“ฮ่าๆๆๆๆ! คนญี่ปุ่นเนี่ยรู้จักรสชาติอาหารดีอย่างไม่น่าเชื่อเลยนะ! อา~ พวกเขามีรสนิยมที่ดีจริงๆ!” กิจกรรมวันที่สองของการแข่งขันระดับโลกสิ้นสุดลงแล้ว พีคซอร์ด (Peak Sword) รู้สึกอิ่มเอมใจอย่างมากหลังจากได้ทานอาหารค่ำที่ร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่ง เขาถึงกับเข้าไปสวมกอดผู้คนที่เดินผ่านไปมาและเต้นรำออกมาอย่างสนุกสนาน ทำไมเขาถึงได้รู้สึกดีขนาดนี้กันนะ? “เหะ ฉันเดาว่าเขาคงจะดีใจที่ฉันคว้าเหรียญทองมาได้ล่ะมั้ง” เจี๊ยะขาหมูเผ็ด (Eat Spicy Jokbal) คิดแบบนั้น ทว่าความจริงมันกลับต่างออกไป “ร้านอาหารนั่นมีกิมจิเป็นเครื่องเคียงด้วยล่ะ! มันสุดยอดมากที่คนญี่ปุ่นรู้จักรสชาติของกิมจิ! เยี่ยม! พูฮ่าๆๆๆ!” “...” ประธานสมาคมผู้รักชาติแห่งเกาหลี พีคซอร์ด! เขามีความสุขมากที่ร้านอาหารส่วนใหญ่ที่เขาไปเยือนระหว่างการพำนักอยู่ในญี่ปุ่นนั้นมีการขายกิมจิด้วย เขาภาคภูมิใจอย่างยิ่งที่วัฒนธรรมอาหารอันยิ่งใหญ่ของเกาหลีสามารถกุมหัวใจของคนญี่ปุ่นได้อย่างสมบูรณ์แบบ “ฉันชอบใจเป็นพิเศษที่กิมจิถูกนำมาขาย! ใช่! มันถูกต้องแล้ว! อาหารที่ดีอย่างกิมจิควรจะต้องจ่ายเงินซื้อเพื่อทานสิ! อย่าเอาแต่แจกฟรีนะ! ในร้านอาหารที่เกาหลีเองก็ควรจะเก็บเงินค่ากิมจิแยกต่างหากเหมือนกัน! ใช่! มันต้องแบบนี้!” “...เปล่าหรอก ที่ญี่ปุ่นน่ะเครื่องเคียงส่วนใหญ่เขาก็ต้องจ่ายเงินซื้ออยู่แล้วนี่...” “คูฮ่าๆๆๆๆ! กิมจิจงเจริญ!” “...ไอ้พวกบ้าเอ๊ย” พวกเขารู้สึกเหนื่อยหน่ายที่จะต้องมารับมือกับพีคซอร์ดที่กำลังคลั่งไคล้อะไรบางอย่างจนกู่ไม่กลับ และเอาแต่พล่ามอยู่ในโลกของตัวเองโดยไม่ฟังใครเลย เจี๊ยะขาหมูเผ็ดและตัวแทนคนอื่นๆ จึงปล่อยให้พีคซอร์ดอยู่คนเดียว และด้วยเหตุนี้ เกริด (Grid) จึงต้องหน้าบูดบึ้งเมื่อถูกทิ้งให้อยู่กับพีคซอร์ดเพียงลำพัง “ไม่นะ ประเทศนี้ไม่มี ‘จัมปง’ (Jjampong) ขายงั้นเหรอ?” ใช่แล้ว เกริดเองก็กำลังตกอยู่ในโลกของตัวเองเหมือนกันนะเนี่ย *** 『 และแล้ววันนั้นก็มาถึงครับ 』 『 ใช่ครับ วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการแข่งขันระดับโลกครั้งที่ 3 ผู้คนส่วนใหญ่ต่างพากันตั้งตารอวันนี้ เพราะมันเป็นวันที่มีกิจกรรมยอดนิยมจัดขึ้นมากมายครับ 』 『 ก็มีหลายคนนะครับที่รู้สึกเสียดาย มีเสียงเรียกร้องว่าจำเป็นต้องขยายเวลาการแข่งขันออกไปเป็นสองสัปดาห์เหมือนอย่างกีฬาโอลิมปิกเลยทีเดียวครับ 』 ก่อนที่การแข่งขันระดับโลกวันที่สามจะเริ่มต้นขึ้น เหล่าผู้บรรยายจากสถานีโทรทัศน์ช่องต่างๆ ต่างพากันพูดคุยกันอย่างเป็นอิสระ พวกเขาต่างก็รู้สึกตื่นเต้นไม่แพ้เหล่าฝูงชนและผู้ชมทางบ้านเลย