ดันเจี้ยนส่วนใหญ่มักจะเต็มไปด้วยสัตว์ประหลาด พวกมันคือเหยื่ออันล้ำค่าที่มอบทั้งค่าประสบการณ์และทรัพย์สินมากมาย จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เหล่าผู้เล่นจะมองว่าดันเจี้ยนคือสนามล่าสัตว์ชั้นดี โดยที่ไม่มีใครสนใจเลยว่าจุดกำเนิดของสัตว์ประหลาดในดันเจี้ยนเหล่านั้นคืออะไร “ไก่ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ” *กี้ๆๆๆๆ!* ดาบของ 'เจี๊ยะขาหมูเผ็ด' (Eat Spicy Jokbal) ฟาดฟันเข้าใส่ค็อกคาทริซ (Cockatrice) มันแผดเสียงร้องโหยหวนอย่างแหลมคมพยายามดิ้นรนขัดขืน ดวงตาของมันแดงก่ำในขณะที่เร่งฝีเท้าพุ่งลึกเข้าไปในดันเจี้ยนที่มืดมิด มันไม่ได้ให้ความสนใจในตัวเจี๊ยะขาหมูเผ็ดเลยแม้แต่น้อย ทั้งที่เขาเพิ่งจะลดแถบพลังชีวิตของมันลงไปได้อย่างมหาศาลด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว และต้องขอบคุณเรื่องนี้ที่ทำให้เจี๊ยะขาหมูเผ็ดรอดพ้นจาก ‘สถานะกลายเป็นหิน’ (Petrification) ซึ่งเป็นหนึ่งในสถานะผิดปกติที่อันตรายที่สุด “ดันเจี้ยนอสรพิษคือคำตอบที่ถูกต้องจริงๆ” ผู้คนอาจจะมองข้ามมันไป แต่ดันเจี้ยนส่วนใหญ่ล้วนถูกสร้างขึ้นด้วยวัตถุประสงค์บางอย่าง พวกมันต่างมีเอกลักษณ์และเป้าหมายที่แตกต่างกันออกไป นั่นคือสาเหตุที่สัตว์ประหลาดแต่ละประเภทจะอาศัยอยู่ในดันเจี้ยนที่ต่างกัน [ดันเจี้ยนอสรพิษ] ระดับ: มหากาพย์ (Epic) ดันเจี้ยนที่ถูกสร้างขึ้นโดย 'ดันเจี้ยนเมกเกอร์' (Dungeon Maker) นามว่าเจี๊ยะขาหมูเผ็ด เนื่องจากมีการปลูกต้นอาแกนดี้ (Argandi Trees) เอาไว้เป็นจำนวนมากภายในนี้ ทำให้สัตว์จำพวกหนูอย่างพวกมนุษย์หนู (Ratmen) แพร่พันธุ์ออกมาอย่างมหาศาล และที่นี่จึงกลายเป็นวิมานของเหล่าสัตว์ประหลาดประเภทงูที่จะมาคอยจับพวกมันกินเป็นอาหาร ... ... เจี๊ยะขาหมูเผ็ดสร้างดันเจี้ยนอสรพิษแห่งนี้ขึ้นมาเพื่อสื่อสารกับเผ่าบุรังตัง (Burangtang Clan) ที่บูชางู เขาตัดสินใจสร้างดันเจี้ยนอสรพิษไว้ใกล้ๆ กับหมู่บ้านของเผ่าบุรังตังและผูกมิตรกับพวกนั้น จนทำให้เขาสามารถเคลียร์เควสต์ลับ ‘ขุมทรัพย์แห่งบุรังตัง’ ได้สำเร็จ พูดง่ายๆ ก็คือ ดันเจี้ยนอสรพิษดั้งเดิมนั้นควรจะตั้งอยู่ใกล้ๆ กับหมู่บ้านของเผ่าบุรังตังนั่นเอง