บทที่ 28: ธุรกรรมครั้งใหญ่ที่สุด โนอาห์ทรุดตัวนั่งลงบนสตูลไม้เก่าๆ ที่โยกเยก ผมชักจะอู้เกินไปแล้ว ระหว่างการออกสำรวจเมืองกับการไปปลดปล่อยทาสแบบเฉพาะกิจ เขาแทบจะรักษาเวลาทำการตามปกติเอาไว้ไม่ได้เลย เจ้าของกิจการแบบไหนทิ้งร้านตัวเองไปผจญภัยกัน? ถ้าลูกค้ามาแล้วเจอร้านปิด ใครจะชดใช้ความเสียหายให้ผม? เขาไขว้แขนแล้วเอนหลังพิงกำแพงหิน สัมผัสเย็นเฉียบลอดผ่านเสื้อเข้ามา บนชั้นวางของเขามีสินค้าที่เปลี่ยนชีวิตคนได้ ทว่าตอนนี้มันก็ยังวางนิ่งอยู่บนชั้นของเขาอยู่อย่างนั้น ผมต้องซื้อที่นอนสักอย่างจริงๆ หรืออย่างน้อยก็เก้าอี้สบายๆ หน่อย สตูลไม้ตัวนี้เหมือนกำลังวางแผนเล่นงานกระดูกสันหลังของเขาโดยตรง เปลือกตาของเขาค่อยๆ หนักขึ้นในร้านที่เงียบเชียบ ขอพักสักหน่อย แค่ห้านาที... ความง่วงคืบคลานเข้ามาเหมือนหัวขโมยที่คุ้นเคย ค่อยๆ ขโมยสติของเขาไปทีละลมหายใจ เสียงกระดิ่งใสกังวานปลุกเขาให้สะดุ้งตื่น ดวงตาของโนอาห์เบิกโพลง เขากะพริบตาไล่ม่านหมอกจากการงีบที่ไม่ได้ตั้งใจออกไป เขาขยี้ตา พยายามทำตัวให้ดูเป็นมืออาชีพ มากกว่าจะดูเหมือนคนที่นั่งน้ำลายยืดใส่เคาน์เตอร์ตัวเอง องค์หญิงเอลารายืนอยู่ที่ประตู ดวงตาสีอำพันเป็นประกายด้วยความขบขันอย่างเห็นได้ชัด "สวัสดีตอนบ่าย โนอาห์" น้ำเสียงของเธอแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ "หวังว่าฉันคงไม่ได้มาขัดจังหวะอะไรสำคัญนะ" เหมือนการงีบเฉพาะกิจของผมน่ะหรือ? ไม่เลยสักนิด โนอาห์รีบยืดตัวบนสตูล พลางตระหนักชัดเจนว่าตัวเองคงดูไร้สง่าขนาดไหน "องค์หญิง ยินดีต้อนรับสู่ร้านของผม" เธอก้าวเข้ามา สายตากวาดมองชั้นวางที่จัดเป็นระเบียบ ก่อนจะกลับมาหยุดที่สภาพยุ่งเหยิงเพราะเพิ่งตื่นของเขา "การลงทุนกับเฟอร์นิเจอร์สบายๆ อาจเป็นความคิดที่ฉลาดนะ" เธอเอ่ยพลางปิดประตูตามหลังเข้ามา แย่ละ ขนาดราชวงศ์ยังคิดว่าร้านผมน่าสมเพช "มันอยู่ในรายการที่อยากซื้อของผม" โนอาห์ตอบ พยายามรักษาศักดิ์ศรีทั้งที่กำลังนั่งอยู่บนสิ่งที่ไม่ต่างจากเครื่องทรมานทำจากไม้ รอยยิ้มขององค์หญิงกว้างขึ้น บ่งบอกว่าความพยายามรักษาท่าทีของเขาไม่ได้ผลดีอย่างที่หวัง นี่มันจะไปได้สวยหรือแย่กันแน่ กับเธอแล้วแยกไม่ออกจริงๆ "เจมส์เอาชาเย็นพวกนั้นมาให้ฉัน" เธอพูด พลางพยักหน้าไปทางขวดแก้ว "ต้องบอกว่าอร่อยทีเดียว แถมได้ผลมากด้วย" "ขอบพระคุณองค์หญิง" "นั่นแหละ ฉันเลยมาที่นี่เพื่อสั่งซื้อแบบรายวัน" หืม? "ฉันต้องการชาเย็นทั้งหมดของคุณ ทุกวัน" หัวใจของโนอาห์พุ่งแรงจนแทบระเบิด พระเจ้ากำลังตอบแทนผมที่ปลดปล่อยคิป นี่มันใหญ่สุดๆ! ภาพเหรียญทองเต้นระบำอยู่ในหัว คำสั่งซื้อจำนวนมากจากราชสำนักทุกวันงั้นหรือ? ความมั่นคงทางการเงินที่เกินความฝันบ้าบิ่นที่สุดของเขาไปไกลเลยไม่ใช่หรือ? เขาสูดหายใจลึก บังคับความตื่นเต้นให้สงบลงก่อนตอบ คำตอบที่หลุดออกมาทำให้ทั้งเขาและเอลาราตกตะลึง "ไม่" "หืม?" สีหน้าขององค์หญิงเอลาราแปรเปลี่ยนเป็นความตกใจล้วนๆ "ทำไม?" ผมเพิ่งปฏิเสธทองคำเป็นสิบๆ เหรียญไปงั้นเหรอ ผมบ้าหรือไงกัน? "องค์หญิง สินค้าของผมมีจำกัด" โนอาห์คุมเสียงให้มั่นคงทั้งที่หัวใจเต้นรัว "ถ้าราชสำนักกวาดของผมไปหมด แล้วผมจะเอาอะไรขายให้ลูกค้าคนอื่น อากาศหรือ?" ความเงียบทอดยาวคั่นกลางระหว่างทั้งสองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรอยยิ้มของเอลาราก็กลับมาอีกครั้ง "คุณพูดถูก" เธอลูบคางอย่างครุ่นคิด "พ่อค้าที่ทำให้ฐานลูกค้าตัวเองแตกคงอยู่ได้ไม่นานหรอก" "เอาล่ะ จากสต็อกประจำวันของคุณ คุณจะกันให้ราชสำนักได้เท่าไหร่" โนอาห์คำนวณอย่างรวดเร็ว ชาเย็นผลิตได้วันละหกขวด ถ้าขายให้ราชสำนักสามขวด ผมก็ยังเหลืออีกสามขวดไว้ให้ลูกค้าที่เดินเข้าร้านเอง จริงๆ แล้วชาเย็นนี่ราคาสูง ขายยากมาก ผมขายให้ราชสำนักมากกว่านี้จะดีกว่า แล้วเก็บของไว้ให้ลูกค้าขาจรรวยๆ สักสองสามคน "ชาเย็นวันละสี่ขวด" เขาประกาศ "สี่สิบเหรียญทอง" "ตกลง ฉันจะส่งคนมารับของทุกวัน ยินดีที่ได้ทำธุรกิจกับคุณ" "เช่นกัน องค์หญิง" "งั้นพรุ่งนี้ยามจะเริ่มมารับของแล้ว" โนอาห์พยักหน้า "ไม่มีปัญหา" เธอหยุดมองสินค้าคงคลังตรงหน้า "แล้วก็ วันนี้ฉันขอเหมาของทั้งหมดได้ไหม หรือว่าจำกัดแค่สี่ขวด" ขวดแก้วสิบสองใบต้องแสงบ่าย แต่ละใบมีค่าพอๆ กับทรัพย์ก้อนเล็กๆ "ถ้าอยากเอาไป คุณเอาไปได้สิบจากสิบสองใบ" "ตกลง!" เธอยิ้มกว้างอย่างยินดีจากใจจริง เธอล้วงถุงหนักอึ้งออกมาจากอาภรณ์ แล้ววางลงบนเคาน์เตอร์ของเขาพร้อมเสียงเหรียญทองกระทบกันกรุ๊งกริ๊ง "หนึ่งร้อยเหรียญทอง" ผมรวยแล้ว! รวยจริงๆ! โนอาห์จ้องถุงใบนั้น พยายามประมวลผลกับความใหญ่โตของสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เมื่อวานเขายังต้องกังวลเรื่องเจ้าหนี้นอกระบบอยู่เลย แต่ตอนนี้เขากลับมีสัญญากับราชสำนัก และมีทองมากกว่าที่เคยเห็นมาตลอดชีวิต ผมเพิ่งทำเงินได้ 10,000 ดอลลาร์จากธุรกรรมครั้งเดียว