ในการแปลครั้งนี้ ข้าพเจ้าได้เรียบเรียงด้วยท่วงทำนองที่เน้นอารมณ์และความรู้สึก เพื่อให้ผู้อ่านสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นปนความอลหม่านของครอบครัวเบอร์เฮน ดังนี้ครับ --- ## **บทที่ 764: การพบพาน (2) ภาคแรก** “เปิดประตูเสียที ข้าเอง” ลิธกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความภาคภูมิใจและความขุ่นเคืองในสัดส่วนที่เท่าๆ กัน “หากเป็นท่านจริงๆ เช่นนั้นแล้วชุดเกราะสกินวอล์คเกอร์หนึ่งชุดราคาเท่าไหร่?” เสียงของทิสต้าดังลอดออกมาจากด้านในเพื่อถามหาคำยืนยัน “ข้าไม่คิดจะขายมัน... ข้าพึงพอใจกับการผูกขาดตลาดของข้าในตอนนี้ดีแล้ว” ลิธตอบกลับไปพร้อมกับพยายามสะกดกลั้นความประหลาดใจเอาไว้ *‘ทิสต้ากลับมาถึงบ้านก่อนข้า ทั้งที่นางไม่ควรจะอยู่ที่นี่ นางควรจะรอโซลัสอยู่ในป่ากับนิก้าสิ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?’* เขาครุ่นคิดในใจ บานประตูเปิดออกสู่โถงทางเดิน เผยให้เห็นภาพห้องที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่ติดอาวุธครบมือด้วยเครื่องมือทางเล่นแร่แปรธาตุ ซึ่งได้รับมาไม่จากอาณาจักรก็มาจากตัวลิธเอง คามิล่าเปิดใช้งานเครื่องรางกองทัพและเตรียมพร้อมติดต่อทีมจู่โจมทางยุทธวิธีไว้ทุกเมื่อ ในขณะที่ราซกำปุ่มสัญญาณฉุกเฉินที่กองกำลังพิทักษ์ราชินีเคยมอบให้เมื่อหลายปีก่อนไว้แน่น “ผ่อนคลายเถิด ทุกอย่างเรียบร้อยดี” ลิธเอ่ย “ก็แค่พวกแมวมองจากกิลด์โง่ๆ ที่หลงตัวเองกลุ่มหนึ่ง แต่นางไปแล้วล่ะ ข้าไล่นางไปและบอกให้นางไปลงน...” ลิธหยุดชะงักลงทันทีที่นึกขึ้นได้ว่ากำลังจะสบถต่อหน้าเด็กๆ และเขาสังเกตเห็นว่าทั้งเด็กและเอลิน่าหายไปจากสายตา “ท่านแม่ล่ะ?” ลิธถาม “อยู่ในห้องใต้ดินกับเด็กๆ เผื่อว่าสถานการณ์จะเลวร้ายลง” ราซตอบ เขาเปิดฝาห้องลับที่ซ่อนอยู่ใต้พรมในห้องครัว เผยให้เห็นเอลิน่า, อารัน, เลเรีย, ซินย่า และเด็กแปลกหน้าอีกสองคน เป็นเด็กชายและเด็กหญิงที่ดูแล้วน่าจะอายุประมาณแปดขวบและสิบขวบตามลำดับ ลูกๆ ของซินย่าดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่เด็กๆ บ้านเบอร์เฮนนั้นยังเยาว์วัยเกินกว่าจะเข้าใจความหมายของคำว่าอันตราย และไม่เคยเผชิญกับความยากลำบากใดๆ พวกเขายังคงหัวเราะร่าและดูผ่อนคลายราวกับเพิ่งเสร็จสิ้นจากการเล่นซ่อนแอบ “มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าคะ?” คามิล่าถามขึ้น หลังจากที่นางยกเลิกคำร้องขอความช่วยเหลือและปิดเครื่องรางลง นางสังเกตเห็นว่าลิธยืนนิ่งแข็งค้างไปเสียดื้อๆ *‘ทุกอย่างมันผิดปกติไปหมดนั่นแหละ!’