ทว่าเจี๊ยะขาหมูเผ็ดนั้นมีทักษะ ‘อัญเชิญดันเจี้ยน’ (Dungeon Summoning) ซึ่งเป็นทักษะที่จะเปิดใช้งานได้ก็ต่อเมื่อระบุตำแหน่งที่เป็นถ้ำ ภายในอาคาร หรือภูเขา ให้อยู่ในสภาวะ ‘ถูกครอบครอง’ และมันมีความสามารถในการ ‘อัญเชิญดันเจี้ยนของตนเองออกมาในช่วงเวลาที่จำกัด’ เหตุผลที่เจี๊ยะขาหมูเผ็ดอัญเชิญดันเจี้ยนอสรพิษออกมาก็เพื่อพุ่งเป้าไปที่ค็อกคาทริซโดยเฉพาะ อาหารโปรดของสัตว์ประหลาดที่มีหัวเป็นไก่และมีตัวเป็นงูตัวนี้ก็คือ ‘แอมฟิสเบน่า’ (Amphisbaena) *กี้ๆๆๆ-!* ค็อกคาทริซฟื้นตัวจากบาดแผลที่คอด้วยความสามารถในการฟื้นฟูอันเป็นเอกลักษณ์และเริ่มพุ่งทะยานต่อ มันหูอื้อตาลายเพราะความหิวกระหายจนไม่ได้มองกลุ่มของเจี๊ยะขาหมูเผ็ดเลยด้วยซ้ำ มันเอาแต่ไล่ตามกลิ่นอันแสนโอชะที่โชยมาจากส่วนลึกของดันเจี้ยน “บงชิก!!” “หยุดซะ! หอกเหมันต์อำมหิต! (Severe Cold Spear)” 'มา บงชิก' (Ma Bongshik) หนึ่งในสี่สมาชิกผู้ร่วมก่อตั้งกลุ่ม ‘บลัดคาร์นิวัล’ (Blood Carnival) เขาทำการร่ายเวทมนตร์ลงบนหอกของตนเอง หรือพูดง่ายๆ ก็คือเขาเป็นอัศวินหอกเวทมนตร์ หอกของเขามีพลังในการสร้างสภาวะ ‘หนาวสั่น’ (Chill) ได้ *เคร้ง!* *ฉึก!* ค็อกคาทริซถูกพุ่งแทงด้วยหอก และการเคลื่อนไหวของมันก็เริ่มช้าลงอย่างรวดเร็ว นี่คือพลังของความเย็นจัด มันอาจจะไม่รุนแรงเท่ากับสถานะอื่นๆ อย่าง ‘หิมะกัด’ หรือ ‘แช่แข็ง’ ทว่ามันกลับมีพลังในการมองข้ามการต้านทานสภาวะผิดปกติได้ ความหนาวสั่นจะทำให้ผู้ที่ถูกโจมตีค่อยๆ สูญเสียพลังชีวิตและความว่องไวไปอย่างช้าๆ “เยี่ยม! ทำได้ดีมาก!” เจี๊ยะขาหมูเผ็ดกระโดดขึ้นสูงในยามที่ค็อกคาทริซเริ่มช้าลง พลังในการต่อสู้ของเขาที่ได้รับการหนุนนำจากบัฟของดันเจี้ยนนั้น ถือว่าเทียบเท่าได้กับเกริดในช่วงก่อนที่จะได้รับดาบแห่งความรู้แจ้ง (Enlightenment Sword) เลยทีเดียว *ฉับ!* แข็งแกร่งมาก แถบพลังชีวิตของค็อกคาทริซลดลงไปถึงหนึ่งในสิบจากการถูกดาบของเจี๊ยะขาหมูเผ็ดฟันเข้าเพียงครั้งเดียว *กี้ก...! กี้ๆๆๆ!* ดวงตาของค็อกคาทริซเบิกกว้าง หลังจากได้รับความเสียหายถึงระดับหนึ่ง มันก็ตื่นจากภวังค์ความสนใจในเหยื่อ ทันทีที่สายตาของมันเลื่อนกลับมามองยังเจี๊ยะขาหมูเผ็ด... “ตายจริง! พ่อหนุ่ม! ทำอะไรกันอยู่น่ะ?” 