บทที่ 978 ความหวาดกลัว ตลอด 3 เดือนแรกหลังจากกล่าวคำสาบาน อเล็กซ์ใช้เวลาในแต่ละวันไปกับการคิดว่าเขาควรหรือไม่ควรทำอะไรบ้าง เขายังคงพยายามหาวิธีที่จะหนีออกไปจากที่นี่ แต่คำสาบานบังคับให้เขาต้องอยู่ที่นี่ต่อไป ในวินาทีที่เขาเผลอคิดเรื่องจะจากไปโดยที่ยังไม่ได้รักษาชายชราคนนั้น ความรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจะเข้าจู่โจมเขาทันที พยายามจะรัดคอเขาให้หายใจไม่ออกจนถึงแก่ความตาย โชคยังดีที่คำสาบานไม่ได้ระบุว่าเขาต้องทุ่มสุดตัวเพื่อรักษาชายชราคนนั้น มิฉะนั้นเขาคงถูกบังคับให้ต้องใช้ระดับพลังที่แท้จริงในการรับมือกับเมฆโอสถ เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง ในช่วง 3 เดือนที่ผ่านมาเขาได้สร้างเมฆโอสถขึ้นมาอีก 2 ครั้ง แต่ระดับพลังบ่มเพาะอันอ่อนแอที่เขาแสดงออกมานั้นไม่สามารถหยุดสายฟ้าได้ ส่งผลให้ทั้งตัวยาและเตาหลอมถูกทำลายไปทั้งสองครั้ง ชายชราจะหัวเสียทุกครั้งที่เห็นอเล็กซ์ล้มเหลว แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่เขาทำอะไรไม่ได้มากเพราะอเล็กซ์ยังคงอ่อนแอ เขาจึงปล่อยผ่านไป อย่างไรก็ตาม อเล็กซ์ไม่เคยปล่อยผ่านและมักจะขออะไรบางอย่างจากชายชราในทั้งสองครั้งนั้น หลังจากขอเหล็กน้ำแข็ง (Ice Iron) หนัก 30 ตันไปแล้ว ในอีก 2 ครั้งต่อมา เขาได้ขอหินนิลซีด (Pale Onyx) 10 ตัน และหินออบซิเดียนสีม่วง (Violet Obsidian) อีก 20 ตัน ชายชราไม่เข้าใจว่าเขาจะเอาสิ่งของต่างๆ เหล่านี้ไปทำอะไร แต่การหาของพวกนี้มาให้ก็ไม่ได้ลำบากอะไรสำหรับเขา สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่ไปขโมยมาจากแหล่งที่เขารู้ว่ามันมีอยู่ หรือไม่ก็ไปสั่งให้บรรพบุรุษของนิกายต่างๆ ที่เขารู้จักนำมาให้ ใช้เวลาเพียงไม่กี่วันเขาก็ได้ของเหล่านั้นมาครบ เขาเองก็รู้สึกสงสัยว่าอเล็กซ์ต้องการอะไร แต่เมื่อแอบสังเกตการณ์ เขากลับพบว่าอเล็กซ์ไม่ได้ใช้พวกมันเลยแม้แต่น้อย ‘หรือว่ามันกำลังสะสมของพวกนั้นอยู่?’ ชายชราคิด แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรนักจึงเลิกจับตามองแล้วกลับไป อเล็กซ์ดำเนินชีวิตประจำวันไปตามปกติโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้นมากนัก เขายังคงหลอมโอสถต่อไป แต่ช่วงนี้เริ่มลดจังหวะลงอย่างเห็นได้ชัด เตาหลอมที่เขามีอยู่นั้นคุณภาพไม่ดีพอ ในที่แห่งนี้ยังมีเตาหลอมอื่นๆ อีก ซึ่งทั้งหมดเป็นของเหล่านักปรุงโอสถที่เคยอยู่ที่นี่ก่อนเขา