บทที่ 57: รางวัล เสียงคร่ำครวญสิ้นหวังของพวกหัวรุนแรงคนที่สองดังก้องไปทั่วเนินเขา ขณะเขาก้มมองใบหน้าที่ดำเกรียมของตัวเอง เคราที่เล็มอย่างประณีตของเขาถูกเผาจนเหลือเพียงตอไหม้กรอบ ส่วนคิ้วทั้งสองข้างก็หายวับไปโดยสิ้นเชิง ‘พึ่บ...ดูเหมือนขนมปังปิ้งไหม้เลย’ พวกหัวรุนแรงคนที่สามอ้าปากเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับทำได้แค่หอบหายใจแผ่วเบา ดูเหมือนเส้นเสียงของเขาจะถูกแรงกระแทกจนเป็นอัมพาตชั่วคราว ปล่อยให้เขาอ้าปิดปากไปมาเหมือนปลาที่งุนงง ทีละคน ทีละคน พวกเขาล้มลงเหมือนโดมิโน ร่างที่ไหม้เกรียมกระแทกลงบนหญ้าด้วยเสียงตุบที่ฟังแล้วสะใจ ‘เอาละ จบเร็วดีแฮะ’ โลลาปัดมือของตัวเองอย่างพอใจ ราวกับเพิ่งเสร็จงานน่ารำคาญเล็กน้อยไปหนึ่งอย่าง ออร่าอันน่าสะพรึงกลัวของพลังค่อยๆ สลายหายไปเร็วพอๆ กับตอนที่มันปรากฏขึ้นมา เธอหันไปทางโนอาห์ รอยยิ้มขี้เล่นแบบเดิมกลับมาอีกครั้ง ราวกับว่าเธอไม่ได้เพิ่งจัดการจอมเวทระดับ Adept ถึงสามคนด้วยตัวคนเดียว “อย่ากลัวไปเลย” เธอพูดอย่างร่าเริง พลางเดินเข้าไปหาพวกหัวรุนแรงที่หมดสติแล้ว “พวกนั้นยังไม่ตาย แค่...สุกเกรียมไปหน่อย” ‘แค่สุกเกรียม เธอกำลังพูดถึงคนเหมือนพูดถึงสเต๊กเลย’ “ฉันจะส่งพวกเขาให้ทางการปีศาจ” โลลาพูดต่อ พร้อมกับหยิบเชือกออกมาจากที่ที่ดูเหมือนอากาศว่างเปล่า น่าจะมาจากแหวนเก็บของสินะ ฉันต้องลองฝึกควบคุมมานาให้ขึ้นเลเวลอัพสักที... “น่าจะได้แก่นอสูรดีๆ คืนมาอยู่พอสมควร แถมยังมีผลประโยชน์อื่นๆ อีกด้วย การก่ออาชญากรรมมันคุ้มจริงๆ ถ้าเราเป็นคนหยุดมันเสียเอง” เธอเริ่มมัดร่างไร้สติของพวกหัวรุนแรง พลางฮัมเพลงเบาๆ ซึ่งฟังดูร่าเริงอย่างน่าสงสัยสำหรับคนที่กำลังจัดการศพที่ยังไม่ตาย ‘เธอเคยทำแบบนี้มาก่อนแน่ๆ เคยมาแน่’ “ค่าหัวพวกหัวรุนแรงระดับหัวหน้าค่อนข้างงามเลยนะ” เธออธิบายพลางพันเชือกรอบข้อเท้าของคาซริก “การจับกุมระดับ Adept จะได้รางวัลพิเศษด้วย” โนอาห์มองอย่างตะลึง เมื่อเธอจัดร่างทั้งสามให้เรียงกันเหมือนฟืนมัดเป็นมัด ใบหน้าที่ไหม้ดำของพวกนั้นสงบนิ่งราวกับกำลังหลับใหล ‘ดูเหมือนพวกเขาจะเอาหัวไปจุ่มในเตาผิงมาเลย’ พอจับนักโทษมัดเสร็จ โลลาก็ยืดตัวขึ้นแล้วหันมาหาเขา ดวงตาสีทับทิมเป็นประกายด้วยความพึงพอใจ “ไปกันไหม?” เธอเอียงคอชี้ทางกลับไปยังซินซิตี้ “ฉันเชื่อว่านายสัญญาไว้แล้วว่าจะให้ฉันเข้าไปในร้าน