บทที่ 17: อยากให้ฉันสอนวิธีใช้ดาบให้ไหม? “เจ้าทำถูกแล้ว” ไคโรกล่าวหลังจากฟังเรื่องราวของอเล็กซ์จบ “ในฐานะนักผจญภัย เจ้าจะต้องเตรียมพร้อมและระแวดระวังตัวอยู่ตลอดเวลาในระหว่างทำภารกิจ อเล็กซ์ ตอนนี้เจ้ายังอ่อนแอเกินไป คนเดียวที่เจ้าจะรับผิดชอบชีวิตได้ในตอนนี้ก็คือตัวของเจ้าเอง” “เอาไว้เจ้าแข็งแกร่งกว่านี้ค่อยคิดจะช่วยคนอื่นก็ยังไม่สาย แต่ในตอนนี้ เจ้ายังไม่มีคุณสมบัติพอหรอก” ดิมดิมเคี้ยวชีสบนจานของมันอย่างเงียบเชียบขณะฟังคำพูดของไคโร เทพติ่มซำเองก็เห็นด้วยว่าอเล็กซ์ยังอ่อนแอเกินกว่าจะช่วยใครได้—อย่างน้อยก็ในตอนนี้ หากในป่าตอนนั้นเขาลังเลและรั้งรออยู่เพียงเสี้ยววินาที เขาอาจจะสิ้นใจไปตั้งแต่ตรงนั้นแล้วก็ได้ อเล็กซ์ไม่มีคำคัดค้านต่อสิ่งที่ชาวเผ่าแคทคินพูด แม้เขาจะมั่นใจว่าจะเอาชนะก็อบลินในการต่อสู้แบบตัวต่อตัวได้ แต่เขาก็ไม่ได้แข็งแกร่งเท่ากับเหล่านักรบผู้ช่ำชองที่เขาพบในวันนี้ ไม่นับรวมถึงการที่พวกเขามากันถึงสามคนแต่ยังพ่ายแพ้ การเข้าไปช่วยมีแต่จะเพิ่มศพให้อีกตัวสำหรับให้พวกหมาป่าจัดการเท่านั้น เมื่อเห็นชายหนุ่มนิ่งเงียบไป นักดาบหนุ่มก็เกาหัวตัวเองก่อนจะถอนหายใจ “ฉันต้องจัดการธุระให้เผ่าของฉันในอีกสองวันข้างหน้า แต่จนกว่าจะถึงตอนนั้น ฉันจะอยู่ที่ธาลอเรียนี้” ไคโรกล่าว “เจ้าอยากให้ฉันสอนวิธีใช้ดาบให้ไหม?” อเล็กซ์ไม่ได้จับใจความคำพูดของชาวแคทคินในทันที เขาถึงกับคิดว่าตัวเองหูฝาดไป แต่เมื่อเห็นแววตาจริงจังบนใบหน้าอันหล่อเหลาของไคโร เขาก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะสอนวิถีดาบให้เขาจริงๆ “ได้โปรดครับ!” อเล็กซ์ตอบ “ช่วยสอนวิธีใช้ดาบให้ผมที” “ดี” ไคโรพยักหน้า “ฉันรู้ว่าเจ้าฝึกซ้อมทุกวันด้วยการวิ่งไปรอบเมือง งั้นมาพบฉันที่นี่พรุ่งนี้ตอนเก้าโมงเช้า ถ้าเจ้ามาสาย ฉันจะไปทันที เข้าใจที่พูดใช่ไหม?” “เข้าใจชัดเจนครับ!” อเล็กซ์ตอบรับ ไคโรคือว่าที่ 'ดาบสวรรค์' ของเผ่าแคทคิน ตามสามัญสำนึกแล้ว การได้เรียนกับเขาหมายความว่าอเล็กซ์จะสามารถเรียนรู้วิชาดาบได้อย่างรวดเร็วและแน่นปึ้ก เป้าหมายหลักของเขาคือการเป็น 'ชิลด์ซาวองท์' (ผู้เชี่ยวชาญโล่) แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่มีประโยชน์จากวิชาดาบ โลกแห่งอาร์คานานั้นขับเคลื่อนด้วยแนวคิดของความเป็นไปได้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ อาชีพของใครไม่สำคัญ และทุกอย่างสามารถเรียนรู้ได้ แน่นอนว่าการเรียนรู้ทักษะใหม่ในอาชีพเดิมนั้นง่ายกว่า