Chapter 214: การเดิมพัน เขาพูดประโยคนั้นออกมาเหมือนเป็นการท้าทาย โดยคาดหวังว่าฟินน์จะตอบโต้ด้วยความใจร้อนหุนหันพลันแล่นแบบเดียวกับที่แสดงออกมาก่อนหน้านี้ แต่ฟินน์กลับเดินลึกเข้าไปในโรงงาน มองหาพื้นที่ทำงานและเครื่องมือ “ทำไมผมต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ?” เขาตะโกนกลับมาโดยไม่หันไปมอง “ผมไม่มีอะไรต้องพิสูจน์ ถ้าคุณอยากให้ผมออกไปจากที่นี่ คุณต้องพยายามให้มากกว่านี้หน่อย” โอลด์ด็อกเมนโดซาดูจะชะงักไปเล็กน้อย เขาหยุดนิ่งและประเมินชายหนุ่มคนนี้ใหม่ บางทีเขาอาจจะตัดสินคนผิดไปก็ได้ บางทีภายใต้ความโอหังที่ดูไม่ใส่ใจนั่น อาจมีคนที่รู้วิธีเลือกสนามรบของตัวเองจริงๆ อยู่ก็ได้ ทว่าจากนั้นฟินน์ก็พูดบางอย่างที่ทำให้การประเมินรอบใหม่ของโอลด์ด็อกเมนโดซาพังทลายลงสิ้น “ผมจะทำก็ต่อเมื่อข้อเสนอเพิ่มขึ้นเป็นสี่เท่า” ฟินน์หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ยังคงประดับอยู่บนใบหน้า “และไม่ใช่แค่ค่าจ้างวันเดียว แต่ต้องเป็นห้าวัน” โอลด์ด็อกเมนโดซานิ่งไป คิ้วของเขาขมวดแน่นขึ้นจนดูมืดมนและจริงจังกว่าเดิม เขามองฟินน์ราวกับกำลังพยายามมองทะลุผ่านคำลวงหลอกไปสู่ความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง “แกเป็นใครกันแน่?” เขาพึมพำ ตอนนี้ทุกคนในโรงงานต่างหันมาให้ความสนใจ บรรยากาศเริ่มคึกคักขึ้น คนงานบางคนถึงกับตะโกนชมเชยความใจถึงของฟินน์ “เอาเลยลูกพี่! ตามใจเขาหน่อย!” “คำพูดนั้นมันดูถูกศักดิ์ศรีพวกเราชัดๆ!” “มาดูกันว่ามันจะมีปัญญาทำได้อย่างที่ปากว่าไหม!” โอลด์ด็อกเมนโดซาอ้าปากเตรียมจะตอบโต้ แต่ฟินน์ก็ชิงพูดตัดหน้าขึ้นมาก่อน “แน่นอนว่ามันคงไม่ยุติธรรมเท่าไหร่ถ้าผมได้ประโยชน์จากการเดิมพันนี้มากขึ้นโดยไม่สร้างความสมดุล” รอยยิ้มของฟินน์กว้างขึ้น “ดังนั้นมันต้องแฟร์กับทั้งสองฝ่าย ถ้าผมแพ้ นอกจากจะลาออกจากงานนี้แล้ว ผมจะเดินไปทั่วความยาวของท่าเรือในชุดชั้นในตัวเดียว พร้อมกับตะโกนขอโทษซ้ำๆ ว่างานทำโอ๊คัมมันยากแค่ไหนและผมมันผิดไปแล้ว” เขาเว้นจังหวะเพื่อเน้นย้ำ “แถมยังต้องถือป้ายขนาดใหญ่ที่เขียนข้อความแบบเดียวกันนั้นติดตัวไปด้วย” ทุกคนเงียบกริบไปชั่วขณะ จากนั้นโรงงานก็ระเบิดความวุ่นวายออกมาทันที เสียงโห่ร้อง เสียงหัวเราะ เสียงเชียร์ และเสียงเยาะเย้ยผสมปนเปกันไปหมด บางคนคิดว่าฟินน์อาจจะทำได้จริงๆ เพราะคงไม่มีใครกล้าเดิมพันหนักขนาดนี้หากไม่มีความมั่นใจ แต่ส่วนใหญ่ โดยเฉพาะคนที่ทำงานทำโอ๊คัมมาหลายปี