บทที่ 15: ความเป็นจริง เอเมอรี่นั่งอยู่บนเตียงขณะทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง หากเขามองขึ้นไป ดวงดาวนับพันดวงก็ปกคลุมผืนผ้าใบแห่งท้องฟ้ายามค่ำคืน เขาได้แต่หวังอยู่ในใจว่าพ่อของเขาจะเป็นหนึ่งในดวงดาวเหล่านั้น และหากเขามองลงไปด้านล่าง กลุ่มเมฆเบื้องล่างก็นั้นก็ดูหนาแน่นเหลือเกิน เขาทิ้งศีรษะลงบนหมอนที่นุ่มกว่าสิ่งใดที่เขาเคยหนุนนอนมาก่อน ขณะจ้องมองเพดาน ความคิดต่างๆ นานาต่างถาโถมเข้ามาในหัวของเอเมอรี่ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้มันสมจริงเกินกว่าจะหวังให้เป็นเพียงแค่ความฝัน ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาคือเรื่องการสอบวัดระดับธาตุและพรสวรรค์ทางจิตในวันนี้ โลกแห่งเวทมนตร์แห่งนี้ ตามมาด้วยเคลีย, จูเลียน, แธร็กซ์, ชูโม และเกว็น แม่น้ำที่หนาวเหน็บ การเผาทำลายคฤหาสน์ของพ่อ และสุดท้ายคือตัวพ่อของเขาเอง ความจริงที่ว่าพ่อจากไปแล้วเพิ่งจะเริ่มซึมลึกเข้ามาในความรู้สึก น้ำตาเริ่มเอ่อล้นขึ้นมาที่ดวงตาของเขาอีกครั้ง แต่เอเมอรี่ก็รีบเช็ดมันออกทันที เขาไม่ควรจะเป็นคนขี้แยแบบนี้ เขาคิดในใจ เขาพลิกตัวไปอีกด้าน หันไปจ้องมองท้องฟ้ายามค่ำคืนแทนขณะที่เปลือกตาของเขาเริ่มปิดลง จากนั้นใบหน้าของพวกโจรกลุ่มนั้นก็ปรากฏขึ้นในความคิด พร้อมกับคำว่า 'ครูติน' เขาต้องรู้ให้ได้ว่าคำนั้นหมายถึงอะไร และต้องให้เกียรติพ่อด้วยการไม่ปล่อยให้ความตายของท่านต้องสูญเปล่า เขาต้องทำอะไรสักอย่าง การล้างแค้นให้พ่อคงเป็นหนทางเดียว หมัดของเขาบีบแน่นในขณะที่ภาพช่วงเวลาสุดท้ายของพ่อฉายซ้ำไปซ้ำมาในหัวจนกระทั่งเขาผล็อยหลับไปในที่สุด เสียงเคาะประตูรัวๆ ทำให้เอเมอรี่สะดุ้งตื่น "...เอ็ม... เอเมอรี่! ตื่นได้แล้ว!" เสียงหวานนั้นเป็นของเด็กสาวคนหนึ่ง เขาครางอือในลำคอ แต่เตียงที่นุ่มและแสนสบายก็ราวกับเวทมนตร์ที่ทำให้เขาอยากจะนอนต่ออีกสักนิด "เอเมอรี่!" เอเมอรี่พึมพำ "เกว็นงั้นเหรอ?" จากนั้นประตูที่ส่งเสียงฟ่อก็เปิดออก ฝีเท้าก้าวเข้ามาใกล้เตียงของเขา ผ้าห่มถูกดึงออกจากมือของเขา และเสียงหวานนั้นก็เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงเฉียบคมกล่าวว่า "เมื่อกี้พูดว่าชื่อใครนะ? ลุกขึ้นได้แล้ว! เราต้องไปเตรียมตัว พวกเด็กฝึกหัดจะต้องไปรวมตัวกันที่ลานชุมนุม" "เด็กฝึกหัด?" เอเมอรี่ลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่งด้วยความมึนงง เขาใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะเรียบเรียงได้ว่าเขาอยู่ที่ไหน เด็กสาวคนนี้คือใคร และคำว่าเด็กฝึกหัดหมายความว่าอย่างไร