เนื่องจากพื้นฐานมีความคล้ายคลึงกันและสิ่งที่ต้องใช้ก็เหมือนกันทุกประการ แนวคิดนี้เหมือนกับการร่ายเวทมนตร์โดยไม่มี 'พลังแฝงเวทมนตร์' การดูดซับ 'คริสตัลเวทมนตร์' สามารถปลดล็อกสเตตัสเวทมนตร์ได้ แต่เนื่องจากมันไม่ได้มาโดยธรรมชาติ คนคนนั้นก็จะยังคงเสียเปรียบเมื่อเทียบกับผู้ที่เกิดมาพร้อมกับความสามารถในการใช้เวทมนตร์อยู่ดี หลังจากหารือเรื่องสำคัญเสร็จ ทั้งคู่ก็กินและดื่มกันต่อ พวกเขาไม่ได้พูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในป่าอีก เพราะสิ่งที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป ชายหนุ่มกลับมาที่ห้องหลังจากแยกทางกับไคโร เขาถอดเสื้อผ้าออกแล้วใส่ลงในตะกร้าซักผ้าก่อนจะมุ่งหน้าไปอาบน้ำ ชะล้างคราบสกปรกและเหงื่อไคลออกจากร่างกาย ขณะที่ชายหนุ่มกำลังอาบน้ำ ดิมดิมก็กระโดดขึ้นไปบนหน้าต่างและทักทายเทวดาตัวน้อยที่ถือคันธนูอยู่ในมือ “เป็นยังไงบ้าง ดิมดิม?” คิวปิดถามเพื่อนของเขา “ดิมดิม~” ดิมดิมตอบกลับ “ได้ยินแบบนั้นก็ค่อยยังชั่ว” คิวปิดยิ้ม “แล้วนายคิดยังไงกับอเล็กซ์ล่ะ?” “ดิม~” “ก็นะ เอริออลเลือกเขามาด้วยเหตุผลบางอย่าง นายรู้ไหม? ลิลลี่กับฉันต้องลักพาตัว... เอ่อ หมายถึงเชิญเขามาที่อาร์คานาอย่างสุภาพน่ะ ดีใจนะที่พวกนายเข้ากันได้” “ดิมดิม~” ทั้งสองสหายพูดคุยกันก่อนที่เทวดาจะสัมผัสได้ว่าอเล็กซ์กำลังจะกลับเข้าห้อง จากนั้นเขาก็ยื่นถุงลูกอมให้ดิมดิมก่อนจะกลายเป็นละอองแสงกลับสู่ดินแดนสวรรค์ เทพติ่มซำจึงหยิบลูกอมจากถุงออกมาเคี้ยวอย่างมีความสุข “เมื่อกี้คุยกับใครอยู่เหรอ ดิมดิม?” อเล็กซ์ถามขณะเดินออกมาจากห้องน้ำพลางเช็ดผมด้วยผ้าขนหนู ดิมดิมส่ายหน้า “ดิม” “งั้นเหรอ” อเล็กซ์กะพริบตา “สงสัยฉันคงหูแว่วไปเอง” หลังจากเช็ดตัวจนแห้งสนิทแล้ว ชายหนุ่มก็หยิบเสื้อผ้าออกมาจากแหวนเก็บของ 'สงสัยต้องซื้อเสื้อผ้าเพิ่มแล้วล่ะ' อเล็กซ์คิด ตอนนี้เขามีเสื้อผ้าแค่สองชุดเท่านั้น หากไม่ใช่เพราะความสามารถของดิมดิมที่ใช้พลังซักล้างเสื้อผ้าให้สะอาดเหมือนเวทมนตร์ อเล็กซ์คงต้องซื้อเสื้อผ้าเพิ่มไปนานแล้วเพราะการซักผ้ามันยุ่งยาก ในเมื่อตอนนี้เขามีเงินเหลืออยู่บ้าง เขาจึงตัดสินใจซื้อเสื้อผ้าสำหรับเดินทาง รวมถึงเสื้อผ้าสำหรับไปผจญภัยในสถานที่ต่างๆ อย่าง 'ป่าลอยฟ้า' “ไปซื้อเสื้อผ้ากับฉันไหม ดิมดิม?” “ดิมดิม~” เทพติ่มซำยื่นลูกอมให้อเล็กซ์ ซึ่งชายหนุ่มก็รับไว้ด้วยความขอบคุณ เจ้าตัวเล็กกระโดดขึ้นไปบนหัวของอเล็กซ์แล้วลงจอดอย่างนุ่มนวลราวกับขนนก