ตอนที่ 57
57 / 160
อ่าน 6 นาที
Chapter 57: Reward
เผยแพร่เมื่อ 1 เม.ย. 2569 14:32
บทที่ 57: รางวัล
เสียงคร่ำครวญสิ้นหวังของพวกหัวรุนแรงคนที่สองดังก้องไปทั่วเนินเขา ขณะเขาก้มมองใบหน้าที่ดำเกรียมของตัวเอง
เคราที่เล็มอย่างประณีตของเขาถูกเผาจนเหลือเพียงตอไหม้กรอบ ส่วนคิ้วทั้งสองข้างก็หายวับไปโดยสิ้นเชิง
‘พึ่บ...ดูเหมือนขนมปังปิ้งไหม้เลย’
พวกหัวรุนแรงคนที่สามอ้าปากเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับทำได้แค่หอบหายใจแผ่วเบา
ดูเหมือนเส้นเสียงของเขาจะถูกแรงกระแทกจนเป็นอัมพาตชั่วคราว ปล่อยให้เขาอ้าปิดปากไปมาเหมือนปลาที่งุนงง
ทีละคน ทีละคน พวกเขาล้มลงเหมือนโดมิโน ร่างที่ไหม้เกรียมกระแทกลงบนหญ้าด้วยเสียงตุบที่ฟังแล้วสะใจ
‘เอาละ จบเร็วดีแฮะ’
โลลาปัดมือของตัวเองอย่างพอใจ ราวกับเพิ่งเสร็จงานน่ารำคาญเล็กน้อยไปหนึ่งอย่าง
ออร่าอันน่าสะพรึงกลัวของพลังค่อยๆ สลายหายไปเร็วพอๆ กับตอนที่มันปรากฏขึ้นมา
เธอหันไปทางโนอาห์ รอยยิ้มขี้เล่นแบบเดิมกลับมาอีกครั้ง ราวกับว่าเธอไม่ได้เพิ่งจัดการจอมเวทระดับ Adept ถึงสามคนด้วยตัวคนเดียว
“อย่ากลัวไปเลย” เธอพูดอย่างร่าเริง พลางเดินเข้าไปหาพวกหัวรุนแรงที่หมดสติแล้ว
“พวกนั้นยังไม่ตาย แค่...สุกเกรียมไปหน่อย”
‘แค่สุกเกรียม เธอกำลังพูดถึงคนเหมือนพูดถึงสเต๊กเลย’
“ฉันจะส่งพวกเขาให้ทางการปีศาจ”
โลลาพูดต่อ พร้อมกับหยิบเชือกออกมาจากที่ที่ดูเหมือนอากาศว่างเปล่า
น่าจะมาจากแหวนเก็บของสินะ ฉันต้องลองฝึกควบคุมมานาให้ขึ้นเลเวลอัพสักที...
“น่าจะได้แก่นอสูรดีๆ คืนมาอยู่พอสมควร แถมยังมีผลประโยชน์อื่นๆ อีกด้วย การก่ออาชญากรรมมันคุ้มจริงๆ ถ้าเราเป็นคนหยุดมันเสียเอง”
เธอเริ่มมัดร่างไร้สติของพวกหัวรุนแรง พลางฮัมเพลงเบาๆ ซึ่งฟังดูร่าเริงอย่างน่าสงสัยสำหรับคนที่กำลังจัดการศพที่ยังไม่ตาย
‘เธอเคยทำแบบนี้มาก่อนแน่ๆ เคยมาแน่’
“ค่าหัวพวกหัวรุนแรงระดับหัวหน้าค่อนข้างงามเลยนะ” เธออธิบายพลางพันเชือกรอบข้อเท้าของคาซริก “การจับกุมระดับ Adept จะได้รางวัลพิเศษด้วย”
โนอาห์มองอย่างตะลึง เมื่อเธอจัดร่างทั้งสามให้เรียงกันเหมือนฟืนมัดเป็นมัด ใบหน้าที่ไหม้ดำของพวกนั้นสงบนิ่งราวกับกำลังหลับใหล
‘ดูเหมือนพวกเขาจะเอาหัวไปจุ่มในเตาผิงมาเลย’
พอจับนักโทษมัดเสร็จ โลลาก็ยืดตัวขึ้นแล้วหันมาหาเขา ดวงตาสีทับทิมเป็นประกายด้วยความพึงพอใจ
“ไปกันไหม?”
