## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 51: ไวเคานต์เว็กซ์** โนอาบรรจงจัดเรียงสินค้าที่เพิ่งตั้งราคาใหม่ขึ้นบนชั้นวาง ทุกชิ้นถูกจัดวางในตำแหน่งที่ดึงดูดสายตาที่สุด แสงอรุณรุ่งที่สาดส่องผ่านหน้าต่างร้าน กระทบขวดแก้วอย่างพอดิบพอดี สะท้อนประกายรุ้งระยิบระยับไปทั่วผนังหิน *คอยดูสิว่าตลาดจะตอบสนองต่อราคาใหม่นี้อย่างไร* ลูกค้าคนแรกมาถึงพร้อมกับเสียงระฆังยามเช้าของจัตุรัส—เป็นร่างที่ทำให้โนอาต้องหันกลับไปมองซ้ำ *นั่นมัน... ตั้งใจจะให้ดูน่ากลัวหรือไงกัน?* อสูรตนหนึ่งก้าวพรวดเข้ามาในประตูอย่างคุกคาม ผ้าคลุมสีดำสนิทโบกสะบัดอยู่เบื้องหลังราวกับหลุดออกมาจากนิยายรักแนวกอธิค เขาของมันสีดำสนิทโค้งงออย่างสง่างามจากขมับ และผิวสีแดงเลือดหมูของมันก็ซีดเผือดอย่างชนชั้นสูง *พยายามจะสร้างมาดจ้าวแห่งความมืดผู้น่าสะพรึงกลัวสินะ แต่ก็ต้องยอมรับว่า...ดูรวยมากทีเดียว* ทว่าภาพลักษณ์อันน่าเกรงขามนั้นกลับถูกบั่นทอนลงเล็กน้อย ด้วยดอกไม้บอบบางที่ทัดไว้หลังใบหูข้างหนึ่ง และกลิ่นมะลิจางๆ ที่ลอยตามลมมากับเขา "เจ้ามนุษย์!" น้ำเสียงของอสูรดังกึกก้องเปี่ยมด้วยอำนาจ "ข้าคือไวเคานต์เว็กซ์ จ้าวแห่งสวนบูรพา ผู้บัญชาการแห่ง—" เสียงประกาศก้องอันทรงพลังของเขาหยุดชะงักลงทันทีที่สายตาของเขาเหลือบไปเห็นป้ายราคาใหม่ *แล้วการแสดงอันน่าสะพรึงกลัวก็จบลงเพียงเท่านี้* "สิบเหรียญทองสำหรับขนมปังก้อนเดียว?" หน้ากากอันน่าเกรงขามของเว็กซ์หลุดลอกออกจนหมดสิ้น "ข้าได้ยินมาว่ามันแค่ห้าเหรียญ!" *อุปทานและอุปสงค์ยังไงล่ะ สหายผู้รักการแสดงของข้า* "สินค้าระดับพรีเมียมก็ต้องคู่ควรกับราคาระดับพรีเมียม" โนอาตอบอย่างราบรื่น "เป็นการปรับราคาตามมูลค่าที่พิสูจน์ให้เห็นแล้ว อีกอย่างวันแรกเป็นราคาพิเศษ ตอนนี้เรากลับมาใช้ราคาปกติแล้ว" ใบหน้าของเว็กซ์บูดบึ้งคล้ายกับกำลังจะเบะปาก "แต่ข้าต้องการขนมปัง! ข้าต้องการมันอย่างยิ่งยวด!" *อย่างยิ่งยวด? เพื่อเอาไปทำปุ๋ยสวนดอกไม้น่ะหรือ?* กรงเล็บของเขาบิดเข้าหากันด้วยความวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด "ยอดรักของข้ากำลังจะตาย" เขากระซิบ คำสารภาพนั้นแฝงไปด้วยน้ำเสียงที่ทำให้สัญชาตญาณนักธุรกิจของโนอาต้องหยุดชะงัก *ยอดรัก? ได้โปรดบอกทีเถอะว่าเขาไม่ได้หมายถึงสิ่งที่ข้ากำลังคิดอยู่* "ยอดรัก...ของท่าน?" เว็กซ์เหลือบมองไปรอบๆ ร้านที่ว่างเปล่า แล้วโน้มตัวมาข้างหน้าอย่างมีลับลมคมใน "วีนัสเดโมนิกาของข้า... นางเป็นเพื่อนคู่ใจของข้ามาหกสิบเจ็ดปีแล้ว" *วีนัสเดโมนิกา ไม่เห็นจะเหมือนชื่อดอกไม้ที่ข้ารู้จักเลย หรือว่าจะเป็นภรรยาของเขากันนะ?