก (1) ข้าเฝ้ารออยู่ในห้องพักส่วนตัวขณะที่เข็มนาฬิกาเคลื่อนผ่านไปทีละนาที เข็มกลัดอความารีนวางสงบนิ่งอยู่ในกล่องบนโต๊ะทำงาน ทุกอย่างพร้อมสรรพสำหรับวันพรุ่งนี้... ยกเว้นเพียงก้อนเนื้อในอกของข้าที่ยังคงรัดตึงไม่ยอมคลาย เสียงเคาะประตูดังขึ้น แผ่วเบาแต่ชัดเจน "เข้ามา" โอเมก้าสาวที่ข้าพบก่อนหน้านี้ผลักประตูเข้ามา ตามด้วยรถเข็นอาหารที่เคลื่อนข้ามธรณีประตู ล้อของมันแทบไร้เสียงเมื่อบดไปบนพื้นหิน ฝาครอบโลหะเงินวาววับปิดซ่อนจานอาหารไว้ ไอความร้อนกรุ่นโชยออกมาจากขอบฝา นำพากลิ่นหอมของผักย่างและขนมปังอบใหม่ "ทุกอย่างตามที่ท่านต้องการค่ะ อัลฟ่า" นางจัดวางสิ่งของด้วยความคล่องแคล่ว ขยับผ้าเช็ดปากไปทางซ้ายเพียงเล็กน้อยหลังจากปรับตำแหน่งช้อน "จะรับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ?" "ไม่ล่ะ ขอบใจมาก" นางค้อมตัวลงก่อนจะจากไป เสียงประตูปิดลงเบาๆ ข้ายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จ้องมองรถเข็นอาหารนั้น การจัดวางอย่างประณีตและแจกันใบเล็กที่มีดอกไม้สีขาวเพียงดอกเดียวปักอยู่ที่มุม ใครบางคนเพิ่มมันเข้ามา... ใครบางคนที่เข้าใจว่าความปลอบโยนนั้นส่งผ่านมาจากสิ่งเล็กน้อยเหล่านี้ ข้ากุมด้ามจับและเข็นมันออกไปยังทางเดิน การเดินไปยังห้องพักของเฟียดูจะยาวนานกว่าที่ควรจะเป็น เสียงฝีเท้าของข้าดังก้อง ล้อรถเข็นครางหึ่งไปตามพื้นหิน องครักษ์ผู้หนึ่งพยักหน้าให้เมื่อข้าเดินผ่าน ข้าพยักหน้าตอบและมุ่งหน้าต่อไป เมื่อถึงหน้าประตูห้องของนาง ข้าก็หยุดกะทันหัน เงี่ยหูฟัง... ไร้ซึ่งสรรพเสียง ไร้การเคลื่อนไหว ไม่มีวี่แววว่านางจะรู้เลยว่าข้ากำลังยืนโง่ๆ อยู่ตรงนี้พร้อมกับรถเข็นอาหาร ข้าเคาะประตูสองครั้ง "เข้ามา" น้ำเสียงของนางฟังดูเหนื่อยล้า มิใช่ความเหนื่อยอ่อนเข้ากระดูกดำอย่างที่ข้าสัมผัสได้ผ่านพันธสัญญาก่อนหน้านี้ แต่มันสงบกว่านั้น... เป็นความรู้สึกเหมือนคนที่ยอมรับชะตากรรม ข้าผลักประตูเข้าไปและเข็นรถเข็นอาหารสู่ภายในห้อง เฟียนั่งอยู่ที่ขอบเตียง นางเปลี่ยนจากชุดที่สวมก่อนหน้านี้มาเป็นสิ่งที่เรียบง่ายกว่า เสื้อตัวหลวมที่ไหล่ข้างหนึ่งตกลงมาเผยผิวเนียน ผมของนางปล่อยสยาย ลอนผมสีเข้มทิ้งตัวลงบนไหล่ล้อแสงตะเกียง "ไง" นางเอ่ย "เจ้าไม่ได้ลงไปทานมื้อค่ำ" ข้าปรับน้ำเสียงให้ดูเบาสบายเป็นปกติ "ข้าเลยคิดว่าเจ้าอาจจะยังอยากเลี่ยงการพบหน้าท่านอาและลูกพี่ลูกน้องของข้าอยู่" นางส่ายหน้าช้าๆ อย่างระมัดระวัง "ข้าแค่เหนื่อยนิดหน่อย" ข้าจ้องมองใบหน้าของนาง