**บทที่ 2029: เลื่อนออกไปหนึ่งเดือน** “จะเอาชนะข้าอย่างนั้นหรือ? เช่นนั้นข้าก็จะตั้งตารอ” หยวนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ท่าทีสุขุมนิ่งลึกขัดกับกระแสกดดันอันป่าเถื่อนที่ราชากระบี่ศักดิ์สิทธิ์แผ่ซ่านออกมา จักรพรรดินีกระบี่เพียงแต่ส่ายหน้าอย่างเงียบงัน ในใจนึกอยากจะสั่งสอนให้ราชากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ได้สติขึ้นมาบ้าง ทว่านางเองก็ไม่อาจยืนยันได้เต็มร้อยว่าหยวนจะคว้าชัยในการทดสอบคุณสมบัติจักรพรรดิกระบี่มาได้ เพียงเพราะเขามีปราณกระบี่สูงสุดที่เหนือล้ำกว่า ด้วยว่าการทดสอบนี้หาได้วัดกันเพียงความแข็งแกร่งของปราณกระบี่เท่านั้น แต่มันยังประเมินถึงทักษะไหวพริบ ความพลิกแพลง และความแตกฉานในวิถีกระบี่โดยรวมทั้งหมด เพราะการจะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งจักรพรรดิกระบี่นั้นเรียกร้องมากกว่าแค่พลังทำลายล้างที่ดิบเถื่อน มีเพียงผู้ฝึกกระบี่ที่ขัดเกลาตนเองจนถึงขีดสุดและมีความรู้แจ้งเห็นจริงเท่านั้น จึงจะคู่ควรกับนามอันทรงเกียรติยศนี้ เทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์เฝ้ามองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ ดวงตาของนางจับจ้องไปที่หยวนด้วยความรู้สึกประหลาด ราวกับว่านางเคยพบเขาที่ไหนมาก่อน ทว่ากลับนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก แน่นอนว่านางย่อมไม่มีทางล่วงรู้เลยว่า บุรุษภายใต้หน้ากากที่ยืนอยู่เบื้องหน้านี้คือคนคนเดียวกับที่นางเคยมอบตรากระบี่ให้ไว้ “รับนี่ไป” ผู้อาวุโสสำนักเดินเข้ามาหาหยวนพร้อมกับยื่นเหรียญตราเหรียญหนึ่งให้ “สิ่งนี้คือข้อพิสูจน์ว่าเจ้าผ่านการคัดเลือกแล้ว และเจ้าจำเป็นต้องใช้มันในระหว่างการทดสอบคุณสมบัติจักรพรรดิกระบี่” “ขอบคุณท่านมาก แล้วเรื่องผลึกนั่น...” ผู้อาวุโสสำนักหันไปมองผลึกสีแดงที่ปริร้าวพังทลายพลางทอดถอนใจ “เราคงต้องเลื่อนการทดสอบออกไปก่อน จนกว่าจะได้ผลึกชิ้นใหม่มาทดแทน” “เลื่อนงั้นหรือ?! จะต้องเลื่อนไปนานแค่ไหนกัน?!” จักรพรรดินีกระบี่เอ่ยถามด้วยความร้อนรน “อย่างมากก็คงหนึ่งเดือน” “ข้าต้องขออภัยด้วย...” หยวนกล่าวคำขอโทษ “อย่างไรก็ตาม ข้ายังมีธุระที่ต้องไปจัดการต่อ ไว้ค่อยคุยกับพวกท่านวันหลังก็แล้วกัน” โดยไม่รอให้ใครได้ทันทัดทาน หยวนพลันทะยานร่างขึ้นสู่เวหาและบินจากไปในทันที “อาวุโสจวง... ชายผู้นั้นคือใครกันแน่?” เทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์หันไปถามจักรพรรดินีกระบี่หลังจากนั้นไม่นาน “หืม? เจ้ารู้จักเขาอย่างนั้นหรือ?” จักรพรรดินีกระบี่เลิกคิ้วมองนางด้วยความแปลกใจ “ข้า... ควรจะรู้จักเขาด้วยหรือคะ?” “ย่อมต้องรู้จักแน่นอนสิ ก็ในเมื่อเจ้าเป็นคนมอบตรากระบี่ให้เขาเองกับมือไม่ใช่หรือ” ดวงตาของเทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น ในที่สุดนางก็นึกออกเสียทีว่าบุรุษลึกลับภายใต้หน้ากากผู้นั้นเป็นใคร “เป็นเขาเองหรอกหรือ?!” นางอุทานออกมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ราชากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ปริปากคำใด ทว่าเขากลับจ้องมองเทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์ด้วยแววตาขุ่นมัวพร้อมกับขมวดคิ้วแน่น เพราะเขาจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่นางแลดูมีความสนใจในตัวใครบางคนมากขนาดนี้คือเมื่อไหร่ แม้ราชากระบี่ศักดิ์สิทธิ์จะไม่เคยยอมรับออกมาตรงๆ แต่คนใกล้ชิดต่างก็ระแคะระคายถึงความรู้สึกที่เขามีต่อเทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์มานานแล้ว เนื่องด้วยบิดามารดาของทั้งคู่ต่างก็เป็นจักรพรรดิกระบี่ในตระกูลกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาจึงเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เยาว์วัย ทว่าน่าเศร้าที่เทพธิดากระบี่ศักดิ์สิทธิ์หาได้มีความรู้สึกแบบเดียวกันนั้นมอบให้เขาไม่ นับตั้งแต่วินาทีที่นางลืมตาดูโลก สิ่งเดียวที่นางมุ่งมั่นทุ่มเทให้มาตลอดมีเพียง ‘วิถีแห่งกระบี่’ เท่านั้น ด้วยเหตุนี้เอง ราชากระบี่ศักดิ์สิทธิ์จึงยิ่งทวีความเกรี้ยวกราดและขุ่นเคืองใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นนางแสดงความสนใจในตัวบุรุษไร้นามที่แทบจะไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน ในขณะเดียวกัน หยวนกำลังออกเดินเตร็ดเตร่ไปตามประตูสวรรค์ จนกระทั่งเขาพบกับศิษย์คนหนึ่งที่ดูพอจะสอบถามเส้นทางได้ “ขออภัย ศิษย์พี่ท่านนี้ ท่านพอจะรู้หรือไม่ว่าข้าจะหาผู้อาวุโสไป๋ เจ้าสำนักของพวกท่านได้ที่ไหน?” “เจ้าสำนักไป๋งั้นหรือ? ท่านไม่ใช่คนประเภทที่ใครอยากจะพบก็พบได้ตามใจชอบหรอกนะ” ศิษย์ผู้นั้นกล่าวพลางกวาดสายตามองหยวนตั้งแต่หัวจรดเท้า สำหรับเขาแล้ว หยวนดูเหมือนมวลมนุษย์ธรรมดาทั่วไปที่มาเดินเตร่หาเรื่องเสียเวลาไปวันๆ และก่อนที่หยวนจะได้ทันเอ่ยสิ่งใดต่อ ศิษย์ผู้นั้นก็ทะยานร่างจากไปเสียแล้ว หยวนไม่ได้นึกใส่ใจกับการพบเจออันไม่โสภาเขานัก เขาจึงรีบไปหาคนอื่นเพื่อสอบถามต่อทันที ในที่สุด เขาก็พบใครบางคนที่เต็มใจจะช่วยเหลือ “ขณะนี้เจ้าสำนักกำลังให้การต้อนรับแขกเหรื่ออยู่ ท่านอาจจะอยู่ที่ไหนก็ได้ แต่ถ้าท่านต้องการพบท่านจริงๆ ข้าว่าไปดักรอที่สถานที่จัดงานจะมีโอกาสพบตัวได้มากกว่า” “สถานที่จัดงานไปทางทิศใดหรือ?” ศิษย์ผู้นั้นชี้บอกทิศทาง หยวนจึงกล่าวขอบคุณก่อนจะมุ่งหน้าไปตามทางนั้น ครู่ต่อมา หยวนก็มาถึงยังสถานที่ซึ่งจะใช้จัดการทดสอบคุณสมบัติจักรพรรดิกระบี่ ทัศนียภาพเบื้องหน้านั้นช่างแตกต่างจากที่หยวนจินตนาการไว้ลิบลับ เกาะลอยขนาดย่อมนับร้อยลอยละล่องห้อมล้อมเกาะใจกลางอันมหึมา บนเกาะเล็กๆ เหล่านั้นอัดแน่นไปด้วยที่นั่งสำหรับผู้ชม ในขณะที่เกาะใจกลางมีลานประลองอันกว้างขวางล้อมรอบด้วยบานประตูอันทรงพลังหลายบาน เหนือสิ่งอื่นใดนั้น มีภาพจำลองขนาดมหึมาลอยอยู่กลางอากาศ ทำหน้าที่เป็นจอภาพถ่ายทอดสดให้ฝูงชนได้รับชมอย่างทั่วถึง แม้ว่างานจะยังไม่เริ่มขึ้นจนกว่าจะถึงเดือนหน้า ทว่าผู้คนนับสิบล้านกลับมารวมตัวกันแน่นขนัดแล้ว เป็นเครื่องพิสูจน์ได้ดีถึงความสำคัญและความนิยมอันล้นหลามของเหตุการณ์ในครั้งนี้ เมื่อมาถึง หยวนพลันส่งสัมผัสสวรรค์แผ่ซ่านออกไปเพื่อตรวจสอบดูว่าเขาสามารถหาผู้อาวุโสไป๋หรือใครก็ตามที่เขารู้จักพบหรือไม่ และเขาก็พบเหมยซิ่วและคนอื่นๆ ได้อย่างรวดเร็ว เนื่องจากพวกนางรวมกลุ่มกันอยู่ในเขตรับรองส่วนตัวซึ่งสงวนไว้สำหรับมิตรสหายใกล้ชิดของผู้อาวุโสไป๋ หลังจากระบุตำแหน่งได้แล้ว หยวนก็ร่อนลงตรงหน้าพวกนางทันที “ไงทุกคน” หยวนเอ่ยทักทาย “หยวน!” พวกนางจดจำเขาได้ในทันทีแม้ว่าเขาจะสวมหน้ากากอยู่ก็ตาม “เจ้า... เจ้ากลับมาแล้วงั้นหรือ?” เคอลันซึ่งอยู่ที่นั่นด้วยพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจ หยวนเพียงแต่พยักหน้าเงียบๆ “นั่นหมายความว่าเจ้าบรรลุปราณกระบี่สูงสุดแล้วอย่างนั้นหรือ?” หลี่จินซีเอ่ยถามขึ้นบ้าง “ไม่มีทาง! เจ้าจะบรรลุปราณกระบี่สูงสุดในเวลาไม่ถึงสิบปีได้อย่างไรกัน!” เคอลันโพล่งออกมาด้วยความไม่เชื่อถือ แทนคำตอบใดๆ หยวนพลันชูนิ้วกลางขึ้นมาอย่างสงบนิ่ง ทว่าที่นิ้วนั้นกลับถูกห่อหุ้มด้วยชั้นปราณกระบี่สูงสุดอันเรืองรองแผ่ซ่านออกมาอย่างน่าเกรงขาม หลี่จินซีและคนอื่นๆ ต่างพากันหัวเราะร่ากับท่าทีตอบโต้ของเขา เคอลันถึงกับทรุดเข่าลงกับพื้น อ้าปากค้างอย่างหมดรูป หยวนตบไหล่เขาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยว่า “ข้าตั้งตารอที่จะได้เข้าไปยลโฉมคลังสมบัติของเจ้าอยู่นะ” เคอลันถอนหายใจออกมาอย่างสุดแรงเกิด “ทำไมข้าถึงได้ตกลงพนันกับเจ้ากันนะ? ข้าน่าจะยืนกรานปฏิเสธไปแท้ๆ” เขาลุกขึ้นยืนก่อนจะถามต่อ “แต่เจ้าจะเข้าร่วมการทดสอบคุณสมบัติจักรพรรดิกระบี่จริงๆ หรือ? ถึงแม้เจ้าจะฝึกปราณกระบี่สูงสุดได้แล้ว แต่นี่เจ้าเพิ่งจะเริ่มเรียนรู้มันเองไม่ใช่หรือไง” “ข้าได้รับสิทธิ์เข้าร่วมงานเรียบร้อยแล้วล่ะ” หยวนกล่าว “เหลือเชื่อจริงๆ...” “อีกอย่าง การทดสอบจักรพรรดิกระบี่จะถูกเลื่อนออกไปอีกหนึ่งเดือน” เขาเสริม “เลื่อนงั้นหรือ? เพราะเหตุใดกัน?” “ก็เพราะข้าทำไอ้เครื่องมือนั่นพังตอนที่กำลังทดสอบคุณสมบัติน่ะสิ” หยวนอธิบาย “...” “ทำไมข้าถึงไม่รู้สึกแปลกใจเลยนะ?” เคอลันส่ายหน้าด้วยความระอาหลังจากนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง “อย่างน้อยเรื่องนี้ก็ช่วยให้ข้ามีเวลาอยู่กับพวกเจ้ามากขึ้นก่อนที่งานจะเริ่มขึ้นล่ะนะ” หยวนหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี