“ใช่... ทั้งในแง่ดีและแง่ร้ายนั่นแหละ” ลิธตอบกลับในใจ ‘เจ้าละอายใจในตัวโพรเทคเตอร์อย่างนั้นหรือ? เจ้าจะซ่อนการมีอยู่ของเขาไว้ราวกับเขาเป็นอาชญากรเพียงเพราะเขาแตกต่างจริงๆ น่ะเหรอ? แล้ว... เจ้าละอายใจที่มีข้าด้วยหรือเปล่า?’ โซลัสเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวเล็กน้อย ‘อย่าไร้สาระน่า!’ ลิธสวนกลับทันควัน ‘ข้าไม่ได้ละอายใจในตัวเขา และข้าก็อยากจะประกาศให้โลกทั้งใบรู้จักเจ้าด้วยซ้ำ หากข้าไม่มั่นใจว่าผู้คนจะมองว่าเจ้าเป็นเพียงอาร์ติแฟกต์ชิ้นหนึ่ง แทนที่จะมองว่าเป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อจิตใจ’ ‘อีกอย่างนะ การเปิดเผยตัวตนของโพรเทคเตอร์น่ะง่ายนิดเดียว เมื่อเทียบกับการต้องไปบอกผู้หญิงสติดีคนไหนก็ตามว่า... ข้ามีสาวสวยทรงเสน่ห์สถิตอยู่เพียงปลายนิ้วตลอดเวลาแบบนี้’ โซลัสถึงกับหน้าแดงก่ำเมื่อได้ยินเช่นนั้น พลางนึกไปถึงตอนที่ทิสต้า พี่สาวของลิธ พยายามทำใจยอมรับความจริงที่ว่าน้องชายของเธอมี ‘แฝดสยามเชิงเวทมนตร์’ ติดตัวมาตั้งแต่อายุสี่ขวบ ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด ‘อืม... ข้าว่าแม้แต่ฟลอเรียก็อาจจะช็อกจนสลบไปเลยก็ได้นะ ถ้าเจ้าบอกเรื่องของข้าให้ฟลอเรียรู้น่ะ’ ‘แน่นอน เธอสลบแน่... คำถามเดียวคือเธอจะสลบก่อนหรือหลังที่จะบีบคอข้าจนตายกันแน่’ ลิธทอดถอนใจลึก เขาไม่สามารถช่วยฟลอเรียจากการ ‘ตื่นรู้’ (Awakening) ได้โดยไม่มีโซลัส นั่นหมายความว่าพวกเธอต้องได้พบกันในไม่ช้าก็เร็ว ‘แต่จงจำไว้อย่างหนึ่ง... ข้าไม่เคยละอายใจที่มีเจ้าเลยแม้แต่น้อย ใครก็ตามที่ยอมรับเจ้าไม่ได้ คนผู้นั้นก็ไม่มีค่าพอที่จะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของข้า’ ลิธละความสนใจจากบทสนทนาภายใน แล้วหันไปเล่นกับเด็กๆ เขาแสดงวิธีเปิดใช้งานมนตราบนของเล่นชิ้นใหม่ให้พวกดู แม้มันจะเป็นเพียงครั้งที่สองที่พวกเขาได้พบกัน แต่ลิธก็ได้กลายเป็นวีรบุรุษในดวงใจของเด็กน้อยไปเสียแล้ว เสื้อผ้าที่ลิธมอบให้พวกเขานั้นสวมใส่สบายไม่ระคายผิว และเขามักจะมีถุงที่เต็มไปด้วยสิ่งอัศจรรย์มาฝากเสมอ “เจ้านี่เข้ากับเด็กๆ ได้ดีกว่าข้าเสียอีกนะ” ไรมันเอ่ยขึ้นขณะเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเชิ้ตสีเขียวและกางเกงสีน้ำตาล “ล้อกันเล่นหรือเปล่า? ไหนท่านบอกว่าท่านเคยให้กำเนิดทายาทในร่างอสูรมามากมายไม่ใช่หรือ?” “ก็จริง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าต้องรับมือกับมนุษย์ พวกเขาเติบโตช้าเหลือเกินและเรียนรู้ได้ช้ามาก ไม่ต้องพูดถึงเรื่องความขี้แงและบอบบางนั่นด้วยนะ... แต่ถึงอย่างนั้น ข้าก็ไม่ยอมแลกพวกเขากับสิ่งใดในโลกนี้หรอก” “ท่านคิดอย่างไรกับคามิล่า?” ลิธเอ่ยถามเสียงเรียบ “นางเป็นสตรีที่งดงาม... งดงามกว่าคนก่อนอย่างเห็นได้ชัด” “ข้าหมายถึงตัวตนของเธอ!” “ข้ารู้ แต่เท่าที่เห็น ข้าก็บอกได้ดีที่สุดเพียงเท่านี้ เจ้าแน่ใจนะว่าอยากจะทำมันตอนนี้เลย? เจ้าจะรอฟังคำตอบวันหลังก็ได้นะ ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องเจ็บปวดเพราะข้า” “จะตอนนี้หรือตอนหน้ามันก็ไม่ต่างกันหรอก เรื่องบางเรื่องมันก็เหมือนการดึงผ้าพันแผล... ยิ่งเร็วยิ่งดี” ลิธกล่าวเป็นภาษาอังกฤษเป็นครั้งแรกในรอบเกือบยี่สิบปี เมื่อคามิล่าและซีเลียเดินกลับเข้ามา ภาพของลิธที่กำลังเล่นกับเด็กๆ ขณะที่ไรมันกำลังดูความเรียบร้อยของมื้อค่ำ ได้สร้างความอบอุ่นให้แผ่ซ่านเข้าไปในหัวใจของหญิงสาวทั้งสอง ‘ไม่น่าเชื่อเลยว่าพวกเขาจะตั้งชื่อลูกทั้งสองคนตามชื่อของลิธ พวกเขาน่ารักมากและทำตัวเหมือนเด็กปกติทั่วไป... ถ้าไม่นับเรื่องการแปลงกายล่ะก็นะ’ คามิล่าคิดในใจ ขณะที่เฝ้ามองเด็กๆ เล่นต่อสู้จำลองกันอย่างสนุกสนาน จนเผลอทำให้ปลายนิ้วกลายเป็นกรงเล็บแหลมคมเพียงชั่วพริบตาด้วยความตื่นเต้น ‘โพรเทคเตอร์ดูจะเป็นสามีที่ดีกว่าผู้ชายส่วนใหญ่เสียอีก จะเป็นอสูรหรือไม่ก็ตาม หากเทียบกับฟอลมักแล้ว เขาก็ไม่ต่างอะไรกับนักบุญ เขาสร้างบ้านหลังนี้ขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงเพื่อปกป้องครอบครัวให้ปลอดภัย ไม่ใช่เพื่อกักขังพวกเขาไว้เป็นนักโทษ’ ‘ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันจะใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงโดยที่ไม่มีเสื้อผ้าขาดหรือของพัง’ ซีเลียคิดพลางน้ำตาซึมด้วยความตื้นตัน ‘พอคลอดลูกคนนี้แล้ว ฉันต้องวานให้ลิธมาช่วยเลี้ยงเด็กๆ บ้างแล้วล่ะ ฉันจะได้มีเวลาออกไปเที่ยวข้างนอกบ้างเสียที’ ‘ตอนแรกฉันคิดจะฝากไว้กับยัยไฮดร้า (Hydra) นั่นนะ แต่ฉันไม่ไว้ใจการตัดสินใจของหล่อนเลย พวกอสูรมีแนวคิดการเลี้ยงลูกที่พิลึกพิลั่น