เธอเอียงคอชี้ทางกลับไปยังซินซิตี้
“ฉันเชื่อว่านายสัญญาไว้แล้วว่าจะให้ฉันเข้าไปในร้าน ถ้าฉันพานำเที่ยวให้นายดีๆ”
รอยยิ้มของเธอสดใสราวแสงอรุณ ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงกับภาพแห่งหายนะเวทมนตร์ที่รายล้อมอยู่รอบตัว
‘จากซัคคิวบัสยั่วยวน กลายเป็นนักเวทสายสู้ที่น่ากลัว แล้วก็เป็นนักล่าค่าหัวอารมณ์ดี ผู้หญิงคนนี้มีหลายชั้นกว่าหัวหอมอีก’
...
ประตูเมืองสูงตระหง่านของซินซิตี้ปรากฏขึ้นตรงหน้า
โนอาห์คาดหวังไว้หลายอย่างตอนที่พวกเขากลับมา แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือโลลาจะโยนร่างดำเกรียมทั้งสามไปแทบเท้าทหารยามหน้าประตูเหมือนกำลังส่งของชำ
ตึบ ตึบ ตึบ
สีหน้าของพวกยามเปลี่ยนไป พวกเขาเห็นเธอลากร่างพวกนั้นมุ่งเข้าหาประตูอยู่แล้ว แต่พอเห็นของจริงในระยะใกล้ ก็เข้าใจทันทีว่าทำไม
“พวกหัวรุนแรงสามคน” โลลาประกาศด้วยน้ำเสียงเดียวกับตอนสั่งชา “พวกเขาเป็นจอมเวทระดับ Adept”
พวกยามสบตากัน ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะพยักหน้า “ครับ ท่านโลลา! ผมจะรีบแจ้งกัปตันมอร์ดักทันที!”
ยามส่งสารวิ่งเข้าเมืองไปด้วยความเร็วอย่างน่าประทับใจ ภายในหนึ่งถึงสองนาที เขาก็กลับมาพร้อมกับปีศาจตนหนึ่งที่ทำให้โนอาห์รู้สึกระแวดระวัง
แข็งแกร่งแฮะ
กัปตันมอร์ดักมีรูปร่างเหมือนป้อมปราการ ไหล่กว้าง แขนกำยำ หน้าอกหนาแน่น ทว่าพอเขาเห็นโลลา สีหน้าก็อ่อนลงทันทีจนเกือบจะกลายเป็นความเลื่อมใส
แม้แต่กัปตันยามเมืองยังปฏิบัติกับเธอเหมือนคนที่อยู่เหนือกว่า
“ท่านโลลา”
มอร์ดักโค้งศีรษะเล็กน้อย ท่าทางนั้นดูจริงใจมากกว่าทำตามมารยาท
“ขอบคุณสำหรับการช่วยให้เมืองของเราปลอดภัย”
รอยยิ้มสุภาพและน้ำเสียงของเขาทำให้โนอาห์รู้ทันทีว่า คนคนนี้คงเคยรับมือกับ “ผลงาน” ของโลลามาก่อนแล้ว
จากถุงหนังที่เอว เขาหยิบแหวนเก็บของออกมา
“ค่าหัวมาตรฐานสำหรับพวกหัวรุนแรงระดับ Adept สามคน รวมกับโบนัสเพิ่มเติมตามสภาพของผู้ตายหรือผู้จับกุม” เขาอธิบายพลางยื่นแหวนไปให้เธอ
“สภาเมืองขอชื่นชมใน...ความยับยั้งชั่งใจของท่าน”
ยับยั้งชั่งใจ? เธอเผาพวกนั้นจนกลายเป็นถ่านมนุษย์ทั้งเป็น แต่เอาเถอะ ฉันว่าก็นับว่ายับยั้งชั่งใจแล้วนะ ถ้าพวกนั้นกลายเป็นเถ้าไปเลยก็คงแย่กว่านี้
โลลารับแหวนไปด้วยรอยยิ้ม
“ยินดีเสมอค่ะ กัปตัน การจับพวกขยะพวกนี้ได้มันก็เป็นความสุขอยู่แล้ว”
ขณะเธอสวมแหวนเข้าที่นิ้ว โนอาห์ก็สังเกตเห็นผลกระทบที่การปรากฏตัวของเธอมีต่อปีศาจรอบๆ ตัว
