บทที่ 8: คลาสจอมเวท เอเมอรี่ครุ่นคิดถึงความหมายของประโยคนั้น แต่เขาก็ยังลังเลใจว่าอยากจะกลับไปหรือไม่ ท้ายที่สุดแล้ว ยังมีสิ่งใดหลงเหลือให้เขาอยากกลับไปอีกหรือ? พ่อของเขาถูกสังหาร ที่ดินทั้งหมดถูกเผาจนราบเป็นหน้ากลอง แม้แต่เจ้าหญิง... เจ้าหญิงผู้ที่เคยบอกว่าพวกเขาสมควรเป็นได้เพียงแค่เพื่อนกันเท่านั้น บางทีอาจจะเป็นความแค้นที่มีต่อพวกโจรป่า? แต่เขาจะมีพลังอำนาจอะไรไปเอาชนะพวกมันได้? เขาเป็นเพียงคนอ่อนแอและบอบบาง ไม่ว่าเขาจะหาข้ออ้างใดมาสนับสนุนการกลับไป เขาก็มักจะมีเหตุผลอื่นมาคัดค้านมันได้เสมอ สำหรับตอนนี้ เขาทำได้เพียงเดินตามกลุ่มคนหนุ่มสาวที่อยู่ตรงหน้าไปเท่านั้น จูเลียนและแธร็กซ์ยังคงจ้องตากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ในขณะที่ชูโมยังคงนิ่งเงียบอยู่ข้างๆ คอยสอดส่องสายตาด้วยความระแวงไปยังทุกสิ่งที่อยู่รอบกาย ทว่าหญิงสาวผู้โฉมงามคนหนึ่งกลับก้าวเข้ามาในระยะสายตาและความคิดของเอเมอรี่ “สวัสดีค่ะ เธอชื่อเอเมอรี่ใช่ไหม?” หญิงสาวผิวสีทองแดงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวานใส เธอพูดเสริมต่อ “หวังว่าเธอคงไม่เหมือนกับเด็กหนุ่มคนนั้นที่พยายามจะหาเรื่องชกต่อยนะ” เอเมอรี่สะดุ้งเล็กน้อย หญิงสาวคนนี้ทำให้เขาตกใจ เธอเข้ามาใกล้เกินไป เขาตั้งสติได้แล้วจึงหันไปมองหญิงสาวผู้นี้ โดยไม่รู้ตัว เขาเอาเธอไปเปรียบเทียบกับเกวน เกวนเปรียบเสมือนถ่านไฟที่ยังคุกรุ่นสำหรับเอเมอรี่ เป็นสิ่งที่อบอุ่นและเป็นสิ่งที่เขายังไม่อาจแตะต้องได้ แต่เขาสามารถเข้าใกล้ได้โดยไม่ถูกแผดเผา ทว่าสำหรับหญิงสาวคนนี้ที่ชื่อเคลีย เอเมอรี่กลับรู้สึกว่าเธอเป็นดั่งเปลวไฟที่จะแผดเผาเขาให้มอดไหม้หากเขาเข้าใกล้จนเกินไป เคลียยังอายุน้อย รุ่นราวคราวเดียวกับพวกเขา แต่เส้นผมสีเข้ม ดวงตากลมโตที่กรีดขอบตาด้วยสีดำสนิท รวมถึงชุดที่เผยให้เห็นเรือนร่างอันเย้ายวนสีน้ำตาลของเธอนั้น มากพอที่จะทำให้หัวใจของเอเมอรี่เต้นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอเป็นหญิงสาวที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา เธอมีเสน่ห์ความเป็นผู้หญิงที่เป็นเอกลักษณ์แบบที่เกวนไม่มี เคลียกอดอกอย่างสง่างามพลางกล่าวว่า “ฉันแปลกใจนะที่เธอไม่ดูตื่นเต้นมากกว่านี้” “ตื่นเต้น? หมายความว่ายังไงครับ?” เอเมอรี่ถามด้วยความงุนงง “เรากำลังอยู่ในสถานที่ลึกลับเชียวนะ” เคลียชี้ขึ้นไปด้านบนแล้วเสริม “ดูนั่นสิ มีเกาะลอยฟ้าและบ้านเรือนอยู่บนนั้นด้วยนะ สิ่งเหล่านั้นเทียบไม่ได้เลยกับพีระมิดที่ฟาโรห์ผู้เกรียงไกรของเราสร้างขึ้น” เอเมอรี่มองตามนิ้วของเธอไปและตกอยู่ในภวังค์ความคิด เธอพูดถูก ทำไมเขาถึงไม่สังเกตเห็นมาก่อนหน้านี้กันนะ? เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยความทึ่งกับเหตุการณ์มหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นรอบตัว “...