บทที่ 45: เครื่องทำชาน้ำแข็งอัตโนมัติ เลเวล 2 — [เครื่องอบขนมอัตโนมัติ] เลเวล: 1 อัตราการผลิต: 1 ก้อน ทุก 2 ชั่วโมง สต็อกสูงสุด: 12 ความคืบหน้า: 50/60 — [เครื่องทำชาน้ำแข็งอัตโนมัติ] เลเวล: 2 อัตราการผลิต: 1 แก้ว ทุกชั่วโมง สต็อกสูงสุด: 24 ความคืบหน้า: 4/100 — มันเพิ่มขึ้นพรวดพราดขนาดนี้เชียวหรือ? ดวงตาของโนอาเบิกกว้าง เครื่องทำชาน้ำแข็งอัตโนมัติได้เลเวลอัพในช่วงที่ยอดขายพุ่งกระฉูดเมื่อตอนกลางวัน อัตราการผลิตเพิ่มขึ้นถึงสี่เท่า จากหนึ่งแก้วทุกสี่ชั่วโมงเป็นหนึ่งแก้วทุกชั่วโมง สต็อกสูงสุดก็เพิ่มเป็นสองเท่าจากสิบสองเป็นยี่สิบสี่ ชาน้ำแข็งยี่สิบสี่แก้วต่อวัน... นั่นหมายถึง... สองร้อยหกสิบสี่เหรียญทองหากเขาขายได้ทั้งหมด ในดินแดนของเหล่าปีศาจที่เหรียญทองหาง่ายดั่งเศษดิน... จำนวนเงินเท่านี้ถือเป็นความมั่งคั่งอันมหาศาล และเครื่องทำขนมปังของเขาก็ใกล้จะเลเวลอัพแล้วเช่นกัน *ระบบนี้เติบโตไปพร้อมกับความสำเร็จ ยิ่งยอดขายพุ่งสูง การผลิตยิ่งดีขึ้น กำไรก็ยิ่งงอกงาม แต้มร้านค้าก็ยิ่งเพิ่มพูน และท้ายที่สุด สินค้าใหม่ๆ ก็จะหลั่งไหลเข้ามาเพิ่มรายได้รายวัน ทำให้ข้าสามารถใช้ชีวิตอย่างเกียจคร้านได้อย่างเป็นทางการ* เขากวาดสายตาอ่านรายละเอียดการอัปเกรด โนอาเอนกายพิงโซฟา รู้สึกท่วมท้นไปกับโอกาสอันไร้ขีดจำกัดที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า อาณาจักรปีศาจไม่ได้เป็นเพียงแค่แหล่งทำกำไร แต่ยังเป็นขุมทรัพย์ที่อาจเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาไปตลอดกาล แต่แม้ความตื่นเต้นจะก่อตัวขึ้นในอก โนอาก็ไม่อาจสลัดความคิดถึงเอสต้าออกไปได้ อลิสซาและคิปคงอยู่ที่ไหนสักแห่ง อาจกำลังฝึกฝนอยู่กับวาเลเรียและเจ้าหญิงเอลาร่า ส่วนกริกซ์ก็ได้บ้านใหม่แล้ว... เพื่อนๆ ของเขากำลังก้าวต่อไปข้างหน้าโดยไม่มีเขา *พวกเขาให้สัญญาว่าจะตามหาข้า แต่ถ้า... ถ้าพวกเขาทำไม่ได้ล่ะ? หากข้าติดอยู่ที่นี่นานเกินไปจนพวกเขาลืมเลือนข้าไปเสียแล้วจะเป็นอย่างไร?* วันพรุ่งนี้จะนำพาลูกค้าใหม่ ความท้าทายใหม่ และแน่นอนว่าจะต้องเผชิญหน้ากับซัคคิวบัสตนนั้นอีกเป็นแน่... ผู้ซึ่งดูเหมือนจะตั้งใจเข้ามาทำให้ชีวิตของเขาซับซ้อนยุ่งเหยิง เมื่อนึกถึงเรื่องนั้น... แก้มของโนอาก็พลันแดงซ่านขึ้นมาทันทีเมื่อภาพการหยอกล้อของโลล่าฉายชัดขึ้นในความทรงจำ กริ๊ง-กริ๊ง เสียงโทรศัพท์ที่ดังแหลมเสียดแก้วหูฉุดกระชากเขาออกจากภวังค์ฝันกลางวันอันตราย แค่ก! เขาพยายามควบคุมสติ สบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะกดรับสาย "ยัยซัคคิวบัสบ้านั่นจะต้องทำให้ข้าอายุสั้นแน่ๆ คราวหน้าถ้าเจอกัน ข้าจะต้องหยุดการหยอกล้อของนางให้ได้" เขากระแอมในคอแล้วกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ "สวัสดีครับ ป้าเหมย?" "ว่าไงจ๊ะ สุดหล่อ! เป็นยังไงบ้าง? อย่าบอกนะว่าลูกยังนั่งซึมกระทือเรื่องผู้หญิงคนนั้นอยู่" *ป้าเหมย... ทำไมผมต้องซึมด้วยล่ะครับ* นางรัวคำพูดต่อโดยไม่รอคำตอบ ซึ่งทำให้เขาถอนหายใจพร้อมกับรอยยิ้มเจื่อนๆ "ฟังนะ ถึงลูกจะอายุใกล้สามสิบแล้วยังไม่มีงานทำ มันก็ไม่เป็นไร ป้ารู้ว่าสักวันลูกจะต้องประสบความสำเร็จในชีวิต ถ้าไม่ใช่เรื่องเงินทอง ก็ต้องเป็นเพราะจิตใจอันบริสุทธิ์ของลูกที่จะทำให้ผู้หญิงสักคนตกหลุมรัก" มุมปากของโนอากระตุก *ป้าครับ... ผมไม่ใช่นักบวชนะ...* "ลูกเป็นคนจิตใจดีนะโนอา ผู้หญิงคนไหนได้ลูกไปถือว่าโชคดีมาก ถึงแม้ลูกจะไม่มีปัญญาพาเธอไปกินหรูอยู่แพงก็เถอะ" *โธ่ป้า! ทำไมต้องเอามีดมาแทงใจดำกันเรื่อยเลย? ช่างไร้ความปรานีสิ้นดี* "ขอบคุณครับป้า—" "ผู้หญิงคนนั้นไม่คู่ควรกับลูกหรอก! พวกมองแต่เปลือกนอก วัตถุนิยม ลูกต้องหาคนที่เห็นคุณค่าภายในของลูกสิ" "พูดถึงเรื่องนี้แล้ว" ป้าเหมยพูดต่อ "ลูกไม่ได้กินอาหารดีๆ มานานแล้วใช่ไหม? ยังกินบะหมี่สำเร็จรูปแย่ๆ พวกนั้นอยู่รึเปล่า? ป้าได้ยินจากเพื่อนในกรุ๊ปแชทมานะว่ามันทำให้มีพยาธิในท้อง!" "ป้าเตือนแล้วนะโนอา ระวังตัวด้วย!" *แน่นอน... กรุ๊ปแชทของเหล่าป้านี่แหละแหล่งข่าวที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเสมอ* "เรื่องอาหารการกิน ผมสบายมากครับ—" "ไร้สาระน่า! มาทานข้าวเที่ยงที่บ้านป้าสิ ป้าทำเกี๊ยวของโปรดของลูกไว้ด้วย" "แล้วก็..." น้ำเสียงของนางเปลี่ยนเป็นกระซิบกระซาบ "เผื่อป้าจะได้แนะนำหลานสาวของคุณนายเฉินให้รู้จัก เธอบินมาจากแวนคูเวอร์แน่ะ" "ไม่! ไม่นะครับป้า! คือเรื่องนัดบอดเนี่ย—" "เธอน่ารักมากเลยนะ! เป็นพยาบาลด้วย ใจดีมากๆ เหมาะกับคนอ่อนโยนแบบลูกเป๊ะเลย" "แถมนะ" น้ำเสียงของป้าเหมยสดใสขึ้น "เธอชอบทำอาหารด้วย! คิดดูสิ... มีอาหารทำเองร้อนๆ กินทุกวัน!" *ผมมีลูกจ้างทำอาหารให้กินอยู่แล้วครับ* "ว่าไงล่ะ? บ่ายโมงตรงนะ?" เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะเหลือบมองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ "ก็ได้ครับ เดี๋ยวผมไปทานมื้อเที่ยงด้วย" "เยี่ยมไปเลย! แล้วเจอกันนะจ๊ะ!" ... โนอาก้าวออกจากอพาร์ตเมนต์หลังอาบน้ำอย่างรวดเร็ว เขาสัมผัสได้ถึงเนื้อผ้าเรียบกริบของเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ซื้อมาเมื่อหลายเดือนก่อนแต่ไม่เคยมีโอกาสได้ใส่ เสื้อเชิ้ตตัวนี้พอดีตัวกว่าที่เขาจำได้ แสงไฟฟลูออเรสเซนต์จากร้านสะดวกซื้อส่องสว่างอยู่เหนือศีรษะขณะที่เขาเลือกหยิบกล่องช็อกโกแลตเกรดพรีเมียม สินค้านำเข้าจากเบลเยียม ห่อด้วยกระดาษฟอยล์สีทองและทุกอย่างที่ดูหรูหรา *ป้าเหมยสมควรได้รับของขวัญดีๆ ถึงแม้รสนิยมการจับคู่ของป้าจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ก็เถอะ* ครั้งนี้ เขารออยู่ด้านในร้านจนกระทั่งโทรศัพท์สั่นแจ้งเตือนว่าแท็กซี่มาถึงแล้ว