บทที่ 58: ดรูอิด "จึ๊ จึ๊ จึ๊ โง่เขลาเหลือเกิน โง่เขลาจนเกินจะเยียวยา เจ้ามันช่างไร้เดียงสานัก เจ้าหนู" เสียงที่คุ้นเคยกระซิบขึ้นในความคิดของเอเมอรี่ เอเมอรี่อยากจะเงยหน้าขึ้น แต่มันกลับรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง เขาตอบกลับไปว่า "ผมรู้สึกเหมือนเคยรู้จักคุณ ได้โปรด ช่วยผมด้วย" "ข้าเคยช่วยเจ้าไปครั้งหนึ่งแล้ว แต่ไม่ใช่ครั้งนี้ เจ้าจำเป็นต้องเรียนรู้ ต่อให้เจ้าจะตายลงตอนนี้ มันก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของเจ้าเอง" เสียงนั้นตอบกลับมา "ค-คุณเป็นใคร?" เอเมอรี่ถาม แต่เสียงนั้นกลับเงียบหายไปจนกระทั่งเขาตกจากหลังม้าและกระแทกเข้ากับพื้นดิน ในส่วนลึกของจิตใจ เขาคิดกับตัวเองว่านี่คงเป็นจุดจบของเขาแล้ว เขาคงต้องตายไปโดยเปล่าประโยชน์และกลับคืนสู่ความว่างเปล่า ทว่าความคิดนั้นกลับถูกลบล้างเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงแขนของใครบางคนที่กำลังประคองเขาขึ้นมา เขาพยายามลืมตาขึ้น แต่ทุกอย่างกลับพร่าเลือน เห็นเพียงเงาร่างของชายคนหนึ่งรางๆ มีอีกเสียงดังขึ้น "ม... ที่นั่น... มีค... อยู่ที่นี่..." นั่นคือทั้งหมดที่เอเมอรี่ได้ยินก่อนที่เขาจะหมดสติไปในที่สุด มีใครบางคนพบเขาเข้าแล้ว เขาจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอีกครั้ง เขาขยับตัวไม่ได้ แต่สัมผัสได้ว่ามีใครบางคนกำลังเช็ดแขนของเขาด้วย... ด้วยผ้าอุ่นๆ อย่างนั้นหรือ? เอเมอรี่บอกไม่ได้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน และเมื่อเขาลืมตาตื่นขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานทรงโค้ง เมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆ เขาก็พบว่าตนเองอยู่ในบ้านที่ทำจากฟางและไม้ จากนั้นเขาก็ได้กลิ่นสมุนไพรแรงๆ ลอยเข้าจมูก เขาพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ความเจ็บปวดแปลบปลาบก็แล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง จนเขาต้องครางออกมา "ท่านย่าครับ เขาฟื้นแล้ว" เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งพูดขณะก้าวเข้ามาในห้อง "ฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย ดูเหมือนว่าเหล่าทวยเทพแห่งบรรพชนจะยังมีแผนการบางอย่างสำหรับเขานะ" หญิงชราผู้มีใบหน้าเหี่ยวย่นกล่าวขณะกำลังคนหม้อต้มที่น่าจะเป็นต้นตอของกลิ่นสมุนไพรนั้น "เจ้าชื่ออะไรหรือ?" ชายหนุ่มถาม ทว่าเอเมอรี่ไม่ได้ตอบอะไร "ดูเหมือนเขายังคงสับสนอยู่ครับท่านย่า" "ปล่อยให้เขาพักไปก่อนเถอะ ลันโซ เขายังต้องการการพักผ่อนอีกมาก" หญิงชรากล่าวพลางวางสมุนไพรบดสีเขียวลงด้านข้าง เธอตบศีรษะเอเมอรี่เบาๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "เอาล่ะๆ เจ้าจะไม่เป็นไรแล้ว" จากนั้นหญิงชราให้ลันโซช่วยพยุงเอเมอรี่ตะแคงตัว เธอตรวจดูบาดแผลของเขาและทาสมุนไพรสีเขียวลงไป เอเมอรี่ครางออกมาอีกครั้ง "เหล่าทวยเทพแห่งบรรพชนดูเหมือนจะเมตตาให้เจ้ามีร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์กว่าคนรุ่นเดียวกันนะ อีกไม่กี่วันเจ้าก็น่าจะหายดี" หญิงชรากล่าว "เอาล่ะ ลันโซ วางเขานอนลงเบาๆ" หลังจากที่เอเมอรี่ถูกวางให้นอนหงายลง