หากเขาปรับแต่งพวกมันสักหน่อยก็น่าจะใช้งานได้ดี แต่ด้วยเหตุผลหลายประการ เขาแค่ไม่อยากทำ เหตุผลหนึ่งคือเตาหลอมเหล่านั้นดูเหมือนจะไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อรองรับสายฟ้า ดังนั้นการสร้างเมฆโอสถโดยใช้เตาพวกนี้จึงไม่ช่วยอะไรเขามากนัก อย่างไรก็ตาม เหตุผลหลักจริงๆ คือไม่มีพื้นที่เพียงพอในเตาหลอมเหล่านั้นหากเขาตัดสินใจจะทำโอสถหลายเม็ดในคราวเดียว หากเกิน 4 เม็ดพื้นที่คงจะแน่นเกินไป เขาจึงต้องการเตาหลอมขนาดใหญ่พอสมควร น่าเสียดายที่เขาไม่มีทางเลือกอื่นในตอนนี้ ซึ่งหมายความว่า… เขาต้องสร้างโอกาสนั้นขึ้นมาเอง อเล็กซ์จึงสร้างเมฆโอสถขึ้นมาอีกครั้ง ชายชรามาถึงพอดีในจังหวะที่สายฟ้าฟาดลงมาที่เตาหลอมจนมันพังทลาย โอสถที่อยู่ข้างในก็ถูกทำลายไปด้วยเช่นกัน ‘ยังอ่อนหัด’ เขาสบถกับตัวเอง “จงแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วกว่านี้” เขาตะโกนใส่อเล็กซ์ด้วยความรำคาญ ปกติแล้วถึงขั้นตอนนี้เขาจะจากไปแล้ว แต่เขาก็เริ่มเรียนรู้นิสัยของอเล็กซ์ จึงยืนรออยู่เฉยๆ “คราวนี้เจ้าต้องการอะไรอีกล่ะ?” เขาถามพลางกอดอกและเคาะเท้าด้วยความไม่ใจร้อน อเล็กซ์เรียกเมฆโอสถออกมาก็เพื่อช่วงเวลานี้โดยเฉพาะ เขาจึงรู้ดีว่าต้องการอะไรจากการสนทนานี้ ซึ่งจริงๆ แล้วมีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น “เตาหลอมครับ” เขากล่าว ดวงตาของชายชราหรี่ลงด้วยความงุนงง “เตาหลอมงั้นรึ?” เขาถามย้ำเพื่อให้แน่ใจ อเล็กซ์พยักหน้า “ใช่ครับ แต่ไม่ใช่เตาหลอมธรรมดา ต้องเป็นเตาที่แข็งแกร่งพอจะทนความร้อนของทังสเตนหลอมละลายจากดวงดาว (Starforged Tungsten) ได้” “ทังสเตนหลอมละลายจากดวงดาวบ้าบออะไรนั่นน่ะรึ?” ชายชราคำราม อเล็กซ์ชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าสายแร่ทังสเตนหลอมละลายจากดวงดาวขนาดมหาศาลที่กลายมาเป็นอุโมงค์ไร้สิ้นสุดในภายหลังนั้น เพิ่งจะถูกค้นพบเมื่อ 2,500 ปีก่อนนี้เอง ชายชราคงจะหลบซ่อนตัวอยู่ในช่วงเวลานั้นและน่าจะไม่รู้จักวัสดุชนิดนี้ “มันเป็นโลหะที่ต้องใช้ความร้อนสูงมากในการหลอมละลายครับ มันเป็นโลหะที่ดีสำหรับการทำไอเทมที่ต้องรองรับความร้อนสูง” อเล็กซ์อธิบาย “หึ… ได้ ข้าจะหามาให้เจ้าภายในไม่กี่วันนี้” ชายชรากล่าวแล้วจากไป อเล็กซ์ยิ้มกว้างเมื่อรู้ว่าในอีกไม่กี่วัน เขาจะได้รวบรวมวัสดุเพียงพอที่จะสร้างเตาหลอมในฝันของเขาเสียที * * * * * ชายชราไม่แน่ใจว่าจะไปหาเตาหลอมที่ว่าได้จากที่ไหน