ไม่มีอีกแล้วการเผชิญหน้ากับเจ้าหนี้นอกระบบตามมุมถนน... วันเวลาเหล่านั้นได้กลายเป็นอดีตไปอย่างเป็นทางการแล้ว การเดินทางผ่านไปในความเงียบสงบ ตึกรามบ้านช่องของเมืองเลือนลางผ่านสายตาไปขณะที่โนอาเตรียมใจรับมือกับการซักฟอกของป้า --- สามสิบนาทีผ่านไป "ขอบคุณครับ" โนอายื่นเงินสดให้คนขับแล้วก้าวลงมายืนบนทางเท้าคอนกรีต บ้านของป้าเหมยยังคงตั้งตระหง่านเหมือนที่เขาจดจำได้ไม่ผิดเพี้ยน—สวนที่จัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ รั้วที่ทาสีใหม่ และกลิ่นหอมจางๆ ของอาหารปรุงสุกที่ลอยโชยออกมาจากหน้าต่าง ก๊อก-ก๊อก ภายในบ้านของป้าเหมย... "อีธาน! ไปเปิดประตูหน่อยสิ โนอาลูกพี่ลูกน้องแกมาแล้ว!" เสียงของป้าเหมยดังมาจากในครัว พร้อมกับเสียงฉ่าของอะไรบางอย่างที่น่าอร่อย อีธานซึ่งกำลังเล่นเกมอยู่ ดึงหูฟังออกข้างหนึ่งด้วยสีหน้าหงุดหงิด เกมคือทางหนีจากโลกแห่งความจริงเพียงหนึ่งเดียวของเขาในตอนนี้ และเสียงตะโกนของแม่ก็เพิ่งทำให้ตัวละครของเขาในเกมตาย "อะไร?" เขาตะโกนตอบกลับไปจากห้อง "แม่บอกให้ไปเปิดประตู!" "เออ!" อีธานตอบกลับ ก่อนจะดึงหูฟังออกจากศีรษะแล้วเดินออกจากห้อง เสียงฝีเท้าของเขากระทืบลงบันไดอย่างไม่เต็มใจนัก ประตูเปิดออกเผยให้เห็นอีธาน—ตอนนี้อายุสิบหกแล้ว อยู่ในวัยที่ดูเก้งก้างอึดอัดและเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่แทบจะเก็บไว้ไม่มิด หูฟังสำหรับเล่นเกมห้อยอยู่รอบคอราวกับเป็นเครื่องประดับสมัยใหม่ "ไง อีธาน" โนอายิ้ม พร้อมกับยื่นกล่องช็อกโกแลตออกไปราวกับเป็นเครื่องบรรณาการสันติภาพ "เออ" อีธานก้าวหลีกทางให้ด้วยสีหน้าเฉยเมย แต่มีบางอย่างวูบไหวในแววตาของเขา บางอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในการมาเยี่ยมครั้งล่าสุดของโนอา *เด็กนี่ดู... เหนื่อยล้า... เหนื่อยเกินกว่าวัยรุ่นทั่วไป* โนอาถอดรองเท้า พลางพิจารณาญาติผู้น้องของเขา *ไม่ใช่เรื่องของเราที่จะไปสอด... อย่างน้อยก็ตอนนี้* "โนอา! ยินดีต้อนรับจ้ะ!" ศีรษะของป้าเหมยโผล่ออกมาจากกรอบประตูห้องครัว แป้งที่เปื้อนแก้มของนางดูราวกับสีทาหน้าสำหรับออกรบ รอยยิ้มของนางเจิดจรัสด้วยความอบอุ่นอย่างแท้จริง "ไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นก่อนนะ อีกห้านาทีมื้อเที่ยงก็พร้อมแล้ว!" บ้านทั้งหลังหอมฟุ้งราวกับสวรรค์บนดิน—กลิ่นกระเทียม ขิง และกลิ่นอายอันยากจะบรรยายของอาหารที่ปรุงด้วยความรัก โนอาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา วางกล่องช็อกโกแลตไว้ข้างกาย อีธานหายกลับขึ้นไปชั้นบนแล้ว เสียงปิดประตูที่ดังคลิกเบาๆ เป็นสัญญาณว่าเขาได้ถอยกลับเข้าสู่โลกส่วนตัวของตัวเอง โนอาจ้องมองบันไดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เสียงจากในครัวยังคงดำเนินต่อไป—เสียงสับ เสียงคน และเสียงฉ่าจากการทอด โนอาเอนกายพิงพนักโซฟา