บทที่ 42: วายุหมาป่า *ตึง!* “โฮ่ง!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดหลุดออกมาจากปากของเจ้าสัตว์ร้ายที่กระเด็นออกไป ร่างของมันกระแทกเข้ากับต้นไม้ใกล้เคียงอย่างแรง เมื่อมองดูใกล้ๆ จะเห็นรอยแผลจากการถูกฟันหลายจุดตามร่างกายของมัน สัตว์ร้ายตัวนี้คือ วายุหมาป่า โดยปกติแล้วพวกมันจะเติบโตไปจนถึงระดับปลายของอาณาจักรเวทมนตร์ และยังมีบันทึกด้วยว่าวายุหมาป่าบางตัวสามารถทะลวงเข้าสู่อาณาจักรต้นกำเนิดได้ ทว่าวายุหมาป่าตัวนี้ไม่ได้เก่งกาจนัก มันยังอยู่เพียงแค่จุดสูงสุดของอาณาจักรหลอมรวม และยังไม่สามารถใช้ ‘ใบมีดวายุ’ ซึ่งเป็นท่าไม้ตายอันโดดเด่นของพวกมันได้ โดยทั่วไปแล้ววายุหมาป่าจะเคลื่อนไหวกันเป็นฝูง แต่น่าแปลกที่ตัวนี้กลับอยู่เพียงลำพัง เนื่องจากได้รับบาดเจ็บหลายแห่ง หมาป่าตัวนี้จึงสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปแล้ว มันเพียงแค่นอนนิ่งอยู่บนพื้นและจ้องมองมนุษย์ที่กำลังเดินเข้ามาหาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง มนุษย์ผู้นั้นยืนอยู่หน้าหมาป่าก่อนจะมอบการโจมตีตัดสิน ปิดชีพมันด้วยการแทงเข้าที่หัวอย่างง่ายดาย “นี่เป็นแค่สัตว์ร้ายระดับอาณาจักรหลอมรวมแท้ๆ แต่กลับรับมือยากขนาดนี้” เสียงของเด็กหนุ่มพึมพำอย่างหัวเสีย เกรย์เดินทางเข้ามาในภูเขาลึกกว่าสี่กิโลเมตรแล้ว ว่ากันว่าภูเขาหมอกนั้นครอบคลุมพื้นที่ยาวกว่าเจ็ดร้อยกิโลเมตรและกว้างกว่าสามร้อยกิโลเมตร เกรย์ยังคงอยู่ในเขตชั้นนอกของภูเขา จากข้อมูลที่เขารวบรวมมา หากผ่านหลักหนึ่งร้อยห้าสิบกิโลเมตรไปได้ เขาจะเริ่มพบเห็นสัตว์ร้ายในระดับต้นของอาณาจักรเวทมนตร์ ยิ่งลึกเข้าไปเท่าไร สัตว์ร้ายก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น แต่ก็มีการกล่าวขานกันว่ามีสัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งบางตัวหลงเข้ามาในเขตชั้นนอกของภูเขาเช่นกัน เว้นแต่ว่าคุณจะโชคร้ายจริงๆ คุณก็น่าจะไม่พบพวกมัน สัตว์เวทมนตร์มีความเกลียดชังต่อมนุษย์อย่างรุนแรงมาโดยตลอด และมักมีนโยบายฆ่าทิ้งทันทีที่พบเจอ มนุษย์เองก็ล่าสัตว์พวกนี้ด้วยเหตุผลที่แตกต่างกันไป นี่เป็นวงจรที่ดำเนินมาเนิ่นนานและจะดำเนินต่อไปอีกเรื่อยๆ เป็นการต่อสู้อย่างต่อเนื่องระหว่างมนุษย์และสัตว์เวทมนตร์ แม้จะกล่าวกันว่ามนุษย์ได้เปรียบกว่า แต่ก็ยังมีสัตว์ร้ายบางชนิดที่พวกเขาไม่กล้าสังหารโดยพลการ เกรย์ได้ปะทะกับสัตว์ร้ายมาแล้วหกตัว ซึ่งทั้งหมดอยู่ในระดับปลายของอาณาจักรหลอมรวม เขากำลังเริ่มคุ้นเคยกับอาวุธและเทคนิคของตนเอง เขาเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่ไม่มากนักเพื่อให้มั่นใจว่าเขาจะได้รับประโยชน์สูงสุดจากการฝึกฝนในขณะที่เดินลึกเข้าไป หากเขายังไม่สามารถใช้เทคนิคของตนได้อย่างคล่องแคล่วในทันที