มันหยิบลูกอมอีกเม็ดออกมาจากถุงก่อนจะเคี้ยวด้วยสีหน้าพึงพอใจบนใบหน้าอันใสซื่อ หลังจากล็อกห้องเรียบร้อย อเล็กซ์ก็ออกจากโรงเตี๊ยมเพื่อตรงไปยังร้านขายเสื้อผ้า “ยินดีต้อนรับค่ะ! แหม~ พ่อหนุ่มรูปหล่อคนนี้ช่างดูดีจังเลย” พนักงานขายกล่าวด้วยรอยยิ้ม “มาหาเสื้อผ้าที่เหมาะกับความหล่อของพ่อหนุ่มอยู่ใช่ไหมคะ?” อเล็กซ์ยิ้มบางๆ เขาเข้าใจดีว่าพนักงานขายกำลังพูดจาหว่านล้อมเพื่อหลอกให้เขาซื้อเสื้อผ้าจากร้านเธอเพิ่ม ร้านนี้เป็นร้านสำหรับชาวบ้านทั่วไป ดังนั้นราคาเสื้อผ้าจึงไม่แพงเท่าร้านที่ทำเสื้อผ้าให้พวกขุนนาง แต่เนื่องจากเขาต้องการหลายชุด เขาจึงขอให้พนักงานช่วยแนะนำเสื้อผ้าที่ทนทานเหมาะสำหรับการเดินทาง เขาหาเงินมาได้พอสมควรจากภารกิจสองครั้งแรก แต่เงินในกระเป๋าก็ยังมีจำกัด ด้วยเหตุนี้เขาจึงเลือกเสื้อผ้าที่ถูกที่สุด ซึ่งนั่นทำให้พนักงานขายแอบหัวเราะคิกคัก เสื้อผ้าที่ถูกที่สุดในร้านราคาตัวละสองเหรียญเงิน ส่วนชุดสำหรับเดินทางจะแพงกว่าเล็กน้อยอยู่ที่ตัวละสามเหรียญเงิน กางเกงในสองตัวราคาหนึ่งเหรียญเงิน ซึ่งอเล็กซ์มองว่าสมเหตุสมผลเมื่อเทียบกับคุณภาพ หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาตัดสินใจซื้อชุดสำหรับเดินทางสามชุด ชุดใส่ลำลองสามชุด และกางเกงในสี่ตัว และด้วยความที่คิดว่าอาจจะต้องใช้ผ้าคลุมมีฮู้ดด้วย เขาจึงซื้อมาสองผืนเช่นกัน “ขอบคุณที่อุดหนุนค่ะ! โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ!” อเล็กซ์เก็บของที่ซื้อใส่เข้าไปในแหวนเก็บของหลังจากจ่ายเงินเรียบร้อย สรุปแล้วเขาใช้เงินไปสามเหรียญทองกับอีกหกเหรียญเงินไปกับค่าเสื้อผ้า ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บปวดที่กระเป๋าตังค์ เขาใช้เวลาและเหงื่อแรงกว่าจะได้เงินมา แต่ส่วนใหญ่กลับมลายหายไปอย่างรวดเร็วในการช้อปปิ้งเพียงครั้งเดียว ตอนนี้เขาเหลือเงินเพียงสองเหรียญทองกับอีกเก้าเหรียญทองแดง 'รู้งี้ไม่น่าถลุงเงินตอนมื้อเที่ยงเลย' อเล็กซ์ถอนหายใจ 'ก็นะ อย่างน้อยก็ได้อะไรที่ประเมินค่าไม่ได้มา' คุณค่าของการได้เป็นลูกศิษย์ของไคโรนั้นเหนือกว่าทุกสิ่งที่เขาจ่ายไปเพื่อเลี้ยงอาหารชาวแคทคินคนนี้ไปมากนัก เมื่อพิจารณาจากทุกอย่างแล้ว อเล็กซ์ถือว่านี่คือกำไรมหาศาล ตอนนี้เมื่อช้อปปิ้งเสร็จแล้ว อเล็กซ์ตัดสินใจมุ่งหน้าไปที่ห้องสมุดเพื่ออ่านหนังสือก่อนค่ำ เขาต้องการเก็บเกี่ยวความรู้ให้มากที่สุดเกี่ยวกับ 'การเล่นแร่แปรธาตุ' เพื่อที่จะได้เริ่มเก็บสมุนไพรและพืชพรรณภายใน 'ป่าลอยฟ้า' มาไว้ใช้ประโยชน์ส่วนตัวได้บ้าง