บทที่ 2 — เซียน ขณะที่รถม้าวิ่งตะบึงไปตามท้องถนน ร่างของหวังหลินสั่นสะเทือนตามพื้นดินที่ขรุขระ ในอ้อมแขนของเขาคือห่อสัมภาระที่บรรจุความหวังทั้งหมดของบิดามารดาเอาไว้ เขากำลังจำพรากจากหมู่บ้านที่อาศัยมาตลอด 15 ปี การเดินทางครั้งนี้ไม่ได้สั้นนัก หวังหลินเอนกายลงและหลับไปในรถม้า ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด เขาถูกสะกิดเบาๆ ให้ตื่นขึ้น เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นอาสี่ที่กำลังมองมาด้วยรอยยิ้มพลางถามว่า "เถี่ยจู้ เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้างที่ต้องจากบ้านเป็นครั้งแรก?" หวังหลินสังเกตเห็นว่ารถม้าหยุดลงแล้ว เขาจึงยิ้มและตอบว่า "ไม่ได้รู้สึกอะไรมากนักครับ แค่กังวลนิดหน่อยเพราะไม่รู้ว่าจะถูกเลือกโดยท่านเซียนหรือไม่" อาสี่หัวเราะออกมาแล้วตบไหล่เถี่ยจู้ "เอาเถอะ อย่าคิดมากเลย นี่คือบ้านของอา เจ้าไปพักผ่อนก่อน แล้วพรุ่งนี้เช้าอาจะพาเจ้าไปพบครอบครัวใหญ่" เมื่อก้าวลงจากรถม้า หวังหลินยืนอยู่หน้าบ้านหลังคามุงกระเบื้อง เขาเดินตามอาสี่เข้าไปในห้อง หวังหลินนั่งอยู่บนเตียงแต่ไม่อาจข่มตาหลับได้ ภาพคำพูดของพ่อแม่ หมู่บ้าน และเหล่าญาติพี่น้องพุ่งพล่านอยู่ในหัว เขาถ