บทที่ 37: บทเรียนครั้งที่สอง มือของเธอลอยค้างห่างจากใบหูของเขาเพียงไม่กี่นิ้ว สั่นระริกเพราะความอยากลูบที่แทบกดเอาไว้ไม่อยู่ “ขอลูบหัวเขาหน่อยได้ไหม” เธอหันไปถามอลิสซาด้วยแววตาอ้อนวอน อลิสซาเหลือบมองน้องชายของตน ซึ่งใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงหลากเฉด เด็กชายผู้น่าสงสารยืนนิ่งราวรูปปั้น ดวงตาสีเหลืองแกมเขียวเบิกกว้างด้วยความตกใจต่อความสนใจจากเจ้าหญิงงดงาม ‘เด็กนี่ยังกับจะเป็นลมอยู่แล้ว’ “คิพ?” เสียงของอลิสซาแฝงกำลังใจอ่อนโยน คิพพยักหน้าเล็กน้อย แทบมองไม่เห็น แต่ก็เพียงพอแล้ว อลิสซายิ้มอย่างอบอุ่น “แน่นอนเพคะ องค์หญิง” คนทั้งเมืองเอสตาต่างรู้จักเจ้าหญิงเอลารา เสียงกรี๊ดดีใจของเอลาราดังก้องไปทั่วร้าน นิ้วของเธอสัมผัสขนนุ่มๆ ระหว่างใบหูของคิพ แล้วลูบไล้อย่างทะนุถนอมราวกับของล้ำค่า “นุ่มจัง! เหมือนไหมเลย!” แก้มของคิพแดงเข้มจนแทบกลายเป็นสีชาด หางของเขาทรยศเจ้าของอย่างสิ้นเชิง แกว่งดิกไปมาด้วยความสุขที่ควบคุมไม่อยู่ ทั้งที่ตัวเองอายจนแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหน ‘เด็กนี่โดนความสนใจจากเจ้าหญิงงามๆ เล่นเอารับไม่ไหวแล้ว’ หลังจากลูบอย่างเอิกเกริกอยู่หลายวินาที ในที่สุดเอลาราก็หันไปหาโนอาห์ สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากขี้เล่นเป็นจริงจัง “พร้อมหรือยัง” “พร้อมอะไร” “บทเรียนควบคุมมานาของเราไง จำไม่ได้เหรอ” เธอผายมือไปทางมือของเขา “ไม่อยากลองใช้แหวนเก็บของบนนิ้วของคุณดูเหรอ” โนอาห์ยกมือกุมหน้า ‘จริงสิ แหวนวงนั้นที่ผมลืมไปสนิทเลย’ สายตาเขาหรี่ลงเมื่อมาหยุดที่อลิสซา ‘เธอไม่ได้มีพรสวรรค์ระดับตำนานด้านเวทมนตร์ด้วย... ใช่ไหม’ อลิสซาแก้มแดงเรื่อภายใต้สายตาที่เขามองมาอย่างพิจารณา เธอเกาแก้มอย่างเก้อเขิน “มีอะไรติดหน้าฉันเหรอ” โนอาห์ส่ายหัวเร็วๆ “เธอเข้าร่วมบทเรียนได้ไหม” “ได้สิ!” ความกระตือรือร้นของเอลาราพรั่งพรูออกมา “ยิ่งเยอะยิ่งสนุก!” บทเรียนเริ่มจากแบบฝึกหายใจพื้นฐาน โนอาห์ฝึกตามเทคนิคเดิมที่เมื่อวานเขาใช้เวลาตั้งชั่วโมงกว่าจะจับทางได้ ข้างๆ เขา อลิสซาทำตามอย่างมีสมาธิแน่วแน่ เธอตามผมได้ทันเลย นั่น...