ค้นหาพิรุธของการโกหก ความตึงเครียดจางๆ รอบดวงตา หรือการขบกัดริมฝีปากด้านใน... แต่กลับไม่พบอะไรเลย นางพูดความจริง มันคือความเหนื่อยล้าเพียวๆ "เจ้าไม่ได้ปิดกั้นม่านพลัง" ข้ากล่าว "ข้าเลยเดาว่านั่นคงเป็นเรื่องจริง" สายตาของนางเลื่อนไปที่รถเข็น "นั่นอะไรน่ะ?" ข้าเข็นมันเข้าไปใกล้ ฝาครอบเงินสะท้อนแสงไฟจากโคมไฟข้างเตียง "มื้อค่ำบนเตียงไง" "ช่างหวานซึ้งเสียนี่กระไร" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่มีบางอย่างในน้ำเสียงของนางที่ทำให้ใจข้าบีบคั้น ข้าคลี่ยิ้ม เอื้อมมือไปเปิดฝาครอบอันที่ใหญ่ที่สุด ไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นเป็นกลุ่มหมอกสีขาว เผยให้เห็นไก่อบสมุนไพร หนังสีเหลืองทองกรอบส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วช่องว่างระหว่างเรา "ข้าไม่รู้ว่าเจ้าชอบอะไร" ข้าขยับไปเปิดฝาถัดไป เผยให้เห็นแครอทและมันฝรั่งเคลือบเงา ตามด้วยขนมปังสดใหม่ที่ฉีกเป็นชิ้นๆ และเนยในถ้วยเซรามิกใบเล็ก "ข้าเลยบอกให้พวกเขาเตรียมมาให้เจ้าเลือกเอาเอง" เฟียโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตากวาดมองอาหารที่วางเรียงราย "ข้าไม่มีอาหารจานโปรดหรอก ท่านไม่ต้องกังวลไป" นางเอื้อมมือไปหยิบชามโจ๊กที่วางอยู่ริมรถเข็น กลิ่นหอมของซินนามอนและน้ำผึ้งโชยมาพร้อมกับไอระเหย นางประคองชามนั้นไว้ในมือทั้งสองข้าง นั่นทำให้ข้ารู้สึกตะขิดตะขวงใจด้วยเหตุผลบางอย่าง "ทุกคนต้องมีอาหารโปรดกันทั้งนั้นแหละ" ข้าว่า "อืม..." นางสบตาข้า "งั้นข้าคงจะแตกต่างจากคนอื่น" "แตกต่างยังไง?" นางยักไหล่ ท่าทางนั้นดูเป็นธรรมชาติและเรียบง่าย แต่ข้าจับได้ถึงลมหายใจที่สะดุดไปเพียงนิด และนิ้วมือที่กำชามแน่นขึ้น "ตราบใดที่มันรสชาติดี ข้าก็กินได้ทั้งนั้น" ข้าลากเก้าอี้จากโต๊ะเขียนหนังสือมานั่งลง เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดภายใต้น้ำหนักตัวของข้า "เอาละ... มันต้องมีสักอย่างสิ" "ข้าเพิ่งบอกไปไง ว่าข้าไม่มี" "นั่นไม่ใช่คำตอบ" นางตักโจ๊กขึ้นมาคำหนึ่งแล้วเป่าเบาๆ ไอความร้อนกระจายตัวหายไปในอากาศ "ช่างข้าเถอะ แล้วท่านล่ะ อาหารโปรดของท่านคืออะไร?" "มันค่อนข้างไปทางขนมหวานอบน่ะ" คิ้วของนางเลิกขึ้น นางกลืนโจ๊กคำนั้นลงไปแล้ววางชามไว้บนตัก "แล้วมันคืออะไรล่ะ?" ข้าเอนหลังพิงเก้าอี้ กอดอก "ข้าจะบอก... ถ้าเจ้าบอกของเจ้าก่อน" "ข้าไม่ได้ปิดกั้นม่านพลังนะ ข้าไม่มีอาหารโปรดจริงๆ" "แต่ข้าบอกได้เลยว่าเจ้ากำลังปกปิดอะไรบางอย่าง" "ข้าไม่เรียกว่าปกปิดหรอก" นางหยิบช้อนขึ้นมาอีกครั้ง