Chapter 195: Selene’s Mistake [2], A Presence.

เผยแพร่เมื่อ 5 เม.ย. 2569 09:43

## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 195: ความผิดพลาดของเซลีน [2], ตัวตนอันน่าสะพรึง** ความจริงข้อนั้นตอกย้ำในจิตใจของเธอทุกจังหวะการเต้นของหัวใจ ทุกครั้งที่เกือบจะพลาดพลั้ง ทุกวินาทีที่ต้นไม้เพลิงเฉียดกายเข้ามาในระยะไม่กี่เมตร หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองศึก กรงเล็บแห่งความกลัวตายข่วนกระชากความคิดของเธอ แม้จะพยายามข่มมันไว้สุดกำลัง เธอช่างโง่เง่า... โง่เง่าอย่างที่สุด ที่เข้ามาในสถานที่แห่งนี้โดยไม่มีชีวิตสำรองมากพอ ปราศจากซึ่งตาข่ายนิรภัยที่กั้นกลางระหว่างผู้ปลุกพลังที่ช่ำชองกับซากศพ 'เราน่าจะหันหลังกลับตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามา' เธอสาปแช่งตนเองในใจ สายตากวาดมองต้นไม้นับไม่ถ้วนที่บีบคั้นเข้ามาจากทุกทิศทาง 'ยัยโง่เอ๊ย! ฉันมันโง่จริงๆ!' แววตาของเธอสั่นไหวขณะเหลือบมองมูน ผู้ซึ่งยังคงทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง ร่ายเวทอย่างต่อเนื่อง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยสมาธิอันแน่วแน่ พลังของเขาคือสิ่งที่ทำให้เธอมั่นใจ... มั่นใจจนเกินงาม เขาได้สังหารนักล่าที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหารแห่งเกาะลูนาริสถึงสามตน และชัยชนะครั้งนั้นทำให้เธอชะล่าใจถึงขีดจำกัดของตนเอง แต่ครั้งนี้มันแตกต่างออกไป การถูกห้อมล้อมด้วยความมืดมิด ด้วยศัตรูนับร้อย—หรืออาจจะนับพัน—ถึงแม้ส่วนใหญ่จะเป็นเพียงร่างแยก มันน่าหวาดหวั่นในแบบที่การต่อสู้ครั้งก่อนๆเทียบไม่ติด นี่ไม่ใช่การออกล่าอสูรร้าย แต่นี่คือการถูกล่าโดยตัวตนที่หัวเราะเยาะให้กับความพยายามของพวกเขา สังเวยลูกสมุนของมันโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย และเปลี่ยนผืนป่าทั้งมวลให้กลายเป็นศาสตราวุธ และแล้วความคิดหนึ่งก็สาดซัดเข้าใส่เซลีนราวกับน้ำเย็นยะเยือก: หากสถานการณ์เลวร้ายถึงขีดสุด... มูนจะทิ้งเธอไว้ข้างหลังหรือไม่? เขาคงไม่สละชีวิตตัวเองเพื่อเพื่อนร่วมทีมชั่วคราว ไม่มีผู้ปลุกพลังที่สติดีคนไหนทำแบบนั้นแน่ เขาจะตัดส่วนที่ไม่จำเป็นทิ้งแล้วหาทางหนีเอาตัวรอด ใช้พลังและชีวิตสำรองของเขาเพื่อหลบหนีไป ทิ้งให้เธอต้องตายอย่างเดียวดายในป่าต้องคำสาปแห่งนี้ เป้าหมายของเธอ... การเป็นผู้ปลุกพลังที่ได้รับการยอมรับ การพิสูจน์คุณค่าของตัวเอง การแสดงให้ *เขา* คนนั้นเห็นว่าเขาดูถูกเธอผิดไป... ทั้งหมดนั้นจะต้องจบลงที่นี่ คนที่เธออยากจะพิสูจน์ให้เห็นว่าเขาคิดผิด... กำลังจะกลายเป็นฝ่ายถูก เธอไม่ได้แข็งแกร่งพอ ไม่ได้รอบคอบพอ และไม่ได้ดีพอ ความคิดอันน่าสยดสยองเหล่านี้โจมตีเธอหนักหน่วงยิ่งกว่าต้นไม้ใดๆ ไม่ว่าเพื่อนร่วมทีมของเธอจะทรงพลังเพียงใด หากนั่นไม่ใช่พลังของเธอเอง เธอก็ไม่อาจชะล่าใจได้ เธอไม่สามารถฝากชีวิตไว้กับความแข็งแกร่งของผู้อื่นได้ เมื่อชีวิตของเธอเองแขวนอยู่บนเส้นด้าย เธอต้องรอดจากสถานการณ์นี้ไปด้วยความสามารถของตัวเอง "มูน!" เซลีนตะโกนขึ้น น้ำเสียงของเธอแฝงความเด็ดเดี่ยวภายใต้ความกลัวที่พร้อมจะกลืนกินเธอทั้งเป็น "ฉันจะรับมือปีกซ้ายเอง! คุณมุ่งสมาธิไปที่การบุกฝ่าไปข้างหน้าเถอะ!" เธอไม่รอคำตอบ มานาปะทุขึ้นพร้อมกับที่เธอลัญจกรกำแพงอัคคีขึ้นทางปีกซ้าย สร้างเป็นแนวป้องกันชั่วคราวระหว่างพวกเขาและเหล่าต้นไม้ปีศาจที่รุกคืบเข้ามา มูนเหลือบมองเธอแล้วพยักหน้า แล้วพวกเขาก็ออกวิ่งอีกครั้ง ต่อสู้อีกครั้ง ผลักดันตัวเองออกจากป่าที่ลุกเป็นไฟ ขณะที่เสียงหัวเราะอันน่าขนลุกยังคงก้องกังวานอยู่รอบทิศ และเซลีนก็ได้ให้สัญญากับตนเอง: เธอจะรอดไปให้ได้ ไม่ใช่เพราะมูนแข็งแกร่ง ไม่ใช่เพราะโชคช่วย แต่เป็นเพราะเธอแข็งแกร่งพอที่จะเอาชีวิตรอดได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง แคร็ก! ขวดยาเปล่าสองใบ—ยาฟื้นฟูพลังกายและยาฟื้นฟูมานา—ร่วงหล่นลงสู่พื้นป่า ถูกทิ้งโดยเซลีนหลังจากที่เธอดื่มมันเข้าไปจนหมดสิ้นเพื่อที่จะร่ายเวทต่อไปได้ ยาเริ่มแสดงอานุภาพ มานาและพละกำลังไหลบ่ากลับคืนมาราวกับกระแสธารเย็นสดชื่น ผลักดันความเหนื่อยล้าที่คุกคามจะเข้าครอบงำเธอให้ถอยห่าง พลังเวทสำรองของเธอค่อยๆ ฟื้นตัว เติมเต็มเส้นทางพลังที่ว่างเปล่าด้วยอานุภาพระลอกใหม่ มูนยังคงฝ่าดงต้นไม้นับไม่ถ้วนที่ขู่จะถาโถมเข้าใส่พวกเขา เวทมนตร์ของเขาสร้างช่องว่างชั่วคราวท่ามกลางกระแสธารของเหล่าต้นไม้ปีศาจ ในช่วงแรก เซลีนต้องดิ้นรนอย่างหนักเพื่อที่จะตามฝีเท้าที่ไม่หยุดยั้งของเขาให้ทัน เธอต้องพยายามอย่างยิ่งที่จะก้าวไปพร้อมกับเขาในขณะที่ต้องจัดการการเอาตัวรอดของตนเองไปด้วย หลังจากผ่านไปชั่วระยะหนึ่ง เซลีนก็เริ่มตามทันจังหวะ คาถาและการกระทำของเธอกลายเป็นความเด็ดขาดมากยิ่งขึ้น แรงกดดันที่เคยตกอยู่บนบ่าของมูนเป็นส่วนใหญ่เริ่มลดน้อยลง เมื่อเซลีนก้าวขึ้นมาทัดเทียมความเกรี้ยวกราดของเขา เปลวไฟของเธอแผดเผาร้อนแรงขึ้น ลูกไฟที่เธอเสกสรรค์ขยายใหญ่และทรงพลังกว่าเดิม เวทลมของเธอพัดโหมรุนแรงขึ้น ก่อเกิดเป็นลมกระโชกแรงพอที่จะโค่นล้มต้นไม้ที่กำลังรุกคืบก่อนที่มันจะเข้าถึงตัว ทั้งยังซัดสาดสะเก็ดไฟให้กระจายไปสู่กลุ่มศัตรู จำนวนต้นไม้รอบตัวพวกเขาลดลงอย่างเห็นได้ชัด สิ่งที่เคยเป็นการโจมตีที่ถาโถมจนรับมือไม่ไหวกลับกลายเป็นสิ่งที่ควบคุมได้ เมื่อจอมเวทอัคคีผู้ทรงพลังสองคนร่วมมือกันอย่างพร้อมเพรียง