บทที่ 48: เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?! ร่างสองร่างเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วภายใต้ความมืดมิดของยามค่ำคืน ทั้งคู่เป็นหญิงสาว และบนไหล่ของหนึ่งในนั้นมีชายหนุ่มที่หมดสติอยู่ "ตรงนี้ใช้ได้เลย" นีน่ากล่าวกับเพื่อนร่วมทางของเธอ "อื้ม" เทสซ่าตอบรับ เบื้องหน้าของพวกเธอคือถ้ำที่มีแสงสลัว พวกเธอตระเวนหาที่พักมาตลอดตั้งแต่จากจุดที่เกิดการต่อสู้ขึ้น ทั้งคู่พากรี่ที่หมดสติมาด้วย แต่หาได้เพียงถ้ำที่ไร้ผู้คนแห่งนี้เท่านั้น "แปลกจัง เธอสังเกตไหมว่าเราไม่เจอสัตว์อสูรเลยสักตัวตั้งแต่เมื่อกี้" นีน่าเอ่ยถามเทสซ่าขึ้นมาทันทีขณะที่วางตัวกรี่ลงบนพื้น "ใช่ ฉันก็สังเกตเห็นเหมือนกัน ปกติแล้วพวกสัตว์อสูรจะออกหากินในตอนกลางคืนมากเลยนะ" เทสซ่าพยักหน้ายืนยันในสิ่งที่นีน่าพูด ตลอดเวลาที่พวกเธอหาที่พัก พวกเธอไม่พบสัตว์อสูรเลยสักตัว แม้ว่าจะไม่อยากเจอ แต่มันก็รู้สึกแปลกๆ ที่ไม่พบเลยแม้แต่ตัวเดียว "ช่างเถอะ เราปลอดภัยแล้ว นั่นคือสิ่งเดียวที่เราควรจะสนใจ" นีน่าเดินออกจากถ้ำเพื่อหาของมาปิดปากทางเข้า เธอตัดกิ่งไม้สองสามกิ่งมาปิดไว้เพื่อพรางตา "เธอว่าเขาทำได้ยังไงกันนะ?" นีน่าถามขณะมองดูตัวกรี่ "อะไรนะ?" เทสซ่าถาม เธอไม่แน่ใจว่านีน่ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร "ก็นั่นไง จู่ๆ ก็เก่งขึ้นมาได้ยังไง" นีน่ายังคงสลัดภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ออกจากหัวไม่ได้ วิธีที่กรี่จัดการกับพวกทหารรับจ้างราวกับพวกมันเป็นมด เพียงแค่เขายื่นมือออกไป สายฟ้าก็ตกลงมาราวกับห่าฝน มันเป็นประสบการณ์ที่ยากจะลืมเลือน สิ่งที่หญิงสาวทั้งสองคงไม่สามารถลบเลือนไปจากความทรงจำได้ในเร็ววัน "ไม่รู้สิ ฉันเคยได้ยินมาว่ามีวิชาลับที่ใช้เพื่อเพิ่มระดับการบ่มเพาะ แต่ก็ไม่น่าจะเพิ่มได้มากขนาดนี้นะ" เทสซ่ากล่าวหลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอเคยได้ยินเรื่องวิชาลับเหล่านี้จากพ่อของเธอและรู้ว่ามันส่งผลเสียต่อร่างกายของผู้ใช้อย่างมาก "วิชาพวกนี้มักจะทิ้งผลกระทบไว้กับผู้ใช้เสมอ ถ้าสิ่งที่เขาใช้เป็นวิชาแบบนั้นจริงๆ มันก็คงเป็นวิชาระดับสูงแน่ๆ" เทสซ่าวิเคราะห์ต่อ "หวังว่าเขาจะไม่เป็นไรนะ" นีน่ากล่าว เธอไม่สนหรอกว่าสิ่งที่กรี่ใช้จะเป็นวิชาลับหรือไม่ สิ่งที่เธอรู้มีเพียงแค่ว่ากรี่ช่วยพวกเธอไว้ และนั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด เธอเพียงแค่ถามด้วยความอยากรู้เท่านั้น หญิงสาวทั้งสองพูดคุยเรื่องอื่นกันต่อและผล็อยหลับไปในที่สุด เช้าวันต่อมา กรี่ลืมตาขึ้นและต้องประหลาดใจเมื่อเห็นโขดหินล้อมรอบตัวเขา