Chapter 115: ตกตะลึง ออสมันด์ดึงตัวฟินน์ให้ลุกขึ้นยืน แต่สายตาของเขายังคงไม่ละไปจากใบหน้าของอีกฝ่าย ในแววตานั้นมีบางอย่างที่กำลังลุกโชน มันเป็นความอยากรู้อยากเห็นที่รุนแรงจนเกือบจะกลายเป็นความกระหาย ฟินน์แทบจะมองเห็นคำถามที่จ่ออยู่ที่ปลายลิ้นของออสมันด์ กรามของชายร่างเล็กขบเข้าหากันแล้วคลายออกซ้ำ ๆ ราวกับกำลังใช้กำลังกายสะกดกลั้นไม่ให้ถ้อยคำเหล่านั้นหลุดออกมา นิ้วมือของเขากระตุกเคาะลงบนต้นขาครั้งหนึ่งก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเขารู้ตัว ‘เขาอยากถามเหลือเกินว่าเวทมนตร์ของฉันคืออะไร แต่สัญญาไม่ยอมให้เขาทำแบบนั้น...’ ฟินน์ตระหนักได้พร้อมกับความรู้สึกพอใจเล็ก ๆ ที่วาบขึ้นในใจ เงื่อนไขนั้นระบุไว้ชัดเจนว่า ธรรมชาติของแฟรกเมนต์และความสามารถของฟินน์ถือเป็นความลับเว้นแต่ฟินน์จะเลือกเปิดเผยด้วยตัวเอง ออสมันด์ไม่สามารถเรียกร้องข้อมูลโดยตรง ไม่สามารถสอบสวน และไม่สามารถแม้แต่จะหว่านล้อมเพื่อหาคำใบ้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากฟินน์ และภาพที่ผู้ถือครองแฟรกเมนต์ระดับสูงกำลังดิ้นรนอยู่กับข้อจำกัดนั้น... มันช่างน่ายินดีจริง ๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของฟินน์แม้จะยังมีความเจ็บปวดที่หัวไหล่จุดที่ออสมันด์เคยกดเขาไว้ ออสมันด์จับสังเกตสีหน้านั้นได้และหรี่ตาลง “เจ้าพบเรื่องอะไรน่าขบขันอย่างนั้นหรือ?” “แค่กำลังชื่นชมประโยชน์ของสัญญาที่ต่อรองมาอย่างดีน่ะ” ฟินน์กล่าวอย่างสบาย ๆ กรามของชายร่างเล็กขบแน่นแต่เขาไม่ได้พูดอะไร แทนที่จะเป็นเช่นนั้นเขากลับหันหลังเดินไปสองสามก้าวบนเวทีประลอง มือทั้งสองข้างไพล่หลัง พยายามปั้นหน้าให้ดูสุขุม แต่ฟินน์ไม่ได้สนใจเขาอีกต่อไป เขากำลังทบทวนการต่อสู้เมื่อครู่ในหัว จดจำสิ่งที่ได้ผลและไม่ได้ผล ‘การเคลื่อนที่แบบเฟรมสคิป (frame-skip) ทำให้เขาตั้งตัวไม่ติดในตอนแรก’ ฟินน์คิด ‘เขาคาดเดามันไม่ได้เพราะมันไม่เป็นไปตามตรรกะเชิงพื้นที่ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ปรับตัวและเริ่มคาดคะเนตามความน่าจะเป็นและทิศทางสายตา แทนที่จะใช้รูปแบบการบิดเบือนพื้นที่’ ‘และแม้ว่าฉันจะไม่ได้รบกวนพื้นที่ แต่มหาคำสั่ง (Edict) ของเขาก็ยังสามารถกดข่มขอบเขตของเวทมนตร์ฉันได้โดยการทำให้ความเป็นจริงหนักอึ้งและยากที่จะเคลื่อนที่ผ่าน...’ เมื่อนึกถึงความแตกต่างของพลังเพียงเพราะสิ่งนั้นคือมหาคำสั่งในขณะที่ของเขาเป็นเพียงเวทมนตร์ จิตใจของฟินน์ก็อดไม่ได้ที่จะย้อนกลับไปนึกถึงอัลเธีย เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาตั้งคำถามอย่างจริงจังว่านางมีพลังมากแค่ไหนกันแน่หากสามารถใช้มหาคำสั่งได้คล่องแคล่วขนาดนั้น ไม่ว่านางจะมีคอร์แฟรกเมนต์แห่งระเบียบ (Core Fragment of Order) หรือไม่ก็นางคงกำลังซ่อนความช่ำชองที่แท้จริงเอาไว้ตอนที่อ้างว่าตัวเอง “ไร้ประสบการณ์” “เวทมนตร์การเคลื่อนที่ของเจ้า” ออสมันด์พูดขึ้นกะทันหันขณะหันกลับมา น้ำเสียงของเขาถูกควบคุมไว้อย่างดี แต่ความอยากรู้อยากเห็นที่ลุกโชนนั้นยังคงเล็ดลอดออกมา “มันฉลาดมาก ข้าตามมันไม่ทันเลย...” เขาเว้นจังหวะ และฟินน์เห็นเขากำลังต่อสู้กับตัวเองว่าจะพูดต่อหรือไม่ “และเวทมนตร์บทที่สองนั่น” ในที่สุดออสมันด์ก็กล่าวออกมา ถ้อยคำนั้นพรั่งพรูประหนึ่งถูกบีบคั้นมาภายใต้แรงกดดัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของฟินน์กว้างขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนว่าแม้ความตกใจจากเวทมนตร์บทแรกจะทำให้ออสมันด์ชะงักไป แต่มันกลับเป็นเวทมนตร์บทที่สองที่ทำให้อีกฝ่ายตกตะลึงอย่างแท้จริง แต่ไม่ใช่แค่ออสมันด์ที่รู้สึก ภายใต้ความพอใจของฟินน์ แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังประหลาดใจ เวทมนตร์ [เป็นโมฆะ (Invalid)] ทำงานแตกต่างไปจากตอนที่เขาฝึกกับแม่กุญแจประตู เขาทำให้การสัมผัสของออสมันด์ไม่ถูกนับรวมไปเลยโดยสิ้นเชิง ‘มันต้องเกี่ยวข้องกับการร่ายคาถาออกมาเป็นคำพูดในจังหวะฉุกเฉินแน่ ๆ’ ฟินน์สรุป ‘ตอนที่ฉันใช้มันกับแม่กุญแจ มันเป็นแค่คำสั่งในใจ แต่เมื่อฉันตะโกนออกมาในระหว่างการต่อสู้...’ ผลลัพธ์มันรุนแรงกว่า สมบูรณ์แบบกว่า ราวกับว่าการเปล่งเสียงออกมาช่วยโฟกัสเจตจำนงของเขาในแบบที่การร่ายเงียบทำไม่ได้ และตอนนี้ เขาก็เต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะลองใช้มันกับออสมันด์อีกครั้ง เขาอยากรู้ว่าตัวเองจะทำซ้ำแบบเดิมได้หรือไม่ ซึ่งนั่นหมายความว่า... ในระดับหนึ่ง เขากำลังเปิดเผยแง่มุมพลังของตนเองให้ออสมันด์เห็น ปล่อยให้ชายร่างเล็กสังเกตว่าเวทมนตร์นั้นทำงานอย่างไร เงื่อนไขของสัญญาคุ้มครองเขาจากการสอบสวนโดยตรง แต่หากฟินน์สาธิตเวทมนตร์ด้วยตัวเอง นั่นคือทางเลือกของเขา ‘มันไม่ได้สำคัญขนาดนั้น... ยังไงฉันก็ต้องเข้าใจมันให้ดียิ่งขึ้นอยู่ดี’ ฟินน์ให้เหตุผล “ผมลองใช้เวทมนตร์อีกครั้งได้ไหมครับ?” เขาถาม “เวทมนตร์บทที่สองที่ผมใช้รับมือการโจมตีของคุณ” ศีรษะของออสมันด์แทบจะสะบัดมาทางเขา ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แต่ความกระตือรือร้นนั้นปิดไม่มิดเลย “ได้” เขาตอบทันที จากนั้นก็กระแอม “หมายถึง หากเจ้าต้องการสาธิตเพื่อจุดประสงค์ในการฝึกซ้อม ข้ายินดีที่จะช่วยเหลือ” ฟินน์เกือบจะหลุดขำที่อีกฝ่ายเผยไต๋ออกมาง่ายดายขนาดนี้ แต่เขาก็เพียงแค่พยักหน้า ออสมันด์ขยับเข้ามาใกล้ ยืนห่างออกไปสองสามฟุต “ข้าจะใช้เทคนิคเดิม การบีบอัดเชิงพื้นที่เพื่อบีบรัดร่างกายส่วนหนึ่งของเจ้า ข้าจะเคลื่อนที่ให้ช้าลงเพื่อที่เจ้าจะได้กะจังหวะเวทมนตร์ของเจ้าได้” เขายกมือขึ้นโดยหันฝ่ามือไปทางหน้าอกของฟินน์ “พร้อมไหม?” ฟินน์พยักหน้า โฟกัสไปที่แฟรกเมนต์ของตน สัมผัสถึงความรู้สึกผิดเพี้ยนที่เขาสร้างขึ้นระหว่างการต่อสู้ ความคิดที่ว่าการสัมผัสจะไร้ผล ความคาดหมายที่ควรจะเป็นต้องเบี่ยงเบนไป มือของออสมันด์เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ และตั้งใจ อากาศรอบฝ่ามือนั้นสั่นไหวด้วยการบีบอัดเชิงพื้นที่ ซึ่งเคลื่อนเข้าใกล้หน้าอกของฟินน์มากขึ้นเรื่อย ๆ [เป็นโมฆะ!] ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือของออสมันด์ยังคงรุกคืบไปข้างหน้าพร้อมกับเอฟเฟกต์การบีบอัดที่รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ฟินน์รู้สึกถึงแรงกดที่หน้าอก สัมผัสได้ว่าพื้นที่ตรงนั้นพยายามจะบีบรัดตัวเขา แต่ออสมันด์หยุดมือลงก่อนจะถึงตัว และขมวดคิ้ว “อะไรผิดพลาดไป?” “จังหวะครับ” ฟินน์พึมพำอย่างหงุดหงิด “ผมเรียกใช้เวทมนตร์เร็วไปหน่อย” ‘เวทมนตร์ต้องการบางอย่างที่จะทำให้มัน ’เป็นโมฆะ’ ’ เขาตระหนักได้ ‘ต้องมีจังหวะของการสัมผัส เพื่อให้ความเป็นจริงบันทึกผลลัพธ์นั้นว่าเป็นความล้มเหลว’ “อีกครั้งครับ” ฟินน์กล่าว ออสมันด์เตรียมตัวใหม่ จ้องมองฟินน์ด้วยความสนใจอย่างจดจ่อ ดวงตาสีเทาซีดคู่นั้นติดตามทุกการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ทุกการเปลี่ยนท่าทางของฟินน์ ราวกับเขากำลังพยายามบันทึกกระบวนการทั้งหมดไว้ในความทรงจำเพื่อวิเคราะห์ในภายหลัง มือของเขาเคลื่อนไปข้างหน้าอีกครั้ง คราวนี้ช้ากว่าเดิมเสียอีก ฟินน์รอคอย จ้องมองด้วยสมาธิแน่วแน่และเตรียมพร้อมรับมือในวินาทีที่ออสมันด์สัมผัสร่างกาย และทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงการสัมผัสนั้น— [เป็นโมฆะ!] มือของออสมันด์ทะลุผ่านไปได้ และดวงตาของชายร่างเล็กก็เบิกกว้าง เขาจ้องมองจุดสัมผัสนั้นด้วยความตั้งใจจนเกิดความรู้สึกไม่เชื่อมโยงกันระหว่างสิ่งที่ตากับมือเขาสัมผัสได้ เขาสามารถมองเห็นด้วยตาว่ามือของเขาเคลื่อนผ่านหน้าอกของฟินน์ไป