ถ้าฉันพานำเที่ยวให้นายดีๆ” รอยยิ้มของเธอสดใสราวแสงอรุณ ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงกับภาพแห่งหายนะเวทมนตร์ที่รายล้อมอยู่รอบตัว ‘จากซัคคิวบัสยั่วยวน กลายเป็นนักเวทสายสู้ที่น่ากลัว แล้วก็เป็นนักล่าค่าหัวอารมณ์ดี ผู้หญิงคนนี้มีหลายชั้นกว่าหัวหอมอีก’ ... ประตูเมืองสูงตระหง่านของซินซิตี้ปรากฏขึ้นตรงหน้า โนอาห์คาดหวังไว้หลายอย่างตอนที่พวกเขากลับมา แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือโลลาจะโยนร่างดำเกรียมทั้งสามไปแทบเท้าทหารยามหน้าประตูเหมือนกำลังส่งของชำ ตึบ ตึบ ตึบ สีหน้าของพวกยามเปลี่ยนไป พวกเขาเห็นเธอลากร่างพวกนั้นมุ่งเข้าหาประตูอยู่แล้ว แต่พอเห็นของจริงในระยะใกล้ ก็เข้าใจทันทีว่าทำไม “พวกหัวรุนแรงสามคน” โลลาประกาศด้วยน้ำเสียงเดียวกับตอนสั่งชา “พวกเขาเป็นจอมเวทระดับ Adept” พวกยามสบตากัน ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะพยักหน้า “ครับ ท่านโลลา! ผมจะรีบแจ้งกัปตันมอร์ดักทันที!” ยามส่งสารวิ่งเข้าเมืองไปด้วยความเร็วอย่างน่าประทับใจ ภายในหนึ่งถึงสองนาที เขาก็กลับมาพร้อมกับปีศาจตนหนึ่งที่ทำให้โนอาห์รู้สึกระแวดระวัง แข็งแกร่งแฮะ กัปตันมอร์ดักมีรูปร่างเหมือนป้อมปราการ ไหล่กว้าง แขนกำยำ หน้าอกหนาแน่น ทว่าพอเขาเห็นโลลา สีหน้าก็อ่อนลงทันทีจนเกือบจะกลายเป็นความเลื่อมใส แม้แต่กัปตันยามเมืองยังปฏิบัติกับเธอเหมือนคนที่อยู่เหนือกว่า “ท่านโลลา” มอร์ดักโค้งศีรษะเล็กน้อย ท่าทางนั้นดูจริงใจมากกว่าทำตามมารยาท “ขอบคุณสำหรับการช่วยให้เมืองของเราปลอดภัย” รอยยิ้มสุภาพและน้ำเสียงของเขาทำให้โนอาห์รู้ทันทีว่า คนคนนี้คงเคยรับมือกับ “ผลงาน” ของโลลามาก่อนแล้ว จากถุงหนังที่เอว เขาหยิบแหวนเก็บของออกมา “ค่าหัวมาตรฐานสำหรับพวกหัวรุนแรงระดับ Adept สามคน รวมกับโบนัสเพิ่มเติมตามสภาพของผู้ตายหรือผู้จับกุม” เขาอธิบายพลางยื่นแหวนไปให้เธอ “สภาเมืองขอชื่นชมใน...ความยับยั้งชั่งใจของท่าน” ยับยั้งชั่งใจ? เธอเผาพวกนั้นจนกลายเป็นถ่านมนุษย์ทั้งเป็น แต่เอาเถอะ ฉันว่าก็นับว่ายับยั้งชั่งใจแล้วนะ ถ้าพวกนั้นกลายเป็นเถ้าไปเลยก็คงแย่กว่านี้ โลลารับแหวนไปด้วยรอยยิ้ม “ยินดีเสมอค่ะ กัปตัน การจับพวกขยะพวกนี้ได้มันก็เป็นความสุขอยู่แล้ว” ขณะเธอสวมแหวนเข้าที่นิ้ว โนอาห์ก็สังเกตเห็นผลกระทบที่การปรากฏตัวของเธอมีต่อปีศาจรอบๆ ตัว พวกยาม พ่อค้า และคนที่เดินผ่านไปมาค่อยๆ รวมตัวกันราวกับผีเสื้อกลางคืนที่ถูกดึงเข้าหาเปลวไฟ ทุกคนจ้องกันหมดเลย ปีศาจเพศผู้ทุกตนในรัศมีราวสิบห้าเมตรหยุดทำสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ แล้วหันมามองทุกการเคลื่อนไหวของโลลา บางตนพยายามทำเนียน แกล้งมองอาวุธของตัวเองหรือสำรวจสถาปัตยกรรมรอบๆ ส่วนบางตนก็จ้องตรงๆ แบบไม่ปิดบัง สีหน้าหลากหลายตั้งแต่ชื่นชมไปจนถึงหลงใหลอย่างหัวปักหัวปำ “โลลา...หนึ่งในสี่ปีศาจสาวที่งดงามที่สุดในซินซิตี้” เสียงกระซิบลอยผ่านฝูงชนเข้ามาในหูของโนอาห์ งดงามที่สุดสี่คน? ยังมีการจัดอันดับด้วยเหรอ? แถมยังมีอีกสามคนที่สวยระดับเดียวกันอีก? นี่มันอาณาจักรแบบไหนกันแน่? แค่คนเดียวก็พอจะล้มอาณาจักรได้แล้ว แต่นี่ยังมีถึงสี่คน! แม้แต่กัปตันมอร์ดักก็ดูเหมือนจะได้รับผลกระทบ ท่าทีของเขาไหวเอนเล็กน้อยเมื่อรอยยิ้มของโลลายิ่งสดใสขึ้น เธอเก็บปอยผมสีดำสนิททัดไว้หลังหู แล้วโนอาห์ก็สาบานได้ว่าได้ยินเสียงกลืนน้ำลายจากปีศาจหลายตนดังขึ้นอย่างชัดเจน “งั้นเราไปที่ร้านของนายกันดีไหม?” โลลาหันมาหาโนอาห์ ดูเหมือนเธอจะไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองดึงดูดคนมามากแค่ไหน “ฉันคิดว่าฉันทำงานคุ้มกับชาแกแล้วนะ” “ตามมาเลย” โนอาห์ตอบ พลันรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีสายตาอิจฉาหลายสิบคู่จับจ้องมาที่เขา ดีเลย ตอนนี้ปีศาจทั้งเมืองคงคิดว่าฉันกำลังคบกับผู้หญิงในฝันของพวกมัน หวังว่าเรื่องนี้จะไม่ย้อนมางับก้นฉันทีหลังนะ ขณะพวกเขาเดินผ่านประตู เขาได้ยินเสียงสนทนากระซิบกระซาบอยู่ด้านหลัง “มนุษย์คนนั้นเป็นใคร?” “ไอ้โชคดีชะมัด” “มันทำยังไงถึงดึงความสนใจของท่านโลลาได้?” เสียงหัวเราะเบาๆ ของโลลาบอกว่าเธอก็ได้ยินเสียงกระซิบพวกนั้นเหมือนกัน “มีอะไรน่าขำเหรอ?” โนอาห์ถาม “เปล่า ฮิๆ~” เธอหัวเราะคิกคักเบาๆ ดวงตาสีทับทิมของเธอเป็นประกายด้วยความลับที่เขาเดาไม่ออกแม้แต่นิดเดียว เสียงหัวเราะแบบนั้นแปลว่าต้องมีเรื่องแน่ เมื่อมาถึงร้านของเขา โนอาห์ก็สื่อสารกับระบบในใจ ระบบ ลบชื่อของโลลาออกจากรายชื่อที่ห้ามเข้า [รับทราบ โลลาสามารถเข้าร้านได้แล้ว] ม่านพลังที่มองไม่เห็นซึ่งคอยกันโลลาไว้หายไป โลลาก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปด้วยความพอใจอย่างเห็นได้ชัด หางของเธอส่ายไปมาด้านหลัง