พวกยาม พ่อค้า และคนที่เดินผ่านไปมาค่อยๆ รวมตัวกันราวกับผีเสื้อกลางคืนที่ถูกดึงเข้าหาเปลวไฟ
ทุกคนจ้องกันหมดเลย
ปีศาจเพศผู้ทุกตนในรัศมีราวสิบห้าเมตรหยุดทำสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ แล้วหันมามองทุกการเคลื่อนไหวของโลลา
บางตนพยายามทำเนียน แกล้งมองอาวุธของตัวเองหรือสำรวจสถาปัตยกรรมรอบๆ ส่วนบางตนก็จ้องตรงๆ แบบไม่ปิดบัง สีหน้าหลากหลายตั้งแต่ชื่นชมไปจนถึงหลงใหลอย่างหัวปักหัวปำ
“โลลา...หนึ่งในสี่ปีศาจสาวที่งดงามที่สุดในซินซิตี้”
เสียงกระซิบลอยผ่านฝูงชนเข้ามาในหูของโนอาห์
งดงามที่สุดสี่คน? ยังมีการจัดอันดับด้วยเหรอ? แถมยังมีอีกสามคนที่สวยระดับเดียวกันอีก? นี่มันอาณาจักรแบบไหนกันแน่? แค่คนเดียวก็พอจะล้มอาณาจักรได้แล้ว แต่นี่ยังมีถึงสี่คน!
แม้แต่กัปตันมอร์ดักก็ดูเหมือนจะได้รับผลกระทบ ท่าทีของเขาไหวเอนเล็กน้อยเมื่อรอยยิ้มของโลลายิ่งสดใสขึ้น
เธอเก็บปอยผมสีดำสนิททัดไว้หลังหู แล้วโนอาห์ก็สาบานได้ว่าได้ยินเสียงกลืนน้ำลายจากปีศาจหลายตนดังขึ้นอย่างชัดเจน
“งั้นเราไปที่ร้านของนายกันดีไหม?” โลลาหันมาหาโนอาห์ ดูเหมือนเธอจะไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองดึงดูดคนมามากแค่ไหน
“ฉันคิดว่าฉันทำงานคุ้มกับชาแกแล้วนะ”
“ตามมาเลย” โนอาห์ตอบ พลันรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีสายตาอิจฉาหลายสิบคู่จับจ้องมาที่เขา
ดีเลย ตอนนี้ปีศาจทั้งเมืองคงคิดว่าฉันกำลังคบกับผู้หญิงในฝันของพวกมัน หวังว่าเรื่องนี้จะไม่ย้อนมางับก้นฉันทีหลังนะ
ขณะพวกเขาเดินผ่านประตู เขาได้ยินเสียงสนทนากระซิบกระซาบอยู่ด้านหลัง
“มนุษย์คนนั้นเป็นใคร?”
“ไอ้โชคดีชะมัด”
“มันทำยังไงถึงดึงความสนใจของท่านโลลาได้?”
เสียงหัวเราะเบาๆ ของโลลาบอกว่าเธอก็ได้ยินเสียงกระซิบพวกนั้นเหมือนกัน
“มีอะไรน่าขำเหรอ?” โนอาห์ถาม
“เปล่า ฮิๆ~”
เธอหัวเราะคิกคักเบาๆ ดวงตาสีทับทิมของเธอเป็นประกายด้วยความลับที่เขาเดาไม่ออกแม้แต่นิดเดียว
เสียงหัวเราะแบบนั้นแปลว่าต้องมีเรื่องแน่
เมื่อมาถึงร้านของเขา โนอาห์ก็สื่อสารกับระบบในใจ
ระบบ ลบชื่อของโลลาออกจากรายชื่อที่ห้ามเข้า
[รับทราบ โลลาสามารถเข้าร้านได้แล้ว]
ม่านพลังที่มองไม่เห็นซึ่งคอยกันโลลาไว้หายไป
โลลาก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปด้วยความพอใจอย่างเห็นได้ชัด หางของเธอส่ายไปมาด้านหลัง
React
พูดคุย
ความคิดเห็นและกิจกรรมของชุมชนจะโหลดเมื่อคุณเลื่อนถึงส่วนนี้
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.