และสิ่งสุดท้ายที่ฉันต้องการคือการให้ไอ้เจ้าพายุหมุนตัวน้อยสองคนนี้เรียนรู้เวทมนตร์’ มื้อค่ำดำเนินไปอย่างราบรื่นกว่าที่ทุกคนคาดไว้ หลังจากความตกใจในตอนแรกเริ่มเจือจางลง คามิล่าก็ปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็วและเริ่มผ่อนคลายมากขึ้น ทั้งสี่คนพูดคุยเรื่องราวในชีวิตของกันและกัน ก่อนจะเริ่มเล่าถึงจุดเริ่มต้นที่พวกเขาได้พบกัน เรื่องราวการพบกันครั้งแรกของซีเลียและโพรเทคเตอร์ถูกตัดทอนเนื้อหาบางส่วนออกไปเพื่อไม่ให้กระทบต่อเด็กๆ ในขณะที่คามิล่าเพียงแค่ละเว้นเหตุผลที่ทำให้เธอต้องมาพบลิธเป็นการส่วนตัวก่อนที่จะเริ่มเดทแรก “ช่างเป็นเรื่องราวที่โรแมนติกจริงๆ ฉันล่ะอยากให้ตาบื้อคนนี้ดูแลเอาใจใส่ฉันแบบนั้นบ้างจัง ไม่ใช่เอาแต่ทำตัวเป็นพวกเกาะกินเหมือนตอนนั้น” ซีเลียแสร้งทอดถอนใจ “ข้าไม่ได้เกาะกินนะ!” โพรเทคเตอร์ค้านเสียงหลง “ข้ากำลังพยายามเรียนรู้ธรรมเนียมของมนุษย์ และข้าก็ช่วยเจ้าล่าสัตว์ใหญ่ตั้งมากมาย เป็นเจ้านั่นแหละที่ไม่ยอมอธิบายให้ข้าฟังว่าการเดทที่ถูกต้องเป็นอย่างไร จนกระทั่งเจ้าเริ่มเบื่อที่จะเอาแต่...” สายตาของเขาเหลือบไปเห็นลูกๆ ทำให้เขาต้องเปลี่ยนคำพูดให้ดูซอฟต์ลง “...เอาแต่หมกตัวอยู่บ้านและคลอเคลียกัน ถ้าข้าจำไม่ผิดนะ มันใช้เวลาตั้งหลายเดือนเชียวกว่าเจ้าจะ...” ซีเลียหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย ทำให้คามิล่าหลุดขำออกมาเมื่อคิดว่า แม้ทั้งคู่จะแทบไม่รู้จักกันเลยในตอนที่พบกันครั้งแรก แต่พวกเขากลับลงเอยด้วยการแต่งงานกันในที่สุด “หยุดทำให้ฉันดูเหมือนพวกลามกต่อหน้าแขกได้แล้ว! เรื่องบางเรื่องก็ไม่ต้องเล่าออกมาหมดก็ได้ ลิธน่ะเปรียบเสมือนลูกชายของเรานะ และลูกๆ ของเราก็ฟังอยู่ด้วย!” “หลังจากที่ได้ยินว่าคู่ของเขาน่ารักขนาดไหนแล้ว ท่านไม่คิดจะทำให้เรื่องราวความรักของเราดูเหมือนเทพนิยายบ้างหรือไง แทนที่จะทำให้มันกลายเป็นเรื่องตลกในร้านเหล้าแบบนี้?” ซีเลียพยายามทำเสียงดุ แต่เธอก็ไม่อาจซ่อนความขัดเขินเอาไว้ได้ ในตอนนั้นเธอยังอายุน้อยและเบื่อหน่ายกับการต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว เธอเพียงแค่ต้องการระบายความเครียดที่สะสมมานานกับคู่หูล่าสัตว์คนใหม่ ซีเลียไม่เคยคิดเลยแม้แต่วินาทีเดียวว่าวันหนึ่งเธอจะต้องมาแบ่งปันเรื่องราวส่วนนั้นในชีวิตกับใครคนอื่น