Chapter 504 - Training With The Rhino

เผยแพร่เมื่อ 11 มี.ค. 2569 21:51

Chapter 504 - Training With The Rhino เหยาเจียเดินไปตามโถงทางเดินด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง ระหว่างทาง อเล็กซ์เห็นอสูรหลายตนที่ดูเหมือนกำลังทำงานอยู่ที่นั่น และเหยาเจียก็ได้เลือกอสูรที่แข็งแกร่งมากสองตนจากในกลุ่มนั้นให้ติดตามเธอมาด้วย จากสัมผัสของอเล็กซ์ อสูรพวกนั้นล้วนอยู่ในระดับ True Realm ขั้นสูง ซึ่งแข็งแกร่งกว่าเขาและอีกสามคนที่มาพร้อมกับเขามากนัก เขาได้แต่สงสัยว่าพวกมันถูกเรียกมาทำไม แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถามอะไร เธอคำรามบางอย่างด้วยภาษาของสัตว์อสูรที่อเล็กซ์ไม่เข้าใจ และอสูรอีกสองตนก็พยักหน้ารับ “เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?” อเล็กซ์ถาม “อ๋อ ฉันแค่จะให้สองตัวนี้คอยเฝ้าเด็กนั่นตอนฝึกน่ะ เราไม่อยากให้เขาบาดเจ็บใช่ไหมล่ะ?” เหยาเจียกล่าว อเล็กซ์พยักหน้าเห็นด้วย เธอคำรามใส่พวกอสูรอีกครั้งพร้อมกับชี้ไปทางห้องหนึ่ง อสูรทั้งสี่ที่มาด้วยกันพยักหน้ารับแล้วเดินไปยังห้องนั้น หนิงเข้าใจว่านั่นคือห้องฝึกซ้อมจึงเดินตามไปเช่นกัน “นั่นไม่ใช่ห้องที่เธอต้องไป” เหยาเจียกล่าว “นั่นคือห้องที่เด็กนั่นจะใช้ฝึก ส่วนเธอต้องไปฝึกในอีกห้องหนึ่ง” “อ้อ เข้าใจแล้ว เพิร์ล ไปฝึกกับพวกเขานะโอเคไหม? เดี๋ยวฉันจะไปฝึกที่อีกห้องหนึ่ง” เขากล่าว “เมี๊ยว?” เพิร์ลร้องตอบ ดูเหมือนมันจะไม่อยากถูกทิ้งไว้กับคนแปลกหน้า “ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันอยู่แถวนี้แหละ ถ้าต้องการอะไรก็เรียกนะ” อเล็กซ์บอก เพิร์ลยอมตกลงอย่างไม่เต็มใจนักก่อนจะเดินเข้าห้องไป “เอาล่ะ พวกนั้นจะฝึกกันอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง ส่วนเธอต้องฝึกในห้องนี้” เหยาเจียพูดพลางชี้ไปที่ห้องหนึ่งตรงสุดโถงทางเดิน “นี่เป็นแค่ห้องธรรมดาใช่ไหมครับ? ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อใช้ฝึกโดยเฉพาะใช่ไหม?” อเล็กซ์ถาม “ใช่แล้ว มันก็แค่ห้องที่ครอบครัวเคยอาศัยอยู่ แต่ถึงอย่างนั้น ที่นี่ก็มีการวางค่ายกลเอาไว้ ซึ่งมันทำให้แม้แต่ฉันก็ยังแทบจะทำอะไรไม่ได้เลย” เหยาเจียอธิบาย ประตูเปิดออก ทั้งสองเดินเข้าไปข้างใน ประตูนั้นใหญ่พอให้แรดร่างยักษ์เดินผ่านเข้ามาได้สบายๆ และตัวห้องเองก็กว้างขวางพอๆ กัน ห้องนี้ว่างเปล่าสนิทนอกจากชุดผ้าม่านที่หน้าต่าง ห้องนี้ร้างมานานจนอเล็กซ์ไม่อาจบอกได้เลยว่าแต่เดิมเขาเก็บอะไรไว้ตรงไหน อเล็กซ์เดินไปที่กลางห้องและรับรู้ได้ถึงความกว้างขวางของมัน ถึงจะไม่ได้ใหญ่เท่าโถงฝึกที่คฤหาสน์ของอาจารย์เขา