* "ปกติแล้วนางจะกินเนื้อดิบ แต่นางไม่ยอมกินอะไรมาหลายสัปดาห์แล้ว นับวันก็ยิ่งอ่อนแอลงเรื่อยๆ" น้ำเสียงของเว็กซ์สั่นเครือด้วยอารมณ์ที่แท้จริง "พวกผู้รักษาบอกว่าไม่มีอะไรที่พวกเขาจะทำได้อีกแล้ว" โนอาจ้องมองใบหน้าของอสูรตนนั้น และสัมผัสได้ถึงความรักอันสิ้นหวังของคนผู้หนึ่งที่กำลังเฝ้ามองสหายรักค่อยๆ เลือนหายไปต่อหน้าต่อตา เป็นแววตาเดียวกับที่เขาเคยเห็นในกระจกช่วงที่พ่อของเขาอาการทรุดหนักที่สุด *หกสิบเจ็ดปี... นานกว่าอายุขัยเฉลี่ยของคนบนโลกเสียอีก* "แล้วท่านรู้ได้อย่างไรว่าขนมปังของข้าจะช่วยได้?" แก้มของเว็กซ์เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มขึ้น "คำบอกเล่าปากต่อปาก" ดอกไม้ที่ทัดอยู่หลังใบหูของเขาสั่นไหวเล็กน้อยขณะที่เขาสลับน้ำหนักตัวจากเท้าข้างหนึ่งไปยังอีกข้าง โนอาพิจารณาแววตาของอสูรตนนั้น เขาจำความรู้สึกสิ้นหวังชนิดพิเศษนี้ได้ดี ความรู้สึกที่เกิดจากการเฝ้ามองสิ่งล้ำค่าหลุดลอยไปโดยที่ความมั่งคั่งและสถานะทางสังคมไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย เขาเคยเห็นผู้คนมากมายในโรงพยาบาล แม้จะมีเงินทองล้นฟ้า แต่ก็ไม่อาจยื้อชีวิตคนที่พวกเขารักไว้ได้ *ไม่ว่า 'ยอดรัก' ตนนั้นจะเป็นอะไรก็ตาม แต่นางคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขา* "หนึ่งก้อน" ในที่สุดเว็กซ์ก็เอ่ยปาก โนอาพยักหน้ารับ ก่อนจะหยิบขนมปังสีทองอร่ามก้อนหนึ่งลงมาจากชั้นวาง เว็กซ์แสดงอาการโล่งใจออกมาในทันทีอย่างท่วมท้น ไหล่ของเขาทรุดลงราวกับว่าเพิ่งยกของหนักอึ้งออกจากบ่าได้สำเร็จ สิ่งที่หลงเหลืออยู่คือสิ่งมีชีวิตตนหนึ่งที่หวาดกลัวต่อการสูญเสียสิ่งที่ไม่อาจหาอะไรมาทดแทนได้ การซื้อขายดำเนินไปอย่างนุ่มนวล เว็กซ์ประคองห่อขนมปังราวกับว่ามันบรรจุความหวังเหลวเอาไว้ กรงเล็บของเขาแม้จะดูน่ากลัวแต่กลับอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ "ขอบคุณ... เจ้าคงจินตนาการไม่ออกหรอกว่าสิ่งนี้มีความหมายกับข้ามากเพียงใด" *อันที่จริง...ข้าคิดว่าข้าเข้าใจดีทีเดียว* "สิ่งนี้จะช่วยนางได้จริงๆ หรือ?" *ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่า 'นาง' คืออะไร แต่ระบบก็ยังไม่เคยทำให้ข้าผิดหวัง* "ขนมปังนี้ช่วยเสริมกระบวนการฟื้นฟูตามธรรมชาติ และน่าจะช่วยให้อาการส่วนใหญ่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด" *ในทางเทคนิคก็เป็นความจริง... แม้ว่าข้าจะไม่รู้เลยว่าเรารักษาอะไรกันอยู่* เว็กซ์กอดห่อขนมปังไว้ราวกับเป็นของศักดิ์สิทธิ์ จากนั้นเขาก็ทำในสิ่งที่ทำให้โลกของโนอาต้องเอียงกะเท่เร่ เขาเอื้อมมือขึ้นไปและเด็ดดอกไม้บอบบางที่ทัดอยู่หลังใบหูของเขาอย่างแผ่วเบา *เดี๋ยวนะ อะไรกัน เขาจะขอข้าแต่งงานหรือยังไง?