เขาก็คงตกที่นั่งลำบากหากต้องเผชิญหน้ากับสัตว์เวทมนตร์ในอาณาจักรเวทมนตร์ การฝึกฝนเทคนิคจนเชี่ยวชาญคือสิ่งที่เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้ เกรย์รีบออกจากพื้นที่นั้นทันที เนื่องจากที่นี่เป็นจุดที่มีสัตว์ร้ายชุกชุม พวกมันย่อมถูกกลิ่นเลือดดึงดูดเข้ามายังจุดที่เขาอยู่ เกรย์ไม่ลืมที่จะควักแก่นของสัตว์ร้ายออกมาก่อนจะจากไป เขาเก็บมันไว้ในกระเป๋าเป้แล้วเดินทางลึกเข้าไปในภูเขา เวลานี้ใกล้จะค่ำแล้ว เกรย์ตัดสินใจว่าควรหาที่พักแรมเร็วหน่อยเพราะนี่เป็นวันแรกของเขาในภูเขา เขาพบโพรงที่ด้านข้างของต้นไม้ใหญ่ มันอาจจะเป็นโพรงที่สัตว์ร้ายขุดไว้ แต่ดูจากสภาพแล้วมันถูกทิ้งร้างมานานพอสมควร เกรย์ลาดตระเวนรอบๆ เพื่อความมั่นใจอีกครั้ง เขาตัดกิ่งไม้จากต้นไม้รอบๆ แล้วนำมาใช้ปิดปากโพรงที่ต้นไม้นั้น เนื่องจากเกรย์เป็นผู้ใช้ธาตุดิน เขาจึงสามารถสัมผัสถึงแรงสั่นสะเทือนบนพื้นดินผ่านธาตุดินได้ เขายังเป็นคนที่มีความระแวดระวังสูงและมีประสาทสัมผัสที่เฉียบคม ดังนั้นหากผู้บุกรุกไม่ใช่ยอดฝีมือ เขาก็ไม่มีความกังวลว่าจะไม่สังเกตเห็นพวกมัน เกรย์นั่งลงในท่าทำสมาธิและไม่นานก็ผล็อยหลับไป ดึกสงัด ทั่วทั้งบริเวณมืดมิด *กรอบ... แกรบ...* เสียงแผ่วเบาของบางสิ่งที่เสียดสีกับพญากล้าดังขึ้น กลุ่มวายุหมาป่าที่มีร่างกายกำยำและขนสีดำเป็นมันวาวกำลังเดินเตร่ไปทั่วป่า ดวงตาสีเขียวจางๆ ของพวกมันกวาดมองไปรอบพื้นที่อย่างไม่หยุดนิ่ง ขณะที่ขาที่ทรงพลังของพวกมันก้าวเดินอย่างเงียบเชียบไปทั่วบริเวณ เกรย์ที่ยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่เบิกตากว้างขึ้นและจ้องมองไปทางทิศใต้ทันที เขาไม่เห็นหรือได้ยินอะไรเลย แต่เขารู้ดีว่าแรงสั่นสะเทือนที่เขารู้สึกได้จากพื้นดินนั้นเป็นของจริง แม้จะแผ่วเบาแต่เขาก็สามารถรับรู้ได้ นี่คือความสามารถทางประสาทสัมผัสที่ได้จากการเป็นผู้ใช้ธาตุดิน คนเราสามารถสัมผัสสิ่งต่างๆ ได้ง่ายโดยอาศัยแรงสั่นสะเทือนบนพื้นดิน “กลุ่มสัตว์เวทมนตร์กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ พวกมันจะมาถึงในอีกประมาณสองนาที” เกรย์คาดการณ์จากแรงสั่นสะเทือน ไม่มีทางที่เขาจะรู้ระดับพลังของสัตว์ร้ายพวกนั้น หรือรู้ว่าเป็นสัตว์ร้ายประเภทใด แต่เนื่องจากพวกมันเคลื่อนที่เป็นกลุ่ม จึงมีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นฝูงหมาป่า เนื่องจากเขายังอยู่ในเขตชั้นนอก เขาจึงไม่คิดว่าจะมีฝูงที่เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายระดับอาณาจักรเวทมนตร์ ฝูงหมาป่ามีสามประเภทหลัก ได้แก่ หมาป่าเหมันต์, วายุหมาป่า และหมาป่าสีเทา ฝูงหมาป่าสีเทาอ่อนแอที่สุด ในขณะที่ฝูงหมาป่าเหมันต์นั้นแข็งแกร่งที่สุด เกรย์ออกมาจากต้นไม้เพื่อสำรวจดูสัตว์ร้าย เมื่อส่องมองผ่านต้นไม้ไป ก็เป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้ มีฝูงวายุหมาป่ากำลังมุ่งหน้ามาทางเขา วายุหมาป่าที่โตเต็มวัยจะมีระดับพลังอยู่ที่ระดับต้นของอาณาจักรเวทมนตร์ จากสิ่งที่เขาเห็น มีลูกหมาป่าอยู่ในฝูงด้วย มีวายุหมาป่าอยู่ประมาณสิบถึงสิบห้าตัว ‘พวกมันไม่น่าจะรับมือยากนะ แต่ฉันคงต้องย้ายออกจากพื้นที่นี้หลังจากจัดการการต่อสู้นี้เสร็จแล้ว’ เกรย์คิด พวกหมาป่ามาถึงจุดที่เขาอยู่อย่างรวดเร็วและพุ่งเข้าโจมตีเขาทันทีที่เห็นเขา เกรย์ชักดาบสั้นทั้งสองเล่มออกมาเพื่อการต่อสู้ เขาวางแผนที่จะยุติการต่อสู้ให้เร็วที่สุดแล้วย้ายออกจากบริเวณนี้ พวกหมาป่าเคลื่อนที่รวดเร็วหลังจากอาบร่างกายด้วยธาตุลม เกรย์ก็ไม่ได้เชื่องช้าไปกว่าพวกมันเลย ภายในเวลาสองนาทีของการต่อสู้ เขาได้ทำให้หมาป่าสี่ตัวบาดเจ็บไปแล้ว โดยมีรอยแผลจากการฟันตามส่วนต่างๆ ของร่างกายพวกมัน หมาป่าที่บาดเจ็บส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด *โครม! โครม! โครม!* เกรย์สามารถเตะวายุหมาป่าสามตัวให้กระเด็นออกไปด้วยลูกเตะอันทรงพลัง เขากำลังเก่งขึ้นในการต่อสู้และชำนาญดาบมากขึ้นเรื่อยๆ เขายังไม่ได้รับบาดเจ็บเลยระหว่างการต่อสู้ และนั่นเป็นเพราะเขารู้จักใช้เทคนิคของตนเองอย่างชาญฉลาด เขาจะใช้เทคนิคฝีเท้าสายฟ้าทุกครั้งที่ต้องการหลบหลีกการโจมตีฉับพลันจากพวกหมาป่า หรือไม่เขาก็จะใช้กำแพงดินสร้างสิ่งกีดขวางป้องกันรอบตัว “โฮววววว” พวกหมาป่าส่งเสียงหอนดังลั่นขึ้นมาทันที ซึ่งได้รับเสียงหอนตอบรับมาจากทุกทิศทางใกล้เคียง เกรย์รู้สึกเย็นสันหลังวาบขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น ‘พวกมันเข้ามาใกล้ขนาดนี้ได้ยังไง?’ เขาถามตัวเองด้วยสีหน้าตกตะลึง สิ่งที่เขาเห็นต่อมาทำให้เขาช็อก หมาป่าที่กำลังปรากฏตัวออกมาใหม่ทั้งหมดล้วนอยู่ในอาณาจักรเวทมนตร์ มีออกมาอีกประมาณแปดตัว เมื่อรวมกับสิบสามตัวก่อนหน้านี้ ฝูงหมาป่านี้มีจำนวนถึงยี่สิบเอ็ดตัว เมื่อหมาป่าพวกนี้ปรากฏตัว พวกมันก็ปลดปล่อยท่าโจมตีไม้ตาย ‘ใบมีดวายุ’ ออกมาทันที ใบมีดวายุสีเขียวเข้มกว่ายี่สิบเล่มปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า หนังศีรษะของเกรย์ชาไปหมดเมื่อเห็นภาพนี้ “ฝีเท้าสายฟ้า!” เกรย์รีบใช้เทคนิคการเคลื่อนที่เพื่อหลบออกจากเขตการโจมตีทันที ‘ทำไมฉันถึงซวยแบบนี้? นี่แค่เพิ่งวันแรกในภูเขาแท้ๆ แล้วนี่ไม่แม้แต่จะปล่อยให้ฉันได้นอนพักผ่อนดีๆ เลยหรือไง’ เกรย์โอดครวญขณะหนีเอาตัวรอด “พี่หมาป่า เรามาตกลงกันดีๆ ไม่ได้เหรอ? ฉันรู้ว่าฉันผิดที่ฆ่าพี่น้องพวกแกไปตัวหนึ่ง ฉันจะขอโทษเดี๋ยวนี้เลย” เกรย์ตะโกนขณะหลบการโจมตี พวกหมาป่าคำรามเมื่อได้ยินเช่นนั้น ราวกับว่าคำพูดของเขายิ่งกระตุ้นพวกมันมากขึ้นไปอีก พวกมันจึงพุ่งโจมตีอีกครั้ง “เวรเอ๊ย!” เกรย์สบถเสียงดังก่อนจะใช้เทคนิคการเคลื่อนที่เพื่อหลบหลีกการโจมตีอีกครั้ง