เอ... เอเมอรี่? ฮัลโหล ได้ยินไหม? เอเมอรี่!” เอเมอรี่ส่ายหัวและถามออกไปอย่างเลื่อนลอยว่า “ครับ?” เคลียเท้าสะเอวและโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เอเมอรี่ เอเมอรี่ได้กลิ่นหอมชวนหลงใหลที่โชยออกมาจากร่างกายของเธอ และเห็นส่วนโค้งเว้าอันเป็นความภาคภูมิใจของสตรี ใบหน้าของเขารู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา “เอเมอรี่! เธอคิดว่าฉันสวยไหม?” “ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็หัดฟังเวลาผู้หญิงสวยๆ พูดกับเธอด้วย เข้าใจไหม!” เคลียกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด แต่มันก็ยังคงฟังดูไพเราะราวกับเสียงดนตรีสำหรับเขา เอเมอรี่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยักหน้าถี่ๆ เคลียกำลังจะตักเตือนเขาต่อ แต่จู่ๆ แถวที่พวกเขาเดินอยู่ก็หยุดลง ทั้งคู่จึงมองไปข้างหน้า “ทุกคนที่อยู่ในคลาส 77 จงเดินผ่านประตูมิตินี้เข้าไป” ชายผู้สวมชุดเกราะสีดำทองกล่าว ประตูมิติ เป็นคำที่เอเมอรี่ไม่เคยได้ยินมาก่อน อย่างไรก็ตาม จากสิ่งที่เอเมอรี่เห็นมาจนถึงตอนนี้ ‘ประตูมิติ’ นี้ทำหน้าที่เหมือนประตู แม้ว่ามันจะดูเหมือนสร้างขึ้นจากสายลมและแสงสว่างก็ตาม มันมีรูปทรงวงกลม ส่องประกาย และดูเหมือนไม่มีอะไรอยู่ข้างหลังเลย “ไปกันเถอะ เอเมอรี่! นั่นคลาสของเรา!” เคลียร้องบอกโดยไม่มีความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้จัก เธอคว้ามือเขาแล้วลากเอเมอรี่ไปทางวงกลมที่กำลังเรืองแสงนั้น “อา... เดี๋ยวสิ” เขาพยายามประท้วงแต่มือนุ่มนิ่มของเธอก็เกาะกุมเขาไว้แน่น เด็กหนุ่มและเด็กสาวก้าวผ่านประตูมิติเข้าไป และสภาพแวดล้อมรอบตัวพวกเขาก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ตอนนี้พวกเขาอยู่ในสถานที่ที่มีพื้นกระเบื้องสีขาว ผนังสีขาว และเสาทองคำที่เรียงรายอย่างสมมาตร มันช่างสง่างามจนห้องโถงบัลลังก์ของไลออนเนสเทียบไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ภายในห้องมีแท่นยกสูงอยู่ตรงกลาง และมีขั้นบันไดที่จัดวางโต๊ะเป็นแถวๆ เรียงเป็นรูปครึ่งวงกลม มีผู้คนอื่นที่ดูเหมือนจะอยู่ในวัยเดียวกับเขานั่งอยู่ก่อนแล้ว โดยหันหน้าไปทางแท่นด้านหน้าที่หญิงสาวผู้สวมหมวกทรงแหลมเข้าชุดกับเดรสสีม่วงยืนอยู่ มันเป็นภาพที่แปลกตาสำหรับทุกคน ยกเว้นจูเลียนที่ดูเหมือนจะเคยอยู่ในสถานที่คล้ายๆ กันนี้มาก่อน เขาเดินนำหน้าอีกสี่คนไปและถือวิสาสะไปนั่งแถวหน้าสุด