บทที่ 45: แขกที่ไม่ได้รับเชิญ หลังจากเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ก้อนหินก็ร่วงหล่นลงมาจากผนังถ้ำ เผยให้เห็นร่างของมนุษย์คนหนึ่งที่ถูกฝังอยู่ในผนังถ้ำนั้น “เวรเอ๊ย” เกรย์สบถก่อนจะอาเจียนออกมาเป็นเลือดคำโต เขาโกรธจัดจริงๆ หลังจากที่เจ้ากิ้งก่าแดงโจมตีด้วยลูกไฟ เกรย์ตัดสินใจใช้กำแพงดินเพื่อป้องกันการโจมตี แต่ใครจะไปคิดว่าแรงปะทะจากลูกไฟจะส่งร่างของเขาให้กระเด็นไปอัดติดกับผนังถ้ำ โชคยังดีที่กำแพงดินที่เขาเรียกใช้นั้นร่วงลงมาตามเขาและกลบตัวเขาไว้ในผนังถ้ำพอดี “อย่างน้อยมันก็ช่วยซ่อนผมจากไอ้สัตว์ร้ายงี่เง่านั่นได้” เกรย์รู้สึกโชคดีอยู่บ้าง เขารู้ดีว่าการหนีจากเจ้ากิ้งก่าแดงคงเป็นเรื่องยากลำบาก เพราะเขาติดอยู่ในถ้ำโดยที่เจ้ากิ้งก่านั่นขวางทางออกอยู่ การที่เขาจะหนีไปได้เขาจำเป็นต้องผ่านตัวมันไป ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย “หึ โชคดีนะที่ผมต้องรีบไปส่งภารกิจ ไม่อย่างนั้นผมคงรอจนกว่ามันจะกลับมาแล้วสั่งสอนให้เข็ดหลาบ” เกรย์แค่นเสียงเย็นชา “แกร๊ก” เสียงแตกดังมาจากส่วนลึกของถ้ำ เห็นได้ชัดว่าเจ้ากิ้งก่านั่นกำลังกลับมา “ให้ตายสิ จะปล่อยให้ผมเก๊กหล่ออย่างสงบไม่ได้เลยหรือไง” เกรย์รีบกลับหลังหันและโกยแน่บออกจากถ้ำโดยไม่ลังเล ใครจะไปอยากเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายตัวนั้นอีกในสภาพพลังแบบนี้ แถมตอนนี้เขายังบาดเจ็บเล็กน้อยและจำเป็นต้องพักผ่อนเพื่อฟื้นฟูร่างกาย เกรย์หลบหนีออกจากพื้นที่นั้นได้สำเร็จและออกตามหาสถานที่ที่เขาสามารถรักษาแผลได้โดยไม่ต้องกังวล เนื่องจากบาดแผลไม่ได้สาหัสมาก การนั่งสมาธิและใช้ยาฟื้นฟูสักหน่อยก็น่าจะเพียงพอ ยาฟื้นฟูนี้ทำมาจากสมุนไพรพิเศษที่มีสรรพคุณในการสมานแผล “ภารกิจของผมถือว่าสำเร็จแล้วเพราะได้ไข่ใบนี้มา ผมน่าจะมีเวลาเหลืออีกกว่าหนึ่งสัปดาห์ก่อนจะต้องส่งภารกิจ” เกรย์คำนวณเวลาที่เขาออกจากสำนักแล้วพบว่านี่เป็นวันที่หกแล้ว “ผมควรจะรักษาตัวให้หายดีก่อนจะวางแผนขั้นต่อไป” เขาจะค่อยๆ ทำไปทีละขั้นตอน ในเมื่อไม่ได้แข่งกับเวลา การพักผ่อนก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร หลังจากรักษาตัวจนหายดี แต่สภาพร่างกายของเกรย์ยังคงดูไม่ได้ “ผมยังไม่ได้อาบน้ำเลยตั้งแต่เข้าป่ามา” เขาชอบความรู้สึกสดชื่นหลังจากได้ชำระล้างร่างกาย เกรย์จึงตัดสินใจว่าจะตามหาแม่น้ำในภูเขาแห่งนี้ ซึ่งไม่น่าจะยากนักเพราะภูเขาหมอกนั้นกว้างใหญ่มาก ยังไงเสียก็ต้องมีแม่น้ำอยู่ที่ไหนสักแห่ง