บทที่ 573 สอนข้าที อเล็กซ์อธิบายสิ่งที่เขาได้เรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับดินแดนลับให้พวกเขาฟัง ซึ่งเป็นข้อมูลที่เขาได้ยินมาเพียงแค่คำบอกเล่า ชายหญิงคู่นั้น คือ ฟูเต่าและลูเหยียน ยังคงหวาดกลัวที่จะกลับไปแม้จะได้รับรู้ข้อมูลที่พวกเขาเพิ่งได้ฟังมาก็ตาม “ลูกพี่ลูกน้องเต่า ข้าเชื่อว่าเจ้าจะไม่เป็นไร หากสิ่งที่พ่อหนุ่มอวี่หมิงกล่าวเป็นความจริง เจ้าก็แค่ต้องไม่พยายามไปยั่วยุพวกสัตว์อสูรก็พอ” จักรพรรดิตรัส ‘ลูกพี่ลูกน้องงั้นหรือ?’ อเล็กซ์สงสัยว่าทำไมจักรพรรดิถึงเรียกเขาเช่นนั้น ‘ตระกูลฟูนี้เป็นตระกูลเดียวกับราชวงศ์ฟูหรือไม่?’ “ข้าเข้าใจแล้วครับลูกพี่ลูกน้อง” ฟูเต่ากล่าว “แต่ความกลัวของข้ายังคงอยู่ ข้าเห็นผู้คนมากมายที่เข้าไปพร้อมกับข้าถูกสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งฉีกกระชากจนร่างแหลกเหลว” “แม้ข้าจะเชื่อว่าพวกเขาเป็นฝ่ายเริ่มยั่วยุสัตว์อสูรก่อน แต่มันก็ยังทำให้ข้ารู้สึกไม่สบายใจนักที่รู้ว่าพวกมันสามารถฆ่าเราได้ทุกเมื่อ” “ในเมื่อเราต้องเดินทางนานเกือบหนึ่งสัปดาห์โดยไม่มีจุดพักที่ไหนเลย มันคงยากที่จะไม่ถูกสังเกตเห็น” ชายหนุ่มกล่าว “งั้นเราก็ต้องลอบเข้าไปอย่างเงียบๆ” หญิงสาวเสนอ “การลอบเข้าเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ การเข้าผ่านแท่นเคลื่อนย้ายจะทำให้เกิดแสงสว่างจ้าไปทั่วทิศทางแถมยังมีเสียงดังอีกด้วย ยิ่งไปกว่านั้น วังจะรู้ทันทีว่ามีผู้บุกรุกเข้ามาในนาทีที่เราย่างกรายเข้าไป” “วิธีการของเราไม่ควรเป็นการลอบเข้าไป แต่ควรเป็นการเข้าไปอย่างให้เกียรติ หากเจ้าลอบเข้าไป พวกเขาอาจถือว่าเจ้ามีเจตนาไม่ดี” หนิงกล่าว ชายหนุ่มพยักหน้าเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่แล้วเขาก็เลิกคิ้วขึ้น “พวกเรา? เจ้าวางแผนจะเข้าไปที่นั่นอีกหรือน้องชาย?” ฟูเต่าถาม “ใช่ครับ” อเล็กซ์ตอบ “อย่างที่ข้าบอกไป สัตว์อสูรของข้ายังอยู่ที่นั่น ข้าตั้งใจจะพามันกลับมา” “เอ่อ... เจ้าแมวตัวนั้นไม่ได้อยู่ในวังกับพวกนักบุญหรือ?” จักรพรรดิทรงถาม “อะไรนะ? ถ้าเป็นอย่างนั้นพวกเราก็พาเจ้าไปด้วยไม่ได้หรอกน้องชาย” ฟูเต่ากล่าว “ข้าไม่ได้คาดหวังให้พวกท่านช่วยข้าช่วยแมวของข้าหรอกครับ ข้าเพียงขอแค่ให้พวกท่านปล่อยให้ข้าติดสอยห้อยตามเข้าไปด้วยก็พอ” อเล็กซ์กล่าว “ข้า… ไม่รู้สิ มันยังฟังดูอันตรายอยู่ดี เรากลัวปัญหาที่จะย้อนกลับมาหาเรา” ชายหนุ่มกล่าว อเล็กซ์ถอนหายใจ นั่นเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ เขาเองก็อาจจะทำแบบเดียวกันหากอยู่ในสถานการณ์ของชายผู้นี้ “ถ้าอย่างนั้น เอาแบบนี้ไหมครับ” อเล็กซ์กล่าว “ท่านช่วยสอนวิธีเปิดแท่นเคลื่อนย้ายให้ข้าได้ไหม? ข้าจะเข้าไปหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่พวกท่านเข้าไป เมื่อถึงตอนนั้นพวกท่านก็น่าจะออกจากดินแดนนั้นไปแล้วใช่ไหม?” ชายหนุ่มนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง “ได้ นั่นน่าจะเป็นไปได้” เขากล่าว “หากเจ้าเต็มใจจะรออย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์ งั้นข้าก็ยินดีที่จะสอนวิธีเปิดค่ายกลนั้นให้” ดวงตาของอเล็กซ์เป็นประกาย “ขอบคุณครับพี่เต่า” เขากล่าว “เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้เถอะ พรุ่งนี้เจ้าจะออกเดินทางแล้วใช่ไหมลูกพี่ลูกน้องเต่า?” จักรพรรดิทรงถาม “ใช่ครับ ข้าอยากกลับไปให้เร็วที่สุด” ชายหนุ่มตอบ ทั้งสองคนจากไป รวมถึงองค์หญิงด้วย เหลือเพียงองค์หญิงและจักรพรรดิที่ยังอยู่ตรงนั้น “ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะอยากไปที่นั่นด้วย” จักรพรรดิทรงตรัส “ข้าจำเป็นต้องไปครับ” อเล็กซ์กล่าว “เอาล่ะ หวู่อิงจะพาเจ้าไปที่ห้องรับรอง เนื่องจากเจ้าคงจะต้องอยู่ที่นี่นานถึงหนึ่งสัปดาห์ ก็ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้านเจ้าเถอะ” จักรพรรดิทรงตรัส “พะย่ะค่ะ” อเล็กซ์กล่าว “อีกอย่างครับฝ่าบาท ข้า… มีคำขอเล็กน้อย” “คำขอ? ว่ามาสิ หากเป็นไปได้ ข้าจะอนุญาต” พระองค์ตรัส “เป็นไปได้ไหมที่ฝ่าบาทจะช่วยขอให้ท่านอาวุโสไลมาพบข้า?” อเล็กซ์ถาม “ไลชิงงั้นหรือ?” จักรพรรดิทรงถามด้วยความสงสัย “ใช่ครับ” อเล็กซ์ตอบ “ข้าอยากทราบว่าเขามีความรู้เรื่องโอสถที่จะช่วยให้แขนของข้ากลับมางอกใหม่ได้หรือไม่” “อ้อ ใช่ เจ้าควรจะกังวลเรื่องนั้นด้วยสินะ ข้าจะส่งข้อความไปหาเขา ส่วนเขาจะมาเมื่อไหร่ ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” จักรพรรดิทรงตรัส “ขอแค่ฝ่าบาทส่งข้อความไป ข้าก็พอใจแล้วครับ” อเล็กซ์กล่าว “ตกลง ข้าจะจัดการให้” จักรพรรดิทรงตรัส อเล็กซ์เดินออกไปพร้อมกับองค์หญิงเพื่อไปยังห้องรับรอง ทว่าดูเหมือนองค์หญิงจะไม่ได้ตั้งใจพาเขาไปที่นั่น แต่กลับพาเขาไปยังอีกแห่งหนึ่งแทน อเล็กซ์กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างประหม่า ขณะที่เหล่าสาวใช้และคนรับใช้ที่เดินผ่านไปมาต่างมองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ‘เรากำลังจะไปไหนกัน?’ เขาตั้งคำถามในใจ พวกเขาเดินผ่านโถงทางเดินหลายแห่งก่อนจะถึงส่วนของวังที่ดูเหมือนจะมีผู้คนทำงานอยู่น้อยมาก องค์หญิงเดินไปที่ห้องแห่งหนึ่งที่มีร่างในชุดคลุมสีดำสองคนยืนเฝ้าอยู่ และขอให้พวกเขาเปิดประตูให้ เหล่าผู้คุ้มกันเปิดประตูออก และเธอก็เดินเข้าไปพร้อมกับอเล็กซ์ที่เดินตามหลังมา “ท่านอามิกซี่ ดูสิคะว่าใครมา” เธอพูดด้วยเสียงดังขณะเดินเข้าไปข้างใน “หวู่อิงตัวน้อย เจ้าต้องเลิกตะโกนเวลาอยู่ข้างในได้แล้วนะ” ชายคนหนึ่งกล่าวขณะเดินออกมาจากส่วนในของห้องโถงกว้างใหญ่ “ท่านอาคนที่สอง ท่านอาหญิงอยู่ที่ไหนคะ?” เธอถาม “ข้าอยู่นี่แล้วเด็กน้อย ข้าได้ยินเจ้าตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว” หญิงสาวที่ดูมีอายุราวๆ ยี่สิบปลายๆ ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขา นางสวมชุดสีแดงและมีผมยาวสลวย อเล็กซ์มองหญิงผู้นั้น แม้สีผิวของนางจะเปลี่ยนไปมาก แต่ใบหน้ายังคงเป็นเหมือนเดิม “ท่านอามิกซี่ ข้าพาเขามาพบท่านค่ะ” องค์หญิงกล่าว สามีภรรยามองไปยังอเล็กซ์ แต่พวกเขาก็จำเขาไม่ได้ไม่ว่าจะพยายามอย่างไร “พ่อหนุ่มคนนี้เป็นใครกัน? คงไม่ใช่…” ท่านอาชายกล่าว “หยุดคิดเรื่องโง่ๆ เลยค่ะท่านอา เขาคือคนที่ช่วยรักษาท่านอาหญิงค่ะ”