Chapter 10: การฝึกฝน ข่าวเรื่องที่เกรย์จะเข้ารับการทดสอบแพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองอย่างรวดเร็ว เกรย์ค่อนข้างเป็นที่รู้จักในเมืองนี้เนื่องจากเขาไม่ใช่ผู้ใช้ธาตุ ผู้คนต่างไม่คาดคิดว่าเกรย์จะยังมีความหวังที่จะปลุกพลังธาตุของตนเองขึ้นมาได้ เวลาล่วงเลยมานานขนาดนี้แล้ว เขายังคิดว่าตนเองจะปลุกพลังได้อีกหรือ บางคนมองโลกในแง่ร้ายและรู้สึกว่าเกรย์เพียงแค่อยากทำตัวให้เป็นที่ตลกขบขันเท่านั้น ในขณะที่บางคนก็รู้สึกว่าอาจจะมีโอกาสที่เขาจะปลุกพลังได้สำเร็จ พวกเขาต่างอดใจรอให้ถึงการทดสอบครั้งถัดไปไม่ไหว ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น แต่ที่รู้แน่ๆ คือจะต้องมีเหตุการณ์สนุกๆ เกิดขึ้นอย่างแน่นอน และพวกเขาทุกคนต่างก็เฝ้ารอที่จะได้เห็นมัน ผู้คนเกลียดความน่าเบื่อ ดังนั้นเมื่อพวกเขารู้ว่ากำลังจะมีเรื่องน่าตื่นเต้นเกิดขึ้น พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกคึกคัก พวกเขาไม่สนหรอกว่ามันจะเป็นโชคร้ายของผู้อื่นหรือไม่ ตราบใดที่มันไม่ส่งผลกระทบต่อตัวพวกเขาเอง ทุกอย่างก็ถือว่าใช้ได้ ไม่มีเหตุการณ์สำคัญใดๆ เกิดขึ้นในเมืองนี้นับตั้งแต่สมัยที่โจนาสเริ่มมีชื่อเสียง และเกรย์ตกอับในช่วงการทดสอบเมื่อ 3 ปีก่อน ถึงแม้การที่เกรย์จะกลับไปทดสอบใหม่อีกครั้งจะไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แต่มันก็มากพอที่จะเป็นหัวข้อสนทนาให้พวกเขาได้พูดถึงกันไปอีกพักหนึ่ง ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไรก็ตาม เกรย์เริ่มการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้ สมาธิทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับการทำความเข้าใจธาตุสายฟ้า ก่อนจะเริ่มเขาก็รู้อยู่แล้วว่ามันจะต้องยากลำบาก แต่ในตอนนี้เขากำลังก่นด่าชายคนนั้นอยู่ในใจที่ไม่ยอมบอกเขาว่ามันยากแค่ไหนกันแน่ อันที่จริง ชายคนนั้นบอกเขาไว้อย่างชัดเจน แต่ตอนนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจมากนัก จึงไม่คิดว่ามันจะยากเย็นอะไร เขาอยู่ในสภาวะตื่นเต้นจนเกินไป ชายคนนั้นจึงไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะจำทุกสิ่งที่ถูกบอกมาได้อย่างแม่นยำ “เวรเอ๊ย! มันเป็นไปไม่ได้ ฉันศึกษาเรื่องนี้มานานขนาดนี้แล้วแต่ยังไม่มีผลลัพธ์อะไรเลย” เกรย์รู้สึกท้อแท้ ใครจะไปคิดว่าการทำความเข้าใจธาตุจะเป็นเรื่องยากเย็นขนาดนี้ ที่แย่ไปกว่านั้นคือ นี่เป็นธาตุที่เขาเข้ากันได้ด้วยซ้ำ แล้วถ้าเป็นธาตุอื่นล่ะจะยากขนาดไหน ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่อยากจะรู้ในเร็วๆ นี้แน่นอน ตลอด 3 วันที่ผ่านมา เกรย์เข้าไปในพื้นที่แห่งความโกลาหลเพื่อพยายามทำความเข้าใจธาตุสายฟ้า แต่กลับไม่มีความคืบหน้าใดๆ เลย เขามองมันจนกระทั่งแม้แต่ตอนหลับตา สิ่งที่เห็นก็ยังมีแต่ภาพสายฟ้า เกรย์ออกจากพื้นที่แห่งความโกลาหลและพยายามผ่อนคลายจิตใจ เขาค่อยๆ เริ่มคิดถึงสายฟ้าและธรรมชาติของมัน แต่ผ่านไป 1 ชั่วโมง เขาก็ไม่ได้อะไรเลย ‘ฉันจะต้องเอาตัวไปอับอายขายหน้าต่อหน้าทุกคนอีกครั้งหรือเปล่า’ แม้ว่าเขาจะปลุกพลังธาตุได้แล้ว แต่เขาก็กำลังจะเลยช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการบ่มเพาะไปแล้ว สิ่งเดียวที่อาจจะช่วยเขาได้คงเป็นธาตุหายากของเขา แต่เขาไม่ต้องการแบบนั้น เขาต้องการเข้าสถาบันด้วยอันดับที่ดี พรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม และด้วยความภาคภูมิใจ นักเรียนคนอื่นๆ จะรู้สึกอย่างไรถ้าคนที่ถูกเรียกว่าเป็นพวก ‘มาสาย’ ยังมีพรสวรรค์ต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้ เขาคงตกเป็นตัวตลกอีกจนได้ เกรย์สงบจิตสงบใจลง เขายังมีเวลา ไม่จำเป็นต้องคิดถึงเรื่องทั้งหมดนี้ในตอนนี้ เขาไม่อยากให้สิ่งใดมาบั่นทอนกำลังใจ ดังนั้นนี่จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด การกำจัดความคิดด้านลบอาจเป็นเรื่องยาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ (ยกเว้นเสียแต่ว่าคุณกำลังซึมเศร้าอย่างหนัก ซึ่งในกรณีนั้นมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย) มาร์ธาเป็นกังวลเรื่องเกรย์น้อยลงตั้งแต่นางรู้ว่าเขาสามารถปลุกพลังธาตุได้ ถึงแม้พรสวรรค์จะต่ำ แต่ก็ไม่สำคัญเท่าความสามารถพิเศษของเขานางรู้อยู่แล้วว่าตราบใดที่เกรย์ตั้งใจแน่วแน่ เขาจะต้องทำสำเร็จแน่นอน นางรู้ดีว่าลูกชายเป็นคนดื้อรั้นแค่ไหนเวลาที่เขาต้องการอะไร และนางก็รู้ด้วยว่าเกรย์ต้องการสิ่งนี้มากเพียงใด คนไม่กี่คนที่สนิทกับนางเริ่มหยิบยกเรื่องที่เกรย์ต้องการกลับไปทดสอบอีกครั้งขึ้นมาพูดคุย และบางคนถึงกับแนะนำให้นางห้ามเขาเสีย พวกเขารู้สึกว่าถ้าผลลัพธ์ออกมาเหมือนเดิม เกรย์อาจจะสติแตกจริงๆ ก็ได้ เขาผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา หากผลการทดสอบยังคงแสดงให้เห็นว่าเขาไม่มีความสัมพันธ์กับธาตุอีก ผลลัพธ์ที่ตามมาอาจจะเลวร้ายยิ่งกว่าครั้งแรกเสียอีก นางบอกทุกคนว่ามันไม่ใช่การตัดสินใจของนาง และเกรย์ก็ไม่ใช่เด็กแล้ว เขาสามารถตัดสินใจบางอย่างด้วยตัวเองได้ในตอนนี้ ในเมื่อเขาบอกว่าต้องการกลับไปทดสอบ เขาก็ต้องมีเหตุผลของเขาแน่นอน และเขาก็ได้รับรองกับนางแล้วว่าไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร มันจะไม่ส่งผลกระทบต่อเขามากนัก