เขาก็พยายามขยับลำคอที่แห้งผากและกล่าวเสียงแหบพร่าว่า "ข-ขอบคุณครับ" ในวันที่สี่ของเอเมอรี่ เขาสามารถเคลื่อนไหวได้บ้างแล้วแต่ก็ยังไม่คล่องแคล่วเหมือนก่อน เขาเดินกะเผลกออกจากกระท่อมโดยใช้ไม้เท้าค้ำยัน พร้อมกับสูดกลิ่นอายสดชื่นของหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยกระท่อมทรงกลมที่ทำจากฟางและไม้ เอเมอรี่เดินไปรอบๆ โดยหวังว่าจะฟื้นพลังกลับมาได้ในเร็ววัน จากคำบอกเล่าของลันโซ ที่นี่มีผู้ใหญ่อาศัยอยู่ประมาณยี่สิบคน นอกเหนือไปจากพวกเด็กๆ ลันโซกล่าวว่าหมู่บ้านนี้ชื่อว่า มิทเชอร์ ซึ่งชื่อนี้ดูคุ้นหูเอเมอรี่อยู่บ้าง มันน่าจะเป็นหนึ่งในหมู่บ้านเล็กๆ หลายร้อยแห่งทางตอนใต้ของอาณาจักรไลโอเนส ใกล้กับเขตที่ดินของตระกูลแอมโบรส เอเมอรี่ยังคงเดินเล่นไปทั่วหมู่บ้านและพูดคุยกับชาวบ้านที่กำลังทำงานฝีมืออยู่หน้ากระท่อมของตน เขาถามไถ่เรื่องราวต่างๆ พยายามชวนคุยเรื่องสัพเพเหระ และน่าแปลกที่ไม่มีใครถามถึงที่มาที่ไปของเขาเลย เมื่อถึงช่วงบ่าย เขาก็เข้าใจเหตุผลในที่สุด ผู้คนเริ่มมารวมตัวกันที่หน้าบ้านของท่านย่า เพราะกลุ่มนักล่าในหมู่บ้านได้พานักเดินทางอีกคนที่บาดเจ็บสาหัสมาจากในป่า จากสภาพเสื้อผ้าที่สวมใส่ ชายคนนั้นไม่ใช่คนในพื้นที่ และเช่นเดียวกับเอเมอรี่ หญิงชราผู้เหี่ยวย่นคนนี้ก็รับตัวเขาไว้ดูแลเช่นกัน ปรากฏว่าหญิงชราคนนี้ถูกเรียกว่าเป็นหมอ หรือก็คือ ดรูอิด บ่อยครั้งที่ชาวบ้านจากหมู่บ้านข้างเคียงหรือนักล่าในป่าจะพาสิ่งของคนเจ็บหรือคนป่วยมาให้เธอ ดังนั้นชาวบ้านที่นี่จึงชินกับการไม่ถามคำถามจุกจิก เพราะคนไข้เหล่านั้นมักจะจากไปอยู่ดีหลังจากที่หายดีแล้ว เอเมอรี่เดินเข้าไปในบ้านของท่านย่า ขณะที่เธอกำลังเตรียมยาชุดใหม่ เอเมอรี่ก็นึกขึ้นได้ว่าลันโซออกไปหาเก็บสมุนไพรในป่าตั้งแต่เช้าแล้ว "มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ ท่านย่า?" เอเมอรี่ถาม "อ้อ ได้สิจ๊ะพ่อหนุ่ม ช่วยไปเก็บใบสีม่วงจากสวนสมุนไพรให้ข้าหน่อยได้ไหม? เดินเลยต้นไม้ใหญ่หลังกระท่อมไปนิดเดียวเอง ของแห้งที่มีอยู่ตอนนี้ใช้กับชายคนนี้ไม่ได้ผลหรอก" เอเมอรี่พยักหน้า "เก็บใบหลังสีม่วงมาให้ข้านะ มันสังเกตได้ง่ายเพราะใบด้านหน้าจะเป็นสีเขียวขนาดใหญ่ แต่ก้านและด้านหลังใบจะเป็นสีม่วง เก็บมาสักสิบกว่าใบนะจ๊ะ พ่อหนุ่ม" "เข้าใจแล้วครับ ท่านย่า" เอเมอรี่ตอบรับขณะเดินออกจากกระท่อมไปพร้อมกับไม้เท้าคู่กาย การตอบแทนความเมตตาด้วยความเมตตาเป็นหนึ่งในบทเรียนที่พ่อของเขาเคยพร่ำสอน เอเมอรี่เดินไปหลังกระท่อมและไม่นานเขาก็พบต้นไม้ใหญ่ที่ว่า ด้านหลังต้นไม้นั้นเป็นสวนเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยพืชพรรณนานาชนิด ท่านย่าบอกว่ามันดูง่าย แต่เอเมอรี่กลับไม่เคยเห็นต้นไม้ชนิดนี้มาก่อน เขาสำรวจไปรอบๆ อยู่หลายนาทีจนกระทั่งพบพืชชนิดหนึ่งที่มีก้านสีม่วง เขาพลิกดูด้านหลังเพื่อยืนยันว่ามันเป็นสีม่วงจริงหรือไม่ ทันใดนั้นสัญลักษณ์บนฝ่ามือของเขาก็เปล่งแสงจางๆ พร้อมกับมีการแจ้งเตือนส่งเข้ามาในความคิด [พืชพรรณสากล ระดับ 1 - เปิดใช้งาน - กำลังวิเคราะห์พืช...] [การวิเคราะห์เสร็จสิ้น] [ดอกไม้หัวใจ - สมุนไพรระดับ 1] รายการคุณสมบัติ สรรพคุณ และวิธีใช้ของพืชชนิดนั้นปรากฏขึ้นในมุมมองของเอเมอรี่