แต่มันก็ยังถือว่าใหญ่เกินครึ่งหนึ่งของที่นั่นอยู่ดี แค่นั้นก็ใหญ่พอให้เขาฝึกฝนได้อย่างอิสระแล้ว “ห้องนี้เคยเป็นของใครเหรอครับ? ใหญ่มากเลย” อเล็กซ์ถาม “อืม ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ไม่มีใครอาศัยอยู่ที่นี่มา 5,000 ปีแล้ว ฉันเลยบอกไม่ได้ แต่มันน่าจะเป็นของคนรักของราชาหรือไม่ก็ลูกของเขานั่นแหละ ไม่ก็อาจจะเป็นห้องรับรองแขก ฉันไม่แน่ใจหรอก” เหยาเจียตอบ “เอาล่ะ พร้อมหรือยัง? ฉันอยากเห็นเธอฝึกแล้ว” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริง “ครับ พร้อมแล้ว” อเล็กซ์ตอบ เขาเดินออกจากกลางห้องไปที่ด้านหนึ่ง แล้วหยิบดาบออกมาพร้อมกับรอให้แรดตัวนั้นไปยืนอยู่อีกฝั่ง “เฮ้ๆๆ! ทำอะไรน่ะ? ทำไมต้องชักอาวุธออกมาด้วย?” เหยาเจียถาม “ก็นี่คือวิธีที่ผมใช้ต่อสู้นี่ครับ” อเล็กซ์กล่าว “แต่นี่ไม่ใช่การต่อสู้สักหน่อย นี่มันคือเซสชันการฝึกซ้อมนะ ถ้าเขาบาดเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง” เหยาเจียพูดพลางชี้ไปทางเจ้าแรด “เอ่อ ผมมั่นใจว่าหนังเขาหนาพอครับ อีกอย่าง ผมจะพยายามไม่ลงมือหนักเกินไป” อเล็กซ์กล่าว “ไม่ได้ ถ้าเขาได้รับบาดเจ็บจากการฝึกนี้ ความรับผิดชอบจะอยู่ที่ฉัน เธอฝึกด้วยเทคนิคปกติไม่ได้หรือไง?” เธอถาม “อืม...” อเล็กซ์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาต้องการเรียนรู้การใช้ดาบเพื่อพัฒนาเจตจำนงกระบี่ (Sword Intent) ของเขา แต่คงเป็นเรื่องยากที่จะฝึกฝนตัวเจตจำนงเองในสถานการณ์ปัจจุบัน เพราะคู่ซ้อมของเขาไม่ได้แข็งแกร่งกว่าขนาดนั้น “ก็ได้ครับ ผมจะสู้โดยไม่ใช้อาวุธแล้วกัน” ในที่สุดอเล็กซ์ก็ยอมตกลงพร้อมกับเก็บดาบ “ดี งั้นเริ่มเมื่อไหร่ก็ได้เลยนะ ฉันจะคอยดูอยู่ตรงนี้เอง” เหยาเจียกล่าว อเล็กซ์พยักหน้าแล้วหันไปมองแรดพร้อมกับพยักหน้าให้มัน “เอาล่ะ ผมเริ่มแล้วนะ” เขากล่าวพลางกระโจนเข้าหาแรดเบาๆ พร้อมกับกำหมัด เจ้าแรดตัวนั้นมีความฉลาดไม่น้อยเพราะอยู่ในระดับ Mind Tempering จึงรู้ทันทีว่าต้องทำอย่างไร มันบิดคอไปทางซ้ายเล็กน้อยด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ หลบหมัดนั้นพ้นก่อนจะเหวี่ยงกลับมาเหมือนยางยืด กระแทกเข้าที่ช่วงบนของตัวอเล็กซ์ด้วยข้างหัวของมัน อเล็กซ์เสียหลักจนเซถอยไป “เอาล่ะ” เขาพูดพลางยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วพุ่งเข้าไปชกอีกครั้ง เจ้าแรดส่งเสียงขึ้นจมูกด้วยความดูแคลน มันคิดว่าอเล็กซ์กำลังจะทำแบบเดิมอีกจึงหลบไปอีกครั้ง แต่ทว่าคราวนี้อเล็กซ์ไม่ได้ขยับตัวต่อไปข้างหน้าอีก แต่หยุดกึกทันทีที่แรดขยับหัว กำปั้นอีกข้างของเขาเหวี่ยงมาจากด้านข้างและชกเข้าที่จมูกของแรดใต้เขาของมันเต็มแรง