กวนโจ๊กเป็นวงกลมช้าๆ "มันเหมือนกับว่า ข้าไม่ได้กินมันมานานแสนนานแล้ว เพราะข้าชอบแค่แบบเดียว... แบบที่คนคนหนึ่งเป็นคนทำ" ความเศร้าโศกซัดสาดผ่านพันธสัญญามากระทบข้าก่อนที่นางจะทันพูดจบ มันโถมเข้ามาราวกับระลอกคลื่น... หนักอึ้ง เยือกเย็น และหนาทึบดั่งม่านหมอก ข้าสัมผัสได้ถึงความรู้สึกนั้นที่เข้ามาฝังรากลึกในอกและบีบคั้นซี่โครงของข้า "โอ้..." ข้าอุทาน "แม่ของเจ้าสินะ" เฟียพยักหน้า นางไม่มองหน้าข้า เพียงแต่กวนโจ๊กเป็นวงกลมซ้ำๆ อยู่อย่างนั้น "หากท่านอยากรู้ล่ะก็ มันคือถั่วต้มจนเปื่อยราดน้ำมันปาล์ม ดูเหมือนจะไม่มีใครทำรสชาตินั้นได้ถูกต้องเลยสักคน" "พ่อของเจ้าไม่รู้สูตรของแม่เจ้าหรือ?" "ท่านรู้" นางวางช้อนลงก่อนจะหยิบชามขึ้นมาทานอีกคำ "อย่างน้อยก็เป็นสูตรฉบับปรับปรุงที่ข้ายังพอรับได้ แต่มันนานมากแล้วที่ท่านไม่ได้ทำให้ข้าทาน" นางส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว ราวกับต้องการสลัดบางอย่างที่ติดค้างอยู่ในใจออกไป "เอาล่ะ เรื่องมันเริ่มเศร้าเกินไปแล้ว" ความโศกเศร้ายังคงอยู่ ข้าสัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านผ่านพันธสัญญา แต่นางข่มมันไว้ ผลักมันกลับเข้าไปในมุมที่ลึกที่สุดของหัวใจ "แล้วขนมหวานของท่านคืออะไรล่ะ?" นางถาม ข้าส่งสายตาเจ้าเล่ห์ไปให้นาง ปล่อยให้สายตาไล่ต่ำลงไปยังริมฝีปากของนางก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา "เจ้าไง?" นางหัวเราะหึๆ ในลำคอจนเกิดอาการไอ นางถึงกับต้องยกมือขึ้นมาปิดปาก ข้าเอื้อมหยิบแก้วน้ำบนรถเข็นส่งให้ นางรับไปดื่ม ลำคอของนางเคลื่อนไหวตามจังหวะการกลืน "ข้าหวังว่ามุกนั้นจะใช้กับข้าได้ผลนะ" นางวางแก้วน้ำลงและมองข้าด้วยดวงตาที่ดูเหมือนจะมองเห็นทุกสิ่งทะลุปรุโปร่งเสมอ "แต่จริงๆ นะ มันคืออะไร?" "สัญญาต้องเป็นสัญญา" ข้าคลายแขนที่กอดอกแล้วโน้มตัวไปข้างหน้า เท้าศอกไว้บนเข่า "ข้าชอบคัพเค้กมันม่วง... หากเจ้าคิดจะวางยาพิษข้าล่ะก็ คัพเค้กนั่นแหละคือโอกาสที่จะทำสำเร็จ" นางยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เล็กน้อยแต่ทว่าจริงใจ "คัพเค้กงั้นเหรอ..." "นั่นแหละ... จุดอ่อนของข้า" เฟียหันความสนใจกลับไปยังรถเข็นอาหาร สายตาของนางกวาดมองจานที่เหลือและหยุดลงที่บางอย่างด้านหลัง "ข้าเดาว่าท่านคงไม่ชอบเรดเวลเวตเคลือบบัตเตอร์ครีมไอซิ่งใช่ไหม?" ข้าหยิบตามสายตาของนาง เค้กชิ้นโตวางอยู่ในจานใบเล็ก เนื้อเค้กเป็นสีแดงเข้มดุจไวน์องุ่น