ต่างคิดว่าฟินน์สติไม่สมประกอบอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ทุกคนต่างจดจ่อและสนใจเรื่องนี้กันอย่างเต็มที่ พวกเขาแทบจะอ้อนวอนให้โอลด์ด็อกเมนโดซาตอบรับ “จัดเลยลูกพี่!” “รับคำท้ามันเลย!” “นี่จะเป็นเรื่องสนุกที่สุดในรอบเดือนแล้ว!” แต่โอลด์ด็อกเมนโดซายิ่งรู้สึกลำบากใจกว่าเดิม ความมั่นใจแบบไหนกันที่กระตุ้นให้ฟินน์กล้าเดิมพันบ้าบิ่นขนาดนี้? ทำไมสถานการณ์ถึงบานปลายมาถึงจุดนี้ได้? ลูกน้องของเขาทุกคนต่างตื่นเต้นและจ้องมองมาที่เขาอย่างคาดหวัง ตอนนี้เขาไม่สามารถถอยหลังได้โดยไม่เสียหน้าแน่ๆ ในสถานการณ์ปกติ เขาคงจะคว้าการเดิมพันเดิมแม้ว่ามันจะเอียงไปทางฟินน์อยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ที่ฟินน์เพิ่มความสมดุลให้มากขึ้น โอลด์ด็อกเมนโดซาเองก็เคยเป็นกะลาสีมาก่อน แม้จะบาดเจ็บและอายุมาก แต่เขาก็ยังเป็นกะลาสีขนานแท้ ไม่ใช่คนที่จะหลบเลี่ยงคำท้าทายซึ่งๆ หน้าแบบนี้ ทว่าด้วยเหตุผลบางอย่าง เขากลับรู้สึกว่าตัวเองจะเป็นฝ่ายที่ลงเอยด้วยการเป็นผู้แพ้ ในขณะที่เขาลังเลและลูกน้องเริ่มสงสัยว่าทำไมหัวหน้าถึงยังไม่พูดอะไร ฟินน์ก็ตอกตะปูตัวสุดท้ายลงบนโลงศพ “ถ้าเงื่อนไขพวกนั้นยังไม่พอ” ฟินน์พูดอย่างสบายๆ “นอกจากจะต้องลาออกและทำเรื่องน่าอับอายนั่นถ้าผมแพ้ ผมจะเพิ่มอีกอย่างหนึ่ง เป็นการขออะไรก็ได้หนึ่งอย่างโดยไม่มีเงื่อนไข คุณขออะไรก็ได้ที่อยู่ในความเหมาะสม แล้วผมจะทำให้โดยไม่มีข้อแม้” โอลด์ด็อกเมนโดซาถอนหายใจอย่างไม่เต็มใจนัก มาถึงจุดนี้เขาคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรับคำท้า ถ้าเขาไม่ทำ เขาจะเหลือหน้าตาที่ไหนให้เอาไว้มองคนอื่นได้อีก? “ก็ได้” เขาพูด เสียงของเขาแทรกผ่านความโกลาหล “ตกลงตามนี้ หนึ่งกระสอบก่อนหกโมงเย็น ค่าจ้างสี่เท่าเป็นเวลาห้าวันถ้าแกทำสำเร็จ และบทลงโทษทั้งหมดนั้นถ้าแกแพ้” โรงงานเต็มไปด้วยบทสนทนาและการคาดเดา บางคนเชื่อจริงๆ ว่าฟินน์คงทำได้ถึงได้กล้าหาญขนาดนี้ แต่ส่วนใหญ่ปักใจเชื่อว่าฟินน์แค่บ้าไปแล้ว ดูเหมือนว่าการพนันข้างสนามเริ่มก่อตัวขึ้นในหมู่คนงานทำโอ๊คัม มีการแลกเปลี่ยนเงินทองกันตามผลลัพธ์ที่แต่ละคนคาดการณ์ แต่โอลด์ด็อกเมนโดซาก็ไล่ทุกคนให้เงียบลง “กลับไปทำงานซะ! ทุกคนเลย! เรายังมีโควตาที่ต้องทำให้ทัน!” คนงานแยกย้ายกันกลับไปที่ประจำของตน แม้ว่าบรรยากาศในโรงงานจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทุกคนต่างแอบจ้องมองฟินน์จากหางตา โอลด์ด็อกเมนโดซาเดินไปยังหลังโรงงาน