พวกเขาจ้องมองนางและรู้สึกว่านางเองก็มุทะลุไม่ต่างจากลูกชาย บางคนถึงกับเดินจากไปอย่างโกรธเคืองเพราะคิดว่านางไม่ยอมฟังสิ่งที่พวกเขาต้องการจะสื่อ มาร์ธาไม่ได้พยายามรั้งพวกเขาไว้ นางรู้ดีว่าพวกเขามีเจตนาดีต่อตัวนาง แต่วันหนึ่งเมื่อเวลามาถึง พวกเขาจะเข้าใจเอง นางเห็นว่าเกรย์พยายามอย่างหนักในการทำความเข้าใจธาตุเพื่อเพิ่มพูนพรสวรรค์ของตนเอง ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม นางรู้สึกมีความสุขมากที่ได้เห็นเกรย์ขยันหมั่นเพียรเช่นนี้ ในระหว่างมื้อค่ำ เกรย์เล่าให้นางฟังว่าการทำความเข้าใจธาตุนั้นยากเย็นเพียงใด “ลูกไม่ได้คาดหวังว่าจะประสบความสำเร็จทันทีที่เริ่มหรอกใช่ไหม ทุกสิ่งต้องใช้เวลาและความพากเพียร ไม่มีใครตื่นขึ้นมาแล้วประสบความสำเร็จในชั่วข้ามคืนหรอกนะ ลูกอาจจะมีพรสวรรค์แต่ถ้าขี้เกียจ คนที่มีพรสวรรค์ระดับปานกลางที่ขยันหมั่นเพียรก็ย่อมต้องแซงหน้าลูกอยู่ดี จงพยายามทำให้ดีที่สุด อย่าได้เอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับผู้อื่น เบื้องหลังของผู้ที่ประสบความสำเร็จทุกคน ล้วนเต็มไปด้วยวันเวลาที่ทุ่มเททำงานหนักอย่างแท้จริง จำไว้นะ ผู้คนไม่สนใจหรอกว่ากระบวนการต่อสู้เป็นอย่างไร พวกเขาสนใจแค่ผลลัพธ์เท่านั้น” มาร์ธาให้คำแนะนำอย่างนุ่มนวล นางรู้ว่าสิ่งที่เกรย์ต้องการในตอนนี้คือเวลา เมื่อมีเวลาเขาก็จะสามารถบรรลุทุกอย่างได้ นางจึงอยากให้แน่ใจว่าเขาจะไม่เร่งรีบทำสิ่งต่างๆ จนเกิดความผิดพลาด เกรย์มองหน้าแม่ของเขาอยู่นาน คำพูดเหล่านั้นดังก้องอยู่ในหัวของเขาไม่หยุด บางครั้งเขารู้สึกว่าแม่ของเขามีความเฉลียวฉลาดเกินวัยไปมาก แต่เขาไม่เคยพูดออกไปหรอก เขารู้ดีว่าแม่ของเขาดุร้ายแค่ไหน มีอยู่ครั้งหนึ่งที่นางแช่แข็งพ่อของเขาเพียงเพราะพวกเขากำลังโต้เถียงกัน (มาร์ธาเป็นผู้ใช้ธาตุน้ำ ดังนั้นนางจึงมีความสามารถในการแช่แข็งสิ่งต่างๆ ได้ด้วย) นางไม่เคยบอกเขาว่านางอยู่ในระดับไหน หรือมีพรสวรรค์ระดับใด แต่เขารู้ดีว่ามันไม่ต่ำกว่าสีม่วงอย่างแน่นอน หรืออาจจะสูงกว่านั้นเสียด้วยซ้ำ แต่เขาก็เกรงกลัวนางอย่างไม่ต้องสงสัย หรือจะใช้คำว่า ‘เคารพ’ น่าจะเหมาะสมกว่า เกรย์ไม่เคยพยายามทำให้นางขุ่นเคืองใจ เพราะถ้าทำอย่างนั้น นางจะแช่แข็งขาของเขาติดกับพื้นและตามคำพูดของนางคือนางกำลัง ‘ฝึก’ เขาอย่างเต็มที่ ด้วยวิธีนั้น เขาจึงไม่มีทางหนีไปไหนได้เลย (หลังจากถึงขั้นตอนหนึ่งของการบ่มเพาะ ผู้ใช้ธาตุจะสามารถควบคุมธาตุของตนเองได้ดียิ่งขึ้นและจะมีความสามารถในการโจมตีระยะไกล กล่าวให้ง่ายที่สุดคือพวกเขาสามารถสำแดงธาตุออกมาเพื่อโจมตีและป้องกันได้ และเมื่ออยู่ในสถานที่ที่มีธาตุนั้นๆ อยู่มากมาย พวกเขาก็จะได้เปรียบคนอื่นๆ)