『 เหล่าผู้เล่นซาทิสฟายกว่าสองพันล้านคนทั่วโลก! การแข่งขันระดับนานาชาติครั้งที่ 3 ที่ทุกท่านเฝ้ารอคอยมาแสนนาน... ในที่สุด! ก็เริ่มต้นขึ้นแล้ว ณ บัดนี้!!! มาร่วมเป็นสักขีพยานในกิจกรรมแรกไปพร้อมกันเลยครับ! 』 “เฮ้!!!!!!!!!!” เสียงกึกก้องกัมปนาทของฝูงชนระเบิดขึ้นประหนึ่งพายุคลั่ง กิจกรรมเบิกโรงของการแข่งขันระดับนานาชาติครั้งที่ 3 คือ ‘การถอนดาบศักดิ์สิทธิ์’ เดิมทีผู้คนมักมองข้ามกิจกรรมนี้ แต่ปีนี้กลับต่างออกไป เพราะนอกจากจะเป็นการแข่งขันที่ล่าช้ากว่ากำหนดเดิมถึงสามเดือนแล้ว รายชื่อผู้เข้าร่วมยังปรากฏนามของ ‘ดาบศักดิ์สิทธิ์’ คราวเจล รวมอยู่ด้วย! - เราจะได้เห็นคราวเจลตั้งแต่วันเปิดสนามเลยเหรอ! ตื่นเต้นเป็นบ้า! - เปิดตัวด้วยเทพคราวเจล... เขานี่แหละคือพระเอกตัวจริง ㅎㅎ - กติกามันแค่ใครถอนดาบได้ก่อนก็ชนะไม่ใช่เหรอ? ในเมื่อเขาเป็นถึงดาบศักดิ์สิทธิ์ ดาบมันก็ต้องเลือกเขาอยู่แล้วป่ะ? คราวเจลจะชนะตั้งแต่เริ่มเลยมั้ยเนี่ย? - เหอะ ไม่เกี่ยวหรอก ไม่งั้นเขาจะจัดแข่งไปทำไมล่ะ การถอนดาบศักดิ์สิทธิ์นั้นมีต้นแบบมาจากตำนานกษัตริย์อาเธอร์อันลือลั่น กติกาเรียบง่ายเพียงแค่ใครสามารถดึงดาบที่ปักตรึงอยู่ในหินออกมาได้ก่อนจะเป็นผู้ชนะ ทว่าในความง่ายนั้นกลับแฝงไว้ด้วยขวากหนามอันซับซ้อน การจะถอนดาบออกได้ต้องบรรลุเงื่อนไขบางประการ ผู้เข้าแข่งขันต้องฟันฝ่าภารกิจที่ทดสอบทั้งพละกำลัง สติปัญญา และความสามารถรอบด้าน ด้วยความที่ต้องเป็นเลิศทั้งบุ๋นและบู๊ กิจกรรมนี้จึงมักถูกมองว่าน่าเบื่อและดึงดูดใจผู้ชมได้ยากกว่ากิจกรรมที่เน้นการต่อสู้ดุเดือด ด้วยเหตุนี้ ในการแข่งขันครั้งที่ 2 กิจกรรมนี้จึงซบเซาจนมีเพียงแรงเกอร์ไร้ชื่อเสียงเข้าร่วม ทว่าปีนี้บรรยากาศกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อ ‘ดาบศักดิ์สิทธิ์’ คราวเจล และ ‘ผู้พิฆาตอสูร’ ยูรา ตัดสินใจลงสนามด้วยตัวเอง ความคาดหวังของมหาชนจึงพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด “การถอนดาบครั้งนี้ต้องระทึกใจแน่!” “แต่ว่านะ คราวเจลน่ะเป็นดาบศักดิ์สิทธิ์ก็เหมาะอยู่หรอก แต่ทำไมยูราถึงลงแข่งล่ะ? เธอไม่มีรายการอื่นให้ลงแล้วเหรอ?” “หืม... หรือเพราะคิดว่าคู่แข่งน้อยเลยกะจะคว้าเหรียญชัวร์ๆ? สำหรับเกาหลีใต้ที่รั้งท้ายตาราง แค่เหรียญเดียวก็มีค่าดั่งทองแล้วนะ” “เห็นว่าเธอได้รับผลกระทบหนักเลยนี่นาที่การวิ่งตะลุยขุมนรก (Hell Running) ถูกยกเลิกไปเพราะปัญหาเรื่องความเหลื่อมล้ำ” “เลือกมาลงถอนดาบแต่ดันมาเจอคราวเจลเนี่ยนะ ดวงกุดชัดๆ น่าสงสารชะมัด” ภาพจำของยูราคือหนึ่งในผู้เล่นทรงพลังที่สุดในศึกเรดจอมอสูรเบเลียล ทว่าหลายคนกลับปรามาสว่าความสามารถของเธอนั้นทรงพลานุภาพแค่ตอนสู้กับปีศาจเท่านั้น... ซึ่งนั่นอาจจะจริง แต่มันคือเรื่องเมื่อหลายเดือนก่อน! *** เกาะบรูตัน เวทีแห่งการถอนดาบศักดิ์สิทธิ์ ถูกแบ่งออกเป็นสามเขตหลัก หนึ่งคือ **เขตปลอดภัย** ที่ซึ่งไม่อนุญาตให้มีการปะทะกันระหว่างผู้เล่น ‘ดาบในศิลา’ ถูกประดิษฐานอยู่ ณ ใจกลางเขตแห่งนี้ สองคือ **เขตเส้นทางสัญจร** ที่นี่สามารถสังหารกันได้ แต่ผู้โจมตีจะถูกตีตราเป็นอาชญากรและถูกโจมตีโดยผู้พิทักษ์ เป็นเขตเป็นกลางที่มีทั้งหมู่บ้าน NPC เพื่อบอกใบ้ข้อมูลและวิหารศักดิ์สิทธิ์สำหรับฟื้นฟูทรัพยากร และสุดท้าย **เขตกลียุค** พื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะบรูตันตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของเขตนี้ ที่ซึ่งการสังหารกันอย่างไร้ขีดจำกัดเป็นเรื่องปกติ พรั่งพร้อมไปด้วยมอนสเตอร์ดุร้ายและบอสที่มีชื่อเสียง ผู้เล่นต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาหากไม่อยากกลายเป็นศพ ｛ ศาสตราหาใช่สาระสำคัญไม่ ｝ “...?” ใจกลางเกาะบรูตัน ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 42 คนต่างตกอยู่ในอาการงงงวย ดาบเล่มหนึ่งปักตั้งตระกูลอยู่บนแท่นหินอ่อนระยิบระยับ ทว่าประโยคที่ลอยเด่นอยู่ใต้เล่มดาบกลับสร้างความสับสน... เหตุใดถ้อยคำที่ประดับอยู่บนดาบศักดิ์สิทธิ์ถึงปฏิเสธความสำคัญของตัวมันเอง? ‘ไม่ใช่แบบนี้แน่...’ ท่ามกลางความมึนงงนั้น มีเพียงไม่กี่คนที่ดวงตาเป็นประกายคมปลาบ ‘หมายความว่า... ดาบเล่มนี้ต้องการนายเหนือหัวที่ไม่พึ่งพิงมันอย่างนั้นหรือ?’ ‘หรือหมายถึง อย่าแข็งแกร่งเพราะถือดาบ แต่จงแข็งแกร่งด้วยแก่นแท้ของตนเอง?’ คราวเจลและยูราตระหนักถึงความหมายแฝงนั้นในทันที ฟุ่บ! ทั้งสองขยับกายพร้อมกัน การพิสูจน์ว่า ‘แข็งแกร่ง’ นั้นเรียบง่ายที่สุด... นั่นคือการต่อสู้! ทั้งคราวเจลและยูราต่างมุ่งหน้าออกจากเขตปลอดภัย มุ่งสู่เขตกลียุคในทันที และในพริบตานั้น ทั้งสองก็ต้องเผชิญหน้ากัน เคร้ง! คราวเจลพบร่างของยูราที่กำลังเยื้องกรายเข้าสู่ป่าฝั่งตรงข้าม เขาไม่รอช้า พลันสะบัดศัสตราในมือ... มันคือ ‘ไวท์แฟงก์’ (White Fang) ดาบสีเงินยวงที่เจียระไนจากกระดูกมังกร ‘ผู้หญิงคนนี้อันตราย’ ยูราคือหนึ่งในสิบผู้เล่นที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกมาอย่างยาวนาน คราวเจลยอมรับในฝีมือของเธอและเฝ้าระวังอย่างที่สุด เขารู้ดีว่าหากไม่กำจัดเธอทิ้งเสียตั้งแต่ต้น เธออาจกลายเป็นหายนะในภายหลัง ฟุ่บ! ก่อนที่ยูราจะทันได้เร้นกายเข้าสู่เงาไม้ คราวเจลพลันใช้ทักษะ ‘ย่างก้าวแสงขาว’ (White Light Steps) พุ่งทะยานเข้าหา เขาใช้การหักเหของแสงแดดพรางกายเข้าสู่สถานะล่องหนอย่างแนบเนียน “อา! ยูรา!!” เสียงผู้ชมกรีดร้องด้วยความตระหนก ทุกคนปักใจเชื่อไปแล้วว่าสาวงามหนึ่งเดียวผู้นี้ต้องถูกคัดออกเป็นคนแรกๆ แน่ “คราวเจลนี่มันคนไร้หัวใจชัดๆ!” “แต่ด้านที่โหดเหี้ยมแบบนั้นแหละที่เท่! ชนะให้ได้นะคราวเจล!” ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์และความสะใจ สิ่งหนึ่งที่ทุกคนเห็นพ้องคือ ยูรากำลังจะจบสิ้นลง คราวเจลนั้นเหนือกว่าทั้งทักษะการต่อสู้และพละกำลัง ยิ่งบวกกับความเร็วและสถานะล่องหน ยูราที่ยังไม่ทันตั้งตัวย่อมต้องรับบาดเจ็บสาหัส แม้แต่ตัวแทนทีมชาติเกาหลีที่เฝ้ามองอยู่ในห้องรับรองก็ยังมีความคิดไม่ต่างกัน “แทบไม่มีใครต้านทานพละกำลังของคราวเจลได้เลย พริบตาที่เขาเข้าถึงตัว มันก็คือจุดจบ” พีกซอร์ดกัดเล็บด้วยความลุ้นระทึก เขาภาวนาให้ยูราสังเกตเห็นการจู่โจมและชักปืนออกมา ทางรอดเดียวคือต้องสกัดกั้นคราวเจลจากระยะไกลเท่านั้น แต่สำหรับเกริด... เขากลับคิดต่างออกไป ‘แสดงให้ผมเห็นหน่อยสิ’ เกริดยังคงเชื่อมั่นในตัวเธอ ความมั่นใจที่เพื่อนร่วมงานคนสำคัญเคยแสดงออกมา ‘สู้เขานะ!’ ยูราเก็บตัวอยู่ในขุมนรกนานหลายเดือน เธอต้องเติบโตขึ้นอย่างแน่นอน บัดนี้ถึงเวลาแล้วที่เธอต้องพิสูจน์คุณค่าของความพยายาม หากล้มเหลวที่นี่ คนที่จะเสียใจที่สุดย่อมเป็นตัวเธอเอง เกริดส่งแรงใจไปให้ ‘ฉันจะตอบแทนความเชื่อมั่นของคุณ’ ราวกับเป็นเรื่องบังเอิญหรือสายสัมพันธ์ที่มองไม่เห็น ยูราพลันนึกถึงคำสัญญาที่มีต่อเกริด และในวินาทีนั้น... ฟุ่บ! การต่อสู้กลับตาลปัตรจากความคาดหมายของมหาชน ในพริบตาที่คราวเจลพุ่งเข้าประชิดตัว “ก้าวย่างนรก (Hell Leap)” ยูราตอบโต้ราวกับรู้จุดหมายของเขาอยู่ก่อนแล้ว ร่างของเธอถูกโอบล้อมด้วยแสงสีแดงฉานก่อนจะเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ‘ล่องหนงั้นหรือ?’ เป็นไปไม่ได้ที่ใครจะหายตัวไปเฉยๆ นอกเสียจากเวทเคลื่อนย้ายพริบตา (Teleport) ซึ่งเป็นเอกสิทธิ์ของจอมเวท คราวเจลจึงตัดสินใจว่าสิ่งที่เห็นเป็นเพียงกลลวง เขาไม่ตื่นตระหนกและยังคงฟาดฟันคมดาบตามทิศทางเดิม ดาบนั้นฟันผ่านจุดที่ยูราเคยยืนอยู่ คราวเจลคาดหวังจะได้ยินเสียงคมดาบกรีดเนื้อและเห็นเลือดสาดกระจายเพื่อเผยร่างที่ซ่อนอยู่ ทว่า... วู้มมม “...?!” กลับไม่มีสัมผัสของการฟันถูกสิ่งใด ไวท์แฟงก์ทิ้งไว้เพียงแสงตกค้างในอากาศ คราวเจลขมวดคิ้วแน่นด้วยความประหลาดใจ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... ซู่ว... หลุมดำขนาดเล็กพลันก่อตัวขึ้นเบื้องหลังคราวเจล มันไร้ซึ่งการแจ้งเตือน ไร้ซึ่งสรรพเสียง จนแม้แต่สัมผัสอันเฉียบคมของเขาก็ยังตรวจไม่พบ ร่างของยูราเยื้องกรายออกมาจากหลุมดำทมิฬนั้น “?!” เมื่อเสียงอาภรณ์เสียดสีดังขึ้น คราวเจลสัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม เขาเหวี่ยงไวท์แฟงก์กลับหลังตามสัญชาตญาณทันที! ฉึก! ทว่าคราวเจลหาใช่สัตว์ประหลาด เขาไม่ได้มีตาหลังอย่างที่ใครๆ คิด ไวท์แฟงก์ที่ตวัดไปนั้นพลาดเป้า ปัญหาคือ ‘จิตสัมผัสระดับเทพ’ (Super Sensitivity) ของเขาตรวจพบเธอช้าเกินไปเพียงเสี้ยวอึดใจ แต่ในทางกลับกัน คมดาบของยูรากลับปักเข้าที่แผ่นหลังของคราวเจลอย่างแม่นยำ! “...!!!” “!!!!” 『 !!!! 』 เหล่านักแข่ง ผู้ชมในสนาม นักพากย์ และผู้คนทั่วโลกต่างตกตะลึงจนอ้าปากค้าง แต่คนที่ตกใจที่สุดย่อมหนีไม่พ้นตัวคราวเจลเอง เขาถูกจู่โจม... และนี่ไม่ใช่การต่อสู้ในสมรภูมิจำลองแบบที่เขาเคยพลาดท่าให้เลาเอลหรือพอน นี่คือซาทิสฟาย... โลกที่คราวเจลคือตัวตนที่สมบูรณ์แบบที่สุด คือ ‘นภาเหนือเนภา’ ผู้ไร้พ่าย ทว่าบัดนี้ เขากลับปราชัยในการปะทะซึ่งหน้าเป็นครั้งแรกในชีวิต! วับ! ขณะที่คราวเจลกำลังสับสน ยูราพลันชักดาบกลับและหมุนตัวกรีดกรายท่วงท่าอันสง่างามดุจพญาหงส์ ฟิ้วววว! คมดาบที่เปี่ยมด้วยแรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลางพุ่งเข้าใส่คราวเจลอีกครั้ง มันคือวิชาดาบอันเด็ดเดี่ยวที่ขัดเกลามาจากมหาขุมนรก! เคร้ง! คราวเจลตั้งรับได้อย่างหวุดหวิด บัดนี้เมื่อประจันหน้ากัน จิตสัมผัสระดับเทพของเขาก็ทำงานอย่างเต็มกำลัง เขาใช้ไวท์แฟงก์ปัดเป่าการโจมตีและสำแดงพลัง ทักษะใหม่ ‘ศาสตรากลืนกิน’ (Weapon Swallowing) ของดาบศักดิ์สิทธิ์ส่งผลให้ดาบของยูราถูกพันธนาการไว้กับไวท์แฟงก์ แรงดึงดูดนั้นทำให้ร่างบางของยูราโน้มมาข้างหน้า ใบหน้าของเธอเกือบจะสัมผัสกับคราวเจล... ระยะห่างที่ใกล้เสียจนหาดริมฝีปากจะจรดกันก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก “โอ้โหหหหหห!” “กลายเป็นคราวเจลแทนที่จะเป็นเกริดซะงั้น!” ฝูงชนตื่นตาตื่นใจกับภาพลักษณ์อันงดงาม ทว่าบรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กลับเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ ทั้งสองต่างไร้ความรู้สึกขณะที่กระซิบใส่กัน “ไม่นึกเลยว่าจะต้องมาเสียท่าให้กับคนอื่นนอกจากเกริดแบบนี้” “อย่าเหมาเอาเองสิคะ... สำหรับฉันแล้ว คุณยองอูคือคนเดียวที่พิเศษ” “หือ...?” ปัง! ยูราเสียหลักจากการที่ดาบถูกตรึงไว้ ผู้ชมต่างคิดว่าคราวเจลกำลังจะโต้กลับและเอาชนะได้ในที่สุด ทว่าพวกเขามองข้ามบางอย่างไป... มือซ้ายของยูราถือปืนอยู่! และเธอได้เหนี่ยวไกไปแล้ว กระสุนนัดนั้นพุ่งทะยานออกไปเร็วยิ่งกว่าคมดาบของคราวเจลเสียอีก! ฉึก! “กึก...!” ในระยะประชิดเช่นนี้ แม้แต่คราวเจลก็ไม่อาจหลบพ้น โลหิตสีแดงฉานรินไหลจากหน้าผากผ่านดวงตาจนพร่ามัว เขาจ้องมองยูราผ่านม่านเลือด ในมือหนึ่งของเธอถือดาบ อีกมือหนึ่งถือปืน... เธอได้รับทักษะติดตัว ‘หัตถ์คู่สังหาร’ (Use Both Hands) ของผู้พิฆาตอสูรเมื่อเลเวลถึง 300 แล้วนั่นเอง! “...น่าสนใจ” คราวเจลที่ถูกโจมตีต่อเนื่องถึงสองครั้งพลันปลดปล่อยปราณดาบสีครามโอบล้อมกาย บัดนี้เขาตระหนักแล้วว่ายูราคือ ‘คู่แข่ง’ ที่แท้จริง เธออยู่ในระดับเดียวกับเกริดแล้ว! ทว่าเขาก็ยังไม่ทันได้ประลองกำลังเต็มที่... “ก้าวย่างนรก” ยูราประเมินแล้วว่าการปะทะกับดาบศักดิ์สิทธิ์ซึ่งหน้าเป็นเรื่องเสียเปรียบ เธอจึงเลือนหายไปในทันที การเคลื่อนที่ผ่านหลุมดำและไปปรากฏอีกที่หนึ่งนั้นเป็นสิ่งที่สัมผัสระดับเทพของคราวเจลไม่อาจตามรอยได้ เพราะมันคือการก้าวข้ามมิติพริบตา พริบตาที่เธอเข้าสู่หลุมดำ ตัวตนของเธอก็หายไปจากประสาทสัมผัสของเขาอย่างสิ้นเชิง และหลุมดำนั้นก็ไร้ซึ่งสัญญาณเตือนใดๆ ก่อนจะปรากฏขึ้น “...ผู้พิฆาตอสูร” คราวเจลพึมพำขณะมองตามแผ่นหลังของยูราที่ห่างออกไป ความรู้สึกของเขาในยามนี้ช่างคล้ายคลึงกับตอนที่เผชิญหน้ากับเกริดครั้งแรกยิ่งนัก... และ... “เฮ้!!!!!!!!!!” “ยูรา! ยูรา!! ยูรา!!!” “อา!! เทพธิดาของฉันกลับมาแล้ว!!” ยูราที่เคยก้าวย่างอย่างโดดเดี่ยวและยากลำบากหลังจากเปลี่ยนอาชีพเป็นคลาสตำนาน บัดนี้เธอได้ทวงคืนชื่อเสียงและเกียรติยศดั้งเดิมกลับมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ... เป็นการกลับมาที่สง่างามและเกรียงไกรที่สุด!