เขาเริ่มออกเดินทางค้นหา แต่ก็ระวังไม่ให้ลึกเข้าไปในภูเขาเกินไปเพราะเขาก็ลำบากพอตัวอยู่แล้วกับการรับมือกับสัตว์อสูรแถบนี้ หากบังเอิญไปเจอตัวที่แข็งแกร่งกว่าเดิม ก็ไม่รู้ว่าเขาจะยังโชคดีเหมือนตอนอยู่ในถ้ำอีกหรือไม่ เกรย์หลีกเลี่ยงสัตว์อสูรส่วนใหญ่ที่ขวางทาง เขาออกตามหาแทบทั้งวันแต่ก็ไม่พบอะไรเลย เขาจึงตัดสินใจตั้งแคมป์และเริ่มกินเนื้อชิ้นสุดท้ายที่ติดตัวมา ตอนนี้พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน เกรย์มักจะหาที่พักก่อนที่ความมืดจะเข้าปกคลุมโดยสมบูรณ์ ทันใดนั้นเขาก็เห็นควันไฟลอยมาจากทางทิศใต้ “หืม ใครกันช่างโง่เขลาถึงขนาดก่อไฟในป่าตอนมืดค่ำแบบนี้?” ด้วยความสงสัย เกรย์จึงมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่มีควันไฟนั้น เมื่อไปถึง เกรย์ก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย “พวกเธอเองหรือ แต่ทำไมถึงยังอยู่ที่นี่กัน?” เขาเกิดความสงสัย คนที่เขาเห็นคือหญิงสาวสองคนจากสถาบันไอดริส นั่นคือ นีน่า และ เทสซ่า ในเมื่อเกรย์เคยรู้จักพวกเธอมาบ้าง เขาจึงคิดว่าทางที่ดีควรตักเตือนไม่ให้พวกเธอทำอะไรเสี่ยงๆ เขาจึงเดินเข้าไปหา เมื่อหญิงสาวทั้งสองได้ยินเสียงฝีเท้า พวกเธอก็สะดุ้งสุดตัวและสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เกรย์ประหลาดใจกับปฏิกิริยาของพวกเธอ แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าคือสภาพของทั้งสองคน ผมเผ้าของพวกเธอรุงรัง เต็มไปด้วยบาดแผลตามร่างกาย ทั้งคู่ดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัดและใบหน้าซีดเผือด “ผมเอง ไม่ต้องกลัวนะ” เกรย์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นพวกเธอกำลังสั่นด้วยความกลัว หญิงสาวทั้งสองจ้องมองใบหน้าของเขาให้ชัดขึ้นก่อนจะปล่อยโฮออกมาทันที ทั้งคู่พุ่งเข้ามาหาเขาและเริ่มร้องไห้ เกรย์ตะลึงไปชั่วขณะกับการจู่โจมประชิดตัวกะทันหันจนพูดไม่ออก “เกิดอะไรขึ้นกับพวกคุณสองคน แล้วคนอื่นๆ ไปไหนหมด?” เกรย์ถามหลังจากตั้งสติได้ แม้ทั้งสองคนจะไม่ถือว่าเป็นสาวงามระดับล่มเมือง แต่พวกเธอก็จัดว่าดูดีกว่ามาตรฐานทั่วไปและมีรูปร่างที่งดงาม เสื้อผ้าที่รัดรูปทำให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าของพวกเธอชัดเจนยิ่งขึ้น ‘สาวสวยสองคนมาทำอะไรคนเดียวที่นี่?’ ความคิดของเกรย์เริ่มเตลิดไปไกล แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรลามกกับพวกเธอ และรีบผละออกจากอ้อมกอดเพื่อให้คุยกันได้สะดวก “ระหว่างทางที่เรากำลังจะออกจากภูเขา เราถูกกลุ่มทหารรับจ้างโจมตีค่ะ” เทสซ่ากล่าวขณะยังเกาะติดเกรย์แน่น “ต้องขอบคุณแอรอนกับคลอดด์ที่ช่วยให้เราหนีมาได้ แต่เราไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน” เธอกล่าวต่อ เกรย์รู้สึกอึดอัดที่พวกเธอมาเกาะติดเขาขนาดนี้ แต่ในเมื่อพวกเธอเป็นผู้หญิงที่น่าสงสาร เขาจึงขับไล่ไสส่งไม่ลง “แล้วคนที่บาดเจ็บล่ะ?” เกรย์ลืมชื่อของพวกเขาไปแล้วเพราะไม่ได้ใส่ใจมากนัก เขารู้สึกว่าคนพวกนี้เป็นแค่คนที่เขาบังเอิญเจอ จึงไม่จำเป็นต้องจำชื่อ หากเจอหน้ากันอีกเขาก็คงจำได้ แต่การจะให้จดจำชื่อนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง “ไรอันตายแล้วค่ะ เพราะอาการบาดเจ็บทำให้เขาป้องกันตัวเองไม่ได้” คราวนี้นีน่าเป็นคนตอบ “หัวหน้าของกลุ่มทหารรับจ้างนั่นอยู่ในระดับที่ 3 ของเขตแดนลี้ลับแล้ว เราไม่รู้ว่าคลอดด์กับแอรอนจะหนีรอดไปได้ไหม เพราะพวกเขาขวางเอาไว้เพื่อให้ฉันกับเทสซ่าหนีออกมา” เธอกล่าวเสริม “แล้วพวกคุณก็ตัดสินใจว่าการหนีกลับเข้ามาในภูเขาเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดงั้นเหรอ?” เกรย์ถามด้วยน้ำเสียงแปลกๆ การที่พวกเธอถูกโจมตีนั้นเป็นเรื่องเข้าใจได้ แต่ทำไมถึงต้องหนีกลับเข้ามาในเขตภูเขาอีก มันไม่สมเหตุสมผลเลย “เรากำลังตื่นตระหนก และเพราะพวกเขาดักหน้าเราอยู่ เราจึงทำได้แค่หนีถอยหลังกลับเข้ามาค่ะ” เทสซ่าอธิบาย “งั้นก็หมายความว่าอาจจะมีกลุ่มทหารรับจ้างกำลังตามล่าพวกคุณสองคนอยู่ในขณะนี้ใช่ไหม?” เกรย์ถาม “ใช่ค่ะ” ทั้งสองตอบพร้อมกัน “แล้วพวกคุณก็นึกว่าการก่อกองไฟเป็นความคิดที่ดีงั้นเหรอ?” เขาถามย้ำอีกครั้ง หญิงสาวทั้งสองมองหน้ากันด้วยความสับสนกับคำถามของเขา “พวกคุณรู้ไหมว่าผมหาพวกคุณเจอได้ยังไง?” เกรย์ถามอีกคำถาม พวกเธอส่ายหน้า ยังคงงุนงงว่าเขาตามหาพวกเธอเจอได้อย่างไร “ก็เพราะพวกคุณเรียกผมมาที่นี่ไง” เกรย์กล่าวพร้อมรอยยิ้มจางๆ “หือ?” พวกเธอประหลาดใจกับคำตอบ เราเรียกเขามาที่นี่ตอนไหนกัน? นั่นคือสิ่งที่พวกเธอตั้งคำถามในใจ “เพราะไฟกองนี้แหละ พวกคุณควรจะรู้นะว่าไม่ควรมาก่อไฟในป่าตอนมืดค่ำแบบนี้ มันดึงดูดแขกที่ไม่ได้รับเชิญให้เข้ามาหา” เกรย์จัดการดับไฟก่อนจะพูดประโยคสุดท้ายจบ เขาสังเกตได้ว่าหญิงสาวเหล่านี้ไม่คุ้นเคยกับการใช้ชีวิตที่ลำบาก และเหตุการณ์ที่เพิ่งเผชิญมาก็หนักหนาเกินกว่าที่พวกเธอจะรับมือไหว ทันใดนั้น เขาก็หันไปมองข้างหลังและขมวดคิ้วแน่น “ฮิฮิ สายไปแล้วล่ะ”