น่าทึ่งจริงๆ ความก้าวหน้าของเธอไม่ได้ถึงขั้นพรสวรรค์น่าขนลุกแบบที่เธอแสดงให้เห็นตอนใช้ดาบ แต่มันก็ห่างไกลจากคำว่าธรรมดา คนส่วนใหญ่ที่ยังไม่ตื่นต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะสัมผัสมานาได้เลย อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้เหนือมนุษย์ไปเสียทุกเรื่อง เสียงเล็กๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง “ผมขอเข้าร่วมด้วยได้ไหม” คิพยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสายตาเต็มไปด้วยความหวัง มือประสานไพล่หลังเหมือนเด็กที่กำลังขอขนม คิพไม่ได้สนใจเวทมนตร์หรือคาถาเป็นพิเศษ แต่ความเอ็นดูจากเอลาราเมื่อครู่ทำให้เขาอยากขยับเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นสักหน่อย เธอเป็นเจ้าหญิงที่สวย ใจดี และปฏิบัติกับเขาอย่างดีตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน จนเขาประทับใจเธอไม่น้อย ใครกันจะไม่อยากทำแบบคิพบ้าง ใบหน้าของเอลาราอ่อนลงเป็นความเอ็นดูล้วนๆ “ได้สิ เจ้าตัวน้อย!” เธอขยี้ผมที่ยุ่งอยู่แล้วของเขา ‘ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? ไหนๆ คนก็มาอยู่กันครบแล้ว’ โนอาห์คิด “อยากเข้าร่วมด้วยไหม” เขาถามกริกซ์ที่เอาแต่มองอยู่ กริกซ์ส่ายหัวพร้อมโบกมือทันที “กริกซ์ไม่เอา” โนอาห์พยักหน้า ปล่อยให้ก็อบลินแก่คนนั้นยืนดูพวกเขาฝึกต่อไป คิพขยับไปนั่งข้างพี่สาว พยายามเลียนแบบจังหวะการหายใจของพวกเขาอย่างตั้งใจสุดๆ ใบหน้าเล็กๆ ของเขาขมวดมุ่นด้วยสมาธิ เวลาผ่านไปห้านาที โนอาห์ยังคงพยายามประคองการรับรู้มานาไว้ให้ได้นานเกินสามสิบวินาทีไม่ได้ ส่วนอลิสซาทำได้ต่อเนื่องเกือบหนึ่งนาทีแล้ว ซึ่งถือว่าก้าวหน้าอย่างน่าทึ่งสำหรับมือใหม่ จากนั้นคิพก็ลืมตาขึ้น อากาศรอบมือเล็กๆ ของเขาพราวระยับด้วยพลังที่มองเห็นได้ ไม่ใช่แค่ภาพบิดเบี้ยวรางๆ จากคลื่นความร้อนอย่างที่โนอาห์ทำได้เมื่อวาน แต่เป็นมานาเรืองแสงของจริงที่เต้นระหว่างนิ้วของเขาเหมือนแสงดาวที่ถูกกักเอาไว้ “...” ‘นี่ล้อกันเล่นใช่ไหม’ เจ้าหนูแมววัยเก้าขวบกำลังควบคุมพลังเวทดิบราวกับเกิดมาคู่มัน การลองครั้งแรกของเขาเหนือกว่าสิ่งที่โนอาห์ทำได้ในตอนนี้เสียอีก พี่น้องคู่นี้ไม่เคยทำให้ผมไม่ทึ่งเลย ขากรรไกรของเอลาราหล่นลงไปแทบถึงพื้น แม้แต่เธอก็ดูตะลึงกับพรสวรรค์ตามธรรมชาติที่ได้เห็น “คิพ เจ้านี่ทำได้ยังไงกัน” เด็กน้อยเอียงคอด้วยความสับสนใสซื่อ “ทำอะไรเหรอ มันรู้สึกอุ่นๆ จี๊ดๆ ดี ผมชอบจัง” พรสวรรค์เวทมนตร์ระดับตำนาน ‘แมวในตำนานแบบไหนกันที่ให้กำเนิดเจ้าสองคนนี้? ทอมในตำนานงั้นเหรอ’ โนอาห์ยิ้มอย่างจนปัญญา ‘พนักงานของผมคงจะเก่งกว่าผมไปทุกทักษะที่นึกออกเลยสินะ’ แต่พอเห็นหางของคิพแกว่งไปมาด้วยความยินดีล้วนๆ ขณะมานาเปล่งประกายรอบนิ้วเล็กๆ ของเขา โนอาห์ก็รู้สึกได้เพียงความภูมิใจ ‘ร้านของผมกำลังกลายเป็นสนามฝึกของเหล่าตำนานไปแล้ว’ เอลาราหันขวับมาทางโนอาห์ แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “ฉันขอชวนพวกเขาเข้าเรียนที่สถาบันเวทมนตร์เอสตาได้ไหม” เธอสลับสายตามองพี่น้องคู่นั้น เห็นชัดว่าเธอกำลังพยายามปรับตัวกับสถานการณ์ทางสังคมที่บังเอิญก้าวเข้ามา เธอไม่อาจมองข้ามการมีอยู่ของโนอาห์ได้ เพราะเขาดูสนิทกับพี่น้องคู่นี้ โนอาห์ยักไหล่ “ถามพวกเขาเอาเองสิ” ‘มันเป็นการตัดสินใจของพวกเขา’ เอลาราหันไปเผชิญหน้ากับคิพและอลิสซา สีหน้าสงบลงอีกครั้งก่อนจะเปลี่ยนเข้าสู่โหมดชักชวน “พวกเธออยากเข้าเรียนที่สถาบันเวทมนตร์เอสตาไหม พวกเธอสองคนมีศักยภาพเหลือเชื่อ” นิ้วของเธอขยี้ผมคิพอีกครั้ง จนเด็กน้อยส่งเสียงครางพึงพอใจ “โดยเฉพาะเจ้าตัวน้อยคนนี้” คำตอบของอลิสซามาอย่างรวดเร็วและหนักแน่น “ขอบพระทัยสำหรับข้อเสนอขององค์หญิงนะเพคะ แต่ดิฉันขอปฏิเสธ” เธอหันไปมองน้องชายด้วยสายตาอ่อนโยน “คิพ อยากเข้าเรียนที่สถาบันไหม” หูของเจ้าหนูแมวตัวน้อยตกลงราวกับดอกไม้เหี่ยวเฉา ดวงตาสีเหลืองแกมเขียวเหลือบมองสลับไปมาระหว่างพี่สาวกับเจ้าหญิง ความขัดแย้งภายในฉายชัดบนใบหน้าเล็กๆ ของเขา ‘เขาอยากไป แต่ไม่อยากไปโดยไม่มีพี่สาว’ โนอาห์คิดพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เจ้าหนูแมวตัวน้อยไม่เคยพลาดหาทางเล็ดลอดจากเขาได้เลย จนถึงตอนนี้ การส่ายหัวมาช้าๆ อย่างไม่เต็มใจ “ไม่ล่ะ ขอบคุณ” หลังจากลองหลายครั้ง ไหล่ของเอลาราก็ทรุดลงอย่างเห็นได้ชัดด้วยความผิดหวัง พรสวรรค์ระดับตำนานกำลังหลุดมือเธอไป รอยยิ้มของโนอาห์แฝงความเห็นใจแบบรู้ดี “ไม่ต้องห่วง ก่อนหน้าคุณก็มีคนพยายามชวนพวกเขาแล้ว และได้คำตอบเดียวกัน” “จริงเหรอ? ใครล่ะ” “วาเลเรีย ถึงคิพจะมีพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์เหลือเชื่อ แต่อลิสซาคนนี้ก็มีศักยภาพด้านวิชาดาบที่น่ากลัวไม่แพ้กัน เธอยังปฏิเสธจะเป็นศิษย์ของวาเลเรียด้วย” เอลาราเลิกคิ้ว “วาเลเรียคนเดียวกับที่เรารู้จักนั่นน่ะเหรอ” “คนเดียวกันนั่นแหละ” ‘พี่น้องคู่นี้เป็นเหมือนแม่เหล็กดูดครูฝึกระดับตำนาน’ บทเรียนดำเนินต่อด้วยสมาธิแน่วแน่ โนอาห์ทุ่มตัวลงกับแบบฝึกหายใจ ความมุ่งมั่นของเขาถูกกระตุ้นจากการที่เห็นเด็กแมวคนนั้นแซงหน้าเขาไปต่อหน้าต่อตา ‘เร็วสิ ผมต้องเลเวลอัพให้ไวๆ ได้โปรด!’