เขาจึงตัดสินใจไปถามผู้ที่น่าจะรู้เรื่องนี้ เขาจึงมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เขาแวะเวียนไปไม่กี่ครั้งในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา นิกายนิกายปฐพีเพลิง (Blazing Earth sect) โดยไม่มีคำเชิญใดๆ เขาบุกเข้าไปถึงส่วนลึกของนิกายและโผล่ที่ห้องทำงานของเจ้าสำนัก เจ้าสำนักตกใจเมื่อเห็นคนอยู่ในห้อง แต่ก็สงบลงเมื่อเห็นว่าเป็นยอดฝีมือผู้คลุ้มคลั่ง “ผู้อาวุโส” เขาทักทายด้วยความหวาดกลัวก่อนจะเงียบเสียงลงเพื่อให้ชายชราเป็นฝ่ายพูดก่อน “มันเอาแต่ขอของแปลกๆ น่ารำคาญชะมัด” เขากล่าว “พวกเจ้าจัดการกับมันยังไง?” “มันขออะไรอีกหรือครับผู้อาวุโส?” เจ้าสำนักถามด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง หากอเล็กซ์ยังขอของ นั่นก็หมายความว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ พวกเขาก็ยังมีความหวัง “คราวนี้มันอยากได้เตาหลอมอะไรสักอย่าง... เอ้อ... ที่เอาไว้ใช้หลอม... อะไรสักอย่างที่เรียกว่าทังสเตน” เขากล่าว “อา! รับทราบครับผู้อาวุโส จะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้” เจ้าสำนักกล่าว “ดี ไปจัดการซะ” ชายชราสั่งแล้วนั่งอยู่ในห้องราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ ซึ่งในสายตาเขามันก็เป็นความจริง ในเมื่อ 5 นิกายโบราณไม่มีอะไรมากไปกว่าสาขาของนิกายเซียนหิมะในช่วงที่เขาเป็นผู้นำ เขายังคงเชื่อว่าเขามีสิทธิ์ในทุกสิ่งทุกอย่าง เจ้าสำนักไม่ได้คิดจะโต้แย้งยอดฝีมือที่บ้าคลั่งและแข็งแกร่งขนาดนั้นว่าเขาเข้าใจผิด เขาเพียงแค่โค้งคำนับแล้วเดินออกไป เขาบินไปยังรัฐเซว่ (State of Xue) ใกล้กับนิกายน้ำค้างแข็งสวรรค์ (Heaven’s Frost sect) และนำเตาหลอมที่ใช้ในที่นั่นกลับมา เมื่อกลับมาถึง เขาพบว่าบรรพบุรุษบางคนอยู่ในห้องและกำลังมองยอดฝีมือผู้คลุ้มคลั่งด้วยความหวาดกลัว เจ้าสำนักไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เอาไว้ถามทีหลังก็ได้ เขาเดินเข้าไปข้างหน้าแล้วยื่นเตาหลอมที่เพิ่งนำกลับมาให้ ยอดฝีมือผู้คลุ้มคลั่งรับถุงเก็บของไปแล้วเดินกลับออกมา แต่ก่อนจะไปเขาก็หยุดที่หน้าประตูแล้วกล่าวว่า “รอกำหนดการข้าให้ดี ข้าจะกลับมาภายในหนึ่งทศวรรษ” แล้วจึงจากไป บรรยากาศในห้องหดหู่ลงหลังจากชายชราจากไป เจ้าสำนักถามถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เมื่อรู้ความจริง ใบหน้าของเขาก็หม่นหมองลงเช่นกัน