บทที่ 35: ไปที่สมาคมพ่อค้ากันเถอะ ในที่สุดผมก็มาถึงหน้าสมาคมพ่อค้าเสียที ไม่ว่าคุณจะคิดการใหญ่ถึงขั้นส่งออกสินค้า หรือแค่ต้องการเป็นเพียงซัพพลายเออร์รายย่อยที่คอยเติมสต็อกให้ร้านค้าเล็กๆ การมี "บัตรสมาชิกสมาคม" ก็ถือเป็นสิ่งบังคับที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะหากไม่มีสิ่งนี้ คุณก็จะถูกตราหน้าว่าเป็นพวกค้าของเถื่อนและถูกไล่ล่าจนไม่มีที่ยืนในโลกธุรกิจ! แม้จะบอกว่ามันจำเป็นอย่างยิ่งยวด... แต่ผมเพิ่งมารู้เอาวันนี้เองว่าต้องมีการ "สอบ" เพื่อคัดกรองสมาชิกด้วย หวังว่าการสอบคงไม่ได้มีแค่ครั้งเดียวในชีวิตนะ? ช่วยทำให้ผมสอบกี่ครั้งก็ได้ทีเถอะ ได้โปรด *กรุ๊งกริ๊ง* ทันทีที่ผมผลักบานประตู เสียงระฆังที่ให้ความรู้สึกเหมือนเดินเข้าร้านกาแฟก็ดังกังวานขึ้น สภาพภายในดูค่อนข้างกะทัดรัดเมื่อเทียบกับขนาดของเมือง พื้นที่จากโถงทางเข้าจนถึงเคาน์เตอร์นั้นพอๆ กับร้านสะดวกซื้อในโลกเก่า แม้อาคารจะมีสองชั้นและมีความลึกอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้มีผู้คนพลุกพล่าน บรรยากาศเงียบสงบราวกับห้องประชุมของเมืองเล็กๆ ในวันธรรมดาที่ไร้เทศกาล ที่เคาน์เตอร์มีพนักงานหญิงคนหนึ่งยืนอยู่ เธอฉีกยิ้มแบบมืออาชีพต้อนรับ แต่พอเห็นรูปลักษณ์อันแปลกประหลาดของผม คิ้วและมุมปากของเธอก็ถึงกับกระตุกไปวูบหนึ่ง โชคดีจริง... ถ้าชุดเกราะที่ดูเหมือนเสื้อโค้ทของผมเสร็จสมบูรณ์และได้สวมใส่อุปกรณ์ครบเซ็ต คงไม่เกิดเหตุการณ์น่ากระอักกระอ่วนแบบนี้แน่ แต่การที่เธอยังคงรักษาใบหน้ายิ้มแย้มเอาไว้ได้แม้จะเห็นสภาพผมแบบนี้ ต้องยอมรับเลยว่าเธอเป็นมืออาชีพตัวจริง! ถึงกับทำให้ผมน้ำตาซึมเลยทีเดียว ระดับความนิ่งเฉยของเธอเรียกได้ว่าใกล้เคียงกับพ่อบ้านของเรมแบรนดท์ไม่มีผิด พ่อบ้านคนนั้นไม่แม้แต่จะเปลี่ยนสีหน้าเลยสักนิด ตอนที่เขารับข้อความลายลักษณ์อักษรของผมไปอ่านโดยไม่ถามไถ่อะไรสักคำ จากนั้นผมจึงเขียนคำว่า "คุณอ่านออกไหม" ลงบนอากาศต่อหน้าเธอ เธอชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นรอยยิ้มแล้วตอบกลับมาว่า "อ่านออกค่ะ" "ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่าวันนี้ต้องการติดต่อธุระเรื่องใดคะ?" [ขออภัยนะครับ ผมกำลังคิดว่าจะสมัครเป็นสมาชิกสมาคมพ่อค้าครับ] "จอยน์เด โกไซมาสึ กะ?" (สมัครสมาชิกงั้นหรือคะ?) พนักงานสาวเอียงคอด้วยสีหน้าฉงนฉงาย ท่าทางนั้นดูดีไม่เบา... แอบเซ็กซี่นิดๆ ด้วยนะ เธออายุราวๆ 20 ปีเห็นจะได้ ใบหน้าดูมีเสน่ห์นิ่งสงบชวนมอง ทำให้นึกถึงนักแสดงหญิงคนหนึ่งที่ผมดันจำชื่อไม่ได้... ช่างเถอะ ในโลกนี้ใครๆ ก็ดูเหมือนนักแสดงกันไปหมด ผมควรเลิกเปรียบเทียบเสียที แถมตั้งแต่มาที่เมืองซิก (Tsige) นี้ ผมก็เริ่มเจอคนที่หน้าตาใกล้เคียงกับผมมากขึ้นเรื่อยๆ... ถึงจะเป็นพวกมนุษย์สัตว์อย่างพวกตัวตุ่นหรือแรคคูนก็เถอะ "จากที่ดู คุณเป็นจอมเวทสินะคะ? ขออภัยที่เสียมารยาท ตอนนี้คุณกำลังทำงานให้ที่ไหนอยู่หรือเปล่าคะ?" [ไม่ครับ ตอนนี้ผมลงทะเบียนเป็นนักผจญภัยไว้ที่เดียว] คำว่า "นักผจญภัย" นี่มันสะดวกจริงๆ ให้ความรู้สึกไม่ต่างจากคำว่า "พนักงานพาร์ทไทม์" แถมยังดูดีกว่ามากด้วยเหตุผลบางประการ "นักผจญภัยงั้นหรือคะ...? หมายความว่าคุณไม่ได้สังกัดบริษัทไหน และเป็นมือใหม่ที่เพิ่งมาสมัครเข้าสมาคมสินะคะ?" [ใช่ครับ พอดีโชคดีได้ของแปลกๆ มาบ้างเลยคิดว่าจะลองทำธุรกิจดูด้วยตัวเอง เลยแวะมาที่นี่ครับ] "ถ้าอย่างนั้น คุณจะใช้วิธีนำสินค้ามาขายผ่านเส้นทางการค้าของเราแทนก็ได้นะคะ" นั่นสินะ เราสามารถใช้เส้นทางการค้าเพื่อสร้างรายได้ได้ด้วย นี่มันโลกแบบไหนกันเนี่ย? หรือผมแค่โง่เรื่องพื้นฐานกันแน่? แต่จากท่าทีของเธอ เรื่องแบบนี้คงเป็นเรื่องปกติสินะ อย่างไรก็ตาม ความตั้งใจที่อยากจะเป็นพ่อค้าของผมนั้นแน่วแน่ ผมต้องแสดงให้เธอเห็นว่าผมต้องการสมัครเป็นสมาชิกจริงๆ [ขอบคุณครับ แต่ผมอยากใช้ชีวิตในฐานะพ่อค้ามากกว่านักผจญภัยครับ] "แต่ว่า... ถ้าคุณปิดบังใบหน้าแบบนั้น และไม่สามารถพูดภาษาทั่วไปได้ ถึงแม้จะสอบผ่านข้อกำหนดอื่นๆ แต่ในโลกธุรกิจที่ความเชื่อใจคือทุกสิ่ง การทำแบบนี้มัน..." ...หือ? มีปัญหาอะไรอย่างนั้นหรือ? หรือเธอแค่กำลังกังวลแทนผมเพราะสภาพภายนอก? เธอเป็นคนดีใช้ได้เลยนี่นา ถึงผมจะไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกผ่านน้ำเสียง แต่ผมอ่านภาษากายและสีหน้าของเธอได้ ผมไม่รู้สึกถึงเจตนาร้ายเลยแม้แต่น้อย ที่ผมระแวงไปก่อนหน้านี้ว่าเธอรังเกียจ คงเป็นเพราะอคติของผมเอง น่าอายจริงๆ ที่เพิ่งจะโดนร้านเรมแบรนดท์มองว่าเป็นนักต้มตุ๋นมาหยกๆ [ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ ผมมีผู้ติดตามอยู่สองคน ดังนั้นในกรณีที่แย่ที่สุด ผมอาจจะไม่ออกหน้าด้วยตัวเองก็ได้ แต่ที่สำคัญกว่านั้น ช่วยอธิบายเรื่องการสอบและข้อกำหนดต่างๆ ให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ?] "มีผู้ติดตามงั้นหรือคะ เข้าใจแล้วค่ะ เป็นความกังวลที่ไร้สาระของฉันเอง ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ ต้องขออภัยด้วยที่เสียมารยาท" หลังจากนั้นพนักงานสาวก็อธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับการสอบและเงื่อนไขต่างๆ การสอบสามารถทำได้ตลอดเวลา ยกเว้นช่วงนอกฤดูกาล ซึ่ง "ฤดูกาล" ที่ว่าคือช่วงต้นฤดูร้อนที่บรรดาบริษัทใหญ่ๆ มักจะส่งคนมาสอบพร้อมๆ กันเป็นจำนวนมาก ส่วนตอนนี้เป็นช่วงฤดูใบไม้ร่วง คนสอบเลยไม่ค่อยเยอะ ซึ่งผมก็ดีใจที่ได้รู้ว่ามาสอบตอนไหนก็ได้ การสอบแบ่งเป็นสองรอบ คือภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติ (การจัดหาวัตถุดิบ) ซึ่งภาคปฏิบัติจะเป็นการทดสอบทักษะไหวพริบในฐานะพ่อค้า ส่วนภาคทฤษฎีจะมีตำราจากสมาคมให้ศึกษาล่วงหน้า ซึ่งตำราที่ว่านี้ก็คือสารานุกรมเล่มหนาที่ใช้เป็นคู่มืออ้างอิงมากกว่าจะเป็นหนังสือติวสอบโดยเฉพาะ นอกจากนี้ยังมีค่าธรรมเนียมสอบ ค่ามัดจำ และค่าสมาชิกรายปี... พูดง่ายๆ คือต้องใช้เงินนั่นแหละ สมกับเป็นสมาคมพ่อค้าจริงๆ ถ้าไม่มีทุนทรัพย์เพียงพอก็คงไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วม เราสามารถสอบซ่อมกี่ครั้งก็ได้ แต่ทุกครั้งต้องจ่ายค่าธรรมเนียม และถ้าสอบตกจะต้องเว้นระยะไปอีกครึ่งปีค่อยมาสอบใหม่ได้ คนที่สอบตกสัก 1-2 ครั้งมักจะวนกลับมาสอบซ่อมในช่วงต้นฤดูร้อน อืม... ถ้าตกแล้วต้องรอตั้งครึ่งปี แบบนี้ขืนลองสอบมั่วๆ ตอนนี้คงไม่ดีแน่ [งั้นผมขอซื้อตำราเล่มนั้นสักเล่มได้ไหมครับ?] "อา ได้ค่ะ ราคา 2 เหรียญทองค่ะ" แพงหูฉี่! นี่จะบอกว่าตำรานี้ราคาเท่ากับสองหมื่นเยนเลยเหรอ?! นี่มันหนังสือตำราเรียนหรือสมบัติชาติกันเนี่ย! เดี๋ยวก่อน... หรือว่าในโลกนี้กระดาษมันหายาก? หนังสือนี่ถึงมีราคาสูงนัก ก่อนหน้านี้ตอนไปร้านเรมแบรนดท์ ผมก็เห็นหนังสือพวกนั้นอยู่ในสภาพขาดวิ่น ผมลองอ่านดูก็เหมือนกับบันทึกลายมือเสียมากกว่า แม้จะไม่รู้ราคาแต่คงไม่ใช่ถูกๆ แน่ ช่างเถอะ... ไม่มีทางเลือก "เอ่อ ถ้าลำบากใจไม่ต้องฝืนซื้อก็ได้นะคะ คุณสามารถจ้างคนจากบริษัทอื่นมาช่วยสอนแทนก็ได้ค่ะ" เห็นผมตัวสั่นเพราะราคา เธอคงคิดว่าผมไม่มีเงินจ่าย พนักงานสาวส่งยิ้มแห้งๆ พร้อมเสนอทางเลือกอื่นให้ แต่การใช้วิธีนั้นข้อมูลที่ได้รับอาจจะไม่แม่นยำนัก และในฐานะคนที่กะจะปักหลักอยู่ที่นี่ระยะยาว ผมควรมีตำราเล่มนี้ไว้ดีที่สุด เอาเถอะ ถ้ามันคุ้มค่าผมก็ยินดีจ่าย ผมยังพอมีเงินเหลือจากการขายกล่องอัญมณี (ลูกไม้) อยู่บ้าง แถมพรุ่งนี้ก็จะได้เงินค่าภาษีจากการส่งมอบดวงตาของรูบี้-อาย (แม้โลกนี้จะไม่มีระบบภาษีก็เถอะ) อีกตั้งเยอะ ตั้งแต่มาโลกนี้ ผมยังไม่เคยสัมผัสรสชาติของการเป็นคนจนเลยแฮะ... นี่น่าจะเป็นไม่กี่อย่างที่ดีในโลกนี้ [ไม่เป็นไรครับ 2 เหรียญทองใช่ไหม? นี่ครับ...] ผมหยิบเหรียญทอง 2 เหรียญวางบนเคาน์เตอร์อย่างใจเย็น พนักงานสาวดูจะตกตะลึงจนตาค้างไปชั่วขณะ ที่สายตาประเมินคนของเธอคาดการณ์ผิดพลาด เธอรับเงินไปพร้อมกับยื่นหนังสือให้ผมด้วยท่าทางงุนงง เอาล่ะ มาดูกันหน่อยซิว่าข้างในมีอะไรบ้าง? *พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ*~ *พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ*~ *พรึ่บ*~ เอ๊ะ? นี่มัน... *พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ*~ *ปึก* (ปิดหนังสือ) [เอ่อ... ผมขอสอบเดี๋ยวนี้เลยได้ไหมครับ?] "ฮะ?!?" พนักงานสาวหลุดอุทานออกมาเสียงดังสนั่นจนก้องไปทั่วทั้งสมาคม!