ทุกคนต่างก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง ไม่มีใครรู้เลยว่าประเทศไหนจะสามารถก้าวเข้าสู่ท็อป 10 ของอันดับเหรียญรวมและได้รับบัฟประจำประเทศไปครองได้ ไม่มีใครรู้ว่าใครจะเป็นผู้ชนะในกิจกรรมยิงเป้า ไม่มีใครรู้ว่าเกริดจะสามารถทำผลงานได้ดีในกิจกรรมตีเหล็กหรือไม่ หรือคราวเซล (Kraugel) จะสามารถพิสูจน์ตัวเองได้หรือไม่ว่าเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด ฯลฯ กิจกรรมทั้งเก้ากิจกรรมที่จะจัดขึ้นในวันนี้ล้วนเพียงพอที่จะกลายเป็นหัวข้อสนทนาที่เผ็ดร้อนได้ทั้งสิ้น ผลลัพธ์ที่ตามมาก็คือความคาดหวังของประชากรหลายพันล้านคนทั่วโลกต่างก็พุ่งสูงขึ้น เหตุการณ์จะเป็นอย่างไรต่อไป? ท่ามกลางความตื่นเต้นนี้... 『 กิจกรรมแรกของวันที่สามในการแข่งขันระดับโลกครั้งที่ 3 กำลังจะเริ่มขึ้นแล้วครับ! เริ่มต้นขึ้นแล้ว! 』 “ว้าวววววววว!” กิจกรรมแรกในวันที่สามได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว กิจกรรมแรกก็คือกิจกรรมการตีเหล็กนั่นเอง! มันคือกิจกรรมที่เกริดซึ่งเป็นตัวเอกในทุกๆ ปีของการแข่งขันได้เข้าร่วมด้วย “ผมจะเชียร์พี่อยู่ไกลๆ นะครับ!” “พี่ต้องชนะแน่นอน! พิสูจน์ให้เห็นเลยว่าการกระทำของเอสเอ กรุ๊ปมันไร้ผล!” “สู้ๆ นะครับพี่เกริด!” ภายในห้องพักนักกีฬาของทีมชาติเกาหลีใต้ เหล่าผู้เล่นรุ่นเยาว์ต่างพากันส่งเสียงเชียร์เกริดอย่างไม่ลังเล เกริดรู้สึกแปลกประหลาดเมื่อเห็นพวกเขามองมาที่ตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม ‘คนที่มีความฝันอยากจะเป็นอย่างฉัน...’ เขาเคยเป็นคนที่ถูกเมินอยู่เสมอ ทว่าตอนนี้เขากลายเป็นเป้าหมายแห่งความอิจฉาชื่นชมของใครบางคนไปเสียแล้ว สำหรับเกริดแล้วมันเหมือนกับฝันไปเลย เขารู้สึกเหมือนกำลังโดนแกล้งด้วยรายการซ่อนกล้องอยู่ ทว่านี่คือความจริง *ตึกตัก! ตึกตัก!* หัวใจของเกริดเต้นรัว เกริดไม่อยากให้ความจริงนี้พังทลายลงเหมือนกับความฝันในชั่วข้ามคืน เขาปรารถนาที่จะพิสูจน์ตัวเองให้มากกว่านี้ ทว่าที่น่าสนใจก็คือ รูปแบบของความปรารถนาของเขานั้นแตกต่างไปจากเดิมเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เกริดอยากพิสูจน์คุณค่าของตัวเองเพื่อตัวเขาเอง ทว่าตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว เพื่อคนเหล่านั้นที่ชื่นชมในตัวเขา เกริดอยากจะพิสูจน์คุณค่าของตนเองเพื่อตอบแทนความเชื่อมั่นที่พวกเขามีให้ “เชื่อใจฉันเถอะ” เขาเอาชนะอาการประหม่าไปได้ตั้งนานแล้ว เกริดกล่าวประโยคที่น่าเชื่อถือออกมาพร้อมกับส่งยิ้มให้เหล่าผู้เล่นรุ่นเยาว์ รอยยิ้มของไอดอลที่สลักลึกอยู่ในใจของพวกเขานั้นจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์ *** “นายจำสิ่งที่ฉันเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ได้ไหม?” แพนมีร์ (Panmir) เอ่ยทักทายเกริดหลังจากที่พวกเขาเข้าสู่สังเวียนการตีเหล็ก รูปลักษณ์ของเขาในเกมนั้นดูหนุ่มกว่าตัวจริงเล็กน้อย นั่นเป็นเพราะตัวละครที่ถูกสร้างขึ้นเมื่อสี่ปีที่แล้วนั้นไม่มีวันแก่เฒ่าไปตามกาลเวลา มันมีความโหยหาที่จะคงความเยาว์วัยเอาไว้ท่ามกลางวันเวลาที่ผ่านเลยไปอย่างไม่สิ้นสุด “อย่าได้รู้สึกหงุดหงิดใจไปนักเลยนะถ้าวันนี้ต้องพลาดเหรียญทองไปน่ะ นายไม่ได้ห่วยกว่าคนอื่นหรอก” เกณฑ์การตัดสินในกิจกรรมตีเหล็กปีนี้มุ่งไปที่ ‘ระดับของไอเทม’ (Item Rating) ล้วนๆ ประสิทธิภาพของไอเทมจะไม่ถูกนำมาคิดในคะแนนตัดสิน ซึ่งทำให้เกริดตกเป็นเหยื่ออย่างเห็นได้ชัด เพราะเขาสามารถสร้างไอเทมที่มีประสิทธิภาพสูงกว่าคนอื่นได้ แพนมีร์จึงรู้สึกเห็นใจเกริด เขามองว่าเกริดคือลูกแกะที่ถูกบูชายัญให้กับความเผด็จการของบริษัทขนาดใหญ่ เกริดรู้ดีว่าแพนมีร์ไม่ได้มีความเป็นศัตรูจึงแสดงท่าทีที่เป็นมิตรตอบกลับไป “อืม ฉันจะรับคำปลอบใจนั่นไว้ก็แล้วกันนะ” “ฮ่าๆ! นายสมกับเป็นราชาจริงๆ ฉันขอชื่นชมในจิตใจที่เข้มแข็งของนายที่ยังสามารถนิ่งสงบได้ต่อหน้าสถานการณ์ที่ไม่สมเหตุสมผลแบบนี้” แพนมีร์ซึ่งครองอันดับหนึ่งในแรงก์กิ้งช่างตีเหล็กมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา รู้ดีถึงความจริงที่น่าเศร้า ข้อเท็จจริงที่ว่าพิมพ์เขียวคุณภาพเยี่ยมนั้นการันตีระดับไว้เพียงแค่ ‘มหากาพย์’ (Epic) เท่านั้น ‘สถานการณ์ของเกริดเองก็คงไม่ต่างกัน...’ เช่นเดียวกับผู้เข้าร่วมคนอื่นๆ เกริดไม่มีวิธีที่จะรับประกันระดับ ‘เอกลักษณ์’ (Unique) หรือระดับที่สูงกว่านั้นได้ ผู้ที่มีฝีมือด้อยกว่าเกริดจึงสามารถขึ้นมาทัดเทียมกับเขาได้ในการแข่งขันครั้งนี้ ‘มันเป็นช่วงเวลที่ไอเทมทั้งหมดที่นายเคยสร้างมาจะไร้ความหมาย...’ แพนมีร์ตรวจสอบเวลาและเดินไปยังตำแหน่งของตนเอง หลังจากนั้นไม่นาน พิธีกรก็ยืนยันว่าผู้เล่นทุกคนได้มายืนอยู่หน้าเตาถลุงเหล็กที่พวกเขาได้รับมอบหมายเรีย้อยแล้ว “ทุกคนครับ เห็นไหมครับ? กิจกรรมตีเหล็กในปีนี้มีคนเข้าร่วมถึง 50 คนเชียวนะ! ทั้ง 50 ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันระดับโลกในปีนี้ต่างก็มีตัวแทนเข้าร่วมในกิจกรรมตีเหล็กครั้งนี้ด้วยครับ!” ผลลัพธ์ของการสร้างไอเทมมันขึ้นอยู่กับดวงล้วนๆ ประสิทธิภาพอาจจะแปรผันตามความสามารถของผู้สร้าง ทว่าระดับของไอเทมจะไม่ได้รับผลกระทบจากตัวผู้สร้างเลย มันถูกกำหนดด้วยค่าความน่าจะเป็น ในท้ายที่สุด จึงไม่มีใครที่เป็นตัวเต็งที่จะคว้าแชมป์ได้เลย คนที่โชคดีที่สุดเท่านั้นที่จะเป็นผู้ชนะ และนั่นทำให้มีผู้คนมากมายอยากจะเข้าร่วม ‘ฉันสวดมนต์มาทั้งคืนก็เพื่อวันนี้เลยนะ!’ ‘ฉันเอาของไปถวายที่วิหารมาแล้ว!’ ‘ฉันขอพรกับโทเทมมาแล้ว ขอร้องเถอะ ช่วยมอบไอเทมระดับเอกลักษณ์ให้ฉันที!’ พวกช่างตีเหล็กพากันกลายเป็นผู้เคร่งศาสนาไปซะอย่างนั้น! พวกเขาพากันปรับกระแสลมของเตาเผาและใฝ่ฝันถึงชัยชนะ พวกเขานำพิมพ์เขียวที่ดีที่สุดออกมาเพื่อเตรียมตัวสำหรับการต่อสู้ครั้งนี้ มันคือวิธีการผลิตระดับสูงสุดที่การันตีระดับได้อย่างน้อยคือมหากาพย์ ‘ปีนี้ฉันต้องเอาชนะเกริดให้ได้!’ พวกช่างตีเหล็กนำวัสดุที่เหมาะสมกับวิธีการผลิตออกมาและเริ่มลงมือสร้างไอเทม ช่างตีเหล็กหลายสิบคนเรียงรายกันอยู่ห้าแถวและเริ่มกวัดแกว่งพะเนิน (ค้อนปอนด์) ของตนเอง มันเป็นภาพที่เห็นได้ทั่วไปในอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ที่มีโรงตีเหล็กขนาดใหญ่ 『 หลายคนคงจะจำได้นะครับว่าปีที่แล้ว ผู้เล่นเกริดสร้างไอเทมประเภทเติบโตได้จนคว้าแชมป์ไปครอง ในตอนนั้น ทีมผู้ตัดสินชื่นชมในศักยภาพของไอเทมประเภทเติบโตได้และมอบเหรียญทองให้ผู้เล่นเกริดไปครับ 』 『 แต่มันกลับส่งผลย้อนกลับ มีกระแสต่อต้านจากหลายประเทศ เนื่องจากผู้คนพากันตั้งคำถามว่าไอเทมของเกริดซึ่งมีระดับเพียงแค่ ‘ปกติ’ ในตอนนั้น มันคู่ควรกับเหรียญทองจริงๆ เหรอ ถึงแม้จะเป็นไอเทมประเภทเติบโตได้ก็ตามน่ะครับ 』 『 และนี่คือผลลัพธ์จากความคิดเห็นของมหาชนครับ เกณฑ์การตัดสินในกิจกรรมการตีเหล็กปีนี้จึงเน้นไปที่ระดับของไอเทมล้วนๆ ใครที่สร้างไอเทมที่มีระดับสูงสุดได้จะเป็นผู้คว้าแชมป์ไปครองครับ 』 『 มีข่าวลือว่าพวกแรงก์เกอร์ช่างตีเหล็กสามารถผ่านคุณสมบัติขั้นต่ำในการสร้างไอเทมระดับตำนานได้แล้วนะครับ แล้วถ้าเกิดมีผู้เล่นหลายคนสร้างไอเทมระดับตำนานขึ้นมาได้พร้อมกันล่ะครับ? 』 『 ผู้เล่นเหล่านั้นจะต้องมาทำการแข่งขันรอบตัดสินกันอีกครั้งครับ 』 『 อา เข้าใจแล้วครับ อื้ม... ผมสงสัยในผลลัพธ์จริงๆ เลยนะครับ ฉายา ‘ผู้สร้างไอเทมระดับตำนานเพียงหนึ่งเดียว’ ที่ควรจะเป็นของผู้เล่นเกริดคงจะถึงกาลอวสานในเร็วๆ นี้ซะแล้วสิครับ ผมตั้งตารอจริงๆ เลยว่าผู้เล่นคนไหนจะเป็นผู้สร้างไอเทมระดับตำนานขึ้นมาได้สำเร็จนะครับ 』 ผู้สร้างไอเทมระดับตำนานเพียงหนึ่งเดียว เกริดรับรู้มานานแล้วว่าอายุการใช้งานของฉายาพิเศษนี้ ซึ่งช่วยเพิ่มค่าความว่องไว (Dexterity) ถึง 350 แต้มนั้นมันมีจำกัด นับตั้งแต่ตอนที่เขาสามารถสร้างไอเทมระดับเทวตำนาน (Myth) ขึ้นมาได้ เดิมทีเกริดไม่สามารถสร้างไอเทมระดับเทวตำนานได้ ทว่าเขาก็เติบโตขึ้นจนสามารถทำมันได้สำเร็จ จึงไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะสรุปได้ว่าช่างตีเหล็กคนอื่นๆ เองก็น่าจะสามารถสร้างไอเทมระดับตำนานได้เช่นกัน ‘บางทีฉายานี้อาจจะเปลี่ยนไป’ มันน่าจะเปลี่ยนเป็น ‘ผู้สร้างไอเทมระดับตำนานคนแรก’ ทันทีที่มีช่างตีเหล็กคนอื่นสร้างไอเทมระดับตำนานได้สำเร็จ ‘ฉันไม่รู้หรอกนะว่าผลของฉายาที่ช่วยเพิ่มค่าความว่องไว 350 แต้มนั่นจะยังคงอยู่หรือเปล่า’ ถ้าผลของฉายาหายไปล่ะก็ เขาจะไปร้องเรียนกับฝ่ายบริการลูกค้าแน่นอน เกริดตั้งมั่นและนำไอเทมการผลิตออกมา มันคือ 'แบบแปลน: เฟลาเออร์' (Design: Failure) มันคือวิธีการผลิตที่เกริดเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง และระดับขั้นต่ำที่การันตีให้ก็คือ ‘เอกลักษณ์’ ‘การเปลี่ยนกฎในครั้งนี้ไม่มีผลอะไรกับฉันหรอก’ มีเพียงเกริดเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ คนอื่นๆ นึกภาพไม่ออกเลย ทว่ากฎใหม่ของกิจกรรมตีเหล็กไม่สามารถทำอะไรเกริดได้ เอสเอ กรุ๊ปตระหนักถึงความคิดเห็นของสาธารณชน ทว่าพวกเขาก็ไม่ได้ละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคลของใครอย่างเกริด มันเป็นเรื่องธรรมดาที่บริษัทจะต้องดำเนินเกมอย่างยุติธรรมที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ นโยบายของเอสเอ กรุ๊ปก็คือการพยายามตัดผลประโยชน์หรือความเสียเปรียบที่ไม่เป็นธรรมต่อบุคคลใดบุคคลหนึ่งออกไป “งั้นฉันเริ่มเลยนะ” เกริดนำโอริคัลคุมสีน้ำเงิน (Blue Orichalcum) จำนวนมหาศาลที่เขาเตรียมมาเพื่องานนี้ออกมา “เริ่มการผลิตกันเลย” เกริดกำพะเนินตีเหล็กที่เขาใช้มาหลายปีไว้แน่น เป้าหมายของเขาก็คือการสร้างเฟลาเออร์ระดับตำนานให้ได้นั่นเอง เพราะหากเขาสร้างระดับเอกลักษณ์ขึ้นมา มันก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะต้องไปแข่งรอบตัดสินใหม่ ‘อย่างน้อยหนึ่งใน 50 คนนี้จะต้องสร้างไอเทมระดับเอกลักษณ์ขึ้นมาได้สำเร็จแน่’ ทว่าเกริดมั่นใจอย่างยิ่ง ‘ฉันเป็นคนเดียวที่สามารถสร้างไอเทมระดับตำนานขึ้นมาได้ภายในเวลาเพียงสามชั่วโมง’ โอกาสมันสูงกว่า 1% มากนัก *ฮึบ!* เขาออกแรงที่มือที่ถือพะเนิน เขาคิดว่าคงจะดีไม่น้อยถ้าเขาสามารถมอบเฟลาเออร์ระดับตำนานให้กับคริส (Chris) ได้ *** *เคร้ง! เคร้ง!