* ลิธร่ำร้องในใจ “เปล่า... ข้าแค่ประหลาดใจน่ะ ไม่คิดว่าจะเจอซินย่าที่นี่ เหตุใดคุณถึงไม่บอกข้าก่อนล่ะ?” เขาเอ่ยออกมาหลังจากสูดลมหายใจลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ “ก็ฉันอยากจะเซอร์ไพรส์คุณนี่นา” นางหัวเราะคิกคัก “แต่เพื่อเป็นการแก้ตัว ฉันเคยบอกคุณแล้วนะคะว่าอยากจะแนะนำใครบางคนให้รู้จัก ลิธจ๊ะ นี่คือเฟรย์และฟิเลีย หลานชายและหลานสาวของฉันเอง... เด็กๆ จ๊ะ นี่คือท่านอาลิธ เพื่อนของน้าเองจ้ะ” “สวัสดีครับ ท่านอาลิธ” เฟรย์กล่าวด้วยใบหน้าที่ดูจริงจังเกินวัย พร้อมกับยื่นมือเล็กๆ ออกมา ซึ่งนั่นยิ่งผลักให้ลิธก้าวเข้าใกล้ความตื่นตระหนกเข้าไปอีก คามิล่าเคยบอกเขาไว้ก่อนหน้านี้ว่านี่คืออาหารค่ำมื้อครอบครัว และการที่ทั้งสองครอบครัวมารวมตัวกันที่โต๊ะตัวเดียวกันแบบนี้ ย่อมมีความหมายเพียงอย่างเดียวเท่านั้น “ท่านแม่กับท่านน้าพูดถึงท่านอาบ่อยมากเลยครับ” เด็กชายพูดด้วยท่าทางแข็งทื่อและคำพูดที่ดูเป็นทางการเกินไปจนดูออกว่าต้องผ่านการซักซ้อมมาอย่างดี “ยินดีที่ได้รู้จักนะ เฟรย์” ลิธกล่าว เขาตระหนักได้ว่าบรรยากาศในห้องนี้ช่างดูจริงจังอย่างที่เขานึกหวั่น และพี่สาวน้องสาวของเขาก็กำลังกลั้นหัวเราะกันจนตัวสั่น พวกนางดูจะพบว่าคำว่า "ท่านอา" นั้นช่างน่าขันสิ้นดี หลังจากจับมือกันแล้ว ก็ถึงคราวของฟิเลีย เด็กน้อยถอนสายบัวอย่างเงอะงะก่อนจะเอ่ยว่า: “สวัสดีค่ะ ท่านอาลิธ หนูขอให้ท่านอาทำของเล่นให้ตอนนี้เลยได้ไหมคะ หรือว่าหนูต้องรอจนกว่าท่านอาจะแต่งงานกับท่านน้าเหมือนที่ท่านแม่บอกก่อน?” คามิล่าและซินย่าหน้าแดงฉานขึ้นมาทันที ในขณะที่เหล่าพี่สาวน้องสาวของลิธพากันส่งเสียงฟืดฟาดเหมือนลูกโป่งที่ลมรั่ว สงครามกับการกลั้นหัวเราะกำลังจะพ่ายแพ้ในไม่ช้า “ของเล่น!” เลเรียเข้ามาช่วยชีวิตเขาไว้พอดี นางดึงขาลูกอาไว้ “ก่อนไป ท่านอาสัญญากับพวกเราว่าจะให้ของขวัญ แล้วมันอยู่ที่ไหนล่ะคะ?” “เลเรีย มันไม่สุภาพเลยนะที่ถามหาของขวัญทันทีหลังจากที่ไม่ได้เจอกันตั้งนาน อีกอย่าง อาเพิ่งจะฟื้นตัว เลยยังไม่มีเวลาที่จะ...” *‘เจ้ามีเวลาเหลือเฟือเลยล่ะ หรือพูดให้ถูกคือข้ามีต่างหาก ลองเช็คมิติส่วนตัวของเราดูสิ’* โซลัสขัดจังหวะเขา *‘เจ้ารู้เรื่องนี้ด้วยรุงั้นหรือ?’* ลิธถามพลางสังเกตเห็นของเล่นที่สร้างจากพลังปรมาจารย์ศาสตรามากมายวางกองอยู่ในจุดที่ควรจะเป็นพื้นที่ว่างเปล่า *‘เปล่า ข้าเองก็ไม่ได้ชอบเรื่องนี้ไปมากกว่าเจ้าหรอก ข้าแค่ใช้เวลาตอนที่เจ้านอนหลับหลังจากเลื่อนระดับ เตรียมของบางอย่างที่เซเลียขอให้เราทำ และถือโอกาสนั้นสอนทิสต้ากับนิก้าเรื่องศาสตร์แห่งการสร้างตราศาสตราไปในตัวด้วย’* จากการตรวจสอบของเล่น ลิธสามารถเดาได้ทันทีว่าใครเป็นคนสร้างชิ้นไหน ทักษะของโซลัสนั้นทัดเทียมกับเขา แต่แกนมานาที่อ่อนแอทำให้นางมีขีดจำกัด นางจึงใช้พรสวรรค์ของทิสต้าสร้างสิ่งของที่ต้องใช้มานาจำนวนมาก และให้นิก้าจัดการกับของเล่นที่พื้นฐานที่สุดเท่านั้น *‘นี่เจ้าสอนอะไรพวกนางกันแน่?’* *‘ก็แค่พื้นฐาน ข้าจะไม่แบ่งปันงานวิจัยของเราให้พวกนางโดยไม่ถามความเห็นจากเจ้าก่อนหรอก แต่ข้าคิดว่าศาสตร์การสร้างตราศาสตราสำหรับผู้ตื่นรู้นั้นเป็นสิ่งที่ต้องเรียนรู้เอาไว้’* อันที่จริง ลิธก็ไม่ได้รังเกียจหากโซลัสจะแบ่งปันทุกอย่างให้กับทิสต้า เพราะเขาเชื่อใจน้องสาวของเขา ทว่าเขายังคงลังเลเกี่ยวกับนิก้า การสอนศาสตร์ระดับสูงให้กับสิ่งมีชีวิตที่เป็นอมตะอาจส่งผลเสียตามมาได้ง่ายๆ แต่เขาไม่มีเวลาจะพูดเรื่องนั้นในตอนนี้ หากเขาจมอยู่ในพันธะทางจิตนานกว่านี้ เขาจะดูเหมือนคนใจลอยไปเสียก่อน “...