* "มานี่เถิด ยอดรักของพ่อ" เว็กซ์พูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าแพรไหม "พ่อเอายามาให้แล้วนะ" *พ่อ? เขากำลังคุยกับดอกไม้ ดอกไม้ที่อยู่บนหูของเขา อสูรตนนี้ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ* โนอาจ้องมองอย่างตะลึงงัน ขณะที่เว็กซ์ค่อยๆ ฉีกขนมปังฟื้นฟูชิ้นเล็กๆ ออกมา ดอกไม้ซึ่งโนอาเคยคิดว่าเป็นแค่เครื่องประดับกลับเผยให้เห็นว่ามันมีชีวิตขึ้นมาทันที ซี่ฟันเล็กๆ แหลมคมราวเข็มปรากฏขึ้นรอบๆ สิ่งที่โนอาเคยเข้าใจผิดว่าเป็นเพียงกลีบดอกไม้ บุปผาทั้งดอกบิดตัวเข้าหาขนมปังด้วยความหิวโหยอย่างชัดเจน เถาวัลย์เล็กๆ ยืดออกมาราวกับนิ้วมือที่พยายามจะคว้าจับ *พระเจ้าช่วย ดอกไม้นั่นมีชีวิต มีชีวิตจริงๆ! นี่สินะคือวีนัสเดโมนิกาในตำนาน ตอนแรกข้านึกว่าเป็นภรรยาเขาหรืออะไรทำนองนั้นเสียอีก* "อย่างนั้นแหละ เพรชเชิส" เว็กซ์กระซิบขณะที่บุปผากินเนื้อนั้นงับเข้าที่เศษขนมปัง "กินเยอะๆ นะ จะได้แข็งแรงเพื่อพ่อ" กลีบดอกไม้ที่เคยเหี่ยวเฉาและซีดเซียว พลันเริ่มเปล่งประกายด้วยสีสันอันสดใส สีม่วงเข้มแผ่ซ่านไปทั่วผิวของมันราวกับไวน์ที่หกรด ในขณะที่เถาวัลย์ของมันก็เริ่มมีชีวิตชีวามากขึ้น *มัน...ได้ผลจริงๆ ด้วย กับพืช... พืชต้นเล็กๆ ที่น่าสะพรึงกลัว* แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าการฟื้นฟูก็คือบุคลิกที่ชัดเจนของดอกไม้ มันคลอเคลียกับนิ้วของเว็กซ์ด้วยท่าทีที่คล้ายคลึงกับความรักใคร่ ซี่ฟันเล็กๆ ของมันกระทบกันดังกริ๊กๆ ซึ่งอาจเป็นเสียงแห่งความพึงพอใจ "นางตอบสนองแล้ว!" น้ำเสียงของเว็กซ์สั่นเครือด้วยความตื้นตันใจขณะที่สัตว์เลี้ยงล้ำค่าของเขาเริ่มกระปรี้กระเปร่าขึ้น หัวของมันหันไปสำรวจทั่วร้านเล็กๆ แห่งนั้น "ดูความตื่นตัวนั่นสิ! ความดุร้ายที่แสนงดงามนั่น!" *ความดุร้ายที่แสนงดงาม มีแค่ในดินแดนอสูรเท่านั้นแหละที่คำนี้จะเป็นจุดขายของดอกไม้* การได้เห็นความปิติยินดีของเว็กซ์เป็นความรู้สึกที่เป็นสากล ความรักก็คือความรัก แม้ว่ามันจะเกี่ยวข้องกับอสูรกายพืชตัวจิ๋วก็ตาม "ข้าต้องการอีก!" เว็กซ์ประกาศก้อง เปี่ยมสุขอย่างล้นพ้นที่ยอดรักของเขากำลังดีขึ้น "มีเท่าไหร่เอามาให้หมด! นางดีขึ้นเร็วมาก!" *แล้วเราก็กลับมาสู่บทสนทนาเรื่องการขายของเพิ่มจนได้สินะ* "หนึ่งชิ้นต่อลูกค้าหนึ่งท่านต่อวัน" โนอาตอบอย่างหนักแน่น "เป็นกฎของร้าน" *ก็...เป็นกฎของร้านข้าน่ะนะ อย่างน้อยก็ในตอนนี้ ถ้าธุรกิจซบเซาลงเมื่อไหร่ ข้าก็ค่อยเขียนกฎของร้านขึ้นมาใหม่ได้เสมอ จะให้คนมากักตุนสินค้าของข้าไม่ได้เด็ดขาด* ใบหน้าของเว็กซ์เปลี่ยนจากตกใจเป็นผิดหวังในชั่วพริบตา "พอจะ通融ให้เป็นกรณีพิเศษได้หรือไม่?" "ข้าอาจจะเสนอตัวอย่างล้ำค่าชิ้นหนึ่งของข้าให้ท่าน บัวราตรี—หายากยิ่ง งดงามด้วยดอกสีม่วง—"