Chapter 190: The Rotten Pine Forest [3]

เผยแพร่เมื่อ 5 เม.ย. 2569 09:42

บทที่ 190: ป่าสนผุพัง [3] "ท่านแน่ใจหรือว่านี่คือเส้นทางเดียวกับที่เราใช้เข้ามา?" เซลีนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมที่สั่นเครือเล็กน้อย มูนสบตานางตรงๆ สีหน้าของเขาเคร่งขรึมไม่แพ้กัน "ใช่ ข้ามั่นใจ...แต่สถานการณ์นี้...มันกำลังทำให้ความเชื่อมั่นของข้าสั่นคลอน" ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง ทั้งมูนและเซลีนต่างจมดิ่งอยู่ในภวังค์ความคิดของตน เซลีนเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน "ถ้าเช่นนั้นเราต้องพิสูจน์ให้แน่ชัด...เดี๋ยวนี้เลย ก่อนที่เราจะเดินหน้าต่อไป" มูนพยักหน้าช้าๆ "เห็นด้วย เราไม่อาจเชื่อความทรงจำของตัวเองได้อีกต่อไป หากป่าแห่งนี้กำลังทำ...อะไรก็ตามที่มันกำลังทำอยู่" "ท่านจะใช้อะไรเป็นเครื่องหมาย? ท่านจะใช้สัญลักษณ์ทางกายภาพใช่หรือไม่?" เซลีนถาม พลางเหลือบมองกริชในมือของมูน "ใช่ เราจะทำสัญลักษณ์ไว้บนต้นไม้ ณ ตำแหน่งปัจจุบันของเรา จากนั้นเราจะเดินตรงไปให้ครบหนึ่งร้อยก้าวพอดี แล้วทำสัญลักษณ์อีกครั้ง ก่อนจะหันหลังกลับ หากเรากลับมาถึงที่นี่ในหนึ่งร้อยก้าว ก็ถือว่าทุกอย่างปกติ แต่ถ้าไม่..." "ถ้าไม่...ก็เท่ากับว่ามีบางสิ่งกำลังต่อต้านเราอย่างจงใจ" เซลีนกล่าวต่อประโยคของเขาจนจบ "ถูกต้อง" มูนเดินตรงไปยังต้นไม้ที่ใหญ่ที่สุดในบริเวณนั้นอย่างเชื่องช้า แล้วเริ่มกรีดสัญลักษณ์กากบาทขนาดใหญ่และลึกลงไปบนเปลือกไม้ที่ผุพังและมืดคล้ำ เขาจงใจทำให้สัญลักษณ์นั้นเด่นชัดและไม่อาจเข้าใจผิดได้สำหรับพวกเขาทั้งสอง เพื่อไม่ให้มีช่องว่างสำหรับความผิดพลาดหรือความคลางแคลงใจใดๆ เมื่อสัญลักษณ์ถูกแกะสลักลงบนต้นไม้ที่ใหญ่ที่สุดในอาณาบริเวณแล้ว มูนและเซลีนก็เลือกจุดที่จะเริ่มเดิน มูนเริ่มนับเสียงดังขณะที่ทั้งสองเคลื่อนที่ไปข้างหน้า "หนึ่ง...สอง...สาม...สี่..." เสียงนับแต่ละตัวเลขร่วงหล่นสู่ความเงียบงัน...ราวกับก้อนศิลาที่จมดิ่งสู่ห้วงน้ำอันมืดมิด ก่อนจะถูกกลืนกินโดยความวิปลาสของพงไพรในทันที เซลีนเดินเคียงข้างเขา ดวงตาของนางกวาดสอดส่องไปตามเงาไม้รอบด้านเพื่อระวังภยันตราย "...สิบห้า...สิบหก...สิบเจ็ด..." แสงคบเพลิงขับไล่รัตติกาลให้ถอยร่นไปได้เพียงวงล้อมเล็กๆ ที่สั่นระริกอยู่รอบกาย ทว่านอกรัศมีนั้น...ผืนป่ากลับดำสนิททึบตันจนมิอาจหยั่งถึง มูนพบว่าสายตาของเขาเผลอจับจ้องไปยังขอบของวงแสงนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ที่ซึ่งลำต้นไม้บิดเบี้ยวดูราวกับจะเปลี่ยนแปลงรูปร่างไปเล็กน้อยทุกครั้งที่เขาละสายตาแล้วมองกลับไปใหม่ "...