Chapter 35: ความรู้สึกผิด เมื่อได้ยินคำพูดของซวินเอ๋อร์ เซียวเม่ยก็ชะงักไปครู่หนึ่งและไตร่ตรองความคิดของตนอย่างถี่ถ้วน หากเป็นหญิงสาวคนอื่นในตระกูล เซียวเม่ยคงมั่นใจว่าตนเองสามารถเอาชนะได้ด้วยรูปร่างหน้าตาและพรสวรรค์ที่เหนือกว่า แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับซวินเอ๋อร์ เซียวเม่ยก็ทำได้เพียงยอมรับความพ่ายแพ้ เมื่อเห็นใบหน้าที่เรียบเฉยของเซียวเหยียน เซียวเม่ยก็ได้แต่ยิ้มเยาะตัวเองและจำต้องเดินจากไปอย่างผู้แพ้ ฝูงชนในสนามฝึกซ้อมต่างจับจ้องไปที่เซียวเหยียนซึ่งกำลังถูกซวินเอ๋อร์เกาะแขนอยู่ ทุกคนต่างรู้สึกอิจฉาตาร้อน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ซวินเอ๋อร์ ผู้เป็นดั่งไข่มุกอันล้ำค่าที่สุดของตระกูล จะยอมใกล้ชิดกับชายอื่นเช่นนี้? เซียวเหยียนมองดูเซียวเม่ยที่เดินจากไปอย่างเก้ๆ กังๆ เขารู้สึกงุนงงก่อนจะหันไปมองซวินเอ๋อร์ที่กำลังยิ้มอยู่ แล้วเอ่ยหยอกล้อว่า “นี่แม่สาวน้อย เธอทำอะไรของเธอน่ะ?” ซวินเอ๋อร์ยังคงเกาะแขนเซียวเหยียนไว้แน่น ขณะที่เหลือบมองฝูงชนที่กำลังจ้องมองมาแล้วกล่าวอย่างใสซื่อว่า “ไม่ใช่ว่าท่านพี่เซียวเหยียนกำลังจะปฏิเสธนางอยู่แล้วหรอกหรือคะ?” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซียวเหยียนก็ได้แต่กลอกตา ข้ออ้างที่เขาเตรียมไว้ในใจนั้นต่างจากสิ่งที่ซวินเอ๋อร์สื่อออกมาโดยสิ้นเชิง เมื่อนึกถึงสีหน้าที่ดูอึดอัดของเซียวเม่ย เซียวเหยียนก็ได้แต่ส่ายหัวอย่างจนใจพร้อมกับคิดในใจว่า ‘ซวินเอ๋อร์ตั้งใจทำแบบนั้นหรือเปล่านะ?’ “ซวินเอ๋อร์แค่ไม่ชอบที่นางเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเกินไปน่ะค่ะ ฮ่าๆ ชวนไปที่หอวิชาต่อสู้เพื่อฝึกวิชาด้วยกัน... ตลอดสามปีที่ผ่านมานางไม่เคยเอ่ยปากชวนท่านพี่เลยสักครั้ง” ซวินเอ๋อร์ค่อยๆ ลากเซียวเหยียนออกจากสนามฝึกโดยไม่สนใจสายตาคนรอบข้าง ในขณะเดียวกันนางก็พึมพำถ้อยคำที่ได้ยินกันเพียงสองคน ดูเหมือนว่านางจะไม่ชอบใจจริงๆ ที่เซียวเม่ยเปลี่ยนท่าทีไวปานนั้น เซียวเหยียนยักไหล่เบาๆ และเห็นด้วยกับซวินเอ๋อร์พร้อมรอยยิ้มขมขื่น เมื่อสามปีก่อนเซียวเม่ยยังสนิทสนมกับเขาดี แต่พอเซียวเหยียนได้รับฉายาว่า “ไอ้ขยะ” เขาก็ได้เห็นว่าเซียวเม่ย “ช่างคำนวณ” ขนาดไหน เมื่อเห็นเซียวเหยียนและซวินเอ๋อร์เดินจากสนามไป เซียวหนิงก็ขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น มือของเขากำแน่นจนสั่น ความอิจฉาริษยาทำให้ดวงตาของเขาเริ่มแดงก่ำ “ไอ้สวะ อีกหนึ่งเดือนจากนี้ ข้าจะหักฟันแกทุกซี่!” เซียวหนิงเค้นเสียงลอดไรฟันก่อนจะเดินจากสนามฝึกไปด้วยความโกรธแค้น บนอัฒจันทร์สูง เซียวจ้านที่กำลังจะเดินออกไปกลับหยุดชะงักเมื่อเห็นฉากนั้น เขาจ้องมองซวินเอ๋อร์และเซียวเหยียนด้วยสายตาครุ่นคิด พร้อมกับมีประกายความกังวลวาบผ่านดวงตา ‘เหยียนเอ๋อร์... เขาชอบซวินเอ๋อร์งั้นหรือ? ภูมิหลังของซวินเอ๋อร์... ต่อให้เป็นน่าหลานเยียนหรันก็ยังเทียบไม่ได้ ต่อให้เหยียนเอ๋อร์จะมีพรสวรรค์ระดับอัจฉริยะ แต่มันก็ยากเหลือเกินที่จะได้รับการยอมรับจากอิทธิพลเบื้องหลังของนาง’ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซียวจ้านก็ถอนหายใจและค่อยๆ เดินจากไป .... ขณะที่เดินอยู่ เซียวเหยียนก็นิ่งเงียบไปชั่วขณะเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ เมื่อเลี้ยวผ่านมุมตึก ซวินเอ๋อร์ก็ปล่อยแขนเซียวเหยียนทันทีด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ นางพองแก้มแล้วจ้องมองเซียวเหยียนอย่างเอาเรื่อง เมื่อแรงฉุดรั้งหายไป เซียวเหยียนก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกและถอนหายใจออกมาโดยไม่มีสาเหตุ สายตาของเขาเลื่อนไปมองซวินเอ๋อร์ขณะที่คิดถึงนัยที่ซวินเอ๋อร์สื่อออกมา เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่เหม่อลอยของเซียวเหยียน ใบหน้าเล็กๆ ของซวินเอ๋อร์ก็แดงซ่านขึ้นมาทันที นางยกมือขึ้นตามสัญชาตญาณแล้วเอ่ยว่า “ท่านพี่เซียวเหยียน ท่าน...” “อะแฮ่ม... อะแฮ่ม...” เซียวเหยียนหลุดจากภวังค์แล้วไอออกมาอย่างแรงจนใบหน้าแดงก่ำอย่างไม่เป็นธรรมชาติ เขาคิดในใจว่า ‘นี่เรากลายเป็นคนต่ำทรามขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงได้คิดอกุศลกับน้องสาวตัวเอง?’ แม้ว่าซวินเอ๋อร์และเซียวเหยียนจะไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกันจริงๆ แต่ทั้งคู่ก็อาศัยอยู่ด้วยกันมานานกว่าทศวรรษ ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ได้ต่างไปจากพี่น้องแท้ๆ มากนัก จึงไม่น่าแปลกใจที่เซียวเหยียนจะมองซวินเอ๋อร์เป็นน้องสาวมาโดยตลอด และเขารู้สึกผิดรวมถึงรังเกียจตัวเองทันทีที่รู้ตัวว่ากำลังคิดอะไรอยู่... เมื่อตระหนักได้เช่นนั้น บรรยากาศก็อึดอัดขึ้นมาทันที ซวินเอ๋อร์ก้มหน้าลง ความสง่างามตามปกติของนางถูกแทนที่ด้วยความเขินอายแบบเด็กสาว นางเหลือบสายตามองใบหน้าด้านข้างของเซียวเหยียนที่กำลังมองตรงไปข้างหน้าเป็นระยะๆ ภายใต้บรรยากาศที่น่าอึดอัด เส้นทางที่ไม่ไกลนักกลับรู้สึกเหมือนเป็นการเดินทางไกลที่กินเวลายาวนานกว่าจะถึงจุดหมาย แน่นอนว่าถึงแม้การเดินทางจะดูยาวนานเพียงใด แต่มันก็มีจุดสิ้นสุด ณ จุดที่ทางแยกออกเป็นสองทาง เซียวเหยียนกล่าวลาเบาๆ ก่อนจะเริ่มเดินจากไปอย่างรวดเร็ว “ท่านพี่เซียวเหยียน” เมื่อเห็นเซียวเหยียนที่กำลังเดินหนีอย่างตื่นตระหนก ซวินเอ๋อร์ก็ชะงักไปก่อนจะร้องเรียกเขา “หืม?” เซียวเหยียนหยุดเดินแล้วหันกลับไปมองเห็นซวินเอ๋อร์ยืนอยู่ใต้ต้นหลิว หัวใจของเขาก็เริ่มเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ซวินเอ๋อร์สวมชุดสีเขียวพร้อมเข็มขัดสีม่วงที่พริ้วไหวไปตามสายลม ภาพของนางและต้นหลิวเบื้องหลังดูงดงามราวกับไม่ใช่คนจากโลกมนุษย์ “พรุ่งนี้... ท่านจะไปเป็นเพื่อนซวินเอ๋อร์ได้ไหมคะ?” ภายใต้กิ่งหลิว ใบหน้าอันงดงามของเด็กสาวมีสีแดงระเรื่อ ฟันขาวดุจหยกขบลงบนริมฝีปากสีชมพู ดวงตาคู่สวยกำลังจ้องมองเซียวเหยียนด้วยความคาดหวัง...