เธอจึงใช้ชีวิตอย่างอิสระและไม่ระแวดระวังเท่าที่ควร “ตามบัญชาขอรับ นายหญิงของข้า” ไรมันค้อมตัวลงอย่างนอบน้อม ก่อนจะเริ่มร่ายเรื่องราวโกหกคำโตว่าเขาหลงเสน่ห์ในบทกวีและความอ่อนช้อยของเธอเพียงใด เขาแต่งเรื่องจนแม้แต่เด็กๆ ยังพากันหัวเราะร่าด้วยความตลกขบขันที่เห็นแม่ของพวกเขาทำหน้าไม่ถูก “พอได้แล้ว!” ซีเลียหน้าแดงไปจนถึงใบหู “ฉันขอโทษนายนะลิธ ก่อนที่เขาจะใช้เวลากับนายมากขนาดนี้ เขาไม่ได้เป็นพวกปากคอเราะร้ายแบบนี้เลย” ในนาทีนั้น ความอึดอัดใจของคามิล่าได้มลายหายไปจนสิ้น ทั้งเด็กๆ บ้านหลังนี้ อาหารรสเลิศ หรือแม้แต่การทะเลาะเบาะแว้งของคู่สามีภรรยา ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งที่เธอคาดหวังจะเห็นได้จาก ‘คนปกติ’ ทั่วไป และนั่นเองที่ทำให้เธอฉุกคิดขึ้นมาได้... ‘ความ "ปกติ" ที่ว่าคืออะไรกันแน่? พี่ชายคนโตของลิธคือคน "ปกติ" แต่กลับเกือบจะฆ่าเขา... ฟอลมักคือชาย "ปกติ" แต่กลับปฏิบัติต่อครอบครัวราวกับเป็นเพียงทรัพย์สิน มารดาของฉันก็เป็นผู้หญิง "ปกติ" แต่ท่านไม่เคยห่วงใยฉันเหมือนที่โพรเทคเตอร์ห่วงใยลิธเลย’ คามิล่าครุ่นคิด ‘หลังจากที่ฉันได้เห็นความชั่วร้ายที่มนุษย์ทำต่อสายเลือดของตัวเองในฐานะตำรวจพิทักษ์สันติราษฎร์ (Constable) การจะมาตัดสินอสูรจักรพรรดิ (Emperor Beasts) เพียงเพราะอคติมันก็แค่เรื่องจอมปลอม ฉันควรจะลดทิฐิลงและยอมรับทุกอย่างตามที่มันเป็น’ หลังมื้ออาหาร เด็กน้อยทั้งสองก็ม่อยหลับไปในอ้อมกอดของพ่อและแม่ขณะที่ลิธฉายภาพยนตร์ให้ดู เมื่อโพรเทคเตอร์พาเด็กๆ ไปเข้านอนแล้ว เหล่าผู้ใหญ่ก็สามารถพูดคุยกันได้อย่างอิสระเสียที “มีอะไรที่เจ้าอยากจะถามเราไหมจ๊ะแม่หนู? ถามมาได้เต็มที่เลยนะ เรื่องที่แย่ที่สุดมันผ่านไปแล้วล่ะ” ซีเลียเอ่ยด้วยรอยยิ้ม คามิล่าเอ่ยถามถึงช่วงเวลาที่ซีเลียตั้งครรภ์ และลูกๆ จะเริ่มเปลี่ยนร่างได้เมื่อไหร่ ซึ่งซีเลียก็ตอบตามตรง ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวระหว่างเด็กมนุษย์กับเด็กลูกครึ่งก็คือ พวกเขาจะเปลี่ยนร่างเมื่อเกิดความเครียด ซึ่งมันก็เกิดขึ้นบ่อยเสียด้วย “โชคดีที่ตอนเกิดมาพวกเขายังไม่มีฟันหรือกรงเล็บ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้เป็นอันตรายอะไร” “พวกเขาเคยทำร้ายพี่บ้างไหมคะ?” คามิล่าถามด้วยความเป็นห่วง