เหลียวหลังกลับมามองฟินน์เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหายลับไปหลังกองเชือก ฟินน์ยิ้มเมื่อเห็นชายคนนั้นเดินจากไป จากนั้นเขาก็เริ่มสังเกตคนงานทำโอ๊คัมที่อยู่ใกล้ๆ ขณะที่พวกเขากำลังจัดการกับเชือกที่แข็งตัว มีชายคนหนึ่งดึงดูดความสนใจของเขาเป็นพิเศษ อายุมากแล้ว น่าจะสักหกสิบกว่าปี เขาทำงานอย่างเงียบเชียบ แต่การเคลื่อนไหวของเขานั้นชำนาญและมีประสิทธิภาพ ซึ่งเป็นผลมาจากการทำซ้ำๆ มานานหลายปี ฟินน์เฝ้าดูชายชราจัดวางตำแหน่งเชือกที่เคลือบน้ำมันดินเอาไว้ แล้วเริ่มใช้เหล็กแหลมขูดไปตามแนวเชือก เครื่องมือนั้นครูดไปบนพื้นผิวสีดำ ทำให้ก้อนน้ำมันดินที่แข็งตัวกระเทาะออกมาเป็นชิ้นๆ ด้วยจังหวะที่สั้นและแม่นยำ มันไม่ใช่การขูดแบบสุ่ม แต่มีจังหวะและเทคนิค ชายชราทำงานไปตามแนวของเชือก ตามเกลียวธรรมชาติของเส้นใยที่อยู่ข้างใต้ หลังจากขูดไปหลายนาที ร่องรอยของปอสีน้ำตาลก็เริ่มปรากฏให้เห็นจากใต้คราบสีดำ ชายชราเปลี่ยนเทคนิคแล้วใช้ปลายแหลมของเครื่องมือแทงเข้าไปในร่องระหว่างเส้นเชือก เพื่อแงะน้ำมันดินที่ซึมลึกเข้าไปในเนื้อผ้าออกมา มันเป็นงานที่ต้องใช้ความละเอียดถี่ถ้วน แต่ละส่วนต้องทำความสะอาดอย่างหมดจดก่อนจะขยับไปทำส่วนถัดไป เมื่อเชือกยาวประมาณสองฟุตถูกขูดน้ำมันดินออกจนหมด ชายชราก็วางเครื่องมือลงแล้วเริ่มใช้มือเปล่าจัดการ เส้นปอที่อยู่ข้างใต้ยังคงพันกันเป็นเกลียวหนา เขาค่อยๆ ดึงมันออก แยกมันเป็นมัดเล็กๆ จากนั้นก็แยกมัดเหล่านั้นออกเป็นเส้นใยเดี่ยวๆ ด้วยความอดทนที่บอกถึงชั่วโมงการทำงานนับพันครั้งที่ทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา เส้นใยเหล่านั้นนุ่มจนน่าประหลาดใจเมื่อหลุดพ้นจากน้ำมันดิน มันแทบจะฟูฟ่องเลยทีเดียว ชายชรานำพวกมันไปรวมกันเป็นกองเรียบร้อยข้างตัว ก่อนจะเอื้อมไปหยิบเชือกเส้นใหม่มาทำกระบวนการเดิมทั้งหมดอีกครั้ง เมื่อชายชราทำความสะอาดเชือกจนเสร็จไปหนึ่งเส้นและนำเส้นใยไปใส่ในกระสอบ ฟินน์ก็สังเกตเห็นด้วยสีหน้าขมขื่นว่าเวลาผ่านไปกว่าสามสิบนาทีแล้ว แต่นั่นกลับได้เส้นใยออกมาเพียงแค่หนึ่งกำมือเมื่อเทียบกับขนาดกระสอบที่สูงเกือบเท่าตัวเขา “ฉิบหาย... ผมอาจจะซวยจริงๆ ก็ได้” ชายชราผู้ซึ่งไม่ได้พูดอะไรเลยตั้งแต่ฟินน์เริ่มเฝ้าดูเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยตาข้างเดียว เสียงของเขาแหบแห้งเหมือนหนังเก่าๆ “ไม่ใช่แค่ 'อาจจะ' ซวยหรอกนะ เจ้าหนู” เขากลับไปทำงานต่อ ดึงเชือกเคลือบน้ำมันดินเส้นใหม่เข้ามาหาตัว “แกน่ะซวยจริงๆ แล้วล่ะ”