* ผ่านไปสองชั่วโมงแล้วนับตั้งแต่กิจกรรมตีเหล็กเริ่มต้นขึ้น สายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจจากฝูงชนจับจ้องไปที่การทำงานอย่างหนักของเกริด เขาดูน่าสงสารเพราะกฎที่ถูกปรับเปลี่ยนใหม่ทำให้เขาไม่อาจได้รับผลประโยชน์จากความเป็นช่างตีเหล็กในตำนานได้อีกต่อไป “มันเปล่าประโยชน์น่ะ” “ถ้าฉันเป็นเกริดนะ ฉันจะไปที่สำนักงานใหญ่ของเอสเอ กรุ๊ปแล้วถล่มซะให้เละเลย บอกตามตรงนะ พวกเขาจงใจกลั่นแกล้งผู้เล่นบางคนอย่างเห็นได้ชัดเกินไปแล้ว” “แต่เกริดกลับไม่เอ่ยปากบ่นเลยแม้แต่คำเดียว ฉันซึ้งใจจริงๆ เลยว่าเขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยมแค่ไหน” “เขาก็เป็นราชาไม่ใช่เหรอ? เกริดคือผู้ปกครองผู้คนเรือนแสน จิตใจของเขาจึงกว้างใหญ่อย่างกับมหาสมุทรเลยละ” “อาจจะไม่ใช่แบบนั้นก็ได้นะ มันเป็นเรื่องธรรมชาติที่จะต้องโกรธกับสถานการณ์แบบนี้ ทว่าผู้คนที่ติดตามเขาอาจจะเสียเกียรติได้ถ้าเขาแสดงมันออกมา เพราะฉะนั้นเขาจึงต้องอดทนเอาไว้ไงล่ะ” “เขายังอายุไม่ถึง 30 เลยไม่ใช่เหรอ? ความคิดความอ่านของเขาลึกซึ้งเกินอายุจริงๆ ฉันอายุตั้ง 50 กว่าแล้ว แต่ฉันก็ยังเคารพเขาเลยนะ” กระบวนการสร้างไอเทมไม่ได้ดูหรูหราอลังการอะไรนัก มันเป็นเพียงงานง่ายๆ อย่างการเผาไฟ การหล่อเย็น และการใช้พะเนินทุบ ทว่ามันกลับน่าดึงดูดใจอย่างประหลาด ฝูงชนพากันจดจ่ออยู่กับการรับชมงานตีเหล็กที่ทั้งทรงพลังและประณีตบรรจงนี้ “หมดเวลาการแข่งขันแล้วครับ!” และแล้ว เวลาก็ผ่านไปสามชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว ช่างตีเหล็กบางคนยิ้มออกมาเหมือนจะพอใจกับผลลัพธ์ของไอเทม ในขณะที่บางคนก็ดูผิดหวัง และบางคนก็ยังอยากได้เวลาเพิ่มอีก “เกริดล่ะ?” สายตาของฝูงชนต่างจดจ้องไปที่เกริด ตรงหน้าของเกริดมีดาบสีน้ำเงินโปร่งแสงที่มีรูปร่างคล้ายกับฉลามวางอยู่ “โอ้! ดูนั่นสิ!” มันคือดาบใหญ่ที่เกริดเคยใช้งานในอดีต ฝูงชนต่างพากันตื่นเต้นไปกับ ‘เฟลาเออร์’ (Failure) ในขณะที่คณะกรรมการเริ่มตรวจสอบข้อมูลของไอเทมที่เหล่าผู้เล่นสร้างขึ้น แพนมีร์กำลังยิ้มกริ่ม ‘เยี่ยมเลย ระดับเอกลักษณ์ปรากฏออกมาจนได้ ฉันโชคดีชะมัด!’ เขาไม่ได้หวังถึงระดับตำนานหรอก เพราะโอกาสที่จะสร้างไอเทมระดับตำนานได้มันมีเพียงแค่ 0.01% เท่านั้น แพนมีร์รู้สึกพอใจมาก ไม่มีใครสามารถสร้างไอเทมระดับตำนานได้ในเวลาอันสั้นขนาดนี้หรอก แพนมีร์คาดหวังว่าเขาจะเป็นผู้ชนะในกิจกรรมนี้หรือไม่ก็อาจจะต้องแข่งรอบตัดสินใหม่กับใครสักคนที่โชคดีเหมือนกับเขา ในที่สุดคณะกรรมการผู้ตัดสินก็ทำการตรวจสอบเสร็จสิ้น พิธีกรได้รับผลการตรวจสอบมารีบตะโกนออกมาทันที “เกริดเป็นผู้ชนะครับ!” “หืม?” “ผู้เล่นเกริดสร้างไอเทมระดับตำนานขึ้นมาได้สำเร็จ ทำให้เขากลายเป็นผู้ชนะสองปีซ้อนเลยครับ!” “หือออ??” ดวงตาของแพนมีร์เบิกกว้างเมื่อได้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า