'วิโอล่า' (Viola) สวมหมวกแม่มดพร้อมกับควงคฑาเวทมนตร์ของเธอไปมา เช่นเดียวกับมา บงชิก เธอคือสมาชิกผู้ร่วมก่อตั้งบลัดคาร์นิวัล และอาชีพของเธอก็คือผู้อัญเชิญ (Conjurer) เธอมีพลังในการเสริมความแข็งแกร่งให้กับเอฟเฟกต์หรือเพิ่มระยะเวลาของสถานะผิดปกติให้ยาวนานยิ่งขึ้นได้ สายตาของค็อกคาทริซจึงกลับไปโฟกัสที่ด้านในดันเจี้ยนอีกครั้ง และมันก็เริ่มออกวิ่งต่อไปทันทีในขณะที่เจี๊ยะขาหมูเผ็ดคอยโจมตีมันอยู่ตลอด 『 นี่... นี่มันเรื่องอะไรกันครับเนี่ย...? 』 เหล่าผู้บรรยายต่างเต็มไปด้วยความสงสัยอย่างยิ่ง ทำไมถึงมีดันเจี้ยนปรากฏขึ้นในหุบเขาเรลท์ (Reilt Canyon) ซึ่งเป็นฉากหลักของกิจกรรมการปราบปรามนี้ได้ล่ะ? ตามข้อมูลที่ทางเอสเอ กรุ๊ป (S.A. Group) ปล่อยออกมา มันไม่ควรจะมีดันเจี้ยนตั้งอยู่ที่นี่สิ? แล้วทำไมค็อกคาทริซถึงได้ดูลุ่มหลงในดันเจี้ยนแห่งนี้เป็นพิเศษ และทำไมเหล่าผู้เล่นชาวเกาหลีถึงไม่ได้รับผลกระทบจากสถานะกลายเป็นหินของมันเลย? และที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ‘แข็งแกร่งจัง!’ สมาชิกทีมชาติเกาหลีแสดงผลงานได้อย่างน่าทึ่งแม้จะเป็นเพียงผู้ที่ไม่มีใครรู้จัก โดยเฉพาะเจี๊ยะขาหมูเผ็ดนั้นโดดเด่นมาก ค็อกคาทริซอาจจะเป็นเพียงบอสฟิลด์เลเวล 260 ทว่าพลังป้องกันพื้นฐานของมันนั้นสูงมาก มีผู้เล่นไม่กี่คนหรอกในบรรดาแรงก์เกอร์ 1,500 คนที่เข้าร่วมการแข่งขันระดับโลกครั้งนี้ที่สามารถลดพลังชีวิตของมันได้ถึงหนึ่งในสิบด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ทว่าเจี๊ยะขาหมูเผ็ดกลับทำมันได้อย่างต่อเนื่อง พลังชีวิตของค็อกคาทริซลดฮวบลงทุกครั้งที่คมดาบของเขาสัมผัสร่างกายมัน “ว้าววววววว!” “ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นใคร แต่เขาสุดยอดมาก! ฉันจะเชียร์เขา!” ในขณะที่เหล่าผู้บรรยายไม่อาจทำความเข้าใจสถานการณ์ได้จนตกอยู่ในความเงียบงัน เหล่าฝูงชนและผู้ชมต่างพากันส่งเสียงเชียร์กึกก้อง การดำเนินเรื่องที่เหนือความคาดหมายนี้ทำให้ผู้ชมตื่นเต้นสุดขีด *** “ดันเจี้ยนเหรอ?” ในที่สุด ผู้เล่นชาวรัสเซียก็ไต่ลงมาถึงหุบเขา พวกเขาพากันสับสนเมื่อก้าวเข้าไปในถ้ำที่ผู้เล่นชาวเกาหลีแอบซ่อนตัวอยู่ [คุณได้เข้าสู่ดันเจี้ยนอสรพิษ] [คุณไม่ได้รับอนุญาตจากผู้สร้าง ดันเจี้ยนจึงถือว่าคุณเป็นผู้บุกรุก] “ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมค็อกคาทริซถึงมุ่งหน้ามาที่นี่” อเล็กซานเดอร์ (Alexander) กล่าวออกมาด้วยความมั่นใจหลังจากครุ่นคิดดูแล้ว “ดันเจี้ยนแห่งนี้แหละคือฉากที่แท้จริงของการปราบปรามครั้งนี้ ส่วนหุบเขาด้านบนนั่นมันก็แค่นกต่อเท่านั้นแหละ” อิคอนิโคสกี (Ikonikoski) ถึงกับทึ่งในการสืบสวนความหมายของอเล็กซานเดอร์ “เข้าใจแล้ว! พวกเราเสียทั้งแรงและเวลาไปกับการปีนเขาพยายามจะหาตัวค็อกคาทริซกันแทบตาย!” “นั่นแหละ มันเป็นความผิดของฉันเองที่มองมันไม่ออกตั้งแต่แรก” “ในทางกลับกัน มันไม่สุดยอดไปเลยเหรอที่ผู้เล่นชาวเกาหลีมาถูกที่ตั้งแต่เริ่มเลยน่ะ?” “...” เรื่องราวมันเป็นแบบนี้งั้นเหรอ? อเล็กซานเดอร์ลนลานอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรีบปฏิเสธทันควัน “เปล่าหรอก พวกเขาก็แค่โชคดีเฉยๆ” เจี๊ยะขาหมูเผ็ด, วิโอล่า และ มา บงชิก สมาชิกทีมชาติเกาหลีที่เข้าร่วมกิจกรรมนี้มันไม่มีอะไรโดดเด่นเลย พวกเขาคือผู้เล่นที่ไม่มีใครรู้จักและเขาเองก็ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน อเล็กซานเดอร์มั่นใจว่าคนทั้งสามจะต้องเป็นกลุ่มที่อันดับต่ำที่สุดในบรรรดา 1,500 คนที่ลงแข่งครั้งนี้แน่นอน การที่เกาหลีขาดแคลนผู้เล่นฝีมือดีก็ช่วยตอกย้ำความคิดนี้ให้เขามั่นใจยิ่งขึ้น “ค็อกคาทริซดันพุ่งไปยังที่ที่พวกนั้นแอบซ่อนตัวด้วยความกลัวพอดี... พวกหมอนั่นนี่ดวงดีจริงๆ เลย” พวกนั้นมันก็แค่ผู้เล่นห่วยๆ ที่โชคฟลุคได้กินเหยื่อแบบฟรีๆ นั่นแหละ “ไปล่าค็อกคาทริซกันเถอะ ต่อให้อ่อนแอแค่ไหน แต่ผู้เล่นชาวเกาหลีพวกนั้นก็คงล่ามันได้สำเร็จแน่ เราจะปล่อยให้โอกาสหลุดมือไปไม่ได้” มันผ่านมาสามนาทีแล้วนับตั้งแต่ค็อกคาทริซก้าวเข้าสู่ดันเจี้ยน มันเป็นช่วงเวลาที่ค็อกคาทริซเพิ่งจะปลดปล่อยฉากเปิดตัวการโจมตีด้วยสถานะกลายเป็นหินเสร็จสิ้น และมันคือจังหวะที่เหมาะสมที่สุดที่ทีมชาติเกาหลีจะทำการโต้กลับ ‘พวกนั้นคงจะค่อยๆ ตอดพลังชีวิตของมันไป... น่าจะเหลืออยู่ประมาณ 1 ใน 30 ส่วนล่ะนะ แรงกดดันยังไม่สูงเท่าไหร่ ทุกอย่างจะต้องถูกบล็อกเอาไว้ให้หมด’ มันไม่ใช่เรื่องดีที่จะชะล่าใจ อเล็กซานเดอร์จุดคบไฟและเริ่มออกวิ่งไปพร้อมกับเพื่อนร่วมทีม พวกเขามุ่งหน้าเข้าสู่ส่วนลึกของดันเจี้ยนที่มีขนาดใหญ่โตจนน่าตกใจ ระหว่างทางมีสัตว์ประหลาดประเภทงูปรากฏตัวออกมาหลายครั้ง ทว่าพวกมันมีเลเวลเพียงแค่ 100 เท่านั้นจึงไม่ได้เป็นภัยคุกคามอะไรเลย ‘แปลกจัง’ อเล็กซานเดอร์และผู้เล่นชาวรัสเซียเริ่มรู้สึกขนลุกขนชันขึ้นมา มันดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลเลยที่สัตว์ประหลาดเลเวล 100 จะมาปรากฏอยู่ในกิจกรรมการแข่งขันระดับโลกแบบนี้ แถมยังมีหน้าต่างแจ้งเตือนเรื่องการไม่ได้รับอนุญาตจากผู้สร้างตอนที่พวกเขาก้าวเข้ามาในดันเจี้ยนครั้งแรกอีกด้วย ‘มันเหมือนกับเป็นพื้นที่แยกตัวออกมาต่างหาก...’ มีเหตุผลมากมายให้ต้องระแวดระวัง ทว่าพวกเขากลับขาดหลักฐานที่จะมาคลายความสงสัยต่อเหตุการณ์นี้ได้ ผู้เล่นชาวรัสเซียจึงถูกบีบให้ต้องเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็มาถึงจุดสิ้นสุดของดันเจี้ยน และนั่นคือสิ่งที่พวกเขาได้เห็น *กี้ก!* หัวของค็อกคาทริซหลุดกระเด็นออกจากร่างไปแล้ว! “ว่าไงนะ?” ผ่านไปเพียงเจ็ดนาทีเท่านั้น มันเพิ่งจะผ่านไปเพียงเจ็ดนาทีนับตั้งแต่ที่ค็อกคาทริซก้าวเข้าสู่ดันเจี้ยน ทว่ามันกลับจบลงด้วยการถูกสังหารราบคาบ และคนทำก็คือผู้เล่นชาวเกาหลีที่ไม่เป็นที่รู้จักพวกนี้เนี่ยนะ! “พ-พวกแกเป็นใครกันแน่?” พวกนายทำแบบนี้ได้ยังไง? อเล็กซานเดอร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ และเจี๊ยะขาหมูเผ็ดก็ตอบกลับมาในขณะที่กำลังปลิดชีพค็อกคาทริซเป็นครั้งสุดท้าย “เป็นตัวสำรองเหรียญทองเหรียญที่สองยังไงล่ะ” *** “วิ่งไป!” กระแสคลื่นที่เกิดขึ้นจากการที่เกาหลีใต้เอาชนะรัสเซียและพลิกความคาดหมายของทุกคนนั้นถือว่ายิ่งใหญ่มาก หลังจากจบการแข่งขันกลุ่ม A ผู้เล่นคนอื่นๆ ที่เข้าร่วมกิจกรรมจู่โจมนี้ต่างพากันวิ่งตรงไปยังถ้ำที่ปากทางเข้าหุบเขาตั้งแต่เริ่มเกม เพราะทุกคนต่างก็รู้ดีว่าค็อกคาทริซจะมุ่งหน้าไปยังที่แห่งนั้น ทว่า... “...?” “...???” ค็อกคาทริซกลับไม่ยอมเขยื้อนไปไหนจากยอดหุบเขาเลย มันหยุดอยู่กับที่เพื่อรอคอยผู้บุกรุก และมันก็เป็นแบบนี้ในทุกๆ การแข่งขัน นอกเหนือจากการแข่งขันของเกาหลีใต้ในกลุ่ม A แล้ว ค็อกคาทริซก็ไม่เคยตัดสินใจลงมาจากยอดหุบเขาด้วยตัวมันเองเลยสักครั้ง ‘นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?’ เหล่าผู้บรรยาย ผู้ชม ผู้เข้าร่วมการแข่งขัน และผู้ชมทางบ้านต่างพากันคิดว่าตัวเองโดนผีหลอกเข้าให้แล้ว ไม่มีใครเจ้าใจเลยว่าทำไมค็อกคาทริซถึงได้แสดงพฤติกรรมที่แตกต่างกันออกไปเพียงเฉพาะกับการแข่งในกลุ่ม A เท่านั้น ในขณะเดียวกัน การแข่งขันก็ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งตอนนี้เหลือเพียง 12 ประเทศสุดท้ายแล้ว รอบก่อนรองชนะเลิศเริ่มต้นขึ้น ทีมแรกในรอบนี้ก็คือเกาหลีใต้ สหรัฐอเมริกา และแคนาดา ไม่มีใครรู้สึกเสียใจแทนเกาหลีใต้เลยที่ต้องถูกจับไปอยู่ในกลุ่มเดียวกับตัวเต็งที่จะคว้าแชมป์ เพราะเหล่าผู้เล่นต่างก็ได้รับรู้ถึงความแข็งแกร่งของเกาหลีใต้แล้วหลังจากที่พวกเขาสามารถสังหารค็อกคาทริซได้ในชั่วพริบตา ‘มันชักจะยุ่งยากซะแล้วสิ’ ตัวแทนจากสหรัฐอเมริกาอย่าง 'คลาวด์' (Cloud) ถึงกับเดาะลิ้น สหรัฐอเมริกายังไม่ได้รับเหรียญทองเลยแม้แต่เหรียญเดียวในกิจกรรมกลุ่มทั้งสี่กิจกรรมที่ผ่านมา พวกเขาจึงตั้งความหวังไว้ที่เหรียญทองในกิจกรรมจู่โจมครั้งนี้เป็นอย่างมาก ทว่ากลับต้องมาเผชิญหน้ากับแคนาดาที่กวาดไปแล้วถึงสามเหรียญทองในกิจกรรมกลุ่มก่อนหน้านี้ และเกาหลีใต้ที่แสดงให้เห็นถึงพลังอำนาจที่เหนือความคาดหมาย ‘ถ้าเราพ่ายแพ้ที่นี่ เราจะไม่ได้แม้แต่เหรียญทองแดง’ ตัวแทนจากสหรัฐอเมริกาต้องพยายามหาวิธีเพิ่มโอกาสในการคว้าชัย และผลสรุปที่ได้มันก็รวดเร็วอย่างน่าประหลาด “พวกเราต้องขัดขวางไม่ให้ทีมชาติเกาหลีเข้าสู่ถ้ำได้” มันเป็นเรื่องจริงที่ว่าค็อกคาทริซจะแสดงพฤติกรรมแปลกๆ ออกมาเมื่อผู้เล่นชาวเกาหลีก้าวเข้าไปในถ้ำ พวกเขาไม่รู้ว่าหลักการเบื้องหลังของมันคืออะไร แต่ก็มีความเป็นไปได้ว่าตัวแปรที่คาดไม่ถึงจะเกิดขึ้นหากผู้เล่นชาวเกาหลีได้เข้าไปในถ้ำแห่งนั้น ส่งผลให้คลาวด์และผู้เล่นชาวอเมริกันคนอื่นๆ พากันวิ่งไปในทิศทางของผู้เล่นชาวเกาหลีตั้งแต่เริ่มเกม ผู้เล่นชาวแคนาดาเองก็ตัดสินใจแบบเดียวกับอเมริกาเช่นกัน พวกเขาต่างพากันกังวลว่าค็อกคาทริซจะกระโดดลงมาในขณะที่พวกเขากำลังไต่เขาขึ้นไป 『 อา! ทีมชาติเกาหลีกำลังตกอยู่ในวิกฤตครั้งใหญ่ตั้งแต่เริ่มเกมเลยครับ!! 