แทนที่จะให้คนใดคนหนึ่งเป็นผู้แบกรับภาระทั้งหมด ตอนนี้พวกเขาเคลื่อนไหวสอดประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ—มูนเปิดเส้นทางไปข้างหน้าขณะที่เซลีนคุ้มกันปีกทั้งสองข้าง ทั้งคู่ช่วยกันโหมกระพือเปลวไฟที่พวกเขาโปรยปรายไว้ทั่วพื้นป่าให้กลายเป็นทะเลเพลิงที่แผ่ขยายออกไปอย่างไม่หยุดยั้ง "เสียงหัวเราะมันหยุดไปแล้ว" มูนเอ่ยขึ้นกระทันหัน น้ำเสียงของเขาแทรกผ่านเสียงแผดเผาของเปลวเพลิง เซลีนเองก็สังเกตเห็นเช่นกัน เสียงหัวเราะเยาะอันน่าสะพรึงกลัวที่เคยดังก้องไปทั่วผืนป่า บัดนี้ได้เงียบสนิทลงแล้ว ความมืดที่เคยครอบงำป่าสนเน่าเปื่อยไม่ได้มืดมิดสมบูรณ์อีกต่อไป แสงสว่างจากเปลวเพลิงที่พวกเขาสร้างขึ้นได้ผลักดันเงามืดให้ถอยร่น และบัดนี้—เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่พวกเขาเข้ามา—แสงอาทิตย์ก็เริ่มลอดผ่านลงมาได้ เรือนยอดไม้เหนือศีรษะไม่ได้หนาทึบอีกต่อไป ต้นไม้ที่ถูกเผาไหม้ได้หักโค่นลง ทำให้เกิดช่องว่างในกลุ่มใบไม้ที่ผุพัง แสงสว่างจากธรรมชาติสาดแทรกลงมาตามช่องว่างเหล่านั้น ฉายส่องพื้นป่าเป็นลำแสงสีทองอร่าม ซึ่งดูราวกับความฝันหลังจากต้องอยู่ในความมืดมาเนิ่นนาน ความเงียบไม่ได้น่าอึดอัดอีกต่อไป มันถูกแทนที่ด้วยเสียงประทุของเปลวไฟอย่างต่อเนื่อง เสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดของต้นไม้ที่กำลังโค่นล้ม และเสียงหอบหายใจอันเหนื่อยอ่อนของพวกเขาเอง—เสียงปกติธรรมดาที่ให้ความรู้สึกเหมือนกลับสู่สามัญเมื่อเทียบกับความเงียบงันก่อนหน้านี้ เหล่าต้นไม้ปีศาจที่เหลือยังคงรุกคืบเข้ามา พยายามทำร้ายมูนและเซลีนอย่างต่อเนื่อง กลุ่มควันลอยขึ้นไปในอากาศ ถูกพาขึ้นไปโดยความร้อนของไฟ แล้วกระจายไปทั่วเกาะด้วยลมแรงที่ผู้ปลุกพลังทั้งสองได้สร้างขึ้น ในถิ่นฐานของเหล่าผู้ทรยศ ยาร่านั่งอยู่ข้างกองไฟกลาง มือของเธอเคลื่อนไหวไปตามความเคยชินเพื่อเตรียมเนื้อสำหรับปรุงอาหาร รอบตัวเธอ กราทิสและเหล่านักรบซาวีคนอื่นๆ ที่พวกเขาช่วยเหลือมาต่างก็ง่วนอยู่กับงานของตน—แล่เนื้อ ดูแลกองไฟ จัดระเบียบเสบียง ทว่าจิตใจของยาร่ากลับไม่ได้อยู่ที่นี่เลย มันวนเวียนอยู่กับความคิดถึงเซลีนและมูนตลอดเวลานับตั้งแต่ที่พวกเขาออกเดินทางไปยังป่าสนเน่าเปื่อย แม้ว่าทั้งคู่จะแข็งแกร่งอย่างเห็นได้ชัด แม้พลังของพวกเขาจะได้รับการพิสูจน์แล้วจากการต่อสู้กับนักล่าระดับสุดยอดของเกาะ เธอก็ไม่สามารถสลัดความกังวลที่คอยกัดกินในใจออกไปได้เลย จากใจผู้เขียน: เนื้อเรื่องช่วงนี้ใกล้จะจบลงแล้วในอีกไม่เกิน 10 ตอน อย่าพลาดเด็ดขาด รอติดตามชมว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไปนะครับ :)

React

พูดคุย