ครีมสีขาวหนานุ่มวนเป็นทรงยอดแหลมอย่างประณีต "ไม่เท่าไหร่... เจ้าอยากลองไหม?" "อยากสิ" ข้าลุกขึ้นเดินไปที่รถเข็น ตัดแบ่งเค้กออกมาส่วนหนึ่ง มีดกรีดผ่านชั้นเค้กอย่างง่ายดาย เนื้อเค้กนุ่มฉ่ำทิ้งร่องรอยไว้บนใบมีด ข้าจัดมันใส่จานสะอาดแล้วยื่นให้นาง นางรับไป วางชามโจ๊กไว้ข้างตัว หยิบส้อมขึ้นมาตักทานคำหนึ่ง "ข้าคิดเกี่ยวกับสิ่งที่เจ้าพูดแล้วนะ" ข้าเอ่ย "เรื่องท่านอาของข้า" นางชะงักขณะที่ยังเคี้ยวอยู่และเงยหน้ามองข้า "ข้าเดาว่ามันอาจมีความไม่เข้าใจกันบางอย่าง" ข้านั่งลงที่เดิม เก้าอี้ส่งเสียงเอี๊ยดอีกครั้ง "แต่ถ้าเจ้ามีความระแวง ข้าว่ามันก็ฉลาดดีที่ข้าควรจะเริ่มระแวงไว้บ้างเช่นกัน" ข้ามองดูนางกลืนเค้กคำนั้นลงไป มองดูนางวางส้อมลงบนจาน "แต่นึกเชื่อข้าเถอะ" ข้ากล่าว "ท่านอาของข้า... อย่างน้อยก็ท่านอาคนนี้... จะไม่มีวันทำเช่นนั้น" ความสงบสุขแผ่ซ่านผ่านพันธสัญญาขึ้นมาทันที มันรวดเร็ว อบอุ่น และแตกต่างจากความโศกเศร้าเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง มันโอบล้อมข้าไว้ราวกับแสงแดดยามหลังฝนซา "นั่นทำให้ใจข้าเบาลงนิดหน่อย" นางเอ่ย ข้ายิ้มออก สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่หัวไหล่ที่มลายหายไป ทันใดนั้นข้าก็สังเกตเห็นคราบบัตเตอร์ครีมไอซิ่งที่รอยหยักริมฝีปากบนของนาง มันเป็นเพียงจุดเล็กๆ สีขาวบนผิวเนียน แต่มันกลับรบกวนใจข้าอย่างบอกไม่ถูก "เจ้ามีอะไรติดอยู่น่ะ" ข้าชี้ไปที่ปากของตัวเอง "ตรงนั้นน่ะ" นางแตะริมฝีปากและพยายามเลียจุดนั้น แต่มันยังคงอยู่ นางพลาดไปเพียงไม่กี่เสี้ยวเล็บ ข้าลุกขึ้นและก้าวเข้าไปหา ระยะห่างนั้นดูจะแคบกว่าที่ข้าจำได้ ข้าโน้มตัวลงไป กดปลายนิ้วหัวแม่มือลงบนจุดนั้นเบาๆ จากนั้นจึงยกขึ้นแตะที่ปากของตัวเองและลิ้มรสไอซิ่งนั้นเสีย มันหวานหอมและเข้มข้น มีรสเปรี้ยวจางๆ ของครีมชีส เฟียจ้องมองข้า ดวงตาของนางเบิกกว้าง "ท่านทำอะไรน่ะ?" "เจ้ารู้ดีอยู่แก่ใจว่าข้ากำลังทำอะไร" "นี่ยังไม่ถึงช่วงฤดูผสมพันธุ์ด้วยซ้ำ" เสียงของนางต่ำลงและนุ่มนวลกว่าเดิม "ท่านจำเป็นต้องเป็นแบบนี้ด้วยหรือ?" "ข้าควบคุมตัวเองได้" ข้าขยับตัวตั้งตรงขึ้นและพยายามเว้นระยะห่างทันที แม้ว่าทุกส่วนในร่างกายของข้าจะโหยหาการเข้าใกล้นางอีกครั้งก็ตาม "หากเจ้าไม่ต้องการ ข้าก็จะไม่ฝืนใจ" ข้าทำท่าจะก้าวถอยหลัง เพื่อให้พื้นที่นางได้หายใจ แต่ทว่ามือของนางยื่นออกมาคว้าข้อมือของข้าไว้ นิ้วของนางกำรอบข้อมือข้าแน่น "ข้าไม่ได้รังเกียจมัน..." นางเอ่ยแผ่วเบา