บทที่ 473: ความน่าสะพรึงกลัวของผู้ทำลายคำสัตย์ [ตอนที่ 1] ไม่มีสายลับคนใดของกลุ่มผู้บูชาปีศาจคาดคิดว่าเป้าหมายของพวกเขาจะเดินทอดน่องเข้ามาในฐานทัพด้วยรอยยิ้มที่ดูไร้กังวลเช่นนี้ แผนการจับกุมอเล็กซ์ของพวกเขายังคงเหมือนเดิม แต่หลังจากได้ยินเสียงกรีดร้องของสแตนและคลิฟฟ์ พวกเขาก็เข้าใจทันทีว่าไม่ควรประมาทศัตรูรายนี้ หากเป็นไปได้ พวกเขาต้องการทำให้เขาอยู่ในสภาพที่ไม่สามารถขัดขืนได้ ไม่สำคัญหรอกว่าจะต้องตัดแขนตัดขาเขาทิ้งตราบใดที่ยังส่งตัวเขาให้ในสภาพที่มีชีวิต รางวัลนำจับของอเล็กซ์จะยังคงเท่าเดิม และพวกเขาทุกคนก็จะรวยขึ้นอีกนิด รวมถึงได้รับชื่อเสียงและความเคารพในหมู่พวกพ้องมากขึ้นอีกโข อย่างไรเสีย ธนาคารเลือดก็ไม่จำเป็นต้องใช้ขาเดินอยู่แล้วนี่ ดังนั้น ทันทีที่พวกเขาตัดสินใจลงมือจู่โจม จึงไม่มีใครที่ยั้งมือเลยแม้แต่น้อย นั่นคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ ม่านพลังปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอเล็กซ์ก่อนที่พวกเขาจะหยุดการพุ่งเข้าใส่ได้ทัน เมื่อการโจมตีทั้งหมดปะทะเข้ากับม่านพลัง พลังเหล่านั้นก็ถูกสะท้อนกลับไปหาเจ้าของอย่างเต็มแรง ก่อนที่จะทันได้ตั้งตัว พวกเขาก็ถูกเหวี่ยงกระแทกเข้ากับผนังและร่วงลงไปกองกับพื้นด้วยความเจ็บปวดและความไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น "อึก..." เพจกลิ้งตัวไปด้านข้าง มือข้างหนึ่งกุมแขนที่หลุดออกจากเบ้า เธอสะบัดแขนกลับเข้าที่อย่างรุนแรง แต่ความเจ็บปวดก็ยังทำให้เธอต้องกัดริมฝีปากจนเลือดซิบ บิล บอร์ด ไอออกมาเป็นเลือดเต็มปาก ในขณะที่ซัล เวจได้แต่ครางหงิงและบิดเร่าด้วยความเจ็บปวด สายลับคนอื่นๆ ก็อยู่ในสภาพที่ไม่ต่างกัน การโจมตีของพวกเขาไม่เพียงแค่ถูกสะท้อนกลับมา แต่ยังถูกขยายความรุนแรงให้มากขึ้นด้วย ในตอนนั้นเองที่พวกเขาได้สังเกตเห็นชายชราที่ยืนอยู่ห่างจากอเล็กซ์ไปเพียงไม่กี่ก้าว เขากำลังจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาที่เย็นชา สายตานี้ทำให้ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือด ราวกับกำลังถูกนักล่าจ้องมองเหยื่อ เมื่อหนูต้องเผชิญหน้ากับงูพิษ สิ่งเดียวที่ทำได้คือหยุดนิ่งด้วยความหวาดกลัว อเล็กซ์คาดไว้แล้วว่าความสามารถในการสะท้อนการโจมตีของเล็กซ์นั้นยอดเยี่ยม แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้! 