เขาพยายามจะลุกขึ้นแต่ร่างกายกลับพังไม่เป็นท่า เขารู้สึกเจ็บไปทั่วทั้งตัวราวกับมีอะไรบางอย่างสูบพลังงานออกไปจนหมดสิ้น เมื่อหญิงสาวทั้งสองได้ยินเสียงเบาๆ ที่กรี่ส่งออกมาตอนพยายามลุกขึ้น ทั้งคู่ก็หันมา "กรี่ เธอฟื้นแล้ว!" เทสซ่ากล่าวอย่างดีใจ เห็นได้ชัดว่าเธอก็เป็นห่วงผู้ช่วยชีวิตของพวกเธอเช่นกัน กรี่ประหลาดใจกับเสียงนั้น เขาจำไม่ได้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ใบหน้าสวยงามคู่หนึ่งโผล่ขึ้นมาตรงหน้าเขา "รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?" นีน่าถามขณะเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าสวยงามอีกคู่โผล่เข้ามาอีกครั้ง "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?" กรี่หลุดปากถามออกมาโดยไม่รู้ตัว เขาสับสนว่าสาวงามสองคนนี้มาทำอะไรที่นี่กับเขา เขารู้ว่าพวกเขาอยู่กันลำพังเพราะเขาไม่ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวอื่นใดนอกจากหญิงสาวทั้งสองคน สาวๆ รู้สึกสับสนกับคำถามของเขาและวิธีที่เขามองพวกเธอ ขณะนี้กรี่มองพวกเธอราวกับเป็นคนแปลกหน้า "เป็นไปได้ไหมว่าเขาจำอะไรไม่ได้เลย?" เทสซ่ากระซิบกับนีน่า "อาจจะนะ" นีน่าไหวไหล่ จู่ๆ กรี่ก็รู้สึกปวดจี๊ดที่ศีรษะจนต้องกัดฟันแน่น เขาพยายามยกมือขึ้นกุมหัว ภาพเหตุการณ์จากคืนก่อนเริ่มฉายชัดผ่านสายตา ความเจ็บปวดบรรเทาลงหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง "พวกเราหนีรอดจากพวกทหารรับจ้างมาได้ยังไง?" กรี่ถามหญิงสาวหลังจากจำเหตุการณ์ได้ สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้คือการกางกำแพงป้องกัน ในเมื่อนั่นคือสิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้ มันก็ชัดเจนว่าเขาแพ้ ไม่มีใครคนอื่นอยู่ที่นั่น และจากที่ได้พูดคุยกับหญิงสาวทั้งสองมาเล็กน้อย ไม่มีทางที่พวกเธอจะเอาชนะพวกทหารรับจ้างได้เลย "ดูเหมือนเขาจะจำเราได้ แต่ไม่รู้ว่าเราหนีมาได้ยังไงนะ" นีน่ากระซิบกับเทสซ่า "อาจเป็นผลข้างเคียงจากวิชานั่นก็ได้" เทสซ่ากระซิบตอบ "ฉันได้ยินที่พวกเธอพูดนะ" กรี่เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวทั้งสองไม่ยอมตอบคำถามของเขา ในที่สุดพวกเธอก็หันความสนใจมาที่เขา "เธอจำไม่ได้จริงๆ เหรอว่าจัดการพวกมันยังไง?" นีน่าถามเพื่อความแน่ใจ "จัดการใคร? ฉันหมายถึงพวกทหารรับจ้างต่างหาก" กรี่เตือนความจำ เขาคิดว่าสาวๆ อาจกำลังพูดถึงพวกเอปส์ (Apes) คำตอบของกรี่แสดงให้เห็นว่าเขาจำไม่ได้จริงๆ นีน่าจึงเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ฟัง ปากของกรี่ค้างสนิทเพราะเขาไม่อยากเชื่อเลยว่าคนในเรื่องเล่าจะเป็นตัวเขาเอง "เธอจำไม่ได้เลยจริงๆ งั้นเหรอ?" เทสซ่าถาม "ไม่เลย ฉันวูบไปหลังจากที่การโจมตีของมันทำลายกำแพงของฉัน" กรี่กล่าวอย่างจริงใจ 'หรือจะเป็นเพราะไข่มุกนั่น?' กรี่งุนงงกับสิ่งที่พวกเธอเล่าให้ฟัง นี่เป็นสิ่งเดียวที่เขานึกออกว่าอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องพวกนี้ ไม่มีทางที่เขาจะใช้วิชาลับ เขาไม่รู้จักวิชาแบบนั้นด้วยซ้ำ หลังจากคิดทบทวนอยู่พักหนึ่ง เขาก็ยังหาสาเหตุไม่ได้ เขาทำได้เพียงสรุปว่ามันเป็นเพราะไข่มุกที่ผสานเข้ากับร่างของเขา ในที่สุดกรี่ก็นั่งได้ เมื่อเห็นสภาพเสื้อผ้าของตัวเอง เขาก็นึกถึงกระเป๋าเป้ขึ้นมาทันที 'เงินของฉัน!' กรี่เกือบจะพูดออกมาเสียงดังเมื่อนึกถึงกระเป๋าเป้ของเขา "พวกเธอเอาเป้ของฉันมาด้วยไหม?" กรี่ถาม สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้คือเงินของเขา ไม่มีทางที่เขาจะเจอเงินฟรีๆ แบบนั้นอีก และแกนอสูรที่เก็บมาได้ก็อยู่ในนั้น "เอามาสิ มันอยู่นั่นไง" เทสซ่าเป็นคนตอบพร้อมชี้ไปที่จุดหนึ่งในถ้ำ เมื่อกรี่มองไปตามที่เธอชี้ ก็เห็นเป้สะพายหลังวางอยู่ข้างๆ ดาบของเขา "ขอบคุณนะ ถ้าพวกเธอไม่มา พวกเราคงถูกจับไปแล้ว" นีน่าขอบคุณกรี่จากใจจริง นี่เป็นครั้งที่สองที่กรี่ช่วยชีวิตพวกเธอไว้ เทสซ่าเองก็กล่าวขอบคุณเช่นกันเมื่อเห็นเพื่อนของเธอขอบคุณกรี่ กรี่เพียงแค่พยักหน้าตอบรับ ในเมื่อพลังงานแก่นแท้ของเขาถูกสูบไปจนหมด เขาจึงอยากจะรีบบ่มเพาะพลังโดยเร็วที่สุดเพราะพวกเขายังอยู่ในภูเขา เขานั่งขัดสมาธิและเริ่มบ่มเพาะ 'เราเลื่อนระดับแล้ว' กรี่ประหลาดใจเมื่อสังเกตเห็นเรื่องนี้ ผ่านมายังไม่ถึงสิบห้าวันเลยนับตั้งแต่เขาเลื่อนสู่ระดับหนึ่งของขอบเขตอาร์เคน แต่ตอนนี้เขากลับเลื่อนระดับได้อีกครั้ง กรี่ฟื้นฟูพลังแก่นแท้จนได้ที่ก่อนจะออกจากถ้ำ หญิงสาวต้องการจะออกจากภูเขา พวกเธอผ่านอะไรมามากเกินพอแล้วในช่วงเวลาสั้นๆ ที่อยู่ที่นี่ เขาจึงตัดสินใจจะไปส่งพวกเธอจนถึงเขตชั้นนอกของภูเขา หลังจากนั้นเขาจะกลับเข้าไปข้างในต่อ เขายังไม่มีแผนจะจากไปในตอนนี้ ในเมื่อตั้งใจออกมาฝึกฝนแล้ว เขาก็จะฝึกจนกว่าจะพอใจ หลังจากหญิงสาวจากไป กรี่ก็กลับเข้าไปในถ้ำอีกครั้ง ในเมื่อมันเงียบสงบและไม่มีสัตว์อสูรอยู่แถวนั้น เขานั่งขัดสมาธิและเริ่มทำสมาธิ เขาสังเกตเห็นบางอย่างตอนที่กำลังบ่มเพาะก่อนหน้านี้ แต่เขายังไม่สามารถยืนยันได้ในขณะที่ยังมีหญิงสาวอยู่ด้วย ตอนนี้เมื่ออยู่ลำพัง เขาจึงอยากตรวจสอบให้แน่ชัด เขาเข้าสู่มิติแห่งความโกลาหลและเดินตรงไปยังหินที่ใช้สำหรับทดสอบ หลังจากวางมือลงบนนั้น พลังงานก็ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาเหมือนกับครั้งก่อน หลังจากพลังงานไหลกลับเข้ามา หินก้อนนั้นก็ส่องสว่างขึ้น