ยี่สิบแปด...ยี่สิบเก้า...สามสิบ..." เขาบังคับตัวเองให้จดจ่ออยู่กับการนับ กับการวางเท้าข้างหนึ่งไปข้างหน้าอีกข้างหนึ่ง และกับการรักษาระยะก้าวให้เท่ากันทุกฝีก้าวเหมือนก้าวแรกไม่ผิดเพี้ยน สมาธิทั้งหมดของมูนยังคงจดจ่ออยู่กับการนับและจังหวะการก้าว หากสมาธิแตกซ่านในตอนนี้ อาจทำให้การนับทั้งหมดต้องคลาดเคลื่อน เขาไว้วางใจให้เซลีนรับมือกับภยันตรายใดๆ ที่อาจปรากฏ "...สี่สิบห้า...สี่สิบหก...สี่สิบเจ็ด..." เสียงคบเพลิงปะทุแตก ในความเงียบสงัดของป่าสนผุพัง เสียงนั้นดังกระด้างหูอย่างน่าประหลาด เกือบจะน่ารังเกียจ มูนตระหนักถึงเสียงลมหายใจของตนเองอย่างชัดเจน...เสียงฝีเท้าของเซลีนที่ไม่ประสานกับจังหวะของเขา...และเสียงผ้าเสียดสีกันแผ่วเบาขณะที่ทั้งสองเคลื่อนไหว "...หกสิบสอง...หกสิบสาม..." มีบางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่ที่หางตา...แต่มูนไม่แม้แต่จะหันไปมอง ไม่เปลี่ยนจังหวะการก้าว และไม่หยุดนับ ในเมื่อเซลีนยังสงบนิ่ง เขาก็จะไม่ใส่ใจให้เสียสมาธิ "หกสิบสี่...หกสิบห้า...หกสิบหก..." มันอาจไม่มีอะไร...เป็นเพียงเงาที่ทอดจากแสงคบเพลิงของพวกเขา เป็นเพียงภาพลวงตาของความมืด หรืออาจเป็นผืนป่าที่กำลังหยอกล้อกับเส้นประสาทของเขา "...แปดสิบเก้า...เก้าสิบ..." ใกล้แล้ว...เขาสังเกตได้ว่าลมหายใจของเซลีนเปลี่ยนไป มันสั้นและถี่ขึ้น นางเองก็คงรู้สึกได้เช่นกัน...ถึงแรงกดดันที่กำลังก่อตัวขึ้น ถึงความรู้สึกว่ามีบางสิ่งกำลังรวมตัวกันอยู่ในความมืด...นอกขอบเขตของแสงไฟ "...เก้าสิบห้า...เก้าสิบหก...เก้าสิบเจ็ด..." อีกสามก้าว "เก้าสิบเก้า" อีกเพียงก้าวเดียว มูนก้าวสุดท้ายออกไป พร้อมกับคำที่กำลังจะเปล่งออกจากปาก— "หนึ่งร้อย" ทั้งสองหยุดนิ่ง มูนเริ่มสำรวจต้นไม้ที่ใหญ่และใกล้ที่สุดในทันที เพื่อหาลำต้นที่เหมาะสมสำหรับทำสัญลักษณ์ "ต้นนี้" เขาเอ่ยขึ้น พลางเลือกต้นไม้ใหญ่ที่มีรอยแยกบนเปลือกเป็นเอกลักษณ์ "เหมาะที่สุด ไม่อาจจำสับสนกับต้นอื่นได้เลย" เซลีนพยักหน้าเห็นด้วย "ต้นนี้แหละ ลงมือเลย" มูนเดินเข้าไปหาต้นไม้ต้นนั้น และกรีดสัญลักษณ์ *X* แบบเดียวกันลงไป เมื่อเสร็จสิ้น ทั้งสองก็หันกลับไปยังทิศทางที่จากมา...มุ่งหน้ากลับสู่สัญลักษณ์แรก "พร้อมนะ?" มูนถามเสียงเบา เซลีนเพียงพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ไปกันต่อ" มูนสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเริ่มนับ "หนึ่ง...