'มันดีกว่าสกิลสะท้อนการโจมตีของฉันเสียอีก' อเล็กซ์คิด 'หวังว่าสักวันหนึ่ง ฉันจะฝึกฝนจนไปถึงระดับเดียวกันได้' จากนั้นชายชราก็โยนร่างของสแตนและคลิฟฟ์ลงบนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ เพื่อให้พวกเขาได้กลับไปอยู่รวมกับพวกพ้อง เมื่อเห็นเหล่านักเรียนที่กำลังเสียเลือดและครางด้วยความเจ็บปวดนอนกองอยู่บนพื้นอย่างหมดหนทาง อเล็กซ์ก็ตัดสินใจข่มขวัญพวกมันให้หนักขึ้นอีก เขาเรียกค้อนสงครามออกมาแล้วทำลายโต๊ะประชุมทิ้งในการโจมตีเพียงครั้งเดียว จากนั้นชายหนุ่มก็คว้าเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งลง พร้อมกับไขว้ขาขวาขึ้นมาวางบนขาซ้าย มือของเขาที่วางอยู่ข้างตัวยังคงถือค้อนไว้อยู่ รอยยิ้มชั่วร้ายที่ฉาบอยู่บนใบหน้าของเขาทำให้เหล่าสายลับนึกขึ้นได้ว่า คนตรงหน้าคือคนที่เอาชนะผู้อาวุโสขององค์กรพวกเขามาแล้ว และนั่นคือเหตุผลที่มีการตั้งค่าหัวเขาตั้งแต่แรก! "ใจเย็นๆ สหาย" อเล็กซ์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ถ้าพวกนายให้ความร่วมมือกับฉัน ฉันจะปล่อยพวกนายไป แต่ถ้าไม่... ก็ตามนั้น พวกนายก็ไปประชุมกันต่อในปรโลกเถอะ" ลุค วอร์ม หัวหน้าชั่วคราวของเหล่าสายลับมองอเล็กซ์อย่างระแวดระวัง "ใ-ให้ความร่วมมือ?" ลุคถาม "นายพูดเรื่องอะไร? ทำไมนายถึงทำกับพวกเราแบบนี้!" ลุคยังคิดว่าเขาสามารถหาเหตุผลมาต่อรองเพื่อออกจากสถานการณ์นี้ได้ เมื่อเห็นความคิดของอีกฝ่าย เพื่อนร่วมงานของเขาก็ตัดสินใจใช้เหตุผลเข้าสู้กับอเล็กซ์เช่นกัน "อเล็กซ์ นายทำเกินไปแล้วนะ!" แดนตะโกน "นายกล้าดียังไงถึงทำร้ายเพื่อนนักเรียนด้วยกัน?! นายไม่กลัวอาจารย์ใหญ่หรือไง!" เสียงหัวเราะเบาๆ เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของอเล็กซ์ขณะที่เขามองลงไปยัง "เพื่อนนักเรียน" ของเขาด้วยความดูแคลน "เลิกเสแสร้งได้แล้ว" อเล็กซ์ตอบกลับ "อีกอย่าง คนที่เริ่มจู่โจมก่อนไม่ใช่ฉัน แต่เป็นพวกนาย ฉันแค่ยืนอยู่ตรงนี้ จำไม่ได้หรือไง? สุดท้ายนี้ อย่าทำตัวเป็นเหยื่อเลย ฉันรู้อยู่เต็มอกว่าพวกนายทุกคนที่นี่เป็นสายลับของกลุ่มผู้บูชาปีศาจ" "แน่นอน พวกนายจะปฏิเสธก็ได้ แต่หลังจากที่ฉันส่งตัวพวกนายให้อาจารย์ใหญ่ ความจริงก็ต้องปรากฏออกมาอยู่ดี แต่ชีวิตก็ไม่ได้มีแต่ความสิ้นหวังหรอกนะ หากพวกนายตกลงที่จะมาเป็นลูกน้องของฉัน อย่างน้อยพวกนายก็ยังใช้ชีวิตอยู่ต่อได้โดยไม่ต้องเจ็บปวดหรือทุกข์ทรมานมากนัก จริงไหม?" เหล่านักเรียนอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองชายชราที่ยืนอยู่ด้านหลังอเล็กซ์ เล็กซ์ดูน่าเกรงขามอยู่แล้ว แต่เมื่อสวมแว่นกันแดดทรงกวนประสาทของดิม ดิม เขาก็ดูเหมือนคนที่จะไม่ลังเลเลยหากต้องฆ่านักเรียนสักสองสามคนเล่นเพื่อความบันเทิง "นายหมายถึงความร่วมมือแบบไหน?" พอลลี่ถาม สิ่งที่เธอต้องการมีเพียงแค่หาโอกาสหลบหนีและกลับมาแก้แค้นอเล็กซ์ในภายหลัง เหล่าสายลับคนอื่นๆ ก็คิดเช่นเดียวกัน หากพวกเขาถูกส่งตัวให้อาจารย์ใหญ่จริงๆ พวกเขารู้ดีว่าไม่ว่าจะทำอย่างไรก็คงไม่มีทางรอดไปได้ "ก็ความร่วมมือที่ฉันได้ประโยชน์น่ะสิ" อเล็กซ์ตอบ "แล้วก็อย่าได้คิดที่จะหนี ฉันอาจจะเป็นคนใจดี แต่ผู้คุ้มกันของฉันเป็นคนที่มีความอดทนและความเมตตาน้อยมากสำหรับคนที่คิดจะฆ่าฉัน" ราวกับรอจังหวะคำพูดนั้น เล็กซ์ได้ปลดปล่อยออร่าของอัศวินระดับ 8 ออกมา กดดันเหล่านักเรียนจนตาเบิกโพลงด้วยความตกใจและหวาดกลัว อัศวินระดับ 8 นั้นแข็งแกร่งพอที่จะเป็นผู้บริหารหรือผู้อาวุโสผู้ทรงเกียรติภายในองค์กรของพวกเขาได้เลยทีเดียว ก่อนหน้านี้พวกเขายังคิดจะหาทางหนี แต่ตอนนี้พวกเขาก็เข้าใจแล้วว่าหากชายชราผู้นี้ต้องการจะฆ่าพวกเขาจริงๆ พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตาย "นายต้องการอะไร?" ลุคถาม "แล้วนายจะปล่อยพวกเราไปจริงๆ เหรอ?" องค์กรของพวกเขาไม่ใช่กลุ่มคนที่เมตตา มือของพวกเขาก็เปื้อนเลือดมาไม่น้อย แม้ว่าพวกเขายังเด็ก แต่พวกเขาก็เข้าใจดีว่ามีเพียงผู้ที่มีอำนาจเท่านั้นที่มีสิทธิ์กำหนดกฎเกณฑ์ "ก่อนอื่น ฉันจะบอกให้ว่าฉันจะทำอะไร" อเล็กซ์กล่าว "สายลับทุกคนที่ซ่อนตัวอยู่ในโซลิเวนจะถูกกวาดล้างให้สิ้นซาก พวกนายคือกลุ่มแรก แต่ไม่ใช่กลุ่มสุดท้าย เนื่องจากเราทุกคนเรียนอยู่ในสถาบันเดียวกัน ฉันจะไม่ส่งตัวพวกนายให้อาจารย์ใหญ่" "บทบาทที่พวกนายต้องเล่นนั้นง่ายมาก พวกนายทุกคนจะต้องเป็นสายลับสองหน้า พวกนายต้องคอยอัปเดตข่าวสารเกี่ยวกับภารกิจหรือคำสั่งใดๆ ที่ได้รับจากเบื้องบนให้ฉันทราบอยู่เสมอ ตราบใดที่พวกนายทำตามนั้น พวกนายก็สามารถใช้ชีวิต 'อันแสนสงบสุข' ของพวกนายต่อไปได้" "อ้อ เกือบลืมไป ห้ามพวกนายทุกคนแตะต้องสมาชิกในชมรมหรือคนรู้จักของฉัน ไม่ว่าจะทางตรงหรือทางอ้อม ทันทีที่พวกนายทำ..." อเล็กซ์ทำท่าปาดคอ และไม่มีใครคิดเลยว่าเขากำลังล้อเล่น "ก็ได้ เราจะร่วมมือกับนาย" ลุคพูดผ่านไรฟัน "แต่สัญญามาว่านายจะไม่ฆ่าพวกเราคนใดคนหนึ่ง" "ได้สิ" อเล็กซ์ตอบ "แต่คำสัญญาปากเปล่าไม่มีค่าอะไรสำหรับฉัน หากพวกนายคิดจะร่วมมือจริงๆ ก่อนอื่นต้องยอมให้ผู้คุ้มกันของฉันทำพันธสัญญาลงบนร่างกายของพวกนายเสียก่อน" เล็กซ์ยังคงเป็นอัศวินปริซึมเหมือนเดิม แต่เขาได้รับคลาสรองหลังจากที่ล้มเหลวในการปกป้องอเล็กซ์ ผู้ทำลายคำสัตย์ โดยปกติแล้วผู้ทำลายคำสัตย์มักจะตกสู่ความเสื่อมทรามและความบ้าคลั่ง แต่พวกเขาก็จะแข็งแกร่งขึ้นด้วย ราวกับว่าขีดจำกัดที่ปิดผนึกพลังของพวกเขาได้ถูกทำลายลง ทว่าความแข็งแกร่งนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อปกป้องผู้อื่นอีกต่อไป แต่มีไว้เพื่อทำลายทุกคนที่ขวางทางพวกเขาเท่านั้น