ซึ่งมีกลุ่มเด็กหนุ่มเด็กสาวอีกกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่ ทว่าเด็กหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มนั้นลุกขึ้นยืนแล้วชี้มาที่หน้าอกของเขา “พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์มาอยู่ตรงนี้ พวกพลเมืองจากโลกชั้นต่ำ! ไปนั่งข้างหลังที่มุมห้องไป!” จูเลียนยังคงนิ่งเงียบแต่ไม่หวั่นไหว เขาจ้องมองไปยังเด็กหนุ่มผมดำที่สวมเครื่องแบบขาวดำตั้งแต่หัวจรดเท้า ในขณะเดียวกัน แธร็กซ์ได้ก้าวออกไปข้างหน้าจูเลียนแล้วตะโกนขึ้น “เจ้าว่าใครโลกชั้นต่ำ! หาเรื่องใส่ตัวหรือไง!” เขาตั้งท่ากำหมัด ส่วนเด็กหนุ่มและเด็กสาวคนอื่นๆ ในเครื่องแบบก็ลุกขึ้นยืน พวกเขาพร้อมที่จะปะทะ จูเลียนยังคงดูมั่นใจ เขาแตะไหล่แธร็กซ์เบาๆ ก่อนจะขวางเขาเอาไว้ จากนั้นเขาก็ยิ้มและกล่าวว่า “ขอโทษทีๆ ผมเข้าใจแล้ว เราจะไปนั่งข้างหลังกัน” เขาหันหลังกลับ ดึงตัวแธร็กซ์และพยักหน้าเรียกชูโม เอเมอรี่ และเคลีย พวกเขาจึงเดินตามเขาไป หลังจากนั่งที่เรียบร้อยแล้ว แธร็กซ์กอดอก ถ่มน้ำลายลงบนพื้นแล้วสบถว่า “ไอ้หมูโรมัน ขี้ขลาดเอ๊ย!” “ไอ้คนป่าโง่เง่า ใช้สมองบ้างไม่ใช่ใช้แต่กำลัง” จูเลียนตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าแธร็กซ์ย่อมเข้าใจดีว่าจูเลียนหมายถึงอะไร ท้ายที่สุดแล้วพวกเขากำลังอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยและท่ามกลางผู้คนที่แปลกหน้า ถึงอย่างนั้นแธร็กซ์ก็ยังเกลียดขี้หน้าเด็กหนุ่มในชุดเครื่องแบบขาวดำคนนั้นเข้าไส้ เขาเป็นแบบนี้เสมอ คือใช้หมัดนำก่อนจะใช้คำพูด เอเมอรี่ถอนหายใจออกมาเงียบๆ คนเดียว มันก็เหมือนเดิมไม่ว่าจะอยู่โลกไหนก็ตาม ยังคงมีความแตกต่างทางชนชั้น สถานะ และพวกคนที่มีอภิสิทธิ์อยู่ทุกหนทุกแห่ง เอเมอรี่จดบันทึกในใจเกี่ยวกับคนทั้งสี่ที่เขาได้มาข้องเกี่ยว จูเลียน แธร็กซ์ และเคลีย เป็นคนที่มีบุคลิกเปิดเผย ในขณะที่ชูโมยังคงเป็นปริศนา ที่จริงแล้วตั้งแต่นแรก ชูโมเพียงแค่มองคนอื่นด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง และไม่ยอมเผยข้อมูลใดๆ ออกมาเลยนอกจากชื่อและเมืองที่จากมา ประตูมิติปิดตัวลง และไม่นานหลังจากนั้น หญิงสาวที่สวมชุดสีม่วงตั้งแต่หัวจรดเท้าก็ปรบมือเสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งห้องก่อนจะเริ่มพูด “ดูเหมือนทุกคนจะมากันครบแล้ว ยินดีต้อนรับพวกเธอทุกคน เหล่าสาวกใหม่ทั้ง 100 คนของคลาส 77 พวกเธอเรียกฉันว่ามิเนอร์ว่า และฉันจะเป็นผู้ชี้แนะให้พวกเธอตลอด 7 วันข้างหน้านี้ จงฟังคำสั่งของฉันให้ดี และถ้าหากพวกเธอโชคดี บางทีพวกเธออาจจะได้กลายเป็นสปิริตแมกัส (Spirit Magus)” “สปิริตแมกัส?”