เตรียมของไว้ให้มากนัก แล้วในสถานการณ์แบบนี้เจ้าควรจะพูดว่าอะไรล่ะจ๊ะ สาวน้อย?” ลิธกลับมาพูดต่อหลังจากชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที “หนูขอโทษค่ะ ท่านอาลิธ” เลเรียก้มหน้าพลางจับกระโปรงเล่นด้วยความละอาย นางไม่ใช่เด็กที่ถูกตามใจจนเสียคนหรือก้าวร้าว นางก็แค่เด็กที่กระหายอยากได้ของเล่นใหม่ๆ ที่แวววาวเหมือนเด็กวัยเดียวกันเท่านั้น “ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ” ลิธลูบหัวเลเรียเพื่อแสดงให้นางเห็นว่าเขาไม่ได้โกรธ และเพื่อตรวจสอบนางด้วยทักษะฟื้นฟู (Invigoration) ไปในตัว *‘พับผ่าสิ! นางเพิ่งจะห้าขวบแต่มีแกนมานาสีส้มแล้วงั้นหรือ? ข้าต้องทำงานหนักสายตัวแทบขาดกว่าจะได้มันมาเลยนะ’* ลิธคิด *‘เงียบไปเลยนะ ท่านพ่อแกนสีน้ำเงิน’* โซลัสทำแก้มป่อง ในเมื่อนางยังคงติดอยู่ที่สีเขียว นางจึงเชื่อว่าหากใครจะมีสิทธิ์บ่น ก็ควรจะเป็นนางต่างหาก *‘อย่างน้อยก็ดูเหมือนว่าสายเลือดของเจ้าอาจจะกลายเป็นสายเลือดจอมขมังเวทย์จริงๆ เสียที’* “ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ ท่านอาลิธ” อารันกล่าวพลางดึงขาพี่ชายเพื่อให้เขาอุ้ม น้องชายตัวน้อยของลิธอายุน้อยกว่าเลเรียนิดหน่อย แต่เขาก็มีแกนสีส้มเช่นกัน ทฤษฎีของโซลัสดูเหมือนจะถูกต้องแม่นยำทีเดียว “ท่านอาไม่เป็นไรใช่ไหมครับ? ท่านแม่บอกว่าสัตว์ประหลาดครั้งนี้แข็งแกร่งมาก แต่ไม่แข็งแกร่งเท่าท่านอาใช่ไหมครับ?” “ไม่มีใครแข็งแกร่งไปกว่าพี่ชายของเจ้าหรอก” ลิธตอบพลางยื่นของเล่นสองสามชิ้นให้เด็กๆ ทั้งสี่คน โชคดีที่เพื่อไม่ให้เกิดการอิจฉากัน โซลัสจึงเตรียมของเล่นแบบเดียวกันไว้ทั้งสำหรับญาติของลิธและลูกๆ ของเซเลีย ทุกคนจึงได้รับของที่เหมือนกัน เฟรย์และฟิเลียอายุมากกว่าเลเรีย แต่พวกเขาไม่เคยได้รับของเล่นที่ลงอาคมมาก่อน ดังนั้นพวกเขาจึงดูตื่นตาตื่นใจยิ่งกว่าเลเรียเสียอีก “ยินดีที่ได้พบคุณอีกครั้งนะคะ ลิธ” ซินย่ากล่าวขึ้นเมื่อเด็กๆ วิ่งไปที่เตาผิงเพื่อตรวจสอบสมบัติชิ้นใหม่ของตน นางดูดีขึ้นกว่าครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นมาก น้ำหนักตัวของนางเพิ่มขึ้นและใบหน้าก็มีสีชมพูดูสุขภาพดี มีเพียงเงาจางๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ในดวงตาเท่านั้นที่ทรยศต่อความทุกข์ทรมานในอดีต เช่นเดียวกับนิสัยที่ชอบแตะเฟอร์นิเจอร์ใกล้ๆ เพื่อให้แน่ใจว่านางจะไม่เดินชน ซึ่งแสดงให้เห็นว่านางยังคงมีปัญหาเรื่องการกะระยะความลึกอยู่บ้าง “ยินดีที่ได้พบคุณเช่นกันครับ คุณดูวิเศษมากเลย” เขากล่าวพลางสวมกอดนาง หลังจากพูดคุยเรื่องราวในชีวิตใหม่ที่ลูเทียได้ครู่หนึ่ง ลิธก็เดินเข้าไปหาทิสต้า “ทำไมพี่ไม่เตือนข้าก่อน?” ลิธพูดพลางจ้องเขม็งไปที่นาง แต่นั่นกลับทำให้นางระเบิดหัวเราะออกมา เพราะสำหรับนางแล้ว ลิธในตอนนี้ไม่ได้ดูน่ากลัวไปกว่าตุ๊กตาหมีเลยสักนิด