ทันทีที่ถูกชก อเล็กซ์ก็กระโดดถอยกลับมาที่จุดเดิม เตรียมพร้อมที่จะโจมตีต่อ เจ้าแรดสะบัดหัวเพราะความรู้สึกเจ็บแปลบที่แล่นมาจากจมูก แม้ระดับพลังจะต่างกัน แต่เขาก็ยังสามารถสร้างความเสียหายให้กับมันได้ มันเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อยและตัดสินใจที่จะเอาจริงแล้ว อเล็กซ์พุ่งตัวเข้าไปอีกครั้ง แต่คราวนี้แรดไม่สนใจจะหลบเลยแม้แต่นิดเดียว มันกลับพุ่งตัวเข้าหาด้วยความเร็วสูง ในขณะที่เขาของมันเริ่มส่องแสงสีเขียว อเล็กซ์มองเห็นม่านพลังปรากฏขึ้นรอบด้านหน้าของแรด คล้ายกับโล่ที่ปกป้องส่วนหน้าเอาไว้ แต่เจ้าแรดกลับใช้โล่นั้นพุ่งเข้าโจมตี ด้วยขนาดตัวที่ใหญ่โตและโล่ที่กว้างกว่าตัวของมัน ทำให้อเล็กซ์ไม่มีพื้นที่ให้หลบหลีกมากนัก เขาอยากจะวาร์ปหนี แต่แสงสว่างในห้องนี้ไม่เพียงพอที่จะทำให้เกิดเงาที่ชัดเจนพอให้เขาใช้เทคนิควาร์ปได้ ดังนั้น เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เขาจึงรีบใช้เทคนิคป้องกันทั้งสองอย่างทันที ผิวหนังของเขาเริ่มปรากฏลวดลายหินอ่อน และม่านพลังจากแสงหลากสีก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า เมื่อม่านพลังของแรดพุ่งผ่านม่านพลังของเขาไป แสงสีเขียวก็เบาบางลง และสิ่งที่กระแทกเข้าหาหนิงก็มีเพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น เสียงดังสนั่นเกิดขึ้นจากการปะทะกัน แต่ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบในช่วงการปะทะนั้น เจ้าแรดหยุดสนิท ส่วนอเล็กซ์เองก็ไม่ได้ขยับไปไหน “โอ้! เยี่ยมมาก เธอใช้หลายเทคนิคพร้อมกันเลยนะ ฉันเห็นตั้งสามอย่างแน่ะ นั่นไม่ใช่ความทรงจำจากพ่อแม่ของเธอใช่ไหม?” เหยาเจียถามจากข้างๆ “ไม่ใช่ครับ นี่คือสิ่งที่เราได้เรียนหลังจากผ่านการฝึกมา” อเล็กซ์กล่าว “เราไม่ได้อะไรมาตั้งแต่แรกหรอกครับ” เหยาเจียคิดครู่หนึ่งแล้วถาม “สอนฉันได้ไหม?” “อืม... ผมว่าไม่น่าจะได้นะครับ ผมรู้ว่ามีเทคนิคที่สามารถเรียนรู้ได้ แต่ผมไม่มีเลยสักอย่าง ผมเคยลองหาดูเผื่อจะสอนเพิร์ล แต่มันดูแย่ทุกอันเลย บางทีในสำนักที่เน้นการฝึกสัตว์อสูรเป็นหลักอาจจะมีเทคนิคดีๆ อยู่ก็ได้ครับ” อเล็กซ์ตอบ “เฮ้อ น่าเสียดายจัง ฝึกต่อเถอะ” เหยาเจียกล่าว อเล็กซ์พยักหน้ารับและกลับไปฝึกต่อ ตลอดครึ่งชั่วโมงถัดมา เขาแสดงความสามารถหลายอย่างที่ไม่ได้ใช้ดาบออกมาให้เห็น สิ่งนี้ทำให้เขาตระหนักว่าเขาพึ่งพาดาบมากเกินไปจริงๆ ในกรณีที่ต้องต่อสู้โดยไม่มีดาบ อัตราการรอดชีวิตของเขาคงลดลงไปมาก ‘ฉันจำเป็นต้องแข็งแกร่งขึ้นแม้ในตอนที่ไม่มีดาบ’ เขาคิด การฝึกนั้นหนักหนาสาหัส แต่อเล็กซ์ก็ยังไม่ได้ใช้ความสามารถทั้งหมดที่มี ดังนั้นเขายังสามารถพัฒนาได้อีก