แต่เขากลับรู้สึกได้ว่ามือนั้นยังเคลื่อนผ่านอากาศว่างเปล่าโดยไม่มีแรงต้านใด ๆ เขาขยับมือลึกเข้าไปอีกเพื่อทดสอบโดยไม่เจอกับแรงต้านใด ๆ นิ้วของเขาจมเข้าไปในหน้าอกของฟินน์ราวสามนิ้ว ผ่านผิวหนังและคาดว่าน่าจะผ่านซี่โครงไปด้วย... แล้วสมาธิของฟินน์ก็สั่นคลอน ภาพที่มือของออสมันด์จมอยู่ในร่างกายเขานานขนาดนั้นส่งผลให้เกิดความรู้สึกขยะแขยงอย่างสัญชาตญาณพุ่งขึ้นมาในใจ สมาธิของเขาขาดสะบั้นไปชั่วขณะ และความเป็นจริงก็ดีดกลับมา ร่างกายของฟินน์กลับมาแข็งแกร่งอีกครั้งในขณะที่นิ้วของออสมันด์ยังคงฝังลึกอยู่ในหน้าอกของเขาบางส่วน ความเจ็บปวดระเบิดออกมาทันที “เวรเอ๊ย!” ฟินน์สบถ ถอยกรูดออกมาขณะที่ออสมันด์รีบดึงมือออก ความรู้สึกนั้นยากจะบรรยาย ไม่เชิงว่าถูกแทง ไม่เชิงว่าถูกบดขยี้ แต่มันเป็นการรวมตัวกันของสิ่งที่น่าสยดสยองทั้งสองอย่าง เมื่อกระดูกและเนื้อเยื่อที่แข็งตัวของฟินน์ซึ่งเพิ่งจะอยู่ในสภาวะไร้ตัวตนชั่วครู่ กลับมาพยายามครอบครองพื้นที่เดียวกันกับมือของออสมันด์ในเสี้ยววินาทีนั้น ฟินน์กุมหน้าอก หอบหายใจอย่างหนัก อย่างน้อยก็ไม่มีเลือดไหลออกมา ขอบคุณพระเจ้าองค์ไหนก็ตามที่มีอยู่ แต่ความเจ็บปวดนั้นเต้นตุบ ๆ ตามจังหวะหัวใจที่บีบตัว ออสมันด์ยืนนิ่งค้าง จ้องมองมือของตัวเอง แล้วมองที่ฟินน์ แล้วก็มองมือตัวเองอีกครั้ง สีหน้าของเขาดูล่องลอยไปไกล เป็นเชิงวิเคราะห์ ราวกับว่าจิตใจของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ จากนั้นสีหน้าสำนึกผิดก็ระบายบนใบหน้า “ข้าต้องขออภัย ข้ามัวแต่จดจ่อกับความจริงที่ว่าเจ้าทำให้ข้าประหลาดใจได้เรื่อย ๆ จนลืมไปว่าอะไรคือเรื่องปกติ” เขาชี้ไปที่หน้าอกของฟินน์ “เจ้าโอเคไหม...?” “ผมไม่เป็นไรครับ” ฟินน์เค้นเสียงตอบแม้ความเจ็บปวดจะยังแหลมคมอยู่ “แค่... ขอเวลาแป๊บเดียว” ออสมันด์รอคอย แววตาเชิงวิเคราะห์นั้นไม่ได้หายไปจากใบหน้าของเขาเลยแม้แต่น้อย หลังจากครู่หนึ่ง เขาก็พูดขึ้นอีกครั้ง: “เจ้ามีพรสวรรค์เหลือเชื่อ การสร้างเวทมนตร์ที่ใช้งานได้จริงถึงสองบทในวันเดียวถือเป็นเรื่องที่ไม่ธรรมดา แต่แม้แต่เจ้าก็มีขีดจำกัด” เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้น น้ำเสียงกลายเป็นจริงจังกว่าเดิม “เมื่อครู่ตอนสู้กัน เจ้าโชคดีมาก มากจริง ๆ ไม่ว่าเวทมนตร์ของเจ้าจะทำอะไรอยู่ เจ้ายังไม่ได้เชี่ยวชาญกับมัน เอฟเฟกต์มันทรงพลังแต่ไม่เสถียร และถ้าสมาธิของเจ้าหลุดในจังหวะที่ไม่เหมาะสม...” ออสมันด์ผายมือไปยังหน้าอกของฟินน์ “มันอาจจะจบลงในแบบที่เลวร้ายกว่านี้มาก”