บทที่ 2016: ตระกูลกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ (4) “เอ่อ... ก่อนที่ผมจะลงมือฟันกำแพง คุณช่วยเรียกผู้อาวุโสหลี่มาที่นี่หน่อยได้ไหมครับ?” หยวนเอ่ยถามหลังจากรับกระบี่ระดับจิตวิญญาณมาไว้ในมือ “ทำไม? เจ้ากังวลว่าข้าจะลอบทำร้ายเจ้าอย่างนั้นหรือ?” เทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์เอ่ยถามพร้อมขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ “เปล่าครับ ไม่ใช่แบบนั้น ผมแค่ไม่อยากต้องมาเหนื่อยทำแบบนี้ซ้ำอีกรอบในภายหลังน่ะ” “ทำไมเจ้าถึงต้อง—” เทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ชะงักคำพูดไปทันควัน เมื่อความทรงจำเกี่ยวกับบางสิ่งที่ถูกกล่าวถึงก่อนหน้านี้แล่นเข้ามาในหัว “ที่แท้ก็เป็นเรื่องจริงสินะ... เจ้ามาที่นี่เพื่อทดสอบคุณสมบัติเข้าสู่ ‘วิหารกระบี่ศักดิ์สิทธิ์’” นางกล่าวเสียงเรียบ หยวนพยักหน้าตอบรับ “ถูกต้องครับ” “ถ้าเช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องลำบากผู้อาวุโสหลี่หรอก ข้าสามารถยืนยันเรื่องนี้ด้วยตัวเองได้... เชิญเลย เมื่อไหร่ที่เจ้าพร้อมก็ลงมือได้ทันที” นางเอ่ยเร่งเร้า อยากจะเห็นฝีมือของชายหนุ่มตรงหน้าเต็มที “ตกลงครับ” หยวนก้าวเข้าไปประจันหน้ากับกำแพงโลหะหนาทึบ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะจมดิ่งสู่ความเงียบงัน ชั่วพริบตาต่อมา ‘ปราณกระบี่เสริมแกร่ง’ ก็พวยพุ่งออกจากร่างประดุจคลื่นยักษ์ก่อนจะเข้าห่อหุ้มตัวกระบี่เอาไว้อย่างหนาแน่น เทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ยืนนิ่งไร้คำพูด ทว่าหมัดทั้งสองข้างกลับกำแน่นจนสั่นเทา เพียงแค่ชำเลืองมองนางก็รับรู้ได้ทันทีว่าปราณกระบี่ของเขานั้นเหนือล้ำกว่านางไปไกลโข ทว่านางยังไม่อาจหยั่งรู้ได้เลยว่าความต่างชั้นที่แท้จริงนั้นจะมหาศาลถึงเพียงไหน เมื่อสมาธิแน่วแน่ถึงขีดสุด หยวนก็สะบัดแขนด้วยความเร็วประดุจสายฟ้าฟาด ในวินาทีนั้น กระบี่ในมือของเขาวูบไหวเลือนรางราวกับภาพมายาของภูตผี เปรี้ยง! ในชั่วอึดใจต่อมา ปราณกระบี่เสริมแกร่งของหยวนก็พุ่งเข้าปะทะรอยแยกลึกหกนิ้วที่เทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ทิ้งเอาไว้ ไม่เพียงแต่แรงปะทะจะลบรอยเดิมของนางจนสิ้นซาก แต่มันยังทะลุทะลวงผ่านกำแพงเหล็กกล้าที่ขึ้นชื่อว่าไร้เทียมทานจนเกิดเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ที่ขอบเรียบกริบประดุจตัดด้วยของมีคม “เป็นไปไม่ได้...” เรียวขาของเทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์พลันอ่อนแรง นางทรุดฮวบลงกับพื้นดวงตาเบิกค้างจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา ปราณกระบี่เสริมแกร่งของหยวนไม่ได้เพียงแค่เหนือกว่าที่นางคาดหวังไว้ แต่มันอาจจะก้าวข้ามแม้กระทั่งเหล่า ‘จักรพรรดิกระบี่’ ภายในตระกูลกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ไปแล้วด้วยซ้ำ! “เอ่อ... ขอโทษนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำลายกำแพงจนพังขนาดนี้” หยวนพึมพำอย่างกระอักกระอ่วนพลางเกาหัวเบาๆ “ก็ผู้อาวุโสหลี่บอกว่ามันเป็นกำแพงที่ไม่มีวันถูกทำลายได้นี่นา...” ทว่าเทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์กลับตกตะลึงจนไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใด นางได้แต่จ้องมองรูโหว่บนกำแพงนั้นด้วยใบหน้าที่ล่องลอยไร้สติ เมื่อเห็นนางตกอยู่ในภวังค์ หยวนจึงได้แต่รอคอยอย่างอดทนให้นางกลับสู่โลกความเป็นจริง ทว่าสีหน้าของเขาก็ต้องเปลี่ยนไปเล็กน้อย เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันทรงพลังหลายสายที่กำลังมุ่งตรงมายังที่นี่ คาดว่าน่าจะเป็น ‘ราชากระบี่ศักดิ์สิทธิ์’ และคนอื่นๆ โดยไม่ต้องมีใครบอก หยวนก็รู้ดีว่าสถานการณ์ในตอนนี้มันเลวร้ายเพียงใด เขาจินตนาการภาพตัวเองที่ต้องพยายามอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้คนพวกนั้นฟังออกเลย และมันคงจะทำให้เรื่องยุ่งยากขึ้นไปอีก ดีไม่ดีราชากระบี่ศักดิ์สิทธิ์อาจจะหาเรื่องสู้กับเขาเพราะเรื่องนี้ก็ได้ เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น หยวนจึงรีบวางกระบี่ระดับจิตวิญญาณลงบนพื้นข้างกายเทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ ก่อนจะหมุนตัวเร้นกายออกไปทางรูโหว่ที่เขาสร้างขึ้นมาเอง เมื่อเห็นดังนั้น เทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์จึงได้สติกลับคืนมา ทว่าหยวนก็ได้จากไปเสียแล้ว และก่อนที่นางจะทันได้ออกตามหา ราชากระบี่ศักดิ์สิทธิ์และคนอื่นๆ ก็ก้าวเข้ามาในอาคารพอดี “นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นที่นี่?!” ราชากระบี่ศักดิ์สิทธิ์แผดร้องด้วยความตกใจ เมื่อสายตาปะทะเข้ากับรูโหว่ขนาดมหึมาบนกำแพง สัญชาตญาณแรกของเขาคือคิดว่าเทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์เป็นคนทำ ทว่าเขาก็ไม่อาจเข้าใจได้ว่าทำไมนาถึงต้องทำเรื่องรุนแรงเช่นนี้ ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยถามสิ่งใด เทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ก็ลุกพรวดขึ้นและวิ่งตรงไปยังรูโหว่บนกำแพงนั้นทันที “เดี๋ยว! เจ้าจะไปไหนน่ะ?!” ราชากระบี่ศักดิ์สิทธิ์รีบพุ่งตัวตามนางไปอย่างรวดเร็ว เทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ทะยานร่างตามหยวนไปโดยมีราชากระบี่ไล่กวดตามหลังมาติดๆ ทว่าแม้จะแผ่ขยายสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ออกไปจนครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด นางกลับไม่อาจสัมผัสถึงตัวตนของเขาได้เลยแม้แต่น้อย ‘ทำไมข้าถึงหานเขาไม่เจอ? อย่าบอกนะว่าเขาออกจากที่นี่ไปแล้ว! แต่ไม่มีทางที่เขาจะไปได้ไกลขนาดนั้นในช่วงเวลาสั้นๆ แบบนี้!’ แน่นอนว่าหยวนยังคงอยู่ภายในอาณาเขตของตระกูลกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ เหตุผลที่เทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ไม่อาจหาเขาพบ เป็นเพราะเขากำลังปกปิดตัวตนด้วยทักษะ ‘ม่านเงา’ (Shadow Veil) อยู่นั่นเอง หลังจากความพยายามในการตามหาหยวนสิ้นสุดลงด้วยความล้มเหลว เทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์จึงมุ่งหน้าไปหาหลี่โปเหวินแทน “ชายหนุ่มที่มาทดสอบคุณสมบัติเข้าวิหารกระบี่ศักดิ์สิทธิ์คนนั้น... เขาเป็นใคร?!” นางถามโพล่งขึ้นมาทันที “หา? อะไรนะขอรับ?” หลี่โปเหวินทำหน้าเด๋อด๋าด้วยความมึนงง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ถึงจู่ๆ ก็มาตามหาหยวน ชายหนุ่มที่เก็บตัวอยู่ในห้องพักแขกมานานกว่าหนึ่งเดือน “ตอบคำถามข้ามา!” นางแผดเสียงลั่น ทำเอาเขาและราชากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ถึงกับสะดุ้งโหยง เพราะไม่เคยเห็นนางอยู่ในสภาพกระวนกระวายเช่นนี้มาก่อน “เจ้ากำลังตามหาเจ้ามนุษย์ธรรมดาเมื่อเดือนก่อนคนนั้นอยู่รึ?” ราชากระบี่ศักดิ์สิทธิ์พลันนึกขึ้นได้ “ทำไม? มันทำอะไรเจ้าอย่างนั้นหรือ? เดี๋ยวข้าจะไปถลกหนังหัวไอ้สารเลวนั่นให้—” “ท่านมาทำอะไรที่นี่? เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับท่านเลยสักนิด!” นางหันไปตวาดขัดจังหวะเขา “แต่ว่า...” “ออกไป!” นางชี้นิ้วไปทางประตูอย่างดุดัน เมื่อเห็นว่านางกำลังหงุดหงิดถึงขีดสุด ราชากระบี่ศักดิ์สิทธิ์จึงจำต้องเดินออกจากห้องไปด้วยความไม่เต็มใจ เมื่อเหลือกันเพียงลำพัง เทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์จึงเริ่มคาดคั้นหลี่โปเหวินต่อ “บอกข้ามาให้หมด ทุกสิ่งที่เจ้าเกี่ยวเกี่ยวกับมนุษย์ที่มากับเจ้าเมื่อเดือนก่อน” นางสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด หลี่โปเหวินกลืนน้ำลายลงคอด้วยความประหม่าก่อนจะตอบกลับว่า “สิ่งที่ข้ารู้เพียงอย่างเดียวคือ... เขามาพร้อมกับกลุ่มผู้พิทักษ์สวรรค์ (Celestial Overlords) ครับ” “แล้วชื่อของเขาล่ะ?” “นั่นมัน... เอ่อ...” วินาทีนั้นเองที่หลี่โปเหวินเพิ่งระลึกได้ว่า เขาไม่เคยถามชื่อของหยวนเลยแม้แต่ครั้งเดียว “ข้าขออภัยด้วยครับ... ข้ายังไม่มีโอกาสได้ถามชื่อของเขาเลย...” เขายอมรับออกมาอย่างอ้อมแอ้ม “...” เทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ถึงกับนิ่งอึ้งไป “เอ่อ ท่านพอจะบอกข้าได้ไหมครับว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?” หลี่โปเหวินเอ่ยถามด้วยความสงสัย เทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ยกมือขึ้นนวดขมับและถอนหายใจยาว ก่อนจะอธิบายสั้นๆ ว่า “เขาฟันกำแพงนั่นขาด” “อะไรนะขอรับ?” หลี่โปเหวินเลิกคิ้วสูงด้วยความงุนงง ไม่อาจทำความเข้าใจกับคำพูดของนางได้ “กำแพงกระบี่ปราการเหล็ก! เขาฟันมันจนทะลุด้วยปราณกระบี่ของเขา!” นางย้ำอีกครั้งด้วยรายละเอียดที่ชัดเจนขึ้น “เขาทำอะไรนะ?!!!” หลี่โปเหวินร้องลั่น ดวงตาเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน “ขะ... ขอข้าไปดูหน่อยเถอะ!” ไม่รอให้เทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ได้ตอบโต้อะไร หลี่โปเหวินก็พุ่งทะยานไปยังลานฝึกซ้อมทันที ทันทีที่สายตาของหลี่โปเหวินปะทะเข้ากับรูโหว่ขนาดใหญ่บนกำแพง ขากรรไกรของเขาก็แทบจะร่วงลงไปกองกับพื้นด้วยความช็อกสุดขีด เพราะครั้งเดียวที่เขาเคยเห็นความพินาศย่อยยับเช่นนี้ คือแรงทำลายจาก ‘ปราณกระบี่สูงสุด’ (Supreme Sword Aura) เท่านั้น... ทว่าหยวนไม่มีทางครอบครองมันได้แน่ ในเมื่อเขายังต้องมาขอรับการฝึกฝนที่วิหารกระบี่ศักดิ์สิทธิ์อยู่เลย! เมื่อเทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ตามมาถึง เขาจึงเอ่ยถามนางด้วยเสียงสั่นเครือ “เขาทำแบบนี้ได้อย่างไร?” “ด้วยปราณกระบี่เสริมแกร่ง” นางตอบกลับสั้นๆ ซึ่งเป็นการยืนยันข้อสงสัยอันน่าเหลือเชื่อของเขา “...” หลี่โปเหวินไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร เขาได้แต่ยืนนิ่งเงียบงัน จ้องมองรูโหว่นั้นด้วยใบหน้าที่ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างไปเสียแล้ว