### บทที่ 2022: วิหารดาบศักดิ์สิทธิ์ (3) "นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกัน?!" เจ้าสำนักแผดเสียงอุทานด้วยสีหน้าเหลอหลาฉงนสนเท่ห์ หลังจากพยายามข่มแรงสั่นสะท้านเพื่อทรงตัวให้มั่นคง "เกิด... เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ?" ผู้อาวุโสลำดับที่หกเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า แม้ในใจพอจะคาดเดาคำตอบที่เขากำลังจะพูดออกมาได้อยู่แล้วก็ตาม "ข้าเองก็ไม่รู้ หลังจากก้าวเข้าไปในวิหาร ข้าสัมผัสได้ถึงขุมพลังมหาศาลที่ฉุดกระชากข้ากลับมา ทั้งที่ยังไม่ทันจะได้ข้ามไปถึงอีกฝั่งด้วยซ้ำ รู้ตัวอีกที ข้าก็ถูกเหวี่ยงกลับออกมาอยู่ข้างนอกนี่เสียแล้ว" เจ้าสำนักกล่าวพลางส่ายหน้า แววตาฉายชัดถึงความไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น "สรุปคือท่านเจอเหตุการณ์เดียวกับข้าเปี๊ยบเลยสินะ แต่ในกรณีของข้า มันเกิดขึ้นในระหว่างที่ข้ากำลังฝึกฝนอยู่..." จักรพรรดินีดาบเอ่ยแทรกขึ้น "เฮ้! แบบนั้นมันนับรวมกันไม่ได้ไม่ใช่หรือ? ข้ายังไม่ทันจะได้เริ่มฝึกด้วยซ้ำ!" เจ้าสำนักหันขวับไปมองผู้อาวุโสลำดับที่หก ซึ่งในยามนี้สีหน้าของนางก็เต็มไปด้วยความมึนตงไม่แพ้กัน เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่มีเหตุการณ์ประหลาดเช่นนี้เกิดขึ้นในวิหารดาบศักดิ์สิทธิ์ นางจึงไม่มั่นใจนักว่าจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไรดี ทว่าเมื่อพิจารณาจากสถานการณ์แล้ว มันคงจะไม่ยุติธรรมต่อตัวเจ้าสำนักผู้ที่ยังไม่ทันจะได้เริ่มการฝึกฝนใดๆ หากพวกเขาไม่อนุญาตให้เขาได้ลองอีกครั้ง "ในเมื่อนี่เป็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน และเห็นชัดว่าท่านยังไม่ได้เข้าสู่ตัววิหารอย่างสมบูรณ์ ข้าจะอนุญาตให้ท่านเข้าไปใหม่อีกครั้ง" ในที่สุด ผู้อาวุโสลำดับที่หกก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่อยู่นอกเหนือจารีต คือการยินยอมให้ใครบางคนก้าวกลับเข้าไปในวิหารอีกครั้งหลังจากที่ถูกขับออกมา เจ้าสำนักกล่าวขอบคุณนางก่อนจะสาวเท้าตรงไปยังปากทางเข้าอีกครั้ง ทว่า จักรพรรดินีดาบกลับหยุดเขาไว้ "เดี๋ยวก่อน" เมื่อเจ้าสำนักหยุดชะงักและหันมามองนางด้วยสายตาเป็นเชิงถาม นางจึงกล่าวต่อ "ท่านเพิ่งจะถูกวิหารดาบศักดิ์สิทธิ์ปฏิเสธมาครั้งหนึ่งแล้ว หากท่านดึงดันจะเข้าไปอีกครั้ง มีโอกาสเป็นไปได้ว่ามันอาจจะทำร้ายท่าน แทนที่จะแค่ขับไสออกมาเหมือนครั้งแรก" ร่างของเจ้าสำนักสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อนึกถึงความเป็นไปได้นั้น "พอมาคิดดูแล้ว... นางพูดถูก" ผู้อาวุโสลำดับที่หกกล่าวสำทับ "นี่เป็นปัญหาที่ประหลาดและไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน หากท่านพยายามจะเข้าไปอีกรอบ พวกเราไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของท่านได้เลย" แม้ที่ผ่านมาจะมีผู้คนมากมายต้องสังเวยชีวิตในระหว่างการฝึกฝนภายในวิหารดาบศักดิ์สิทธิ์ แต่นี่เป็นสถานการณ์ที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง เจ้าสำนักกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออย่างฝืดเคือง เขาคงไม่เสียใจเลยหากต้องตายในระหว่างการฝึกฝนเพื่อมรรคผลในวิหารแห่งนี้ แต่เขาคงตายตาไม่หลับแน่หากต้องมาจบชีวิตลงเพียงเพราะแค่พยายามจะเดินข้ามประตูเข้าไป "แล้วข้าควรจะทำอย่างไร...?" เจ้าสำนักเอ่ยถามความเห็น แม้ลึกๆ เขาจะรู้คำตอบอยู่แล้วก็ตาม "ท่านมีทางเลือกสองทาง คือจะเสี่ยงเข้าไปอีกครั้ง หรือจะปล่อยมันไปเสีย" จักรพรรดินีดาบกล่าวอย่างเย็นชา เจ้าสำนักขบกรามแน่นด้วยความอัดอั้น เขาเฝ้ารอเวลานี้มานานนับร้อยปี ถึงขั้นทิ้งสำนักมาเป็นเวลานานเพียงเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับวิหารดาบศักดิ์สิทธิ์ แล้วหลังจากเตรียมการมาทั้งหมดนี้ เขาต้องกลับไปมือเปล่าอย่างนั้นหรือ? เขาไม่อาจยอมรับผลลัพธ์เช่นนี้ได้ เขามองไปยังปากทางเข้าที่เปิดกว้าง ซึ่งในยามนี้ดูเหมือนจะแผ่ซ่านกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวออกมา ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดขณะใช้ความคิดอย่างหนัก ในที่สุดเขาก็ก้าวไปข้างหน้า "ข้าจะขอเสี่ยงดู!" ผู้อาวุโสลำดับที่หกและจักรพรรดินีดาบไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีก เพราะพวกนางไม่มีอำนาจในการตัดสินใจแทนเขา และก็ได้เตือนถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้นไปแล้ว พวกนางทำได้เพียงเฝ้ามองร่างของเจ้าสำนักที่ค่อยๆ เลือนหายเข้าไปในวิหารดาบศักดิ์สิทธิ์ "..." กาลเวลาคล้ายจะหมุนช้าลง ทุกคนต่างรอคอยด้วยความเคร่งเครียดและไม่แน่ใจ เพื่อดูว่าเจ้าสำนักจะถูกขับออกมาจากวิหารอีกครั้งหรือไม่ วินาทีผ่านไป... แต่กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น "เขาเข้าไปข้างในได้สำเร็จแล้วงั้นหรือ?" ผู้อาวุโสลำดับที่หกพึมพำออกมา "ดูเหมือนว่า—" ก่อนที่จักรพรรดินีดาบจะทันได้จบประโยค บางสิ่งบางอย่างก็พุ่งทะยานออกมาจากวิหารดาบศักดิ์สิทธิ์! ทว่า สิ่งนั้นไม่ใช่ร่างของเจ้าสำนัก แต่กลับเป็นดวงประทีปแห่งแสงที่เจิดจรัส! "บัดซบที่สุด..." จักรพรรดินีดาบสบถออกมาเบาๆ เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เจ้าสำนักถูกขับออกมาอีกครั้ง—แต่ครานี้ กลับมีเพียง "ดวงวิญญาณ" ของเขาเท่านั้น ส่วนร่างเนื้อกลับไร้ซึ่งร่องรอย สิ่งนี้หมายความได้เพียงสองอย่าง: ไม่ร่างของเขาถูกทำลายไปจนสิ้นซาก ก็ถูกกระชากวิญญาณออกจากร่างเพื่อเป็นการลงทัณฑ์ที่บังอาจท้าทายคำเตือนของวิหารดาบศักดิ์สิทธิ์ "ร-ร่างเนื้อของข้า!" เจ้าสำนักอุทานด้วยความตระหนกสุดขีดหลังจากรู้ตัวว่าตนเองเหลือเพียงดวงวิญญาณที่ลอยคว้างอยู่ "ผู้อาวุโสลำดับที่หก! เรื่องนี้มันยอมรับไม่ได้! พวกท่านจะชดเชยเรื่องนี้ให้ข้าอย่างไร?!" เสียงตะโกนอันเกรี้ยวกราดของเจ้าสำนักสั่นสะท้านไปทั่วบริเวณ "เรื่องนั้น..." แม้พวกนางจะเตือนเขาถึงความเสี่ยงแล้ว—และความผิดปกติของวิหารดาบศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่ใช่ความผิดของพวกนางโดยตรง—แต่คนอื่นอาจไม่ได้มองเช่นนั้น เพราะอย่างไรเสีย ตระกูลดาบศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นผู้ครอบครองและดูแลวิหารแห่งนี้ หากเกิดสิ่งใดผิดพลาด พวกเขาย่อมต้องเป็นผู้รับผิดชอบ จักรพรรดินีดาบก้าวเท้าออกมาแล้วแผดเสียง "ฟังนะ ไอ้เด็กสารเลว ข้าเตือนเจ้าจนปากจะฉีกถึงรูหูแล้วว่าเรื่องแบบนี้มันจะเกิดขึ้น แต่เจ้าก็ยังดึงดันจะเสี่ยงเอง นี่เจ้ายังโชคดีนะที่รอดออกมาได้แม้จะเหลือแต่ดวงวิญญาณก็ตาม" "เจ้า—!" เจ้าสำนักทำท่าจะโต้กลับ แต่ก็ถูกจักรพรรดินีดาบตัดบทอย่างไร้เยื่อใย "อย่างไรก็ตาม มันเป็นเรื่องจริงที่วิหารดาบศักดิ์สิทธิ์เกิดความขัดข้อง และถึงแม้ตอนนี้เราจะยังไม่รู้สาเหตุ แต่เราจะชดเชยให้สำหรับการสูญเสียครั้งนี้ เราจะมอบทรัพยากรสำหรับสร้างร่างเนื้อใหม่ให้เจ้าและจะแถมให้มากกว่านั้นด้วย นอกจากนี้เราจะอนุญาตให้เจ้าเข้าวิหารได้ทันทีโดยไม่ต้องรอคิว เมื่อเราหาสาเหตุและแก้ไขปัญหาได้แล้ว แน่นอน... ถ้าเจ้ายังกล้ากลับมาที่นี่อีกในอนาคตน่ะนะ" "ถ้าเจ้ายังไม่พอใจกับค่าตอบแทน เราค่อยมาว่ากันวันหลังในแบบที่เป็นทางการมากกว่านี้" เจ้าสำนักนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงแค้นเคือง "เรื่องนี้ยังไม่จบ ข้าจะติดต่อตระกูลดาบศักดิ์สิทธิ์อีกครั้งหลังจากที่จัดการเรื่องร่างเนื้อของข้าเสร็จแล้ว" เมื่อสิ้นคำ ดวงวิญญาณของเจ้าสำนักก็พุ่งทะยานจากไป เลือนหายไปในหมู่มวลนภาดารา "เฮ้อ... น่ารำคาญเป็นบ้า..." จักรพรรดินีดาบสบถออกมาดังลั่นหลังจากเขาจากไป นางนวดขมับด้วยท่าทีเคร่งเครียด "เรื่องนี้ยุ่งยากจริงๆ นั่นแหละ... เราจะไปซ่อมปัญหาที่เรายังไม่เข้าใจได้ยังไงกัน?" ผู้อาวุโสลำดับที่หกทอดถอนใจออกมาอย่างหนักหน่วง