บทที่ 37: ออกเดินทาง คลังอาวุธตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของห้องสมุด ไม่นานนัก เกรย์ก็มาถึงอาคารชั้นเดียวแห่งหนึ่ง ที่หน้าประตูมีผู้ดูแลนั่งประจำการอยู่ คอยตรวจสอบตัวตนและระดับพลังของนักเรียนก่อนจะอนุญาตให้เข้าไปภายใน ผู้ดูแลนั่งทำหน้าเบื่อหน่ายเช่นเคย นักเรียนส่วนน้อยเท่านั้นที่สนใจใช้อาวุธ เนื่องจากอาวุธส่วนใหญ่ถูกนำไปใช้ในการต่อสู้ระยะประชิด เขาเลิกคิ้วขึ้นเมื่อสังเกตเห็นใครบางคนกำลังมุ่งหน้ามาทางอาคาร "สวัสดีครับ ผมต้องการเลือกอาวุธสักชิ้น" เกรย์กล่าวด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร "โอ้ บัตรประจำตัวนักเรียนของเธอด้วย" ผู้ดูแลทำเสียงประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามถึงบัตร เกรย์หยิบบัตรนักเรียนออกมาส่งให้ หลังจากตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว เขาก็เช็กระดับพลังของเกรย์โดยใช้พลังงานวิญญาณเพื่อรับประกันว่าเด็กหนุ่มได้บรรลุเงื่อนไขแล้ว "ตกลง เข้าไปได้ อนุญาตให้เลือกอาวุธได้เพียงชิ้นเดียวเท่านั้น" เขาพูดพลางส่งบัตรคืนให้ เกรย์เก็บบัตรเข้าที่ก่อนจะเดินผ่านผู้ดูแลเข้าไปแล้วเปิดประตู อาวุธทุกสีและทุกประเภทปรากฏแก่สายตา ทั้งดาบ กระบี่ หอก ง้าว ทวน ขวาน ค้อน มีดสั้น... ทุกอย่างอยู่ที่นั่น อาวุธส่วนใหญ่เปล่งประกายสีสันอันน่าตื่นตา แต่ก็มีบางชิ้นที่ดูหม่นหมองและไร้ซึ่งแสงสว่างถูกวางทิ้งไว้ตามมุมห้อง ทันทีที่เกรย์ก้าวเข้าไป เขารู้สึกได้ถึงสายลมเย็นยะเยือกที่พัดปะทะเข้าหาตัว กลิ่นอายเหล่านั้นมีทั้งแบบโปร่งใส สง่างาม คมกริบ หรือดุดัน เกรย์จ้องมองอาวุธเหล่านั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไป 'ฉันว่าฉันเลือกมีดสั้นดีกว่า' เกรย์คิด เพราะเขาเริ่มคุ้นเคยกับการใช้มีดสั้นหินแกะสลักของตัวเองแล้ว เขาจึงคิดว่าในเมื่อต้องเลือกอาวุธใหม่ เขาควรเลือกสิ่งที่ถนัดมือ ท่ามกลางอาวุธมากมายภายในอาคาร ดาบมีจำนวนมากที่สุด มีดาบหลายร้อยชนิดวางเรียงราย ส่วนชั้นวางมีดสั้นนั้นตั้งอยู่ใกล้กับชั้นวางดาบ สายตาของเกรย์กวาดมองมีดสั้นแต่ละประเภทอย่างละเอียด แต่หลังจากไล่ดูจนครบ เขาก็ตัดสินใจหันไปดูชั้นวางดาบแทนเนื่องจากยังไม่พบมีดเล่มไหนที่ถูกใจ ในทันใดนั้น สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับมีดสั้นคู่หนึ่งที่แขวนไว้ข้างชั้นวางดาบ มีดทั้งสองเล่มถูกแขวนไขว้กันอยู่บนผนัง เกรย์เดินเข้าไปใกล้และสัมผัสฝักมีดก่อนจะชักมีดออกมาเล่มหนึ่ง เขาพินิจพิจารณาใบมีดครู่หนึ่ง ความยาวรวมของใบมีดอยู่ที่ห้าสิบหกเซนติเมตร ด้ามจับยาวสิบหกเซนติเมตร ทำจากโลหะและจับได้ถนัดมือ มีลวดลายดวงดาวสลักอยู่บนใบมีดซึ่งทำให้ดูสวยงาม มันมีความคมกริบ ฝักมีดทำจากหนังอย่างดีและมีสายรัดสามเส้นที่ด้านหลังซึ่งสามารถติดเข้ากับเข็มขัดได้ หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วน เกรย์ตัดสินใจเลือกมีดสั้นคู่นี้เพราะมันคล้ายกับมีดสั้นทั่วไป เพียงแต่ยาวกว่า เขาหยิบมีดทั้งสองเล่มก่อนจะเดินออกจากอาคาร เมื่อออกมาข้างนอก เขาก็ตรงไปหาผู้ดูแลเพื่อลงทะเบียนอาวุธที่เลือกมา เมื่อเห็นเกรย์เดินถือมีดสั้นออกมา ผู้ดูแลก็ประหลาดใจอย่างมาก ผู้ใช้ธาตุไม่ค่อยใช้อาวุธกันสักเท่าไหร่ และหากต้องใช้ พวกเขามักจะเลือกอาวุธที่มีระยะโจมตีไกล เช่น หอก ง้าว ดาบ หรือธนู แต่เกรย์กลับเลือกมีดสั้น ซึ่งนั่นหมายความว่าเขาจำเป็นต้องเข้าถึงตัวศัตรูในระยะประชิดก่อนถึงจะใช้งานได้ แม้ว่าจะมีวิชาที่ใช้ควบคู่กับอาวุธอยู่บ้าง แต่ผู้ดูแลไม่คิดว่าเกรย์จะมีโอกาสเข้าถึงวิชาเหล่านั้น "ผมเอาชุดนี้ครับ" เกรย์กล่าวพลางโชว์มีดให้ผู้ดูแลดู "แน่ใจนะ?" ผู้ดูแลถาม "ครับ" เกรย์พยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม "ตกลง" ผู้ดูแลลงทะเบียนมีดสั้นให้ก่อนจะส่งคืนให้เกรย์ เกรย์รับมีดมาอย่างมีความสุขแล้วเดินกลับบ้านพัก เขาวางแผนที่จะทำความคุ้นเคยกับมีดสั้นก่อนจะออกเดินทางในวันพรุ่งนี้ มีดสั้นเป็นอาวุธประเภทใบมีดที่แลกเปลี่ยนระยะโจมตีและพลังทำลายเพื่อความเร็ว ใบมีดสามารถใช้ฟัน ถาก แทง ตัด คว้าน เฉือน และปัดป้อง อีกทั้งยังมีความยืดหยุ่นและควบคุมง่าย ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเรียนรู้และฝึกฝนได้ไม่ยาก ความยืดหยุ่นของใบมีด ความสามารถในการรุกและรับ รวมถึงความง่ายในการฝึกฝน เป็นคุณสมบัติที่อาวุธอื่นไม่สามารถเทียบได้ ยกเว้นเพียงดาบเท่านั้น เกรย์เริ่มฝึกฝนกับมีดสั้นทันทีที่กลับถึงบ้าน เนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องใช้อาวุธทั้งสองมือ เขาจึงต้องทำความคุ้นเคยกับพื้นฐานให้ดีก่อนออกเดินทาง เขาถือมีดด้วยการจับแบบหงายมือ โดยให้มือข้างหนึ่งวางตำแหน่งเหลื่อมจากอีกข้างเล็กน้อย เขาพยายามโจมตีด้วยทั้งสองมือรวมถึงฝึกการป้องกัน แม้ว่าจะอยู่เพียงลำพัง แต่การฝึกด้วยตัวเองก็ไม่ใช่เรื่องยาก หลังจากพยายามนับครั้งไม่ถ้วน ในที่สุดเขาก็เริ่มจับจังหวะได้ ตอนนี้เขาสามารถใช้มีดเล่มหนึ่งป้องกันขณะที่อีกเล่มโจมตีไปพร้อมกันได้แล้ว แน่นอนว่าเขาคงไม่รู้แน่ชัดจนกว่าจะได้ลองใช้ในสนามรบจริง หลังจากฝึกฝนกับมีดสั้นเสร็จ เขาก็เริ่มฝึกวิชาธาตุต่อ เขาจำเป็นต้องนำวิชาเหล่านี้ไปคืนก่อนจะออกเดินทางในวันพรุ่งนี้ เกรย์อาจถือได้ว่าเป็นพวกบ้าฝึกซ้อมเนื่องจากตารางการฝึกที่หนักหน่วง เขามีเวลาทำอย่างอื่นน้อยมากเพราะต้องฝึกเกือบตลอดทั้งวัน เกรย์เข้านอนเร็วเพราะต้องไปทำภารกิจในวันรุ่งขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องออกเดินทางเพียงลำพัง ซึ่งอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นเพราะที่ผ่านมาเขาอาศัยอยู่ในเมืองเรดซิตี้มาเกือบตลอดเวลาก่อนจะเข้าเรียนที่สถาบันลูนาร์ เช้าวันต่อมา เขาตื่นขึ้นมาด้วยความกระปรี้กระเปร่าและเตรียมตัวสำหรับการเดินทาง เขาพกมีดสั้นในฝักที่คาดไว้ที่ด้านหลังโดยหันด้ามลง เขาหยิบกระเป๋าใบเล็กที่เก็บเงินทั้งหมดไว้ หลังจากนับดู เขาก็พบว่าตนเองมีเงินไม่พอซื้อม้าสำหรับการเดินทาง หากไม่มีม้า เขาต้องใช้เวลาเกือบสามวันกว่าจะถึงภูเขามิสตี้ "ฉันคงต้องหาวิธีหาเงินระหว่างทางบ้างแล้ว" เกรย์พูดกับตัวเองขณะเดินออกจากหอพัก เขาตรงไปที่ห้องสมุดเพื่อคืนวิชาที่ยืมมาก่อนจะมุ่งหน้าไปยังทางออกของสถาบัน