เจ้าแรดส่งกระแสลมพุ่งเข้าหาเขา ซึ่งเขาหลบได้ด้วยการเคลื่อนที่ไปรอบๆ โดยแทบไม่มีแรงต้านในอากาศเลย จากนั้นเขาก็พุ่งไปด้านหลังแรดอย่างรวดเร็วและเตะเข้าที่ตัวมัน เจ้าแรดรีบเกร็งร่างกายจนแข็งแกร่งเป็นพิเศษ ทำให้การโจมตีของอเล็กซ์แทบไม่สร้างความเสียหายใดๆ ให้กับมันเลย อเล็กซ์กำลังจะหาจังหวะโจมตีอีกครั้ง แต่เหยาเจียก็พูดแทรกขึ้นมา “เอาล่ะ พอแค่นี้แหละ” อเล็กซ์หยุดและหันกลับมาด้วยสีหน้าฉงน “แต่เพิ่งจะผ่านไปแค่ครึ่งชั่วโมงเองนะ” เขากล่าว “เราฝึกต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอครับ?” “อ๋อ ฉันไม่ได้จะหยุดเซสชันการฝึกหรอกนะ” เหยาเจียกล่าว “ฉันแค่จะเปลี่ยนคู่ซ้อมให้เธอต่างหาก” “เปลี่ยนคู่ซ้อมงั้นเหรอครับ?” อเล็กซ์ถาม “ใช่ ฉันไม่คิดว่าความคล่องตัวที่น้อยของเขามันจะเป็นปัจจัยสำคัญในการฝึกนี้ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะทำคะแนนได้เยอะก็เพราะเขาไม่ยืดหยุ่นเท่าเธอแค่นั้นเอง” เหยาเจียกล่าวพลางบุ้ยปากไปยังเจ้าแรด เจ้าแรดตอบกลับบางอย่างพลางก้มหัวลง และเหยาเจียก็ตอบกลับด้วยภาษาเดียวกันที่อเล็กซ์ไม่เข้าใจ เธอพูดอะไรบางอย่างก่อนที่เจ้าแรดจะก้มหัวให้อีกครั้งแล้วเดินออกจากห้องไป “เธอพูดอะไรกับมันน่ะ?” อเล็กซ์ถาม “อ๋อ ฉันแค่บอกมันว่าที่นี่ไม่ต้องการมันแล้วน่ะ” เหยาเจียกล่าว “เข้าใจแล้วครับ” อเล็กซ์ตอบ “งั้นระหว่างรอคู่ซ้อมคนใหม่ เราไปดูเพิร์ลกันไหมครับ?” “อ๋อ เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก คู่ซ้อมของเธอมาอยู่ที่นี่แล้ว” เหยาเจียกล่าวด้วยรอยยิ้มกว้าง อเล็กซ์ค่อยๆ หันหน้าไปหาเธอเมื่อความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว “เอ่อ... คู่ซ้อมที่ว่า คงไม่ใช่... ตัวคุณใช่ไหมครับ?” เขาถาม “ก็ต้องเป็นฉันอยู่แล้วสิ แล้วเธอคิดว่าเป็นใครล่ะ?” เธอถามพลางหัวเราะ “แต่คุณเก่งมากเลยนะ แบบนี้จะเรียกว่าฝึกได้เหรอครับ?” อเล็กซ์ถาม “โธ่ ไม่ต้องกังวลหรอก ฉันจะไม่สู้กลับเลยสักนิด” เธอกล่าว “ฉันอยากเห็นจริงๆ ว่าเธอจะรับมือยังไงเมื่อต้องเจอกับคนที่เหนือกว่าเธอชัดเจนขนาดนี้” อเล็กซ์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “นั่นก็เป็นไอเดียที่ไม่เลวเลยครับ ผมอยากสู้กับคนที่เก่งๆ จะได้รู้ว่าตัวเองบกพร่องตรงไหน อีกอย่าง ผมก็น่าจะได้ใช้ความสามารถของตัวเองแบบเต็มที่โดยไม่ต้องยั้งมือด้วย” “เห็นไหมล่ะ? เธอจะใช้ดาบด้วยก็ได้นะ ฉันรับการโจมตีพวกนั้นได้สบายมาก” เหยาเจียพูดอย่างมั่นใจ “ผมขอไม่ใช้ดาบตอนนี้ดีกว่าครับ ผมอยากสู้ให้ดีที่สุดโดยไม่ใช้อาวุธเลย” เขากล่าว เหยาเจียยิ้ม “ตามใจเธอเลย... เอาล่ะ มาเริ่มฝึกกันเถอะ”

React

พูดคุย