』 เกาหลีใต้กลายเป็นเป้าหมายร่วมกันของทุกคนเพราะพลังอำนาจที่เหนือจะจินตนาการ เหล่าผู้บรรยายต่างพากันตื่นตระหนก ทว่าผู้เล่นชาวเกาหลีกลับดูสงบนิ่ง ไม่สิ... พวกเขาดูจะดีใจเสียด้วยซ้ำที่ตกเป็นที่สนใจ “คลาวด์กับเฮนรี่ (Henry)... มันคงจะไม่ใช่การแจ้งเกิดที่ยอดเยี่ยมนักหรอกนะ ถ้าไม่ได้เผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ระดับพวกน่ะ!” “ใช่ครับ มันดูดีกว่าเจออเล็กซานเดอร์ตั้งเยอะ” “งั้นคราวนี้เรามาล่ามนุษย์แทนการล่าไก่กันเถอะนะ” ผู้เล่นหกคนจากสหรัฐอเมริกาและแคนาดาที่เข้าร่วมกิจกรรมจู่โจมครั้งนี้ ต่างก็เป็นแรงก์เกอร์อันดับต้นๆ ของการจัดอันดับรวม 500 คนนั่นคือหลักฐานที่ชัดเจนว่าทั้งอเมริกาและแคนาดาให้ความสำคัญกับกิจกรรมนี้มากเพียงใด เนื่องจากทั้งสองประเทศต่างต้องการครองตำแหน่งอันดับหนึ่งในตารางเหรียญรวม จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะตัดสินใจทุ่มทรัพยากรลงไปอย่างเต็มที่ ทว่า... เกาหลีใต้กลับทุ่มลงไปมากกว่าที่ทั้งสองประเทศคิด เจี๊ยะขาหมูเผ็ด... แนวคิดเรื่องแรงก์กิ้งมันไร้ความหมายสำหรับยอดฝีมือระดับตะวันฉาย (Sun Grade) เกาหลีใต้มีผู้เล่นที่แข็งแกร่งที่สุดที่สามารถทัดเทียมได้กับเกริดเลยทีเดียว เหล่าแรงก์เกอร์ 500 อันดับแรกน่ะมันก็เป็นเพียงเด็กทารกที่เพิ่งฟักออกจากไข่เมื่ออยู่ต่อหน้าเจี๊ยะขาหมูเผ็ดเท่านั้นแหละ *ฉึก!* *ฉับ!* โดยไม่จำเป็นต้องปลดปล่อยพลังพิเศษใดๆ ออกมาเลย กลุ่มของเจี๊ยะขาหมูเผ็ดก็สามารถกวาดล้างตัวแทนจากสหรัฐอเมริกาและแคนาดาได้อย่างหมดจดด้วยพลังการต่อสู้ล้วนๆ ทั้งอเมริกาและแคนาดาจึงต้องพลาดเหรียญทองแดงไป ในขณะที่เกาหลีใต้คว้าเหรียญทองไปครองได้สำเร็จ ตลอดทั้งวัน ชื่อของเจี๊ยะขาหมูเผ็ดทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งของคำค้นหาในทุกเว็บไซต์ ยอดขายข้าวขาหมูเผ็ดในประเทศพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ทว่าน่าแปลกใจที่ร้านขาหมูที่เจี๊ยะขาหมูเผ็ดเปิดให้บริการอยู่ในแฮนัม (Haenam) กลับปิดทำการชั่วคราวซะอย่างนั้น