เขายังคงอยู่ในโลกประหลาดแห่งนั้น ถ้าอย่างนั้น ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก็คือเรื่องจริง และนี่คือความเป็นจริงของเขา เอเมอรี่ส่ายหัวพยายามไล่ความง่วงงุน เขาบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่น หน้าต่างที่เคยเห็นท้องฟ้าตอนนี้กลายเป็นผนังทึบ เขาลงจากเตียงและทันใดนั้น ผนังที่เป็นหน้าต่างก็เปลี่ยนสภาพตัวเองกลับมาเผยให้เห็นท้องฟ้าสีครามสวยงามและกลุ่มเมฆหนาแน่นด้านล่าง เมื่อยืนอยู่หน้าหน้าต่าง เขาทบทวนความคิดเมื่อคืนนี้ และเพื่อให้บรรลุสิ่งที่เขาต้องทำ สิ่งแรกที่เขาต้องทำคือแข็งแกร่งขึ้นในโลกแห่งนี้และผ่านการทดสอบให้ได้ "ใครคือเกว็นเหรอ?" เธอถามขณะวางคางลงบนฝ่ามือ "อืม..." "โฮ่ โฮ่ เห็นทีเจ้าเด็กน้อยของฉันจะมีคนรักซะแล้วสินะ นี่คือเหตุผลที่เธอทำตัวห่างเหินกับฉันหรือเปล่านะ" เคลียเย้าแหย่ขณะโน้มตัวเข้ามาใกล้เอเมอรี่ "อ๋อ ไม่ใช่ครับ ผม... เราไม่ได้เป็นคนรักกัน เราแค่..." เอเมอรี่หยุดคำพูดตัวเองเมื่อนึกถึงคืนนั้นในสวนที่เกว็นมองเขาด้วยสายตาซับซ้อนและเอ่ยว่าพวกเขาไม่สามารถเป็นเพื่อนกันได้อีกต่อไป "รู้ไหม ฉันไม่ได้ติดใจเรื่องนั้นหรอกนะ เจ้าตัวเล็ก" เด็กสาวผู้มีเสน่ห์กล่าวขณะใช้นิ้วจิ้มจมูกเขา แล้วปล่อยให้เอเมอรี่จมอยู่กับความคิดของตัวเอง เอเมอรี่ไม่เข้าใจสิ่งที่เธอหมายถึง เขาจึงเก็บเรื่องนั้นไว้ในใจ หลังจากอาบน้ำในอีกห้องหนึ่ง เอเมอรี่ก็ไปยังพื้นที่ส่วนกลางและหาอะไรทาน อาหารบนโต๊ะมีสีสันหลากหลายแต่มีขนาดเพียงเท่าเมล็ดถั่วเท่านั้น ทว่าน่าแปลกที่กินเข้าไปเพียงไม่กี่ชิ้นก็ทำให้เขาอิ่มได้ หลังจากนั้น เอเมอรี่สวมเครื่องแบบแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังลานกว้างที่มีน้ำพุพร้อมกับเพื่อนทั้งสี่คน พวกเขาสนทนากันระหว่างทางและเอเมอรี่ตัดสินใจว่าจะไปกับจูเลียนเพื่อดูสถาบันธาตุดิน ส่วนคนอื่นๆ เคลียจะไปเยี่ยมชมสถาบันธาตุลม แธร็กซ์ไปสถาบันธาตุไฟ และชูโมไปสถาบันธาตุมืด การชุมนุมที่ลานหลักเป็นเพียงการกล่าวทักทาย จากนั้นพวกเด็กฝึกหัดก็ได้รับอนุญาตให้ไปยังที่ที่พวกเขาต้องการได้ ในเมื่อเอเมอรี่และจูเลียนมีแผนกันอยู่แล้ว ทั้งสองจึงก้าวเข้าสู่พอร์ทัลที่มีวงแหวนสีเหลืองล้อมรอบพร้อมกับคนหนุ่มสาวอีกหลายสิบคน พวกเขาก้าวผ่านประตูไป สิ่งแรกที่ต้อนรับพวกเขาคือสายลมที่พัดพาเม็ดทรายมากระทบใบหน้า เอเมอรี่มองไปรอบๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นสถานที่แบบนี้ ทรายใต้ฝ่าเท้าชวนให้นึกถึงชายหาด แต่เขากลับมองไม่เห็นแหล่งน้ำใดๆ เลย "ในโลกของเรา ที่นี่เรียกว่าทะเลทราย" จูเลียนกล่าว