หญิงชราเดินออกจากห้องและตรงไปยังห้องของศิษย์ตนเอง ลิซตกอยู่ในความซึมเศร้าหลังจากต้องสูญเสียสมาชิกในครอบครัวไป ทั้งที่เพิ่งจะได้พบกันในรอบ 18 ปี เธอแทบไม่ได้บ่มเพาะพลังและใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการขอให้ท่านอาจารย์หาวิธีช่วยหลานชายของเธอ หญิงชราเดินเข้าไปในห้องและเห็นลิซในสภาพเดิมที่เห็นมาตลอด 5 เดือนที่ผ่านมา “เป็นอย่างไรบ้าง?” นางถาม ลิซทำได้เพียงตอบเบาๆ ว่า “ศิษย์ไม่เป็นไรค่ะ” เพราะตอนนี้เธอไม่สนแล้วว่าตัวเองจะรู้สึกอย่างไร หญิงชราเข้าใจและถอนหายใจ “ข้ามีข่าวเกี่ยวกับหลานชายของเจ้า” นางกล่าว ดวงตาของลิซเบิกโพลงขึ้นทันที พุ่งเป้าไปที่หญิงชราด้วยความหวังและความกลัว เธอคาดเดาว่าจะต้องได้รับทั้งข่าวดีและข่าวร้าย และเธอไม่รู้ว่าควรจะได้รับข่าวไหนก่อนกัน “เริ่มจากหลานชายของเจ้ายังปลอดภัยดี เอาล่ะ อย่างน้อยร่างกายเขาก็ยังปกติดี” หญิงชรากล่าว “เขาปลอดภัยใช่ไหมคะ?” ลิซถาม “ในตอนนี้” หญิงชราตอบ “ดูเหมือนเขาจะถูกบังคับให้สาบานกับคนบ้าคนนั้น เจ้าคนพาลนั่นชอบบังคับให้คนอื่นสาบานกับเขาจริงๆ” “สาบาน... สาบานอะไรคะ?” ลิซถามอย่างกระวนกระวาย “เขาต้องปรุงโอสถรักษาให้คนบ้าในอีก 9 ปีครึ่งข้างหน้า ไม่เช่นนั้นเขาต้องฆ่าตัวตาย” หญิงชรากล่าว “อะไรนะคะ?” ดวงตาของลิซมืดลงด้วยความโกรธ “ใช่” หญิงชรายังคงกล่าวต่อ “แต่เขาก็บอกว่าจะไม่เพียงแค่ปล่อยให้ชายหนุ่มเป็นอิสระหลังจากปรุงโอสถเสร็จเท่านั้น แต่เขายังจะรับเป็นทายาทอีกด้วย” “งั้น... เขาก็ยังมีโอกาสรอดใช่ไหมคะ?” ลิซถาม หญิงชราพยักหน้า ลิซสงบลง “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ” เธอพูด “ข้าเชื่อในตัวเขา หากจะมีใครที่ทำได้ ก็ต้องเป็นเขาคนนี้แหละ” “ข้า...” หญิงชราหยุดนิ่ง “ข้าเองก็กลัวในเรื่องเดียวกัน” ลิซมองหญิงชราด้วยความสับสน “กลัวหรือคะ?” เธอถาม “เมื่อยอดฝีมือผู้คลุ้มคลั่งกลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง สิ่งแรกที่เขาจะทำคือฟื้นฟูนิกายเซียนหิมะที่แตกสลายขึ้นมาใหม่ ในตอนนั้นเขาจะพยายามนำ 5 นิกายกลับมาอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา” หญิงชรากล่าว “ถึงแม้เราจะยอมสยบให้เขาแต่โดยดี เขาก็จะเชือดไก่ให้ลิงดูโดยการสังหารบรรพบุรุษจากทั้ง 5 นิกายที่เคยขัดคำสั่งเขา” “มันจะเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์” หญิงชรากล่าว “และข้ากลัวว่า... หลานชายของเจ้าจะเป็นคนทำให้อนาคตนั้นกลายเป็นจริง”