สอง...สาม...สี่..." ตัวเลขแต่ละตัวสอดประสานเป็นจังหวะเดียวกับฝีเท้าของพวกเขา เซลีนเดินตามหลังเขาอยู่ครึ่งก้าว ปล่อยให้มูนเป็นผู้คุมจังหวะ ขณะที่ดวงตาของนางยังคงกวาดสอดส่องไปทั่วบริเวณอย่างไม่ลดละ แม้จะยังไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น แต่นั่นไม่ได้หมายความว่านางจะเลิกเฝ้าระวัง "...สิบเอ็ด...สิบสอง...สิบสาม..." มีความรู้สึกผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น ขณะที่เดินต่อไป ในตอนแรกเซลีนก็ไม่สามารถระบุได้ว่ามันคืออะไร ต้นไม้ยังคงดูเหมือนเดิม...มืดมนและผุพัง ความมืดยังคงปกคลุมพวกเขาราวกับผืนผ้าที่น่าอึดอัด ความเงียบยังคงสมบูรณ์แบบ...นอกเสียจากเสียงนับของมูน เสียงฝีเท้าของพวกเขา และเสียงเปลวไฟที่ลุกไหม้บนคบเพลิง "...ยี่สิบสี่...ยี่สิบห้า...ยี่สิบหก..." แต่มีบางสิ่งเปลี่ยนแปลงไป 'นั่นไง!' เซลีนสะบัดหน้าขวับไปยังต้นไม้บิดงอทางซ้ายมือ...ต้นที่ลำต้นของมันหักงอเกือบเป็นมุมฉาก นางจำได้ว่าเคยเดินผ่านมันตอนที่กำลังมุ่งหน้าไปยังสัญลักษณ์ที่สอง นางมั่นใจอย่างนั้น แต่นางจำได้ว่าตอนนั้นมันก็อยู่ทางซ้ายมือของนางเช่นกัน! เรื่องแบบนี้มันจะเป็นไปได้อย่างไร? วัตถุสิ่งเดิมจะอยู่ด้านเดิมของนางได้อย่างไร ทั้งที่นางหันกลับมา 180 องศาแล้วแท้ๆ นิ้วของเซลีนที่กำคทาของนางอยู่กระตุกวูบ แต่นางบังคับตัวเองให้สงบนิ่งและเยือกเย็น ยังไม่มีภยันตรายปรากฏ อีกทั้งมูนยังต้องการสมาธิ หากไปขัดจังหวะเขาตอนนี้ อาจทำให้เขาต้องเริ่มนับใหม่ทั้งหมด และการทำเช่นนั้นเพียงเพราะนางคิดว่าต้นไม้มันอยู่ผิดที่ผิดทาง...ก็ไม่ใช่เรื่องฉลาดนัก 'เอาไว้บอกเขาตอนที่เรากลับไปถึงสัญลักษณ์แรกก็แล้วกัน ยังไม่จำเป็นต้องรีบร้อน' นางคิดในใจ ขณะที่ยังคงกวาดสายตามองหาร่องรอยของอันตรายรอบตัว "...สามสิบเจ็ด...สามสิบแปด...สามสิบเก้า..." อีกหลายก้าวต่อมา เซลีนไม่อาจหยุดคิดเรื่องต้นไม้ต้นนั้นได้ บางทีตอนที่พวกเขาหยุดที่สัญลักษณ์ที่สอง นางอาจจะสับสนทิศทางไปชั่วขณะ และตอนนี้กำลังจำสลับซ้ายเป็นขวาอยู่ก็เป็นได้ "...ห้าสิบเอ็ด...ห้าสิบสอง..." คบเพลิงที่มูนถือส่องให้เห็นโครงหน้าด้านข้างของเขาในแสงสีส้มที่ริบหรี่ ขากรรไกรของเขาขบแน่น ดวงตาจับจ้องไปข้างหน้า เสียงนับของเขาไม่เคยแกว่งไกว เขากำลังจดจ่อกับภารกิจอย่างเต็มที่ และไว้วางใจให้นางเป็นผู้เฝ้าระวังภัยคุกคาม ซึ่งหมายความว่านางจะปล่อยให้ความหวาดระแวงของตนไปรบกวนสมาธิของเขามิได้ "...หกสิบสี่...หกสิบห้า...หกสิบหก...หกสิบเจ็ด"

React

พูดคุย